Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

Κυριακάτικο σινεμά:"Το ΄όνομα του ρόδου" (1986)


Το ιστολόγιο παρουσιάζει την κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου μυθιστορήματος του Ουμπέρτο Έκο, της μεγάλης απώλειας του μήνα που τελειώνει αύριο. Μυθιστόρημα που εκδόθηκε το 1980 κι έξι χρόνια αργότερα (1986) μεταφέρθηκε στο σινεμά από τον Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν-Ζακ Ανό.

 Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα του 14ου αιώνα, όπου ό,τι έχει απομείνει από τα κείμενα της αρχαίας γνώσης βρίσκεται στα χέρια της εκκλησίας. Οι μοναχοί της Ευρώπης είναι οι μόνοι που έχουν πρόσβαση στα αρχαία κείμενα καθώς πολλά από αυτά θεωρούνται επικίνδυνα εξαιτίας του ειδωλολατρικού τους περιεχομένου.
Ένας Βρετανός φραγκισκανός μοναχός, διάσημος για την πνευματική του οξύνοια, μεταβαίνει σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων. Στο πλάι του βρίσκεται ο μαθητευόμενός του, ο έφηβος Άντσο, την εκπαίδευση του οποίου έχουν εμπιστευτεί στον μοναχό οι πάτρονοί του. Το μοναστήρι στο οποίο καταφθάνουν βρίσκεται σε βαρύ πένθος. Ένας ανεξήγητος θάνατος τρομοκρατεί τη μονή.
Ο μοναχός προσκαλείται να λύσει το μυστήριο του θανάτου, η άφιξή του όμως πυροδοτεί μια σειρά φόνων που δείχνουν να συνδέονται με ένα σπάνιο βιβλίο η ύπαρξη του οποίου αμφισβητείται: τον δεύτερο τόμο της «Ποιητικής» του Αριστοτέλη, τον σχετικό με την κωμωδία. Οι νεκροί συσσωρεύονται, αρκετοί ταυτίζουν τη μακάβρια αλληλουχία με την Αποκάλυψη του Ιωάννη και το τέλος του κόσμου. Στο μοναστήρι, τελικά, καταφθάνει ένας απεσταλμένος της Ιεράς Εξέτασης, παλιός γνώριμος του φραγκισκανού μοναχού, έτοιμος να οδηγήσει στην πυρά όσους δεν συντάσσονται με το γράμμα των εκκλησιαστικών νόμων...

Παραγωγή: Γαλλία - Ιταλία - Γερμανία
Σκηνοθεσία: Ζαν Ζακ Ανό
Πρωταγωνιστούν: Σον Κόνερι, Φ. Μάρεϊ Αμπρααμ, Κρίστιαν Σλέιτερ, Ρον Πέρλμαν, Ελία Μπασκίν, Μάικλ Χάμπεκ, Ούρς Άλτχαους, Βέρνον Ντόμπτσεφ

Κ α λ ή  Κ υ ρ ι α κ ή !


“Αλκατράζ”



του Νίκου Μπογιόπουλου/enikos.gr   

Άνθρωποι κατατρεγμένοι, κυνηγημένοι, ταλαιπωρημένοι, απελπισμένοι.
Είναι αυτοί που σώθηκαν από τις βόμβες. Από τον πόλεμο. Από τον πνιγμό.
Που φτάνουν ικέτες στην «Ευρώπη του πολιτισμού».
    Είναι αυτή, η «πολιτισμένη Ευρώπη», που αφού τους μετέτρεψε σε πρόσφυγες, σε μετανάστες,  σε ικέτες, τώρα φτιάχνει ένα απέραντο «Αλκατράζ» για τους στοιβάξει.
    Το «Αλκατράζ» δεν είναι άλλο από την Ελλάδα.
    Η χώρα μας, τα νησιά της, οι εθνικές οδοί της, τα λιμάνια της, οι πόλεις, τα χωριά της, μετατρέπονται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μια φυλακή όπου - προς δόξα της ευρυχωρίας του «ευρωπαϊκού πολιτισμού» - οι κρατούμενοι, οι πρόσφυγες, θα μπορούν να… προαυλίζονται από την Ειδομένη και τα Τέμπη μέχρι το Καστελόριζο.
    Βέβαια η ευρωενωσιακή κομψότητα δεν επιτρέπει να ακούγονται λέξεις όπως «φυλακή» ή «στρατόπεδα». Επιλέγει να χρησιμοποιεί ευφημισμούς. Ένας από αυτούς: «Κέντρα φιλοξενίας»…

    Οι Έλληνες (και βέβαια δεν μιλάμε για τους ναζί, για τους φασίστες) νιώθουν από προσφυγιά. Ξέρουν από μετανάστευση. Το δείχνει η ανθρωπιά τους. Γι’ αυτό και μπορούν να αναγνωρίσουν ότι οι εικόνες αυτές δεν είναι οι εικόνες της Ελλάδας του ελληνικού λαού.
    Δεν είναι εικόνες που ταιριάζουν στην πατρίδα ενός λαού που βίωσε τον μικρασιατικό ξεριζωμό, την ξενιτιά στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου και στα λαντζέρικα της Αμερικής. Οι εικόνες αυτές την μόνη Ελλάδα που καθρεφτίζουν είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ΝΑΤΟ.
    Οι κυβερνώντες και όλο το πολιτικό τόξο του ευρωατλαντισμού, αφού δεν μπορούν να αποκρύψουν την αλήθεια και τα σημαινόμενα των εικόνων, επιστρέφουν στην γνώριμη τακτική της σποράς ψευδαισθήσεων και αυταπατών.
    Μιλούν για «εφαρμογή των αποφάσεων» της τελευταίας συνόδου της ΕΕ λες και όλα αυτά που βλέπουμε συνιστούν τάχα παραβίαση και όχι εφαρμογή αποφάσεων που στο όνομα της Σένγκεν και των συνοριακών ελέγχων παρέχουν το πράσινο φως για κλειστά σύνορα, για απελάσεις, για φράχτες, για πλαφόν προσφύγων μετά από ξεδιάλεγμα όσων πληρούν τις προϋποθέσεις του φτηνού εργατικού δυναμικού που ορέγονται τα γερμανικά μονοπώλια, για κατασχέσεις των υπαρχόντων των προσφύγων.
    Εμφανίζουν ως λύση του προβλήματος την ίδια την αιτία του προβλήματος. Για μια ακόμα φορά παρουσιάζουν σαν πεδίο αντιμετώπισης της κατάστασης την ΕΕ. Ποια; Την ΕΕ της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Γαλλίας που βομβαρδίζει τη Συρία, της Ιταλίας που βομβαρδίζει τη Λιβύη!
    Αλλά πώς γίνεται να λύσεις ένα πρόβλημα όταν αναγορεύεις σε παράγοντα της λύσης τα ίδια τα αίτια, την ίδια τη μήτρα που το δημιουργεί;
    Η Ευρωπαϊκή Έμωση και το ΝΑΤΟ, ανεξαρτήτως των αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό τους, δρουν απέναντι στην Ελλάδα - και στο προσφυγικό - μονομερώς.
    Η Ελλάδα ή θα απαντήσει εξίσου μονομερώς, θα αρνηθεί την συμμόρφωση στα ευρωενωσιακά και ΝΑΤΟικά δεσμά, θα απεμπλακεί από την συμμετοχή της στους πολέμους που διεξάγουν ΝΑΤΟ και ΕΕ, θα δώσει με όρους προάσπισης της εθνικής της κυριαρχίας τις δυνάμεις της για τη διάσωση των ξεριζωμένων και θα προχωρήσει – άμεσα - σε αναζήτηση μέτρων απευθείας μεταφοράς των προσφύγων στα κράτη τελικού προορισμού τους, ή θα μετατραπεί όντως στο «Αλκατράζ» που θέλουν να την καταδικάσουν «εταίροι» και «σύμμαχοι».
    Οι ευθύνες όλου του εγχώριου πολιτικού τόξου του ευρωατλαντισμού είναι ιστορικές. Γιατί το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα: Το συρματόπλεγμα του «Αλκατράζ» περικλείει τους πάντες, Έλληνες και πρόσφυγες. Όλους όσοι βρίσκονται στο έδαφός της Ελλάδας, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, χρώματος και θρησκεύματος.




Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2016

H μέρα που ο Θάνατος ερωτεύτηκε τη Ζωή...


Ένα σπαρακτικό animation του 2012 που έχει αποσπάσει θερμές κριτικές σε πολλά ξένα φεστιβάλ είναι επιτέλους online...

Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2016

Ουμπέρτο Έκο (1932 - 2016)

Πέθανε ο Ιταλός συγγραφέας και φιλόσοφος Ουμπέρτο Έκο στα 84 χρόνια του

Ο σημαντικός Ιταλός συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο πέθανε πριν λίγες ώρες,απόψε στις 22.30. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή πριν λίγα λεπτά. Ήταν 84 χρονών. Έπασχε από καρκίνο.
 Ο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε το 1932. Από το 1975 έχει την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 είναι πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο. Είναι συγγραφέας πολλών μελετών και δοκιμίων, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1965, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα (Το όνομα του Ρόδου) το 1980, και τιμήθηκε με το βραβείο Strega (1981), και το Medicis Etranger (βραβείο που δίνεται στον καλύτερο ξένο λογοτέχνη στην Γαλλία) το 1982.
Φημολογείται ότι το επώνυμο Εκο είναι το αρκτικόλεξο των λέξεων Ex Coelis Oblatus, που σημαίνει «θεϊκό δώρο».
Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Εκο και η μητέρα του μετακόμισαν σε ένα χωριό στα βουνά του ιταλικού βορρά. Εκεί ο μικρός Ουμπέρτο παρακολουθούσε τις μάχες ανάμεσα στους φασίστες και στους παρτιζάνους με ανάμεικτα συναισθήματα - συνεπαρμένος μεν από τη δράση, αισθανόταν εν μέρει ευγνώμων που ήταν τόσο μικρός για να αναμειχθεί. Ο ίδιος θυμάται εκείνη την εποχή «σαν ένα μικρό γουέστερν. Αυτοί οι λόφοι είναι στη μνήμη μου το θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, στις οποίες ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, στην ηλικία των 12 ετών».

Με τα ακαδημαϊκά γραπτά του ο Έκο εστιάζει στη σημειολογία και στις επιπτώσεις της στην κοινωνία. Μελέτησε σε βάθος τις κοινωνίες από τον Μεσαίωνα ως σήμερα και τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις γλώσσες, στα σύμβολα και στην κοινωνική ανάπτυξη. Από τότε ως σήμερα έχει γράψει δεκάδες δοκίμια («Πώς γίνεται μια διπλωματική εργασία», «Μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας», «Κήνσορες και θεράποντες» (πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά "apocalittici e integrati), «Ο υπεράνθρωπος των μαζών», «Θεωρία της σημειωτικής», «Η Αποκάλυψη του Ιωάννη», «Πέντε ηθικά κείμενα», «Δεύτερο ελάχιστο ημερολόγιο», «Η ποιητική του Τζέιμς Τζόις», «Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει» κ.ά.), ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες.


Από το 1962 ως το τέλος του 1970 ο Έκο ανέπτυξε τη δική του θεωρία στην Σημειολογία. Το 1965 εξελέγη καθηγητής Οπτικών Επικοινωνιών στη Φλωρεντία και το 1966 μετακόμισε στο Μιλάνο, όπου και έγινε καθηγητής της Σημειολογίας στο εκεί πολυτεχνείο. Το ακαδημαϊκό του ενδιαφέρον άρχισε να στρέφεται σε πολιτιστικές μελέτες και αρχίζει να ερευνά τον ρόλο της γλώσσας και της λογοτεχνίας στην κοινωνία, καθώς και την επίδραση της κοινωνίας στη λογοτεχνία και στη γλώσσα. Το 1971 το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια του προσέφερε τη θέση του τακτικού καθηγητή της Σημειολογίας και το 1974 ο Έκο οργάνωσε τον Διεθνή Σύνδεσμο Σημειολογικών Μελετών.

Οι μεγάλες αλλαγές που έφερε η δεκαετία του 1970 στην ιταλική κοινωνία επηρέασαν και τα γραπτά του Ουμπέρτο Έκο. Άρχισε, λοιπόν, να γράφει μυθιστορήματα (Το όνομα του Ρόδου - 1980, Το Εκκρεμές του Φουκώ - 1988, Το νησί της προηγούμενης μέρας - 1994, Μπαουντολίνο - 2001, Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα - 2006, Το κοιμητήριο της Πράγας - 2010, Το φύλλο μηδέν- 2015). Όταν έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα «Το όνομα του Ρόδου», οι εκδότες του υπολόγιζαν τις πωλήσεις γύρω στα 30.000 αντίτυπα. Και, φυσικά, δεν φαντάζονταν ποτέ τα 9.000.000 αντίτυπα που πώλησε τελικά το βιβλίο, σε διεθνές επίπεδο, το οποίο έκανε τον συγγραφέα γνωστό στον εξωακαδημαϊκό κόσμο.
Να μια συνέντευξή του που αποκαλύπτει την κοσμοθεωρία του και την φιλοσοφία ζωής με την οποία πορεύτηκε...




 

                                                                                         Πηγή:www.lifo.gr

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016

Κυριακάτικο σινεμά: "Η Βαλσαμωμένη Γιαγιά" (κινουμένων σχεδίων)

Η... βαλσαμωμένη γιαγιά, μια υπέροχη ταινία animation
Στο "Κυριακάτικο σινεμά" προβάλλεται σήμερα η ταινία της Έφης Παππά «My Stuffed Granny» (Η Βαλσαμωμένη Γιαγιά). Η ταινία είχε πρωτοπροβληθεί στο Φεστιβάλ Animation, animasyros και έχει κερδίσει πλήθος βραβείων σε φεστιβάλ σε ολόκληρο τον κόσμο. Κέρδισε πριν από μερικές ημέρες το πρώτο βραβείο της Ελληνικής Ένωσης Κινουμένων Σχεδίων (ASIFA Hellas).
 Πρόκειται για μία εξαιρετική μικρού μήκους animation ταινία με ήρωες μια γιαγιά, έναν μπαμπά και την εγγονή της οικογένειας. Βασίζεται σε ιστορία της Νίνα Κουλετάκη.
Η υπόθεση έχει ως εξής: Η μικρή Σοφία αγαπά τη γιαγιά της και δεν την πειράζει που είναι γκρινιάρα και που τρώει όλο το φαγητό της φτωχικής οικογένειας. Η σύνταξη της γιαγιάς είναι το μόνο πράγμα που κρατάει την οικογένεια ζωντανή. Τι θα συμβεί, όμως, όταν η γιαγιά δεν θα βρίσκεται πλέον κοντά στην οικογένεια;
Κ Α Λ Η  Κ Υ Ρ  Ι Α Κ Η!

Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2016

Μια μαγική βόλτα στους πίνακες του Νταλί...


Πώς θα ήταν άραγε να περπατάμε και να χαζεύουμε τα σουρεαλιστικά τοπία που απεικονίζονται στους πίνακες του Σαλβαντόρ Νταλί; Σε αυτήν την ερώτηση προσπαθεί να δώσει τη δική του απάντηση το Μουσείο του Νταλί στην Φλόριντα μέσω της έκθεσης με τίτλο Disney and Dali: Architects of the Imagination...Καλή διασκέδαση!

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2016

Ο Νίκος Ξυλούρης και 3 ποιήματα...



Μια ταινία - αφιέρωμα για τον Νίκο Ξυλούρη, που σαν χθες έφυγε πριν 36 χρόνια, σε  σενάριο και σκηνοθεσία Σταύρου Στρατηγάκου. Η ταινία ακολουθώντας τον αφηγηματικό άξονα τριών ποιημάτων του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου  συνδυάζει  λόγο , μουσική  και αρχειακό υλικό. Συμμετείχε τιμητικά και εκτός συναγωνισμού σε πέντε διεθνή φεστιβάλ το 2004 και 2005.
Μοντάζ: Γιάννης Ξηρουχάκης
Φωτογραφία: Χρήστος Κουτέλης, Γιάννης Έξαρχος, Μιχαήλ Σοσσιός, Δημήτρης Πιστόλης, Τέλης Μεταξάς, Μανώλης Βουρεξάκης
Ήχος: Παν. Κάβουρας, Δημ. Φουκαράκης
Βοηθός Σκηνοθέτη:Ευγενία Γιαννακοπούλου
Αρχείο της ΕΡΤ
36 χρόνια πέρασαν από το θάνατό του, 8 Φλεβάρη 1980.
Πηγή: ofisofi.blogspot.gr