Στα μόνα σημεία που θα συμφωνήσουμε όλοι όσοι εμπλεκόμαστε, με τον ένα ή άλλο τρόπο, με το χώρο του θεάτρου είναι ότι η σεζόν (που στο μεγαλύτερο μέρος της ολοκληρώθηκε χθες, Κυριακή των Βαΐων, ως είθισται) ήταν για μια ακόμη πληθωρική –σε αριθμό παραστάσεων- αγγίζοντας ιλιγγιώδη νούμερα, και ότι ήταν η πιο δύσκολη –και οικονομικά και ως προς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα- σεζόν μετά την έκρηξη που ακολούθησε την περίοδο της πανδημίας.
Σ’ αυτό το περιβάλλον πολλές παραστάσεις έριξαν χθες αυλαία, ενώ υπήρχαν άλλες που στο μεταξύ είχαν κατέβει σιωπηρά (μεσούσης της σεζόν), και άλλες που είχαν μειώσει τις μέρες που παίζονταν, είτε σε τρεις μέρες (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή) είτε σε δύο μέρες (Σάββατο, Κυριακή) την εβδομάδα. Κάποιες «μετακόμισαν» νωρίτερα από τη συνήθη περίοδο προς θέατρα της περιφέρειας και κυρίως της Θεσσαλονίκης, ευελπιστώντας ότι θα «ρεφάρουν» κάπως το κόστος παραγωγής.
Τι είδαμε φέτος; Πάλι δεν υπήρχε συγκεκριμένο θεματικό στίγμα. Υπήρχαν κλασικά έργα, υπήρχαν κείμενα από τη λογοτεχνία, υπήρχαν πολλές μεταφορές ταινιών (ελληνικών και ξένων) στη θεατρική σκηνή , υπήρχαν θεατρικά έργα που είδαμε για πρώτη φορά (είτε σύγχρονα είτε παλαιότερα που όμως παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα) και αρκετά νεοελληνικά κείμενα, που άντλησαν τη θεματολογία τους από τη σύγχρονη ή λίγο παλαιότερη κοινωνικοπολιτική επικαιρότητα.
Υπήρχαν και φέτος πολλές παραστάσεις που εστίασαν σε βίαιες κοινωνικές συμπεριφορές, αλλά υπήρχε και μια διάθεση, που διακρίνεται χωρίς να κυριαρχεί, για να αναδειχθεί η σκληρότητα και το τέλμα μέσα από μια ποιητική σκηνική προσέγγιση, σαν ξόρκισμα και σαν αντίδοτο στη βία και στη σκληρότητα. Το «Cleansed», ο «Ιβάνοφ!», «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα», «Το μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα», η «Ευριδίκη, «Η ήμερη» είναι μερικά δείγματα αυτής της κατεύθυνσης και επιλογής.
Αν υπάρχει κάτι που αρχίζει να συγκροτεί μια ξεχωριστή κατηγορία είναι οι παραστάσεις που έχουν μουσική και τραγούδι, χωρίς να είναι μιούζικαλ. Είτε εκείνες που αναφέρονται στη ζωή μεγάλων Ελλήνων καλλιτεχνών (Ζαμπέτας, Διονυσίου, Ξυλούρης, κ.λπ.) είτε εκείνες που προσφέρουν ένα καινούργιο θέαμα, αντλώντας από τη σύγχρονη ιστορία συνήθως, διανθισμένο με μουσική και τραγούδια (Αλεξάνδρεια, Αστόρια, κ.ά.).
Η ύπαρξη της μουσικής (και δη της ζωντανής ορχήστρας επί σκηνής) είναι μια τάση που συνεχώς διογκώνεται κι όχι μόνο εξαιτίας της «συνομιλίας» των διαφορετικών τεχνών. Μια τάση που στις περισσότερες περιπτώσεις επιχειρεί να απευθυνθεί σε μεγαλύτερη μερίδα από το βασικό θεατρόφιλο κοινό. Σε ένα κοινό που δεν είναι απόλυτα εξοικειωμένο με την κλασική θεατρική διαδικασία, αλλά αναζητά μια συνολική διέξοδο ψυχαγωγίας, πιο προσιτή στα οικονομικά του. Η ύπαρξη δημοφιλών ηθοποιών σ’ αυτές τις παραστάσεις, που η μεγάλη μερίδα του κοινού γνωρίζει από τις τηλεοπτικές σειρές, συμβάλλει περισσότερο στην επιτυχία των εγχειρημάτων, και συχνά επιζητείται η τηλεοπτική συμμετοχή ως «διαβατήριο» για τις θεατρικές παραστάσεις και από σκηνοθέτες και από παραγωγούς.
Σε κάποιες περιπτώσεις, η μουσική και το τραγούδι υπάρχει και σε παραστάσεις που απευθύνονται σε πιο εκπαιδευμένο θεατρόφιλο κοινό, ως μέρος της καλλιτεχνικής πρότασης περισσότερο: («Ιβάνοφ!» του Άντον Τσέχωφ και του Γιάννη Χουβαρδά, «Το μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» του Γιάννη Αγγελάκα στη Στέγη, «1984» με τον Γιώργο Παπαγεωργίου ή «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού).
Η σεζόν που τελείωσε… συνεχίζεται
Βεβαίως υπήρξαν και φέτος οι παραστάσεις που έκαναν τεράστια επιτυχία. Υπήρξαν αρκετά sold out (πραγματικά), και παραστάσεις που δύσκολα εύρισκε κανείς θέση. Και υπάρχουν κι αρκετές που θα συνεχιστούν μετά το Πάσχα, δίπλα στις πολλές, ξανά, νέες πρεμιέρες που επιβεβαιώνουν ότι η θεατρική σεζόν δεν σταματά πλέον. Θα σας προτείνουμε κάποιες από τις παραστάσεις που συνεχίζονται μετά το Πάσχα και που αξίζει, πιστεύουμε, να προσπαθήσετε να δείτε, πριν τελειώσει οριστικά η διαδρομή τους.
«Kontakthof» της Πίνα Μπάους. Η ξεχωριστή σκηνική αναβίωση ενός από τα πιο εμβληματικά έργα της μεγάλης χορογράφου συνεχίζεται από τις 17 Απριλίου μέχρι 3 Μαΐου, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.
– «Ο Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ο Έκτορας Λυγίζος, έχοντας για θεμέλιο και οδηγό τη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, που βρίσκει λέξεις για να δώσει ήχο και όνομα σε κάθε συναίσθημα, κίνηση και ήχο των ηρώων, έστησε έναν «Βυσσινόκηπο» που είχε την αμήχανη υπερκινητικότητα των ανθρώπων που δεν βλέπουν ακόμα τις αλλαγές γύρω τους, τις νιώθουν όμως, και κάποιες φορές χάνουν το βηματισμό τους από τις δονήσεις που ήδη ξεκίνησαν. Και έδωσε ατόφιο το πικρό χιούμορ που ο Άντον Τσέχωφ είχε διακρίνει στις συμπεριφορές των ανθρώπων, που κάγχαζαν, λες, για ό,τι πέρασε και σάρκαζαν για ό,τι ερχόταν, καταφεύγοντας στην ανέμελη εποχή της παιδικότητας. Η παράσταση θα παρουσιαστεί ξανά από τις 9 ως τις 24 Μαΐου.
– «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα» του Γκέοργκ Κάιζερ, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Ένα έργο με σαρκασμό, χιούμορ, ανατροπές, στοχασμό και ποίηση. Στο «Νέο Θέατρο Βασιλάκου», με τον Ορφέα Αυγουστίδη και την Ευγενία Σαμαρά. Από 17 Απριλίου ως 3 Μαΐου.
– «Μια αχόρταγη σκιά», κείμενο-σκηνοθεσία Μαριάνο Πενσότι, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Μια ξεχωριστή παράσταση, δύο σπουδαίες ερμηνείες από τον Γιάννη Νιάρρο και τον Κώστα Νικούλι.
–
«Πανδοχείον η Φιλόξενη Ερημία», εμπνευσμένο από το διήγημα του Επαμεινώνδα Γονατά σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, με τον Θανάση Δήμου και τον Χάρη Χαραλάμπους-Καζέπη. Μόνο για 2 τριήμερα, 23-26 Απριλίου και 15 ως 18 ΜαΐουΣτο bijoux de kant HOOD art space (Πολυκλείτου 21, Μοναστηράκι)
– «Το τέλος του παιχνιδιού», το συναρπαστικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου. Με τον ίδιο στο ρόλο του Χαμ και τον Γιώργο Χρυσοστόμου, σε μια υπέροχη ερμηνεία, στο ρόλο του Κλοβ. Στο θέατρο «Ιλίσια», ξανά από 2 ως 31 Μαΐου.
– «Ο Κος Ζυλ» βασισμένο στο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίνμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Στο θέατρο «Πόρτα». Μέχρι 26 Απριλίου.
–
«Ο εχθρός του λαού» του Ερρίκου Ίψεν, σε διασκευή και σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγιερ. Μια παράσταση που μεταφέρει εύστοχα και έξυπνα ένα κλασικό κείμενο στο σήμερα, σχολιάζοντας κυρίως το σήμερα. Ένα πολιτικό θέατρο, με την έμφαση και στο πολιτικό και στο θέατρο. Στο θέατρο «Κνωσός», μέχρι 26 Απριλίου.
– «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ» του Στίβεν Κινγκ σε σκηνοθεσία Δημήτρη και Ορέστη Σταυρόπουλου. Με τον Νίκο Ψαρρά και τον Δημήτρη Παπανικολάου. Στο θέατρο «Άνεσις» μέχρι 26 Απριλίου.
– «Το μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα», βασισμένο στο κλασικό έργο του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί. Σκηνοθετική επιμέλεια: Γιώργος Γούσης. Αφήγηση και τραγούδι: Γιάννης Αγγελάκας, Νάντια Μπαϊμπά, Ειρήνη Μπούνταλη, Νικόλας Παπούλιας. Μια γοητευτική και πρωτότυπη παράσταση που συνδυάζει δημιουργικά τις λέξεις, τις εικόνες, τη μουσική, την τεχνολογία. Στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μέχρι 26 Απριλίου.
– «Ντάμα Πίκα», του Αλεξάντρ Πούσκιν σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Με την Μπέτυ Αρβανίτη. Στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας. Μέχρι 26 Απριλίου.
– «Misery» του Στίβεν Κινγκ, σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη. Με τη Φιλαρέτη Κομνηνού και τον Αναστάση Ροϊλό. Στο θέατρο «Άνεσις», μέχρι 28 Απριλίου.
Είναι sold out φέτος – Θα επαναληφθούν και του χρόνου
– «Cleansed» της Σάρα Κέιν και του Δημήτρη Καραντζά. Η παράσταση είναι sold out για φέτος, αλλά θα επαναληφθεί την ερχόμενη σεζόν στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και η προπώληση για τις παραστάσεις του φθινοπώρου έχει ανοίξει.
– «Τζόνι Μπλε» σε κείμενο και σκηνοθεσία Γιωργή Τσουρή, στο θέατρο «Άνεσις». Ένα κείμενο, από τα ωραιότερα σύγχρονα νεοελληνικά έργα, με χιούμορ, ανατροπές, μυστήριο και στοιχεία θρίλερ. Μια παράσταση με ρυθμό, ανατροπές, εναλλαγές συναισθημάτων και πολλές εκπλήξεις και ένα έργο που μοιάζει ανάλαφρο, αλλά εμπεριέχει όσα κρύβονται κάτω από το χαλί (του καθενός μας και το συλλογικό), όπως όλα τα έργα του Γιωργή Τσουρή. Οι μετά το Πάσχα παραστάσεις είναι sold out, όμως η παράσταση θα επαναληφθεί την ερχόμενη σεζόν και η προπώληση για το φθινόπωρο έχουν ήδη ανοίξει.
– «Η Δίκη» του Φ. Κάφκα σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη στο θέατρο ARΚ, που είναι επίσης sold out. Ο Άρης Μπινιάρης με καθηλωτικό ρυθμό και κίνηση απ’ όσους και όσες βρίσκονται στη σκηνή εικονοποιεί τη γραφειοκρατία, στις υπόγειες σχέσεις ενός μηχανισμού ακατανόητου και τρομακτικού που θέλει απλώς να εκμηδενίσει την αξιοπρέπεια, τον σεβασμό και τον αυτοσεβασμό ενός ανθρώπου. Και μ’ έναν τρόπο –σαν να συνεχίζει το νήμα από τον «Φάουστ» που πέρυσι παρουσίασε στο Εθνικό Θέατρο-, ο Άρης Μπινιάρης ψυχαναλύει τις συμπεριφορές της επιβολής, της ισοπέδωσης, της ματαιότητας, του γκρίζου τοπίου. Η παράσταση θα επαναληφθεί και την ερχόμενη σεζόν.
– «Η κουζίνα» του Άρνολντ Γουέσκερ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, στο θέατρο «Κιβωτός», που έχει ακόμα κάποιες διαθέσιμες θέσεις μέχρι τα τέλη Απριλίου. Η παράσταση θα επαναληφθεί και την ερχόμενη σεζόν.
Πηγή: www.oanagnostis.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου