40 χρόνια μνήμης των ηρώων φοιτητών στο Πολυτεχνείο...

Καλό ταξίδι, Γιάννη Καλαμίτση...

Για τον Γιάννη Καλαμίτση (1939-2013)

Ήμουν πέντε χρονών και πείναγα (πρώτα χρόνια της δεκαετίας του σαράντα). Μου άρεσε όμως και το να τρέχω, να πηδάω και να κυλιέμαι στα χώματα, γιατί μπορεί «νηστικό αρκούδι» να μη χορεύει αλλά για ένα παιδί, τα πράγματα ήσαν –τότε-διαφορετικά. Χώματα είχε η οδός Προπυλαίων, αλλά ήσαν σκληρά…. Μπορούσες να παίξεις τρεις-πους-και-λακούς ή σκατουλάκια, αλλά όχι και να κάνεις άλμα σε μήκος ή ύψος. Για τέτοια πράγματα χρειαζόσουν Σκάμμα, με άμμο! Σκάμμα, είχε το Μερόπειο!



Και πάνω από το σκάμμα είχε και μια Σιδερένια Σκάρα, σαν αυτές που έχουν και τώρα οι Παιδικές Χαρές, από την οποία μπορούσες να κρεμαστείς και να κάνεις την Μαϊμού, προχωρώντας από σίδερο σε σίδερο.

Έφευγα λοιπόν από το σπίτι, Προπυλαίων 10, και πήγαινα στο Μερόπειο να παίξω.

Κάποια στιγμή ανακάλυψα πως, εκτός του Σκάμματος και της Σκάρας, το Μερόπειο είχε και Συσσίτιο!… Προοριζόταν για τα ορφανά, αλλά, όταν πήγα σε μια Κυρία και της είπα πως κι εγώ πεινάω, με τάισαν!

Συνέχισαν να με ταΐζουν κάθε ημέρα, έως ότου η Μάνα μου (η οποία τα πρωινά έλειπε, επειδή δούλευε στους ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς, Αθηνών, Πελοποννήσου) ανακάλυψε πως είχα δηλώσει «ορφανό» και, αφού μου τις έβρεξε, για μία ακόμη φορά, με άρπαξε από το αυτί, με πήγε στο Μερόπειο και με έβαλε να ζητήσω συγγνώμη και να υποσχεθώ πως δεν θα ξαναπώ ψέματα.

Συγγνώμη, ζήτησα. Συνέχισα όμως και στο Μερόπειο να πηγαίνω και ψέματα να λέω.

Το Μερόπειο βεβαίως δεν το ξεχνώ, όπως δεν ξεχνώ και την Αγία Σοφία.

Προσφάτως, μου τηλεφώνησε κάποιος (δεν θυμάμαι όνομα) μου είπε πως πρέπει να ήμασταν την ίδια εποχή στο Μερόπειο, στο οποίο, αυτός, είναι τώρα σε κάποια θέση εθελοντικής προσφοράς και μου ζήτησε να βοηθήσω να συγκεντρώσουν χρήματα, για να επισκευασθούν τα κτήρια.

Του είπα πως θα το έκανα με μεγάλη μου χαρά, αλλά έκτοτε, ο συνάνθρωπος αυτός χάθηκε…

Δεν με ξαναπήρε τηλέφωνο.

Διαβάζοντας το κείμενό σου για το Μερόπειο, απλώς τα θυμήθηκα όλα αυτά κι έτσι μου ’ρθε να στα γράψω.

Να είσαι πάντα καλά και να θυμάσαι εκείνη την γειτονιά…

Γιάννης Καλαμίτσης

Τώρα πια κάτοικος Νέας Μάκρης

(Αυτό το μέιλ μου το είχε στείλει το 2007 ο Γιάννης Καλαμίτσης, με αφορμή ένα κείμενό μου για το Μερόπειο Ίδρυμα («Απογραφή»). Δεν ξέρω αν είναι σωστό που το δημοσιεύω τώρα. Ο Γιάννης Καλαμίτσης από σήμερα δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά είναι τόσο ανθρώπινο και γλυκό αυτό το κείμενο που δεν θα ήθελα να το κρατήσω για μένα. Ελπίζω από κει ψηλά να με συγχωρέσει. Άλλωστε, με διαφορά μερικών δεκαετιών, παίξαμε και οι δυο στο Μερόπειο. Αυτό το κείμενό του λοιπόν σαν αντίο. Αιωνία του η Μνήμη.)

Τώρα ευτυχήσαμε!!

Ευρωκρίση: Από το κακό στο χειρότερο,

Το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών, σε επίσημη έκθεση που κατέθεσε στο Κογκρέσο, ισχυρίστηκε ότι η γερμανική οικονομική πολιτική, έτσι όπως επιβάλλεται στην υπόλοιπη Ευρώπη, ουσιαστικά εξαγάγει ύφεση στην Ευρωπαϊκή Περιφέρεια, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Πώς; Επειδή στοχεύει στη δημιουργία όλο και μεγαλύτερων εμπορικών πλεονασμάτων, τόσο της Γερμανίας, όσο και της Ευρωζώνης στο σύνολό της. Την επόμενη μέρα, το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών απάντησε λέγοντας: «Δεν υπάρχουν ανισορροπίες στο πλαίσιο της γερμανικής οικονομίας. Το αντίθετο, μάλιστα. Η καινοτόμα γερμανική οικονομία συνεισφέρει σημαντικά στη διεθνή οικονομία μέσω των εξαγωγών της και των εισαγωγών εξαρτημάτων τα οποία χρησιμοποιούνται στην παραγωγή των εξαγώγιμων αγαθών της.».

Σε τέτοιου είδους «συγκρούσεις» σπάνια μια μεριά κατέχει το μονοπώλιο του «δίκιου». Αυτή είναι μια από εκείνες τις περιπτώσεις: το αμερικανικό υπουργείο έχει απόλυτο δίκιο! Κι ο λόγος που έχει δίκιο, δυστυχώς, επιβεβαιώνει ότι η Κρίση του Ευρώ βαθαίνει και πλήττει όλο και περισσότερο τόσο την Ευρωπαϊκή Περιφέρεια όσο και τη διεθνή οικονομία. 

Μερκαντιλιστικό Τέρας: Το γερμανικό πλάνο για την Ευρωζώνη

Πριν από την Κρίση, η Γερμανία και οι υπόλοιπες πλεονασματικές χώρες είχαν σοβαρά εμπορικά πλεονάσματα τόσο απέναντι στις χώρες της Περιφέρειας όσο και προς τον υπόλοιπο κόσμο. Τα κέρδη που συσσωρεύονταν στον πυρήνα έρεαν προς την Περιφέρεια υπό τη μορφή δανείων και επενδύσεων (ως επί το πλείστον σε ακίνητα και δημόσια έργα) δημιουργώντας καταναλωτικές φούσκες, φούσκες στα χρηματιστήρια, στις τιμές των σπιτιών κ.λπ. Έτσι, στην Περιφέρεια οι επενδύσεις υπερέβαιναν τις αποταμιεύσεις (καθώς συμπεριλάμβαναν μεγάλα ποσά γερμανικών αποταμιεύσεων) ενώ στις πλεονασματικές χώρες ίσχυε το αντίθετο (καθώς οι αποταμιεύσεις τους μετανάστευαν προς την Περιφέρεια ελέω των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών που τις κατεύθυναν στην Περιφέρεια – όπου οι αποδόσεις, π.χ. τα επιτόκια, ήταν μεγαλύτερες).

Μετά την Κρίση, και την κατάρρευση της ζήτησης αγαθών στην Περιφέρεια, οι επενδύσεις εκεί εκμηδενίστηκαν κι έτσι υπολείπονταν των αποταμιεύσεων (οι οποίες μπορεί να μειώθηκαν πολύ αλλά πάντως δεν εκμηδενίστηκαν). Έτσι, τόσο στον πυρήνα των πλεονασματικών χωρών όσο και στην ελλειμματική Περιφέρεια, φτάσαμε στο σημείο (για διαφορετικούς βέβαια λόγους) οι επενδύσεις να υπολείπονται σημαντικά των αποταμιεύσεων. Την ίδια στιγμή, οι εισαγωγές στην Περιφέρεια κατέρρευσαν (λόγω της Κρίσης) και τα εμπορικά μας ελλείμματα μειώθηκαν (σε κάποιες χώρες, π.χ., στην Ισπανία, τείνουν να μετατραπούν σε πλεονάσματα).

Ως προς το μέλλον, το γερμανικό σχέδιο για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης θέλει την έξοδο από την Κρίση μέσα από δύο κινήσεις: (α) περαιτέρω δραστική μείωση των κρατικών ελλειμμάτων στην Περιφέρεια και στην ίδια τη Γερμανία (και τις υπόλοιπες πλεονασματικές χώρες), και (β) ενίσχυση των εξαγωγών όλων των Ευρωζωνικών χωρών έτσι ώστε να «εισαχθεί» σε αυτές η ζήτηση που λείπει στην εγχώρια αγορά από το εξωτερικό.

Φτάνουμε στο «δια ταύτα»: Όσο οι επενδύσεις υπολείπονται (κατά πολύ) των αποταμιεύσεων σε ολόκληρη την Ευρωζώνη (όπως ισχύει σήμερα), η προσπάθεια μείωσης των κρατικών ελλειμμάτων κάτω του 4% τόσο στον ευρωπαϊκό «Βορρά» όσο και στον «Νότο» είναι δυνατή μόνον εφόσον το εμπορικό ισοζύγιο της Ευρωζώνης στο σύνολό της φτάσει ένα πλεόνασμα της γιγάντιας τάξης του 8% με 10%. (Βλ. εδώ για την ολοκληρωμένη ανάλυση του επιχειρήματος).

Να γιατί έχει δίκιο το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών ότι τα γερμανικά πλάνα για την επίλυση της Ευρωζωνικής Κρίσης αντιστοιχούν στη μετατροπή της Ευρωζώνης σε ένα Μερκαντιλιστικό Τέρας, το οποίο θα εξάγει ύφεση στον υπόλοιπο κόσμο στερώντας τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ινδία, τη Λ. Αμερική από μεγάλα κομμάτια της εγχώριας ζήτησης που έχουν ανάγκη για να ορθοποδήσουν μετά το σοκ της Παγκόσμιας Κρίσης που ξέσπασε το 2008 και δεν λέει να καταλαγιάσει. 

Εγγυημένη αποτυχία

Βέβαια, ένα είναι σίγουρο: Τα γερμανικά πλάνα για την επίλυση της Ευρωζωνικής Κρίσης είναι βέβαιο ότι θα αποτύχουν.

Αν και αληθεύει ότι χώρες της Περιφέρειας όπως η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πετύχει εμπορικά πλεονάσματα, ενώ Γερμανία, Ολλανδία και Αυστρία παραμένουν πλεονασματικές (όσον αφορά τις τρέχουσες συναλλαγές), η Ευρωζώνη στο σύνολό της έχει φτάσει να έχει εμπορικό πλεόνασμα απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο της τάξης του 2,3%. Όσο περίπου και η... Κίνα (η κατ’ εξοχήν πλεονασματική παγκόσμια δύναμη). Όμως, το αποτέλεσμα είναι ότι το ευρώ ανεβαίνει. Περαιτέρω, για να υπερβεί η Ευρωζώνη την Κρίση στην βάση των προαναφερθέντων «γερμανικών πλάνων», η Ευρωζώνη πρέπει να πετύχει πλεόνασμα τουλάχιστον 8% με τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ καθώς, όσο το ευρωζωνικό εμπορικό πλεόνασμα ανεβαίνει, τόσο θα ανεβαίνει και η αξία του ευρώ και θα γίνονται πιο ακριβές οι ευρωζωνικές εξαγωγές εκτός της Ευρωζώνης.

Πέραν αυτού (δηλαδή των περιορισμών στην επέκταση του ευρωζωνικού εμπορικού πλεονάσματος λόγω ανοδικής πορείας του ευρώ) υπάρχουν κι άλλοι δύο λόγοι που εξασφαλίζουν την αποτυχία των γερμανικών πλάνων. Το έναν τον αποκάλυψε το... ΔΝΤ στην πιο πρόσφατη έκθεση World Economic Outlook. Το ΔΝΤ εξηγεί, σωστά κατ’ εμέ, πως η σταθεροποίηση της Ευρωζώνης δεν θα έρθει απλά με τη μείωση των εμπορικών ελλειμμάτων αλλά απαιτεί δύο πράγματα: Πρώτον, οι τιμές των εξαγώγιμων αγαθών της Περιφέρειας (π.χ. ενός αυτοκινήτου SEAT ή ενός γιαουρτιού ΦΑΓΕ) να πέσουν σε σχέση με τις τιμές των μη εξαγώγιμων αγαθών της ίδιας χώρας (π.χ. ένα πιάτο παέγια σε εστιατόριο της Μαδρίτης ή ένα δικό μας σουβλάκι). Δεύτερον, οι τιμές των εξαγώγιμων αγαθών της Περιφέρειας να πέσουν σε σχέση με τις τιμές των εξαγώγιμων αγαθών των πλεονασματικών χωρών. Το ΔΝΤ καταλήγει ότι τίποτα από αυτά δεν συνέβη τα τελευταία χρόνια στην Ευρωζώνη. Απλά, τα εμπορικά ελλείμματα κατέρρευσαν λόγω της λιτότητας. Με το που θα έρθει, όταν κι εάν έρθει, μια μικρή ανάκαμψη, τα εμπορικά ελλείμματα θα επιστρέψουν και, έτσι, τα «γερμανικά πλάνα» εξανεμίζονται.

Ο άλλος λόγος που εγγυάται την αποτυχία είναι το νοσηρό τραπεζικό σύστημα και τα απαράδεκτα παιδιαρίσματα της Ευρωζώνης με τη λεγόμενη «τραπεζική ενοποίηση». Τίποτα δεν θα διορθωθεί στην Ευρωζωνική Περιφέρεια όσο το τραπεζικό σύστημα παραμένει κατακερματισμένο και οι τράπεζες της Περιφέρειας παραμένουν στα χέρια ιδιοκτητών που δεν έχουν τους πόρους να τις στηρίξουν, υπό την απειλή μάλιστα του νέου Δόγματος Ντάιζελμπλουμ που θέτει το κούρεμα των καταθέσεων προ των πυλών και της γερμανικής άρνησης για ένα κοινό ταμείο από το οποίο θα εξασφαλίζονται οι εγγυημένες καταθέσεις. Σε αυτό το πλαίσιο η απόφαση για κοινή επίβλεψη από την ΕΚΤ των τραπεζών είναι τουλάχιστον γελοία. Φανταστείτε το εξής σκηνικό: Η ΕΚΤ προβαίνει (όπως υπόσχεται ότι θα κάνει) σε πραγματικά στρες τεστς της Πειραιώς ή της Santander και, έστω, βρίσκει ότι η εν λόγω τράπεζα δεν είναι βιώσιμη – ότι πρέπει να κλείσει ή να απορροφηθεί από άλλη τράπεζα. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κοινό ευρωπαϊκό ταμείο το οποίο θα αποζημιώσει τις καταθέσεις, η ΕΚΤ θα πρέπει να πει στην ελληνική ή στην ισπανική κυβέρνηση να βρουν εκείνες τα χρήματα της αποζημίωσης των καταθέσεων. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι - προτού βάλουν τα κλάματα οι καταθέτες (βλ. Κύπρος).

Υπό αυτές τις συνθήκες βέβαια δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για «τραπεζική ενοποίηση». Ίσως για αυτό, προετοιμαζόμενη για άλλη μια σειρά κάλπικων στρες τεστς, η ΕΚΤ προσέλαβε ως σύμβουλο για τον έλεγχο της βιωσιμότητας των ευρωπαϊκών τραπεζών, έναν κύριο με ενδιαφέρον βιογραφικό: τον κ. Oliver Wyman ο οποίος, ως ελεγκτής της ιρλανδικής τράπεζας Ango-Irish, είχε πει λίγους μήνες πριν την πτώχευσή της ότι ήταν «η ισχυρότερη και ασφαλέστερη τράπεζα στον κόσμο» - και τον οποίο προσέλαβε πέρσι ο κ. Ραχόι (ο Ισπανός Πρωθυπουργός) για να «επιβεβαιώσει» ότι οι μαύρες τρύπες των ισπανικών τραπεζών δεν ήταν €100 δισ. (όπως έλεγαν οι Βρυξέλλες) αλλά μόλις €40 δισ. Πάμε, δηλαδή, για άλλο ένα κουκούλωμα της αδυναμίας των τραπεζών της Ευρωζώνης να χρηματοδοτήσουν την ανάκαμψη.

Επίλογος

Η αμερικανική κυβέρνηση ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την Κρίση του 2008 και για την πορεία προς αυτήν. Ευθύνεται και για τη σημερινή αναστάτωση που προκαλούν οι κόντρες Κογκρέσου και Λευκού Οίκου στην παγκόσμια οικονομία. Ευθύνεται και για το Ιράκ, τις υποκλοπές κ.λπ. Όμως, ως προς το συγκεκριμένο, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών έχει δίκιο: τα γερμανικά πλάνα για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης αποτελούν απειλή τόσο για την Ευρώπη όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο. Το γεγονός ότι (για τους λόγους που είδαμε) τα πλάνα αυτά είναι καταδικασμένα να αποτύχουν δεν αλλάζει κάτι. Κι αυτό επειδή η μανιώδης εφαρμογή τους, όσο συνεχίζεται, επιφέρει τα κόστη της αποτυχίας χωρίς να εξασφαλίζει τα οφέλη από μια επιτυχία που είναι μαθηματικά αδύνατη.

Έτσι, οι τεκτονικές πλάκες της Ευρωζωνικής κοινωνικής οικονομίας κινούνται κάτω από την επιφάνεια με τρόπο που αποδομεί την Ευρώπη και υπονομεύει τις ελπίδες της Υφηλίου για ανάκαμψη. Παράλληλα, δηλητηριάζει περισσότερο τόσο τα δημοσιονομικά των χωρών μας όσο και τη δημοκρατία μας (καθώς το πολιτικό προσωπικό χάνει και τα τελευταία ψήγματα νομιμότητας στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτών). Στο μεταξύ η εμμονή σε αδιέξοδες πολιτικές δημιουργούν εμφυλιοπολεμικές συνθήκες που θυμίζουν μάχη όλων εναντίον όλων (βλ. πρόσφατη τοποθέτηση, στα αγγλικά, τιτλοφορούμενη «Ο Βρώμικος Πόλεμος για τη Συνοχή και την Ψυχή της Ευρώπης»)

Υπάρχει διέξοδος; Νομίζω πως ναι. Όμως, αυτή απαιτεί άλλο άρθρο. Το επόμενο...

Ας τρέξουμε στα μαγαζιά!

Προσοχή! Διχασμός!

Οι γραμμές αυτές γράφηκαν περίπου μια ώρα μετά το χθεσινόδολοφονικό χτύπημα κατά των μελών της Χρυσής Αυγής κι ενώ ακόμα οι πληροφορίες για το γεγονός έφθαναν στα γραφεία της Real News. Συνεπώς, διαβάζοντας εσείς σήμερα αυτό το κείμενο θα γνωρίζετε περισσότερα εις ό,τι αφορά τις εξελίξεις. Θεώρησα όμως -επιτρέψτε μου το πρώτο πρόσωπο- απαραίτητο να γράψω, όχι εν θερμώ, αλλά

όσον πιο νηφάλια μπορώ κάποιες πρώτες σκέψεις για την πολιτική και ηθική πλευρά του πράγματος, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται.

Εν πρώτοις η στήλη εκφράζει τα συλληπητήριά της στους οικείουςκαι τους φίλους των δύο παιδιών που έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους. Θρηνώ και πενθώ.

Αυτό το χτύπημα εναντίον των νεαρών παιδιών, είτε μελών, είτε οπαδών ή φίλων της Χρυσής Αυγής, είναι ένα φασιστικό χτύπημα. Αυτοί που το διέπραξαν, εκτελεστές και δολοφόνοι, είναι φασίστες, ό,τι άλλο κι αν νομίζουν ή δηλώνουν ότι είναι. Διότι μόνον οι φασίστες νομίζουν ότι είναι θεοί που αποφασίζουν ποιος ζει ή ποιος πεθαίνει, όπως έκανε η 17 Νοέμβρη στο παρελθόν και η Χρυσή Αυγή προσφάτως.

Αυτοί που νομίζουν ότι μπορεί να είναι τιμωροί, κάτι σέχτες μέχτες ή οποιουδήποτε άλλου τύπου κουκουλοφόροι και μπάχαλοι, απ’ τη στιγμή που σηκώνουν το όπλο και παίρνουν μια ανθρώπινη ζωή είναι φασισταράδες του κερατά και τίποτε άλλο.

Αυτοί οι αυτόκλητοι Σούπερμαν και Μπάτμαν δεν είναι τίποτα υπερήρωες, πρόμαχοι του λαού -έστω αυτόκλητοι- αλλά διαταραγμένα παλιόπαιδα που νομίζουν ότι παίζουν τον δικαστή Ντρεντ.

Κομπλεξικές και σκοτεινές ψυχές που τη βρίσκουν με τακουμπούρια και τον φόνο, όπως την έβρισκαν οι ναζήδες.

Οποιος πειράζει έστω και μια τρίχα απ’ το κεφάλι ενός Χρυσαυγίτη δεν είναι καλύτερος απ’ τους δήμιους των Ες Ες κι έχει τόση σχέση με την Αριστερά, όση οι Νεάντερταλ με τα μαθηματικά.

Οι φόνοι που έγιναν χθες θα μπορούσαν να έχουν διαπραχθεί απόανθρώπους της νύχτας για ξεκαθάρισμα λογαριασμών, ή από φασίστεςμεταξύ τους για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Ή από φασίστες βαλτούς, ώστε ναενοχοποιηθεί η Αριστερά και να θυματοποιηθεί η Χρυσή Αυγή. Να ανακοπείτο φυλλορρόημά της και μάλιστα να ξαναφουντώσει.

Μπορεί να είναι ένα τυφλό χτύπημα ή ένα προμελετημένο χτύπημα.Μπορεί την ευθύνη να αναλάβει κάποια μαύρη ομάδα, αντιεξουσιαστική (πουαμαυρώνει αυτόν τον χώρο) ή κάποια ομάδα ακόμα πιο πονηρή, απ’ αυτές που η εξουσία παρουσιάζει ως αντιεξουσιαστικές.

Ο,τι και να είναι αυτό το χτύπημα, είτε οι έρευνες το διαλευκάνουν είτε όχι, είναι ένα προβοκατόρικο χτύπημα. Και ως τέτοιο κρίνεται εκ τουαποτελέσματος. Στόχος του είναι η Αριστερά, προκειμένου να ενοχοποιηθεί, οι ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις, η δημοκρατία η ίδια.

Η θεωρία των δύο άκρων τρέφεται από τέτοιες καταστάσεις, πίνει το χυμένο αίμα και θεριεύει. Οι διαχειριστές του φόβου παίρνουν το πάνω χέρι. Η διάχυση της πόλωσης στην κοινωνία γίνεται πιο εύκολη, η εμφυλιοπολεμική ατμόσφαιρα καλλιεργείται, η βεντέτα οπλίζει τη λογική της, ο παραλογισμός γίνεται η χαρά του ανορθολογισμού - η κατατρομοκράτηση των πολιτών βρίσκει εύκρατο περιβάλλον.

Πολλά χρόνια τώρα έχουν ταλαιπωρήσει το λαϊκό κίνημα ανεγκέφαλοι και φασίστες τύπου Μαρφίν -σήμερα που ο κόμπος όσων διαπράττουν τατροϊκανά ανδρείκελα έχει φθάσει στο χτένι, τι πιο χρήσιμο για το σύστημααπό έναν τρομώδη αποπροσανατολισμό;

Το γεγονός ότι κάτι τέτοιο είναι προφανές ως προς τη σκοπιμότηταπου εξυπηρετεί, δεν πτοεί τους διαχειριστές του σοκ και του δέους. Διότι έχει αποδειχθεί ότι όσο πιο ψεύτικος είναι ένας κίνδυνος, τόσο πιο πιστευτόςγίνεται, «όσο πιο χοντρά είναι τα ψέματα που λες, τόσο πιο πιστευτά γίνονται», δίδασκε ο Χίτλερ τον Γκαίμπελς.

Η συγκυρία βοά.

Με την υπόθεση της Μαρφίν εξουδετερώθηκαν οι λαϊκές κινητοποιήσεις εναντίον των Μνημονίων, όταν ήταν ακόμα απαλά τα νύχια τους. Σήμερα

επιχειρείται να αντιμετωπισθούν εκ προοιμίου ενδεχόμενες λαϊκές κινητοποιήσεις πριν καν εκδηλωθούν. Η έγκαιρη αντίδραση των κομμάτων της Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ εναντίον των δύο στυγερών δολοφονιώνκαι του τραυματισμού ενός ακόμα ανθρώπου, μόνον και μόνον για τις ιδέες τους, βοηθάει τη δημοκρατική άμυνα. Το κακό πρέπει να σταματήσει εδώ.

Η Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να συμβάλει σε αυτό, διότι δεν είναι φτιαγμένη για αυτό. Είναι μία ναζιστική οργάνωση, εφεδρεία του συστήματος ήπροφυλακή, αναλόγως αν το σύστημα χρειάζεται προβοκάτορες ή τάγματα εφόδου.

Συνεπώς το βάρος αυτή τη στιγμή της διατήρησης της νομιμότητας πέφτει πάνω στους ώμους της Αριστεράς και όλων, των δημοκρατικών δυνάμεων της Δεξιάς. Οπως επίσης και η περιφρούρηση της ομαλότητας, ώστε ο λαός να μπορεί να εκφράζεται δημοκρατικά και κατά την κρίση του. Πρόκειται

για καθήκοντα πρώτης γραμμής, που πρέπει να ασκηθούν νηφάλια αλλά και δυναμικά χωρίς κανέναν συμψηφισμό συμπαράταξης με τις δυνάμεις εκείνες των οποίων οι πολιτικοί όχι μόνον εξέθρεψε τον φασισμό, αλλά διέλυσετην οικονομία, αποσάθρωσε την κοινωνία  και μετέτρεψε τη χώρα σε ειδική οικονομική ζώνη που πάει για νεκρή ζώνη. Ο εύκολος αντιφασισμός, τα διάφορα «συνταγματικά τόξα» δεν έχουν κανένα νόημα, και διότι είναιπαράλογα (δεν μπορείς να συνασπισθείς εναντίον του φασισμού με εκείνους που τον παράγει η πολιτική τους) και διότι (ως εκ τούτου) είναι ανήθικα.

 

Ο φασισμός των τραπεζών και των πολυεθνικών, ο αυταρχισμόςτου δουλικού πολιτικού προσωπικού που τις υπηρετεί, η καταστολή, ηπροπαγάνδα, είναι που ωφελούνται απ’ την ανωμαλία και τον διχασμό. Ηθυματοποίηση (ηρωοποίηση) της Χρυσής Αυγής ταιριάζει γάντι στο σκηνικό που διαμορφώνεται. Ηδη η ρητορική της Χρυσής Αυγής στρέφεται κατά της κυβέρνησης, ώστε να μπορέσει να εμφανισθεί και πάλι στα μάτια όσων επηρεάζει ως αντισυστημική δύναμη.

Κάτι που δεν είναι, ενώ την ίδια στιγμή απαρνείται μετά βδελυγμίαςαυτό που είναι - μια ναζιστική συμμορία.

Είναι άθλιο να θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές -δύο νεαρά παιδιά νεκρά, εκτελεσμένα εν ψυχρώ- για ένα παιχνίδι που παίζεται επί μακρόν ήδη, που όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει, και όμως συνεχίζεται...

ΥΓ.: Είδα τη φωτογραφία τού ενός απ’ τα δολοφονημένα παιδιά στην οθόνη μου, με κοιτούσε στα μάτια και έσπασε η καρδιά μου...

 

stathis@enikos.gr enikos.gr