Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Το παιχνίδι του Ιανού...



Ο Αλμπέρ Καμύ υποστήριζε πως η ζωή μοιάζει με την μπάλα. Ποτέ δεν έρχεται όπως την περιμένεις και γι’ αυτό ευνοεί τους αυτοσχεδιασμούς και επιβραβεύει εκείνους που δείχνουν την μεγαλύτερη ικανότητα προσαρμογής. Η ζωή, θέλει δύναμη για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και πάντα, το παιχνίδι και η τέχνη λειτουργούν σαν σωσίβιο.
Ο δρ. Τζέκυλ και…
Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι. Απλό και όμως έχει αποκτήσει την δυναμική και τα χαρακτηριστικά της θρησκείας. Ισως γιατί είναι τόσο απλό και κυρίως γιατί αποτελεί έναν άρρηκτο σύνδεσμο με την παιδική μας ηλικία. Αυτός ο σύνδεσμος είναι που μας επιτρέπει μερικές φορές να διανύουμε με την ευκολία ενός Θεού -έστω και «εικονικά»- την αντίστροφη πορεία από την σημερινή μας ωριμότητα, στο παρελθόν τηςπαιδικότητας. Ενα παρελθόν χωρίς έννοιες, γι’ αυτό και λυτρωτικό. Οπως η τέχνη. Και το παιχνίδι είναι παιδί της Τέχνης. Περιέχει το μεγαλείο και την τραγωδία σε τόσο ίσες ποσότητες, που όπως θα έλεγε ο ποιητής, στο τέλος δεν μένει μέσα σου παρά η αλήθεια. Αν, όμως, είναι τέχνη γιατί δεν διδάσκεται στις ακαδημίες όλου του κόσμου όπου διδάσκονται οι «καλές τέχνες»;Γιατί, δεν είναι «τέχνη» που διδάσκεται, ειδικά σε αίθουσες –αν και εκει μπορεί, εφόσον υπάρχει διάθεση. Είναι μία «τέχνη» που ανακαλύπτεις μόνος, σε ανοικτούς χώρους. Σε δρόμους, χωράφια, αλάνες, αυλές. Ισως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο φιλόσοφος Κώστας Αξελός υποστήριζε ότι ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον κόσμο με το παιχνίδι και την περιπλάνηση. Το ποδόσφαιρο είναι μία arte povera. Χρειάζεται ελάχιστα και φθηνά υλικά αλλά απεριόριστη φαντασία και διάθεση. Διάθεση ποιητική. Που σου επιτρέπει, σαν τον Σούπερμαν, να μεταμορφώνεσαι μέσα σε ένα ηλέφωνικό θάλαμο και να βγαίνεις Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ, Ζιντάν, Χατζηπαναγής κα να τους πεθαίνεις όλους στην ντρίμπλα ή να γράφεις τους τελειότερους στίχους με μία και μόνο προσποίηση. Μπορείς να γινεις όμορφος και καταραμενος σαν τον Μπεστ η τόσο κομψός, όσο ο Δεληκάρης.
Ομως, όπως στον σολίστα δεν μπορείς να στερήσεις το μουσικό όργανο, στον ζωγράφο τον χρωστήρα, στον σκηνοθέτη την μηχανή, στον γλύπτη το σφυρί, έτσι και στον ποδοσφαιριστή δεν μπορείς να στερήσεις την μπάλα. Που είναι γένους θηλυκού και επωμίζεται όλους τους ερωτικούς συμβολισμούς του φύλου της. Το γκολ στο ποδόσφαιρο, όσο τίποτε άλλο ενσαρκώνει το αναπόφευκτο. Αν κάποιος θελήσει να απαθανατίσει το τετελεσμένο, του αρκεί η εικόνα ενός τερματοφύλακα πεσμένου στο έδαφος με την μπάλα στο βάθος της εστίας του. Ερωτας και θάνατος. Τι περισσότερο να ζητήσει κάποιος από ένα παιχνίδι που μπορεί να είναι και μία απλή προσομοίωση της ζωής; Το έχουν αποκαλέσει και μπαλέτο της εργατικής τάξης. Για τον Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα ήταν όπλο της επανάστασης. Για τον Καμύ, η μπάλα ήταν η ίδια η ζωή που ποτέ δεν έρχεται όπως την περιμένεις. Για τον Παλμίρο Τολιάτι, ένας λόγος τόσο σοβαρός που προτίμησε ένα παιχνίδι της αγαπημένης του Γιουβέντους από την συνεδρίαση του Πολιτικού γραφείου. Για τον Κομαντάντε Μάρκος είναι η ίδια η επανάσταση. Για τον καθένα μας είναι κάτι διαφορετικό αλλά εξίσου μαγικό.
Είναι το παιχνίδι που μας μεταμορφώνει σε ήρωες. Μας ανεβάζει ένα σκαλί πάνω από την ζωή, σαν μία θεατρική παράσταση –πάντα την ίδια- που γίνεται ταυτόχρονα σε χιλιάδες μέρη του κόσμου και στην οποία πρωταγωνιστούν εκατομμύρια άνθρωποι –μικροί που θέλουν να μεγαλώσουν και μεγάλοι που θέλουν να γίνουν παιδιά-και της οποίας το τέλος δεν έχει γραφτεί ακόμη. Και ούτε πρόκειται να γραφτεί ποτέ. Ο Αλμπέρ Καμύ υποστήριζε πως η ζωή μοιάζει με την μπάλα. Ποτέ δεν έρχεται όπως την περιμένεις και γι’ αυτό ευνοεί τους αυτοσχεδιασμούς και επιβραβεύει εκείνους που δείχνουν την μεγαλύτερη ικανότητα προσαρμογής. Η ζωή, θέλει δύναμη για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και πάντα, το παιχνίδι και η τέχνη λειτουργούν σαν σωσίβιο. Πολλές φορές και σαν βατήρας. Το καίριο σε αυτή την περίπτωση, είναι ο άνθρωπος που χωρίς την δική του δράση ούτε η τέχνη μπορεί να υπάρξει, ούτε το παιχνίδι. Οσοι βρίσκουν την ομοιότητα «βλάσφημη», ας αναλογιστούν τις άπειρες δοκιμές του χορευτή πριν βγει στην σκηνή, της ορχήστρας πριν ερμηνεύσει το έργο, του ηθοποιού πριν μπορέσει να παρουσιαστεί μπροστά στο κοινό, του ζωγράφου που κάνει άπειρα σχέδια πριν το τελικό ή του ποδοσφαιριστή που προετοιμάζεται για το ντέρμπι.
…ο μίστερ Χάιντ.
«Από τις αστυνομικές Αρχές του Ηρακλείου συνελήφθησαν στις 14-09-2014, το βράδυ, δύο ημεδαποί, 22 και 27 ετών και σήμερα (15-09-2014) το πρωί ένας 24χρονος ημεδαπός, σε βάρος των οποίων σχηματίστηκε ποινική δικογραφία και παραπέμφθηκαν στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ηρακλείου, όπου τους ασκήθηκε ποινική δίωξη για τα κατά περίπτωση αδικήματα της απόπειρας ανθρωποκτονίας, της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κ.λπ.
Ειδικότερα οι συλληφθέντες, χθες το απόγευμα, λίγο πριν τη λήξη του ποδοσφαιρικού αγώνα της Γ’ Εθνικής, μεταξύ των ομάδων Ηροδότου – Εθνικού Πειραιά, συμμετείχαν σε συμπλοκή μεταξύ φιλάθλων, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν τραυματισμένοι στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου δυο ημεδαποί, 46 και 40 ετών.
Ο 40χρονος, μετά την παροχή των πρώτων βοηθειών, αποχώρησε, ενώ ο 46χρονος μεταφέρθηκε σε Νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.
Για τη συμμετοχή του στη συμπλοκή αναζητείται ακόμη ένας 32χρονος ημεδαπός.
Προανάκριση διενεργείται από την Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Ηρακλείου».
Χρήστος Χαραλαμπόπουλος / toperiodiko.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου