Μαρία Κάλλας (1923-1977)

90 χρόνια από τη γέννηση ενός μύθου...

Η Μαρία Σοφία Άννα Καικιλία Καλογεροπούλου, όπως ήταν το πλήρες ελληνικό όνομά της Μαρίας Κάλλας, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη. Ήταν κόρη του φαρμακοποιού Γεωργίου Καλογερόπουλου από τον Μελιγαλά Μεσσηνίας και της Ευαγγελίας (Λίτσας) Δημητριάδη από τη Στυλίδα Φθιώτιδος. Οι γονείς της είχαν μετακομίσει στην αμερικανική μεγαλούπολη προς αναζήτηση καλύτερη τύχης.
Από νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη μουσική, παίρνοντας τα πρώτα μαθήματα πιάνου-σολφέζ και σε ηλικία 11 ετών κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό παιδικών φωνών. Το 1937 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της και τη μεγάλη αδελφή της στην Αθήνα, μετά το διαζύγιο των γονιών της και εγγράφηκε στο Εθνικό Ωδείο, με δασκάλους τη Μαρία Τριβέλλα (τραγούδι), την Ήβη Πανά (πιάνο) και τον Γεώργιο Καρακαντά (μελοδραματική). Ο πρώτος ρόλος της ήταν η «Σαντούτσα» στην όπερα του Μασκάνι «Καβαλερία Ρουστικάνα», σε μία παράσταση των μαθητών του ωδείου. Το 1939 εγγράφηκε στο Ωδείο Αθηνών στην τάξη τραγουδιού της διάσημης Ελβίρα ντε Ιντάλγκο (σημαντική τραγουδίστρια της όπερας στις αρχές του 20ου αιώνα), κοντά στην οποία γνώρισε την υψηλή τεχνική των ρόλων του ιταλικού ρομαντικού ρεπερτορίου.
Το 1940 προσλήφθηκε στη Λυρική Σκηνή του τότε Βασιλικού Θεάτρου και το 1941 πρωτοεμφανίστηκε ως «Βεατρίκη» στην οπερέτα Βοκκάκιος του Σουπέ. Στη συνέχεια και ως το 1945 πρωταγωνίστησε στην Τόσκα (1942, 1943), στον Κάμπο του Ντ' Αλμπέρ (1944, 1945), στην Καβαλερία Ρουστικάνα (1944), στον Πρωτομάστορα του Μανώλη Καλομοίρη (1944, το μόνο ελληνικό έργο που τραγούδησε), στον Φιντέλιο του Μπετόβεν (1944) και την οπερέτα Ο Ζητιάνος Φοιτητής του βιεννέζου συνθέτη Καρλ Μιλέκερ (1945).
Τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στη γενέτειρά της, όπου ζούσε ο πατέρας της, για να προωθήσει τη διεθνή της καριέρα, αλλάζοντας το επίθετό της σε Κάλλας. Παρότι έμεινε άνεργη έως το 1947, δεν το έβαλε κάτω και μετά από μία επιτυχημένη ακρόαση της ανέθεσαν να τραγουδήσει την «Τζιοκόντα» στην ομώνυμη όπερα του Αμίλκαρε Πονκιέλι στην Αρένα της Βερόνας, έναν από τους σπουδαιότερους λυρικούς χώρους της Ιταλίας. Αν και γλίστρησε στη γενική δοκιμή και στραμπούληξε τον αστράγαλό της, κατάφερε να κάνει με επιτυχία το πρώτο σημαντικό βήμα της σταδιοδρομίας της στις 2 Αυγούστου του 1947.

Η Μαρία Κάλλας με τον Τζιανμπατίστα Μενεγκίνι

Μαέστρος της παράστασης ήταν ο διάσημος Τούλιο Σεραφίν, ο οποίος θαύμαζε τη φωνή της και έγινε δάσκαλός της, διευρύνοντας τους τεχνικούς και ερμηνευτικούς της ορίζοντες. Όμως, στη Βερόνα ζούσε και ο βιομήχανος Τζιανμπατίστα Μενεγκίνι, που τη λάτρεψε, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα, αλλά και ως γυναίκα. Έτσι, στις 21 Απρλίου του 1949, η Κάλλας τον παντρεύτηκε, παρότι είχε τα διπλά της χρόνια, ίσως για να αναπληρώσει συναισθηματικά την απουσία της πατρικής φιγούρας, όπως γράφτηκε.
Με τη βοήθεια του Μενεγκίνι η καριέρα της Κάλλας απογειώθηκε σε ρόλους δραματικής υψιφώνου και δραματικής κολορατούρα. Το 1951 εκπόρθησε και τη «Σκάλα» του Μιλάνου (άντρο της μεγάλης αντιπάλου της Ρενάτα Τεμπάλντι), με τους Σικελικούς Εσπερινούς του Βέρντι. Το 1954 η ευτραφής Κάλλας υποβλήθηκε σε διαιτητική θεραπεία για να χάσει κιλά και να μπορεί να ενσαρκώνει τους ρόλους της, όχι μόνο με τη φωνή της, αλλά και με το παρουσιαστικό της.
Μετά τη «Σκάλα» του Μιλάνου ήταν η σειρά της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης (ΜΕΤ) να υποκλιθεί στο φαινόμενο Μαρία Κάλλας το 1956. Η ελληνίδα ντίβα θα επιβάλλει πλήρως τους όρους της, αναγκάζοντας τον διευθυντή της Ράντολφ Μπινγκ όχι μόνο να της καταβάλλει το μεγαλύτερο ποσό που είχε πληρώσει ποτέ ο θίασος για καλλιτέχνη, αλλά και να δηλώσει ότι η πρώτη εμφάνιση της Κάλλας στη «ΜΕΤ» ήταν η πιο συναρπαστική βραδιά της ζωής του. Ο μύθος της είχε αρχίσει να δημιουργείται, βοηθούντος και του Τύπου.
Όμως, η εξαντλητική δίαιτα στην οποία είχε υποβληθεί και οι φωνητικοί ακροβατισμοί της (συχνά έφθανε στα όρια της φωνής της, ερμηνεύοντας εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους σε μία σεζόν ή και σε ένα ρεσιτάλ) είχαν επιπτώσεις στην ποιότητα της φωνής της, η οποία σταδιακά άρχισε να αδυνατίζει στις υψηλές νότες. Το καλοκαίρι του 1957 εμφανίστηκε στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και κυριολεκτικά αποθεώθηκε.
Από το 1958 άρχισε η καθοδική της πορεία. Τον Ιανουάριο στη Ρώμη αποχώρησε με την πρώτη πράξη της Νόρμας του Μπελίνι και αποδοκιμάστηκε από το κοινό και τον Μάιο η «Σκάλα» του Μιλάνου της διέκοψε το συμβόλαιο. Ο Τύπος άρχισε να της επιτίθεται και πολλοί βρήκαν την ευκαιρία που χρόνια ζητούσαν να χύσουν χολή στην Ελληνίδα θεά «αυτή την καλλιτέχνιδα δεύτερης κατηγορίας, που έγινε Ιταλίδα χάρη στον γάμο της, Μιλανέζα χάρη στον αδικαιολόγητο θαυμασμό μιας μερίδας του κοινού της Σκάλας, και διεθνής χάρη στην επικίνδυνη φιλία της με την Έλσα Μάξγουελ», σχολίασε με κακοήθεια η ιταλική εφημερίδα Il Giorno.
Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τους Αλέξη Μινωτή και Γιάννη Τσαρούχη για μια νέα παραγωγή της Μήδειας του Κερουμπίνι στη νεότευκτη Όπερα του Ντάλας. Αυτή η παράσταση μεταφέρθηκε το 1959 στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και σ’ αυτή τη θριαμβευτική «πρεμιέρα» η Κάλλας γνώρισε τον Αριστοτέλη Ωνάση, τον μεγάλο ανεκπλήρωτο έρωτα της ζωής της.

Η Μαρία Κάλλας με τον Αριστοτέλη Ωνάση

Οι εμφανίσεις της από το 1960 άρχισαν να αραιώνουν. Το καλοκαίρι του 1960 τραγούδησε Νόρμα στην Επίδαυρο και τον επόμενο χρόνο στον ίδιο χώρο Μήδεια. Η παράσταση αυτή μεταφέρθηκε και στη Σκάλα του Μιλάνου την περίοδο 1961-1962. Παρ’ όλα αυτά, η σταδιοδρομία της στα ιταλικά θέατρα είχε τελειώσει οριστικά. Το 1962 τραγούδησε Όμπερον του Βέμπερ στο Λονδίνο και οι Τάιμς έγραψαν «Τώρα πια η φωνή της μπορεί να χαρακτηριστεί άσχημη και εκτός τόνου», όμως το κοινό συνέχισε να την αποθεώνει.
Το καλοκαίρι του 1964, σε μια έξοδό της από τον Σκορπιό, παρακολουθεί μαζί με τον Ωνάση μία μουσική εκδήλωση του φεστιβάλ της Λευκάδας και εκφράζει την επιθυμία να τραγουδήσει. Βρίσκεται ένα πιάνο κι ένας νεαρός πιανίστας (ο μετέπειτα συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας), και χωρίς πρόβα η Κάλλας τραγουδά την άρια της Σαντούτσα Voi lo sapete, o mamma («Εσείς το ξέρετε, μητέρα») από την Καβαλερία Ρουστικάνα του Μασκάνι, που ήταν και ο πρώτος ρόλος της καριέρας της στην παράσταση του Εθνικού Ωδείου το 1937. Το 1965 αποσύρθηκε οριστικά από τις λυρικές παραστάσεις, παρά την εξαιρετική Τόσκα που τραγούδησε στη Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης. Το κύκνειο άσμα της ήταν η Νόρμα, που ανέβηκε στο Παρίσι, στις 29 Μαΐου του 1965. Στην τρίτη πράξη της όπερας του Μπελίνι κατέρρευσε επί σκηνής και μεταφέρθηκε λιπόθυμη στο καμαρίνι της.
Στη συνέχεια προσπαθεί να βάλει μια τάξη στα προσωπικά της. Ζητά διαζύγιο από τον σύζυγό της για να παντρευτεί τον Ωνάση, ο οποίος αρνείται να της το δώσει. Το 1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική. Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με τον Μενεγκίνι. Πλέον, ελπίζει ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν, κάτι που τελικά δεν συμβαίνει, καθώς τον Ιούλιο του 1968 ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κένεντι, Τζακ. Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.
Καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να ξεπεράσει τα προσωπικά της προβλήματα, επανακάμπτοντας στην καλλιτεχνική δράση. Παίζει στην κινηματογραφική εκδοχή της Μήδειας του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Πιερ-Πάολο Παζολίνι (1969), ηχογραφεί δίσκους, διδάσκει όπερα στη μουσική σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης και δίνει ρεσιτάλ με ένα παλιό της γνώριμο, τον ιταλό τενόρο Τζουζέπε Ντι Στέφανο, που κι αυτός αντιμετώπιζε φωνητικά προβλήματα. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαπόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.
Έκτοτε, η Μαρία Κάλλας κλείστηκε στο διαμέρισμά της στο Παρίσι και τον εαυτό της. Η μεγάλη ντίβα έφυγε από τη ζωή το πρωί της 16ης Σεπτεμβρίου 1977 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 54 ετών.

Φάροι στην ελληνική ακτογραμμή...

Μεταξύ ουρανού και θάλασσας, απλώνουν στη νύχτα το σημάδι τους σε πλοία περαστικά , ανοίγουν διάλογο με την ρότα μέχρι το σύθαμπο, ενώ, καθώς η μέρα προβάλει, σεμνά υποτάσσονται στο μεγαλείο του άπλετου φωτός. Εκπέμπουν πατροπαράδοτα το μήνυμα της ασφαλούς ή μη πορείας, παραδομένοι οι ίδιοι στην μοίρα της μοναξιάς. Είναι ίσως το μοναδικό δείγμα αρχιτεκτονικής κατασκευής που έχει απωθητική αποστολή ως πρωτογενή του σκοπό , παρασύροντας σε στιγμές ερημίας αλλά όχι σιωπής και τον μοναδικό του κάτοικο, το φαροφύλακα. Ο φάρος , το μάτι του καπετάνιου περαστικού, που ασφαλίζει τα ταξιδέματά του, μια μελαγχολική εικόνα στον ορίζοντα με λιτές γραμμές που λες και ημερεύει με τη φλόγα του το άγνωστο τοπίο, τηρώντας και τιμώντας την βασική του ιδιότητα να χωρίζει τη στεριά από το νερό. Αλλά και...ο φάρος , το μάτι του μοναχικού φαροφύλακα, που επιμένει να δηλώνει πως είναι εκεί, με παράξενη συντροφιά σκόρπιες εικόνες από πλοία που χάνονται στο μικρόκοσμο του ορίζοντα. Μια μυστική συμφωνία νερού και γης με το φάρο να αντανακλά στην θάλασσα τα χρώματα της φωτιάς. Ανακαλύπτουμε φάρους από το 2 αιώνα π.χ. μέχρι και σήμερα, άλλους με πολύ καλή αρχιτεκτονική σύνθεση και άλλους με καθαρά βιομηχανικό σχεδιασμό (φανοί) με πρωταγωνιστή το στατικό φορέα τους. Ξεκινούν από τα βάθη της ιστορίας με ξεχωριστές μορφές που άλλοτε αφομοιώνονται από τα τοπικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και άλλοτε αναβοσβήνουν στο δικό τους χρώμα.

Να πάψουν οι δάσκαλοι να πληρώνονται από το κράτος!!

Του Γ. Κακαρελίδη* Ένας φίλος από το internet μου ζήτησε να γράψω κάτι σχετικά με τούς μισθούς των δασκάλων. Όντως τα στοιχεία, πού παρέθεσε, έδειχναν ένα πράγμα: Οι Δάσκαλοι πληρώνονται υπερβολικά!!!

Με τους παχυλούς μισθούς τους, βάζουν μέσα το ελληνικό κράτος, δουλεύοντας μόνο 9 μήνες τον χρόνο, 6 πραγματικές ώρες την μέρα κι’ όχι δήθεν 7 ! Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στην σωστή σειρά και να τους πληρώνουμε για αυτό που πραγματικά κάνουν, το ”baby-sitting”. Όχι το κράτος, δηλαδή όλοι,  αλλά μόνο όποιος είναι (ακόμα) γονιός. Έτσι δεν είναι;

Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει για μια μέση δασκάλα με 2 παιδιά και 15 χρόνια υπηρεσία, 17600 ευρώ τον χρόνο (1400 Χ12 μήνες συν 400 δώρο Χριστουγέννων συν 400 Πάσχα και άδεια ). Προσοχή όμως : Στην πραγματικότητα δουλεύει μόνο 9 μήνες δηλαδή πρακτικά 198 ημέρες, 6 ώρες την μέρα, με 25 περίπου παιδιά ανά τάξη. Τεράστια σπατάλη δεν νομίζετε ;

Ε, λοιπόν δεν προτίθεμαι, ως γονιός, να τους δίνω πάνω από όσα θα έδινα σε μια μετανάστρια από Βουλγαρία ή Ταϊλάνδη, να φυλάει το παιδί, δηλαδή 400 ευρώ συνολικά για 6 ώρες την μέρα επί 22 μέρες τον μήνα. Για να δούμε. Με βάση τούς υπολογισμούς αυτό οδηγεί  σε 25 παιδιά Χ 400 ευρώ ανά μήνα Χ 9 μήνες =  90.000 ευρώ (Ωχ, κάποιο λάθος έγινε). Α ναι, εξίσωσα τις ξένες baby sitters, με τους δασκάλους. Αδιανόητο, θα το διορθώσω αμέσως.

Πόσο θα πλήρωνα για 3 ταινίες dvd νοίκι (ένα εξάωρο δηλαδή) ή από αγορά εφημερίδας με δώρο dvd, που να απασχολεί το παιδί, χωρίς βέβαια κάποιον να το προσέχει; Το πολύ 6 ευρώ τη μέρα. Άρα τόσα θα πρέπει να δίνει ο κάθε γονιός στο δάσκαλο. Οπότε έχουμε 25 παιδιά Χ 6 ευρώ ανά παιδί την ημέρα επί 198 μέρες συνολικά (9 μήνες) βγαίνει, χμ ....  29,700 ευρώ για 9 μήνες.

Για περιμένετε ένα λεπτό, κάτι πρέπει να γίνεται λάθος εδώ! Κάτι είναι σίγουρα λάθος! Για να δούμε: Αν θεωρήσουμε τον δάσκαλο σαν μια, απλά, ξένη baby sitter, μάς στοιχίζει 1 ευρώ ανά μαθητή την ώρα, αν τον θεωρήσουμε σαν ...DVD  μάς στοιχίζει εεε 3 ευρώ, ενώ αν θεωρήσουμε τον δάσκαλο, όπως λειτουργεί σήμερα, το κόστος ανά μαθητή είναι μόλις 59 λεπτά την ώρα. Και βέβαια έχουμε την απαίτηση και να μάθει τα παιδιά γράμματα και να ασχολείται με ειδικές περιπτώσεις και να τα παιδαγωγεί. Τρομερά φτηνή τιμή για φροντίδα, φύλαξη και μόρφωση παιδιών.

Τα ίδια ισχύουν και για τούς καθηγητές της Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Παιδείας. Ειδικά στην τελευταία δεν μιλάμε για 25 μαθητές αλλά για τριακόσιους (!!!). Οπότε ανά φοιτητή το κόστος είναι κάτω από 5 λεπτά.

Ακούγεται  τρελό εεε; Κι’ όμως συμβαίνει. Βρείτε μου οποιονδήποτε, που θα έπαιρνε για οιαδήποτε συγκεκριμένη δουλειά, μισό ευρώ την ώρα το άτομο. Άρα, να πάψουν να πληρώνονται οι δάσκαλοι από το Κράτος ή όχι;

Μάλιστα για το ίδιο θέμα ο σχωρεμένος ο Κέννεντυ είχε πει:  «Καταλαβαίνεις πόσο κυνικός έχει γίνει ένας λαός, όταν θεωρεί φυσιολογικό, να πληρώνει περισσότερο αυτόν που ασχολείται με τις αποχετεύσεις του, παρά αυτόν που ασχολείται με τα μυαλά των παιδιών του».


--Ο κ. Γ. Κακαρελίδης είναι Καθηγητής Εφαρμογών στην Επιχειρηματική Έρευνα & Στατιστική, ΤΕΙ Πατρών

Η υψηλή ανεργία πλήττει τώρα και τους δασκάλους...

Tο παρόν και το μέλλον για το επάγγελμα του δασκάλου, τους φοιτητές Παιδαγωγικών Τμημάτων και τους υποψηφίους που θέλουν να εισαχθούν σε αυτά, παρουσιάζει το σημερινό «ΕΘΝΟΣ - ΠΑΙΔΕΙΑ». Σύμφωνα με στοιχεία από τις τελευταίες Πανελλαδικές Εξετάσεις, περισσότεροι από 15.000 υποψήφιοι όλων των κατηγοριών επέλεξαν ένα από τα εννέα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης.

Παρά το γεγονός ότι οι πρώτες προτιμήσεις στα μηχανογραφικά δελτία έχουν μειωθεί την τελευταία τριετία εξαιτίας -κυρίως- των λιγοστών προσλήψεων στη Δημόσια Εκπαίδευση, παραμένει ένας μεγάλος αριθμός που συνεχίζει να θέλει να σπουδάσει σε αυτά.
Στις Πανελλαδικές του 2013 οι πρώτες προτιμήσεις ανήλθαν σε 3.701, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι βάσεις εισαγωγής δεν είναι πλέον απλησίαστες. Είναι χαρακτηριστικό ότι για το πλέον υψηλόβαθμο Τμήμα του ΕΚΠΑ, η βάση διαμορφώθηκε στα 16.609 μόρια. Ωστόσο, στις σχολές των περιφερειακών ΑΕΙ, οι βάσεις είναι πολύ χαμηλότερες.
Πριν από λίγα χρόνια θα φαινόταν αδιανόητο να εισαχθεί υποψήφιος σε Παιδαγωγικό Τμήμα με 12.687 μόρια. Αυτή ήταν η φετινή βάση στο Παιδαγωγικό του Πανεπιστημίου Αιγαίου που εδρεύει στη Ρόδο. Για την αντίστοιχη σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου (Αλεξανδρούπολη) οι υποψήφιοι χρειάστηκαν 13.366 μόρια, ενώ για το Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης 13.847.
Την ίδια στιγμή, πάντως, εκπαιδευτικοί εκπέμπουν SOS για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας των αποφοίτων, ενώ εξηγούν ότι υπάρχει τρόπος να απορροφηθούν στην Εκπαίδευση χιλιάδες εκπαιδευτικοί που παραμένουν άνεργοι.
Σύμφωνα με τον αιρετό του ΚΥΣΠΕ Β. Παλληγιάννη, σχεδόν 15.000 δάσκαλοι και νηπιαγωγοί βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας. Ελπίδα διορισμού, σύμφωνα με τον κ. Παλληγιάννη, υπάρχει.
«Τα προσεχή πέντε χρόνια πάνω από 15.000 εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης θα συνταξιοδοτηθούν. Και σε συνδυασμό με τα υπάρχοντα κενά καθίσταται αναγκαίος ο μόνιμος διορισμός χιλιάδων εκπαιδευτικών», τονίζει χαρακτηριστικά.
Στοιχεία - σοκ για την ανεργία των εκπαιδευτικών
Σύμφωνα με τον αιρετό του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Βασίλη Παλληγιάννη, για το σχολικό έτος 2013-2014 οι υποψήφιοι αναπληρωτές δάσκαλοι (ΠΕ70) και νηπιαγωγοί (ΠΕ60), με βάση τα στοιχεία του αρμοδίου Τμήματος του υπουργείου Παιδείας, είναι:

	ΠΕ70	ΠΕ60
Πίνακας Β'	2.175	3.953
Πίνακας Γ'	6.677	3.819
ΣΥΝΟΛΟ	8.852	8.772

Εως σήμερα έχουν προσληφθεί στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση 1.976 δάσκαλοι (ΠΕ70) και 754 νηπιαγωγοί (ΠΕ60) για την κάλυψη αναγκών των σχολείων.
Ταυτόχρονα, για την κάλυψη των αναγκών των τμημάτων ένταξης και παράλληλης στήριξης, έως σήμερα έχουν προσληφθεί 403 ΠΕ61 και 1.732 ΠΕ71.
Οι προσλήψεις αναπληρωτών τη σχολική χρονιά 2012-2013 ανήλθαν, συνολικά, σε 8.207 εκπαιδευτικούς, από τους οποίους 3.635 ήταν δάσκαλοι και 1.614 νηπιαγωγοί.
Οι λιγότερες προσλήψεις στο τρέχον σχολικό έτος οφείλονται στις ελάχιστες πιστώσεις (2.000) που διατέθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Σήμερα οι εναπομείνασες πιστώσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι λιγότερες από 100 και μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ για την παράλληλη στήριξη υπολογίζονται περίπου σε 400.
Θα πρέπει να επισημανθεί ότι ολοκληρώνεται η διαδικασία πρόσληψης αναπληρωτών μέσω ΕΣΠΑ. Συγκεκριμένα, πρόκειται να προσληφθούν 380 νηπιαγωγοί για την κάλυψη αναγκών ολοήμερων νηπιαγωγείων, 122 δάσκαλοι για την κάλυψη αναγκών ολοήμερων δημοτικών σχολείων και 400 δάσκαλοι για Τάξεις Υποδοχής.
Σημασία έχει πως, με βάση τα παραπάνω στοιχεία, 6.876 δάσκαλοι (ΠΕ70) και 8.018 νηπιαγωγοί (ΠΕ60) παραμένουν άνεργοι. 14.894 δάσκαλοι και νηπιαγωγοί ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας.
Η ελληνική κοινωνία είχε επενδύσει πολλά στη νέα γενιά δασκάλων και νηπιαγωγών και πρόσμενε ότι θα συνέβαλλαν στην αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου.
Χιλιάδες εκπαιδευτικοί που ξεκίνησαν τις σπουδές τους με όνειρα, σήμερα βρίσκονται μετέωροι, γι' αυτό και το μεγάλο στοίχημα για όλους μας θα πρέπει να είναι η επιστροφή της ελπίδας στις ζωές όλων των άνεργων εκπαιδευτικών, τονίζει ο κ. Παλληγιάννης.
Ελπίδα διορισμού υπάρχει, σύμφωνα με τον ίδιο. «Τα προσεχή πέντε χρόνια πάνω από 15.000 εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης θα συνταξιοδοτηθούν. Και σε συνδυασμό με τα υπάρχοντα κενά καθίσταται αναγκαίος ο μόνιμος διορισμός χιλιάδων εκπαιδευτικών. Αυτό προϋποθέτει πως οι κυβερνώντες, τα πολιτικά κόμματα, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία θα συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα επένδυσης στην Εκπαίδευση.
Θα συνειδητοποιήσουν πως η Παιδεία αποτελεί την κύρια υποδομή για το μέλλον της χώρας μας και η νέα γενιά εκπαιδευτικών μπορεί να συμβάλει στην ποιοτική αναβάθμιση της Εκπαίδευσης, σ' ένα καλύτερο αύριο της πατρίδας μας».
Μηχανογραφικό
Παρά τη μείωση του ενδιαφέροντος από την πλευρά των υποψηφίων για σπουδές στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης εξαιτίας των λιγοστών προσλήψεων που γίνονται τα τελευταία χρόνια, περισσότεροι από 15.000 επέλεξαν ένα από τα εννέα πανεπιστημιακά τμήματα.
Μόνο στην κατηγορία του 90% των θέσεων, οι υποψήφιοι που επέλεξαν τις συγκεκριμένες σχολές ανήλθαν σε 12.837, ενώ από αυτούς οι 3.701 τα έβαλαν στην κορυφή του μηχανογραφικού.
Στην πρώτη θέση από πλευράς ζήτησης βρίσκεται η σχολή του ΕΚΠΑ με 737 πρώτες προτιμήσεις στην κατηγορία 90% των θέσεων. Ακολουθεί το Παιδαγωγικό του Αριστοτελείου με 584, ενώ στην τρίτη θέση συναντάμε το Τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών (212).
Αντίθετα, σε υψηλά επίπεδα κυμάνθηκε η ζήτηση στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του ΕΚΠΑ, καθώς οι πρώτες προτιμήσεις ανήλθαν σε 542. Στο Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου, οι πρώτες προτιμήσεις έφτασαν τις 362.

Πανεπιστήμια ή Μνημόνια;

Στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η γραμματεία του Τμήματος Πληροφορικής εξυπηρετεί 2.051 προπτυχιακούς φοιτητές, 760 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 240 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός  των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… μηδέν! Κανένας!

 

Στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η γραμματεία του Τμήματος Χημείας εξυπηρετεί 1.862 προπτυχιακούς φοιτητές, 309 μεταπτυχιακούς φοιτητές, 130 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός  των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… μηδέν! Κανένας!

 

Η γραμματεία του Τμήματος Γαλλικής Φιλολογίας εξυπηρετεί 3.329 προπτυχιακούς φοιτητές, 72 μεταπτυχιακούς φοιτητές,  48 υποψήφιους διδάκτορες και φροντίζει για το σύνολο της λειτουργίας του Τμήματος. Αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου, τότε ο αριθμός  των διοικητικών υπαλλήλων που θα απομείνουν στο Τμήμα για να επιτελούν τις παραπάνω λειτουργίες είναι… ένας!

.

Η γραμματεία του Τμήματος Φυσικής εξυπηρετεί 2.000 προπτυχιακούς φοιτητές, 94 μέλη ΔΕΠ, 300 μεταπτυχιακούς φοιτητές και 150 υποψήφιους διδάκτορες. Από τα 6 άτομα που διέθετε η γραμματεία, με την πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου μένει… μηδέν. Κανένας!

 

Η γραμματεία του Τμήματος Φαρμακευτικής εξυπηρετεί κατ’ έτος: 133 προπτυχιακούς φοιτητές, 43 μεταπτυχιακούς και  8 υποψήφιου διδάκτορες κατά μέσο όρο. Από τα 4 άτομα που διέθετε η γραμματεία, με την πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου μένει… ένας!

 

Η γραμματεία της Ιατρικής, εξυπηρετεί 2.918 προπτυχιακούς φοιτητές, 1.779 μεταπτυχιακούς και 10.463 υποψήφιους διδάκτορες. Η γραμματεία διέθετε 20 άτομα από τα οποία 6 τίθενται σε αργία (γιατί αρνήθηκαν να συναινέσουν στην διαδικασία της απογραφής - προγραφή τους), 1 αποχωρεί λόγω κατάργησης του κλάδου του, 9 απολύονται με τη διαδικασία της διαθεσιμότητας και μένουν… 4 για να εξυπηρετούν 15.000 ανθρώπους - χωρίς εδώ να υπολογίζονται οι κλινικές στις οποίες εξυπηρετούνται ασθενείς, τους οποίους η αδυναμία λειτουργίας της γραμματείας επίσης επηρεάζει άμεσα.

 

Η γραμματεία της Νομικής έχει 17 άτομα προσωπικό, από τα οποία:  4 τίθενται σε αργία επειδή αρνήθηκαν την «απογραφή – προγραφή» τους, 1 απολύεται λόγω κατάργησης του κλάδου του, 5 απολύονται μέσω διαθεσιμότητας, άλλοι 5 έχουν «εξαφανιστεί» χωρίς καμία αιτιολόγηση από τις λίστες του υπουργείου και απομένουν 2 άτομα για να εξυπηρετούν: 14.862 προπτυχιακούς φοιτητές, 1.528 μεταπτυχιακούς, 1.342 υποψηφίους διδάκτορες και 116 μέλη του διδακτικού προσωπικού!  

 

Με την πολιτική της κυβέρνησης και του κ.Αρβανιτόπουλου σε 11 γραμματείες Τμημάτων το ποσοστό αποδεκατισμού του προσωπικού που τις στελεχώνουν κυμαίνεται από 20% έως και 100%!

 

Αυτή είναι η κατάσταση «ομαλότητας» που επιδιώκει η πολιτική της κυβέρνησης στα Πανεπιστήμια. Σε λίγο, δηλαδή, όχι «ομαλή» λειτουργία των ιδρυμάτων δεν θα μπορεί να υπάρξει, όχι συνέχιση της φοίτησης των σπουδαστών δεν θα είναι εφικτή, αλλά ακόμα και η έκδοση των… πτυχίων θα είναι αδύνατη! Ακόμα και η… καταχώρηση βαθμολογιών θα είναι ακατόρθωτη! Ακόμα και η έκδοση ενός… πιστοποιητικού θα αποτελεί έργο τιτάνιο!

 

Ενδεικτικά: Στη μηχανογράφηση, υπηρεσία απαραίτητη για τα στοιχειώδη στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με την πολιτική της κυβέρνησης σχεδόν το 50% των εργαζόμενων τίθεται σε διαθεσιμότητα…

«Μνημόνιο uber alles»!

 

Όλα αυτά συνιστούν «αναβάθμιση» της Παιδείας; Μα κάτι τέτοιο δεν τολμά να το ισχυριστεί ούτε ο κ.Αρβανιτόπουλος. Πρέπει να φύγετε, λέει στους εργαζόμενους, γιατί η απόλυσή σας είναι… μνημονιακή υποχρέωση!  Το ίδιο επανέλαβε και το Συμβούλιο της Επικρατείας που απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα των διοικητικών υπαλλήλων, όχι γιατί οι εργαζόμενοι έχουν άδικο, αλλά  µε την αιτιολογία ότι οι διαθεσιμότητες – απολύσεις αποτελούν «υποχρέωση» της Ελλάδας που απορρέει από το Μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο!  

 

Να, επομένως, σε τι συνίσταται η «παρανομία» των εργαζόμενων στα Πανεπιστήμια: Στο ότι δεν αποδέχονται μια «νομιμότητα» που γράφει: «Μνημόνιο uber alles»! Που δεν αποδέχονται μια «νομιμότητα» η οποία στο όνομα των Μνημονίων προσπαθεί να επιβάλλει όλο το τσουνάμι των μέτρων για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, που προωθείται δεκαετίες τώρα από τις ελληνικές κυβερνήσεις και από τις ντιρεκτίβες της ΕΕ, όπως έχουν καταγραφεί στις αποφάσεις της Μπολόνια, της Λευκής Βίβλου κλπ.

 

Ειρήσθω εν παρόδω:  Οι πάντες στην εκπαιδευτική κοινότητα- και όχι μόνο -  γνωρίζουν ότι πίσω από την πολιτική της διαθεσιμότητας καραδοκούν ιδιωτικές εταιρείες που με τη μορφή «εργολάβων» θα κληθούν να αναλάβουν (έναντι επιβολής διδάκτρων, φυσικά!) από τη φύλαξη των Πανεπιστημίων μέχρι την διαχείριση των βιβλιοθηκών και την διαχείριση των δικτύων πληροφορικής!

 

Τι απομένει να αντιτείνει  λοιπόν, η κυβέρνηση; Το είπαμε: Την «νομιμότητα» που αναγράφει: «Μνημόνιο uber alles»! Και ταυτόχρονα την πολιτική του διαίρει και βασίλευε, που στρέφει το ένα στρώμα της κοινωνίας ενάντια στο άλλο: Χτες τους γονείς ενάντια στους δασκάλους, προχτές τους επιβάτες ενάντια στους εργαζόμενους του Μετρό, σήμερα τους φοιτητές (που η κυβέρνηση τους κρατά όμηρους με την αδίστακτη πολιτική της) ενάντια στους εργαζόμενους στα Πανεπιστήμια.  

Της απομένει, δηλαδή, η ίδια εκείνη «νομιμότητα» που κόβει μισθούς και συντάξεις. Που απελευθερώνει τις απολύσεις. Που στερεί το πετρέλαιο θέρμανσης από τα νοικοκυριά. Που επιβάλει χαράτσια και δυστυχία. Και που (για να μην ξεχνιόμαστε όσον αφορά τι συμβαίνει και στις υπόλοιπες βαθμίδες της εκπαίδευσης), από την ώρα που ξεκίνησε η πολιτική της «σωτηρίας» της χώρας (και της Παιδείας...) μέσω αυτής της «νομιμότητας» έχει μπει λουκέτο σε 1.000 σχολεία, έχουν χαθεί – μόνο το 2012 -  πάνω από 32.000 διδακτικές ώρες λόγω ελλείψεων σε καθηγητές, έχουν μειωθεί οι δαπάνες για τα σχολεία αθροιστικά από το 2009 πάνω από 47%!

Για να σταθούν όρθιοι απέναντι σε αυτή την «νομιμότητα» είναι που ζητούν την αλληλεγγύη μας οι εργαζόμενοι στα Πανεπιστήμια.   

40 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη...

Αναδημοσίευση από το iskra.gr του ΝΙΚΟΥ ΑΡΤΙΝΟΥ

Ποτέ το Πολυτεχνείο δεν ήταν πιο σύγχρονο και πιο επίκαιρο από σήμερα.

Το Νοέμβρη του ’73 δεν τον κατασκεύασαν τα «μίντια», δεν τον υποστήριξαν τα αστικά κατεστημένα και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της τότε ΕΟΚ και των ΗΠΑ. Αντίθετα, τον πολέμησαν και τον συκοφάντησαν λυσσωδώς.

Ο Νοέμβρης του ’73 δεν ξεκίνησε ως πλειοψηφικό λαϊκό ρεύμα. Αντίθετα, η κατάληψη του Πολυτεχνείου ήρθε ως συνέχεια και σταδιακή κορύφωση ενός φοιτητικού κινήματος, που έκανε την εμφάνισή του μέσα σε μαύρα αξεδιάλυτα σκοτάδια.

Το «Πολυτεχνείο» κατόρθωσε στην πορεία να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στο λαό, γιατί κάποιοι είχαν την αποκοτιά να τολμήσουν το «αδιανόητο», μπαίνοντας στην πρώτη γραμμή και κυριολεκτικά στη φωτιά.

Μιλάμε για μια τόλμη, που δεν είχε καμιά σχέση με τον τυχοδιωκτισμό και τον ανέξοδο βερμπαλισμό αλλά για μια τόλμη με λογισμό και με όνειρο, με ανιδιοτέλεια, όραμα και στρατηγική στόχευση.

Το Πολυτεχνείο δεν το δημιούργησαν αφελείς, ονειροπαρμένοι, πολιτικά ανερμάτιστοι και ιδεολογικά απροσδιόριστοι νέοι και νέες.

Καμιά γνήσια εξέγερση δεν προκαλείται «αυθόρμητα», χωρίς πολιτικά θεμέλια και χωρίς στόχευση. Αντίθετα, ο αυθορμητισμός περιβάλλει και αναπτύσσεται όχι στο κενό αλλά στο έδαφος του «οργανωμένου», όσο κι αν αυτό ορισμένες φορές είναι δυσδιάκριτο.

Οι νέοι και οι νέες που πρωτοστάτησαν στο Πολυτεχνείο ήταν πολιτικά και ιδεολογικά προσανατολισμένοι, δυναμωμένοι σε σύντομες αλλά σκληρές αναμετρήσεις με τη Χούντα. Ηταν ενωμένοι μέσα στη διαφορετικότητά τους και διέθεταν σχέδιο, στόχευση και όραμα, γειωμένα με τη σκληρή πραγματικότητα και τις κύριες αντιθέσεις της περιόδου.

Οι πρωτοπόροι νέοι και οι νέες, οργανωμένοι και ανένταχτοι, του Πολυτεχνείου ήταν κυρίως στρατευμένοι με την Αριστερά, χωρίς να αποτελούν «ιμάντες» μεταβίβασης κεντρικών γραμμών ούτε, φυσικά, μεταμοντέρνες ελευθεριακές φιγούρες της ύστερης «αναρχοαυτονομίας».

Οι νέοι και οι νέες του Πολυτεχνείου ήταν νοητικά δεμένοι με τη μεγάλη αγωνιστική παράδοση της Αριστεράς, χωρίς να απομακρύνονται ούτε στιγμή από την ανάγκη να βλέπουν το σύγχρονο περίγυρό τους και από την απαίτηση να πρωτοτυπήσουν, προκειμένου να ανοίξουν τους δικούς τους δρόμους.

Οι αγωνιστές / στριες του Πολυτεχνείου δεν είχαν ως άμεσο στόχο το σοσιαλισμό και τη «δικτατορία του προλεταριάτου», αν και αρκετοί, ίσως οι περισσότεροι στις πρώτες γραμμές, θήτευαν στα κομμουνιστικά ιδεώδη.

Όπως οι μαχητές/τριες του Νοέμβρη ποτέ δεν διανοήθηκαν ότι αγωνίζονται για να φέρουν μια Καραμανλική και Παπανδρεϊκή αστική μεταπολίτευση σαν αυτή που γνωρίσαμε και ζούμε ακόμα.

Τα μεγάλα αιτήματα που δονούσαν την ατμόσφαιρα του Νοέμβρη ήταν βαθύτατα δημοκρατικά, αντιιμπεριαλιστικά, βαθύτατα κοινωνικά και ανατρεπτικά.

Κάτω η Χούντα, εθνική ανεξαρτησία, έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

Με λίγες λέξεις το Πολυτεχνείο εξέπεμπε κωδικοποιημένα, εύληπτα και απλά ένα πλήρες πρόγραμμα, που στην ουσία συνιστούσε μια πραγματική επανάσταση και ένα δρόμο μετάβασης, το μόνο υπαρκτό και αποτελεσματικό, για βαθύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς.

Το «Πολυτεχνείο» ασφαλώς δεν πέτυχε τους μεγάλους εξεγερτικούς και απελευθερωτικούς στόχους του.

Το πνεύμα του «Πολυτεχνείου» το έπνιξε τους πρώτους μεταπολιτευτικούς μήνες ο παλαιός πολιτικός κόσμος και η «απειρία» των αγωνιστών του.

Το Πολυτεχνείο, όμως, συνέβαλε στην πτώση της Χούντας.

Έπαιξε θεμελιώδη ρόλο στις δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης, που η νέα τροϊκανή «χούντα» έχει βαλθεί να κατεδαφίζει.

Το Πολυτεχνείο, παρά τα ανεκπλήρωτα μεγάλα αιτήματά του, μέχρι σήμερα δεν νικήθηκε.

Το Πολυτεχνείο ακόμα και σήμερα, 40 χρόνια μετά, ζει και στέκεται όρθιο.

Αυτό το Πολυτεχνείο ζητά τη σύγχρονη εξεγερσιακή συνέχειά του.

Αυτό το Πολυτεχνείο μας καλεί να μην το αφήσουμε να χαθεί μέσα στον τροϊκανό μνημονιακό ολοκληρωτισμό.

Αυτό το Πολυτεχνείο μας προτρέπει να κάνουμε τα δικά μας νεώτερα Πολυτεχνεία, ενάντια στην τρόικα και τις μνημονιακές κυβερνήσεις των παραδομένων πραιτοριανών.

Αυτό το Πολυτεχνείο μας καλεί ξανά στην Αριστερά και καλεί την Αριστερά σε «ενότητα και αγώνα» μακριά από τις λογικές της ενσωμάτωσης αλλά και τις εκτοξεύσεις στο μέλλον, προκειμένου να αποφύγουμε τις επίκαιρες συγκρούσεις του παρόντος.

Αυτό το «Πολυτεχνείο» καλεί πρώτα απ’ όλα και ξανά στη μάχη και την πρωτοπορία τις νέες γενιές της πατρίδας μας.

Η νεολαία τότε πρωτοστάτησε στη Νοεμβριανή εξέγερση.

Χωρίς τη νεολαία, σήμερα, μαζικά στον αγώνα και στην πρώτη γραμμή, δίπλα στο εργατικό – λαϊκό κίνημα, δεν πρόκειται να αμφισβητηθεί και να πέσει το νέο καθεστώς της δικτατορίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Το νέο καθεστώς της ευρωζωνικής νεοαποικιοκρατίας, του μεγαλοαστικού ολοκληρωτισμού και της λεηλασίας των ευρωπαϊκών κεφαλαιακών ελίτ.

Ο Νοέμβρης του ’73, χωρίς να αντιγράφεται, μας καλεί με το πνεύμα του να αναζητήσουμε το σύγχρονο, πρωτότυπο και ανεπανάληπτο ανατρεπτικό δρόμο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε.

Το μεγάλο μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι να δημιουργήσουμε τα δικά μας εξεγερτικά σύμβολα με τόλμη, σχέδιο και ένα «οργανωμένο αυθορμητισμό» που πάντα ήταν στοιχείο κάθε γνήσια επαναστατικής εξέλιξης!