Ο αραβοϊσραηλινός πόλεμος του 1948 και η δημιουργία της Λωρίδας της Γάζας

 

Ο πόλεμος ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Άραβες ξεκίνησε το 1948 και για πολλούς δε σταμάτησε ποτέ. Από τότε μέχρι και σήμερα η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται στο επίκεντρο. Όλος ο κόσμος ασχολείται σήμερα με όσα συμβαίνουν στη Λωρίδα της Γάζας, σε μια περιοχή δηλαδή που εκτείνεται από το Ισραήλ ως την Αίγυπτο και πήρε το όνομά της από την πόλη που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της. Πώς φτάσαμε όμως στη θεσμοθέτησή της το 1948 και τι συμβαίνει σήμερα στην περιοχή που βομβαρδίζεται από τους Ισραηλινούς μετά την επίθεση της Χαμάς στον δικό τους τόπο; Ας πιάσουμε την ιστορία από την αρχή.Η ιστορία της Γάζας
Τι συνέβη μετά την ίδρυση του Ισραήλ
© AP PhotoΗ ανακωχή και η δημιουργία της Λωρίδας της Γάζας
© Wikimedia CommonsΗ Λωρίδα της Γάζας μετά τη δημιουργία της
© AP Photo/Muhammed Η Αίγυπτος συνέχισε να έχει στην κατοχή της τη Λωρίδα της Γάζας, ως το 1967 με εξαίρεση τους 4 μήνες της Κρίσης του Σουέζ το 1956, όταν και αυτή πέρασε στον έλεγχο του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί από τότε φαίνονταν ότι ήθελαν να και αποσπάσουν και αυτό το κομμάτι και πράγματι τον Ιούνιο του 1967, μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, τα κατάφεραν. Το Ισραήλ δημιούργησε και άλλες πόλεις κοντά στη Γάζα και μέσα στη Λωρίδα έκτασης 360 τετραγωνικών χιλιομέτρων.© AP Photo

Η πρώτη ιστορική αναφορά της Γάζας γίνεται από τον Φαραώ Τούθμωση Γ΄ περίπου το 1500 π.Χ. κάτι που σημαίνει ότι ήταν ανεπτυγμένη πόλη χρόνια πριν. Στη Βιβλική εποχή, τότε που κατά τους Ισραηλίτες, ο θεός Γιαχβέ αποφάσισε να τους οδηγήσει στην περιοχή αυτή, η Γάζα ήδη ήταν, όχι μόνο σημαντική πόλη αλλά και το κέντρο της λεγόμενης Πεντάπολης των (ελληνικής καταγωγής) Φιλισταίων, ενώ εκεί φαίνεται πως και ο βιβλικός Σαμψών έχασε τη ζωή του. Η Γάζα, κτισμένη επί της κεντρικής αρχαίας οδού “Via Maris” που συνέδεε την Αίγυπτο με την αρχαία χώρα της Παλαιστίνης ήταν και παραμένει ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία της περιοχής και ως εκ τούτου ήταν πόλος έλξης για όλους τους λαούς. Έτσι φέρεται να την κατέκτησαν κατά σειρά οι Αιγύπτιοι, οι έποικοι Ισραηλίτες, οι Ασσύριοι, οι Πέρσες, και οι Έλληνες. Στους ελληνιστικούς χρόνους αναδείχθηκε σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι και έφερε το όνομα «Νεάπολις».Το 635 η πόλη καταλήφθηκε από τους Άραβες και γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα κέντρο του ισλαμικού κόσμου. Η Γάζα με τα χρόνια κατοχής της από τους Άραβες κατέστη ιερή μουσουλμανική πόλη καθώς θεωρείται τόπος ταφής του προπάππου του Μωάμεθ. Οι Σταυροφόροι κατέκτησαν την πόλη στα τέλη του 11ου αιώνα ωστόσο το 1187 η Γάζα εντάχθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι και τα τέλη της τελευταίας.

Τον Νοέμβριο του 1917 αφού είχε ξεσπάσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Βρετανοί κατέλαβαν την ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης την οποία και έθεσαν υπό την κηδεμονία τους ως κράτος κατ΄ εντολή μέχρι και τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από αυτόν οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να αντέξουν τις εχθροπραξίες στην περιοχή και έφεραν το θέμα στον ΟΗΕ. Στις 29 Νοεμβρίου 1947, πριν 70 χρόνια, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε ένα σχέδιο για τη διάσπαση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό, κάτι που επέτρεψε τη δημιουργία του Ισραήλ και άνοιξε για τους Παλαιστίνιους μια μακρά και τραγική περίοδο στην ιστορία τους.

Μετά τη λήξη του Β’ Π.Π. όταν ανακοινώθηκε από τον ΟΗΕ το 1947 το σχέδιο διαίρεσης της Παλαιστίνης για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, αντί να δημιουργηθεί παράλληλα και το μέχρι τότε κατ΄ εντολή κράτος σε ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος δόθηκε η δυτική πλευρά στους Αιγυπτίους. Αυτή η ιστορική ψηφοφορία του ΟΗΕ θα οδηγήσει έξι μήνες αργότερα, στις 14 Μαΐου 1948, στη γέννηση του Ισραήλ.

Ωστόσο ακόμη δεν έχει ιδρυθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Την ίδια ημέρα, οι Βρετανοί άφηναν επίσημα την Παλαιστίνη και ο David Ben Gurion, πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, έγραφε στο ημερολόγιό του: «Στις τέσσερις το απόγευμα ανακηρύχθηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Η μοίρα του βρίσκεται πλέον στα χέρια των Ενόπλων Δυνάμεων». Το ίδιο βράδυ μετέβη στο αρχηγείο του ισραηλινού στρατού στο Τελ Αβίβ. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 15ης Μαΐου οι στρατοί πέντε αραβικών κρατών, της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Λιβάνου, εισέβαλαν στο Ισραήλ και ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος είχε μόλις ξεκινήσει.

Η επίθεση κατά του νεοϊδρυθέντος κράτους αιφνιδίασε την παγκόσμια κοινή γνώμη, όχι όμως και όσους γνώριζαν την περιοχή. Άλλωστε ήδη από τους προηγούμενους μήνες ήταν σε εξέλιξη εμφύλιος πόλεμος στην Παλαιστίνη ανάμεσα στους αραβικούς και τους ισραηλινούς πληθυσμούς της περιοχής. Ένας πόλεμος που ουσιαστικά δεν σταμάτησε ποτέ.

Στον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο, όπως είδαμε όμως δε συμμετείχαν δύο κοινότητες, αλλά έξι κυρίαρχα κράτη. Διακηρυγμένος στόχος της αραβικής ηγεσίας ήταν να μην εφαρμοστεί η απόφαση του ΟΗΕ.

Στον πόλεμο αυτόν που διήρκησε ως τις 10 Μαρτίου του 1949 οι Άραβες όπως ήταν λογικό διασπάστηκαν και τελικά ηττήθηκαν. Οι φιλοδοξίες των ηγετών κάθε κράτους ήταν διαφορετικές και σε αντίθεση με τους Ισραηλινούς που μετά την τραγωδία που υπέστησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ήταν ενωμένοι. Ο συντονισμός των αραβικών στρατιωτικών δυνάμεων, που υστερούσαν και αριθμητικά των ισραηλινών ήταν από την αρχή προβληματικός και παρά τις πρώτες νίκες, εν τέλει απέτυχε.

Ο βασιλιάς Αμπντουλάχ της Υπεριορδανίας επεδίωξε μόνος του τον τερματισμό του πολέμου μέσω απευθείας επαφών με το Ισραήλ, ωστόσο τα υπόλοιπα αραβικά κράτη αντιστάθηκαν και τον Σεπτέμβριο του 1948, προχώρησαν στην εγκαθίδρυση μιας «παν-παλαιστινιακής κυβέρνησης» με έδρα τη Γάζα. Η πλήρης εξάρτηση της νέας αυτής κυβέρνησης από την Αίγυπτο και η προσωρινή διαμάχη ανάμεσα στα δύο αραβικά κράτη ήταν δεδομένο ότι θα έφερνε αποτυχία στο εγχείρημα.

Μέχρι το τέλος του χρόνου η επικράτηση του Ισραήλ, που είχε και την (όχι και τόσο) σιωπηρή υποστήριξη της Δύσης ήταν ολοκληρωτική: η έρημος του Νεγκέβ και η Γαλιλαία είχαν τεθεί υπό τον πλήρη έλεγχο του ισραηλινού στρατού, που πια είχε προχωρήσει τόσο πολύ που κατάφερε να στείλει το μέτωπο εκτός του κράτους του. Από τις αρχές του 1949 τα 5 αραβικά κράτη και το Ισραήλ ξεκίνησαν στη Ρόδο διαπραγματεύσεις για ανακωχή μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη.

Τελικώς αυτό που αποφασίστηκε έφερε μια νέα πραγματικότητα για τη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ έφυγε από τη διαμάχη με ακόμα περισσότερα εδάφη (κυρίως με τη μισή Ιερουσαλήμ) από όσα είχε πάρει στο πρώτο σχέδιο του ΟΗΕ. Η Αίγυπτος από τη μεριά της κατέληξε να έχει στην κατοχή της τη Λωρίδα της Γάζας που τότε δημιουργήθηκε. Έως τα τέλη του 1948, περίπου 750.000 Παλαιστίνιοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους και έγιναν πρόσφυγες. Το παλαιστινιακό κράτος, που προέβλεπε η απόφαση της 29ης Νοεμβρίου 1947, τελικά δεν εμφανίστηκε ποτέ στον χάρτη της Μέσης Ανατολής.

Η Συμφωνία Ανακωχής Ισραήλ-Αιγύπτου, στις 24 Φεβρουαρίου 1949, χάραξε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ αιγυπτιακών και ισραηλινών δυνάμεων καθώς και αυτό που έγινε η σημερινή μεθόριος μεταξύ της Λωρίδας της Γάζας και του Ισραήλ. Ο πληθυσμός της Λωρίδας της Γάζας είχε αυξηθεί σημαντικά από μια μεγάλη εισροή Παλαιστίνιων προσφύγων που έφυγαν από το Ισραήλ πριν και κατά τη διάρκεια των μαχών.

Οι Παλαιστίνιοι που ζούσαν στη Λωρίδα της Γάζας ή στην Αίγυπτο εφοδιάστηκαν με παν-παλαιστινιακά διαβατήρια. Από το τέλος του 1949, η κατάσταση των προσφύγων βελτιώθηκε από την UNRWA μια υπηρεσία του ΟΗΕ για την αρωγή και απασχόληση των Παλαιστίνιων προσφύγων. Η Παν-παλαιστινιακή Κυβέρνηση που όπως είπαμε είχε οριστεί από τα αραβικά κράτη πριν από το τέλος του Πολέμου κατηγορήθηκε ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα προσωπείο του αιγυπτιακού ελέγχου, χωρίς καμία επιρροή. Αργότερα, μεταφέρθηκε στο Κάιρο και διαλύθηκε το 1959, με διάταγμα του Gamal Abdel Nasser. Χάρη στη συμφωνία που είδαμε η Αίγυπτος εξακολούθησε να κατέχει τη Λωρίδα της Γάζας μέχρι το 1967.

Τον Μάιο του 1994, μετά τις παλαιστινιακο-ισραηλινές συμφωνίες γνωστές ως Συμφωνίες του Όσλο, έλαβε χώρα μια σταδιακή μεταβίβαση της κρατικής εξουσίας στους Παλαιστίνιους. Μεγάλο μέρος της Λωρίδας (εκτός από τους οικισμούς εποίκων και στρατιωτικών περιοχών) πέρασε κάτω από παλαιστινιακό έλεγχο και σε αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο η διπλωματική ικανότητα του Yasser Arafat, του Πρόεδρου της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Οι ισραηλινές δυνάμεις εγκατέλειψαν την πόλη της Γάζας και τις άλλες αστικές περιοχές που δημιούργησαν και άφησαν στη νέα Παλαιστινιακή Αρχή τη διοίκηση και την αστυνόμευση αυτών των περιοχών. Η Παλαιστινιακή Αρχή, με επικεφαλής τον Arafat, επέλεξε την πόλη της Γάζας ως πρώτη έδρα της, ενώ το Ισραήλ έχτισε τείχος στη Γάζα για την ασφάλεια του κράτους του.

Όσον αφορά τη Λωρίδα της Γάζας, το Ισραήλ θα ήλεγχε τα βόρεια σύνορά της (την περιοχή δηλαδή όπου έγινε η αιματηρή επίθεση από τη Χαμάς), τα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο της, η Αίγυπτος τα νότια σύνορά της και η Παλαιστίνη το υπόλοιπο κομμάτι.

Για την κακοδιαχείριση της Παλαιστινιακής Αρχής στη Λωρίδα της Γάζας γράφτηκαν πολλά καθώς η διαφθορά κυριαρχούσε στην περιοχή και έδωσε πάτημα στη Χαμάς να αμφισβητήσει την πολιτική εξουσία μετά τον θάνατο του Arafat το 2004. Στις εκλογές για το Παλαιστινιακό Κοινοβούλιο που έγιναν τον Ιανουάριο του 2005, η Χαμάς πήρε την πλειοψηφία με 42,9% του συνόλου των ψήφων και 74 έδρες από τις 132 (56%).

Όταν η Χαμάς ανέλαβε την εξουσία τον επόμενο μήνα, η ισραηλινή κυβέρνηση και οι κυριότεροι παράγοντες της διεθνούς κοινότητας, οι ΗΠΑ και η ΕΕ αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το δικαίωμά της να ελέγξει την Παλαιστινιακή Αρχή. Η Χαμάς είχε συχνά πυκνά από τότε ακόμη τρομοκρατική δράση και φυσικά είχε ακραία αντισημιτικό λόγο. Το 2006-07 έγινε εμφύλιος ανάμεσα στη Χαμάς και τη Φατάχ με πάνω από 600 νεκρούς Παλαιστίνιους. Η διαμάχη αυτή έληξε με νίκη της Χαμάς η οποία από το 2007 και μετά είχε τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας.

Σήμερα, έπειτα από χρόνια εχθροπραξιών ανάμεσα σε Ισραήλ και Χαμάς (με τη ζυγαριά των θυμάτων να γέρνει προς την πλευρά των Παλαιστινίων με μεγάλη διαφορά), και δεκαετίες καταπίεσης του Παλαιστινιακού λαού, καθώς και μετά την πρόσφατη αιματηρή επίθεση που οργάνωσε και εκτέλεσε η Χαμάς στο Supernova Festival στο Ισραήλ, η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο επίκεντρο της διαμάχης και η ζωή των κατοίκων της βρίσκεται σε κίνδυνο.

Νίκος Παπαηλιού

Πηγή: oneman.gr

Ο ρόλος των κυρώσεων στην ουκρανική τραγωδία...

  

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι πόλεμος. Και είναι ένας επιθετικός πόλεμος. Ξεκίνησε τις πρώτες πρωινές ώρες τοπική ώρα στις 24 Φεβρουαρίου, όταν τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουκρανία, λίγο μετά την τηλεοπτική ομιλία του Πούτιν που είχε ανακοινώσει μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία.

Υπήρξε μια μακρά και επίπονη ιστορία κατηγοριών, αλλά όταν πρόκειται για κρίσιμα, σκληρά γεγονότα ξεχωρίζει ένα άλλο: η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014. Όπως σε αρκετούς άλλους επιθετικούς πολέμους από άλλους επιτιθέμενους, ιστορικούς ή σύγχρονους, το Κρεμλίνο ισχυρίζεται ότι η εισβολή του σχεδιάστηκε για να «αποστρατιωτικοποιήσει» (και «απεναζοποιήσει») το Κίεβο και να σταματήσει την καταστολή των ανθρώπων ρωσικής καταγωγής στο Ντονμπάς. Δεν έχουμε καμία ανεξάρτητη επιβεβαίωση ότι είχε γίνει «συστηματική εξόντωση» στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, ο ρωσικός στρατός εργάζεται τώρα για να αποκόψει την Ουκρανία όχι μόνο από τη Θάλασσα του Αζόφ αλλά και από τη Μαύρη Θάλασσα. Μια σημαντική αλλαγή συνόρων είναι ξεκάθαρα ανάμεσα στους στόχους του Κρεμλίνου. Και ήταν επίσης σαφές από την αρχή του πολέμου ότι οι στόχοι του Πούτιν περιελάμβαναν μια αλλαγή κυβέρνησης στο Κίεβο – αν και αυτό μπορεί να έχει εγκαταλειφθεί ή όχι μέχρι τώρα.  

Ένας επιθετικός πόλεμος απαιτεί σοβαρή απάντηση από τη διεθνή κοινότητα. Απαιτούνται αυστηρές διεθνείς κυρώσεις για να υπογραμμιστεί η σοβαρότητα της παραβίασης που υφίστανται οι διεθνείς κανόνες αποδεκτής συμπεριφοράς του κράτους. Οι κυρώσεις είναι ένα μέσο, ​​ένα μέσο για ένα σύνολο στόχων. Ποιοι είναι ακριβώς οι στόχοι σε αυτή την περίπτωση; Ποιο είναι το χρονικό πλαίσιο; Και – το σημαντικότερο – ποια είναι τα κατάλληλα μέτρα, παράλληλα με τις κυρώσεις, που θα βοηθήσουν να γίνει πιο πιθανή ως αποτέλεσμα μια ειρήνη μέσω διαπραγματεύσεων;  

Στο πρόσφατο παρελθόν, για παράδειγμα μετά την εκλογή του Ποροσένκο, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν υποστήριξη στην Ουκρανία με τη μορφή τεχνικής βοήθειας, δανείων και μη θανατηφόρου στρατιωτικής βοήθειας. Δεδομένης της τεράστιας σημασίας αυτού που έκανε ο Πούτιν τις τελευταίες δέκα ημέρες, η θανατηφόρα στρατιωτική βοήθεια σε ένα ευρύ φάσμα άλλων μορφών βοήθειας είναι πλέον απαραίτητη για να φτάσει το σωστό μήνυμα στο Κρεμλίνο.

Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, οι ΗΠΑ είχαν επίσης αρχίσει να επιβάλλουν κλιμακούμενες κυρώσεις σε επιλεγμένους Ρώσους αξιωματούχους. Ταυτόχρονα, όπως έχει γράψει η Angela Stent, στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, η ιδέα ήταν με κάποιο τρόπο να εμπλακεί εκ νέου η Ρωσία και να της δοθεί μια «εκτός ράμπας» για να εκτονωθεί η κατάσταση.

Δεδομένης της απερισκεψίας της νέας περιπέτειας του Πούτιν που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου, πολλοί φαίνεται να υποθέτουν ότι η εκ νέου δέσμευση ήταν κακή ιδέα. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν. Αυτό που ήταν λυπηρό ήταν η απουσία συνεχούς προσπάθειας για συνομιλία με τη Ρωσία, κατανόηση ορισμένων από τις ανησυχίες της αλλά και για να ξεκαθαρίσουμε βάναυσα τις κόκκινες γραμμές που η Δύση επιθυμούσε να επιβληθούν και να γίνουν σεβαστές.

Σήμερα σκοτώνονται άνθρωποι, μια μαζική έξοδος βρίσκεται σε εξέλιξη από την Ουκρανία, ολόκληρες περιοχές ερημώνουν και ενώ όλα αυτά γίνονται μπροστά στα μάτια μας, ορισμένοι ειδικοί συγχέουν τις κυρώσεις με την τιμωρία.

Στην πραγματικότητα, πρώτα και κύρια, οι κυρώσεις δεν υποτίθεται ότι περιπλέκουν το τέλος της σύγκρουσης. Ωστόσο, μπορούν να κάνουν ακριβώς αυτό προσφέροντας (α) ένα υπερβολικά αισιόδοξο όραμα στο ασθενέστερο μέρος της σύγκρουσης που είναι επίσης, σε αυτή την περίπτωση, θύμα επιθετικότητας, (β) κάνοντας ένα αυταρχικό καθεστώς που διαθέτει σημαντικές δυνατότητες στρατηγικής και Τα τακτικά πυρηνικά όπλα αισθάνονται στριμωγμένα, (γ) αύξηση της πίεσης στην Κίνα να πάρει ενεργά θέση ενώ ταυτόχρονα (δ) εκτροχιάζοντας την οικονομική ανάκαμψη στη Δύση. 

Πώς συμβάλλουν οι κυρώσεις στην αποκλιμάκωση και σε ένα ειρηνικό αποτέλεσμα; Υπάρχουν τώρα –σήμερα, συγκεκριμένο πλαίσιο– δύο βασικές απαιτήσεις προκειμένου οι κυρώσεις να συμβάλουν σε μια ειρηνική διέξοδο και να οδηγήσουν στα σωστά μαθήματα για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, την ίδια στιγμή που διατηρούμε και ενισχύουμε την υποστήριξη, τη βοήθεια και την καλύτερη μελλοντική προοπτική για την Ουκρανία. Πρώτον, το καθεστώς κυρώσεων πρέπει να περιλαμβάνει μια διέξοδο για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και να αναφέρεται άμεσα και αποκλειστικά στον πόλεμο της Ουκρανίας. Όπως το είπε ο βετεράνος διπλωμάτης Gérard Araud, «καμία υπερβολή, καμία [ρωσική] αλλαγή καθεστώτος, κανένα άλλο ζήτημα».

Δεύτερον, πρέπει επίσης να μας υπενθυμίσουμε ένα κρίσιμο σημείο που τείνουμε να αποφεύγουμε στη δημόσια συζήτηση από φόβο ότι κάνουμε λάθος να είμαστε επιεικείς απέναντι στον επιτιθέμενο. Και το κρίσιμο σημείο είναι απλώς το εξής: κανένα έδαφος που κατακτήθηκε στη μάχη δεν μπορεί να επιστραφεί εύκολα στο πλαίσιο ενός αποτελέσματος από τις διαπραγματεύσεις ως προϋπόθεση για τη διαπραγμάτευση. Σπάνια στην ιστορία έχουμε δει τέτοια παραδείγματα. Με άλλα λόγια, οι πραγματικές επιλογές από αυτή την άποψη είναι δύο: είτε η Ουκρανία επικρατήσει με τη βοήθεια αλλά όχι την πραγματική εμπλοκή της Δύσης. Ή κάποια από τα κέρδη της Ρωσίας θα πρέπει να είναι –σε κάποια μορφή– μέρος του θέματος στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η επιστροφή στο status quo ante ως προϋπόθεση για μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων είναι απίθανη. Κανένας στολισμός δεν είναι χρήσιμος σε αυτό.

Όπως είναι λογικό, κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν: ισοδυναμεί αυτό με την αποδοχή της ρωσικής επιθετικότητας; Είναι σαφές ότι αν σκεφτούμε τι πήγε στραβά, καταλάβουμε γιατί απέτυχε η αποτροπή (γιατί απέτυχε), επικεντρωθούμε στον μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα και διασφαλίσουμε ότι αυτή τη φορά η εστίαση θα διατηρηθεί και θα οδηγήσει σε αλλαγή πορείας. Για παράδειγμα, η κρίσιμη ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία πρέπει να τερματιστεί. Γενικότερα, το έτος 2022 δεν μπορεί να γίνει 2014 όσον αφορά τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.

Ο Πούτιν είναι ο επιτιθέμενος σε αυτό το φρικτό επεισόδιο, υπενθυμίζοντας μας πόσο εύθραυστη είναι ακόμα η ειρήνη στην Ευρώπη του ^21ου αιώνα. Όμως ο Ζελένσκι δεν συμβουλεύεται να ζητήσει ενεργό συμμετοχή του ΝΑΤΟ σε έναν πόλεμο που μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο. Υπάρχουν διδάγματα που πρέπει να αντληθούν και από την πλευρά της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης της μερικής ευθύνης για τη μη εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ. Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να επιδιώξουν να επεκτείνουν τις εκεχειρίες (προς το παρόν προορίζονται για το άνοιγμα των διαδρόμων εκκένωσης των πολιτών) για να δημιουργήσουν χρονικά περιθώρια για επίσημες ή ανεπίσημες συνομιλίες που θα ξεκινήσουν σοβαρά.

Συνοψίζοντας, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η ειρήνη σε έναν πλουραλιστικό κόσμο θα αποκατασταθεί και – την ίδια στιγμή – το Κρεμλίνο δεν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το τετελεσμένο γεγονός γίνεται αποδεκτό ως κανόνας κρατικής συμπεριφοράς. Ο Πρόεδρος Μπάιντεν και ο υπουργός Blinken έχουν αξιοσημείωτη εμπειρία στις εξωτερικές υποθέσεις. Οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους ομολόγους τους δεν το κάνουν. Οι ΗΠΑ πρέπει να καθησυχάσουν τους συμμάχους του ΝΑΤΟ –ο Πρόεδρος Μπάιντεν το έκανε πειστικά– ενώ ταυτόχρονα παρέχουν το πλαίσιο και τα όρια των στόχων που σχετίζονται με τις κυρώσεις. Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι είναι αυτοί που θα πρέπει να βγάλουν τα πιο δύσκολα συμπεράσματα σχετικά με την ανάγκη για ενέργειες που ξεπερνούν τον εφήμερο κόσμο της πολιτικής επικοινωνίας. Πρέπει να επιτύχουμε μια ειρήνη με τη Ρωσία κατόπιν διαπραγματεύσεων, στη συνέχεια να αντιμετωπίσουμε επειγόντως την ενεργειακή εξάρτηση, να ενισχύσουμε την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο,

Έχουμε σοβαρά μαθήματα να πάρουμε από την τραγωδία στην Ουκρανία. Μας έχουν ξεμείνει όμως και τα κλισέ. Τόσοι πολλοί επιτιθέμενοι τα τελευταία χρόνια, τόσο περιορισμένη η διεθνής ανταπόκριση. Και τα δύο μέρη σε αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο θα πρέπει να ενθαρρύνονται ενεργά να επιτύχουν μια δίκαιη και υπό διαπραγμάτευση ειρήνη.     

Κώστας Αντ. Λάβδας 

Πηγή: https://kostasantlavdas.wordpress.com

Eισβολή στην Ουκρανία: ένας νέος κόσμος προβάλλει. Η απειλή για την Ελλάδα...

  

1. «Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είπε στον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου στο Πεκίνο ότι η Ρωσία έχει ετοιμάσει μια νέα συμφωνία για την προμήθεια της Κίνας με 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου από την περιοχή της στην Άπω Ανατολή. Ο Πούτιν, σύμφωνα με το Reuters, είπε επίσης ότι η ρωσική πετρελαϊκή επιχείρηση έχει «νέες λύσεις» για τις προμήθειες υδρογονανθράκων στην Κίνα». Πηγή: Reuters.

2. «O πρόεδρος της Ρωσίας Βλάντιμιρ Πούτιν είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ, σύμφωνα με το κινεζικό κρατικό δίκτυο CCTV για το ουκρανικό ζήτημα.»

3. «Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Εμανουέλ Μακρόν κάλεσε τον πρόεδρο της Τουρκίας να πάρει θέση για το κλείσιμο των στενών των Δαρδανελίων. Το περιεχόμενο της συνομιλίας δεν έχει διαρρεύσει από τις τουρκικές πηγές.» Πηγή: Reuters.

«Η Τουρκία δεν μπορεί να σταματήσει την πρόσβαση ρωσικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα μέσω των στενών της, όπως έχει ζητήσει η Ουκρανία, λόγω μιας ρήτρας σε μια διεθνή συνθήκη που επιτρέπει στα σκάφη να επιστρέφουν στη βάση τους, δήλωσε σήμερα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου». 

 

Ωστόσο επισημαίνουμε πως, βάσει της Συνθήκης του Μοντρέ (1936), η Τουρκία έχει τον έλεγχο των στενών και μπορεί και οφείλει να περιορίσει τη διέλευση πολεμικών πλοίων σε περίοδο πολέμου ή αν απειληθεί.

5. «Πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας του Πακιστάν χρησιμοποιεί ο Ερντογάν για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο. Σύμφωνα με πληροφορίες ελληνικών μέσων Πακιστανοί πιλότοι ήδη πετούν με τουρκικά F-16 στη Μεσόγειο. Άλλες ελληνικές πηγές ομιλούν επίσης περί “δανεισμού” Πακιστανών πιλότων από τους Τούρκους ήδη μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.»

Από τα αποσπάσματα αυτά από τον διεθνή τύπο μαζί με τις τελευταίες απειλές του Πούτιν προς Φινλανδία και Σουηδία, να μην σκεφτούν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ συνάγονται κάποια βασικά συμπεράσματα.

Συμπέρασμα 1o: Αρχίζει να σχηματίζεται η μετα-παγκοσμιοποιητική γεωστρατηγική σκακιέρα δύο διαφορετικών κόσμων.

Ο πρώτος είναι ο δεσποτικός Ευρασιατικός κόσμος όπου τα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά δικαιώματα ελέγχονται άμεσα από τα δεσποτικά καθεστώτα. Ο πόλος αυτός έχοντας ως προκεχωρημένους στρατιωτικούς βραχίονές του τη Ρωσία, τη Β. Κορέα, το Πακιστάν και την Τουρκία αποκόπτεται οριστικά από το δυτικό.

Ο δεύτερος πόλος-κόσμος αποτελείται από τη Δύση η οποία διασπάται σε δύο επιπλέον γεωπολιτικά οικοσυστήματα. Το πρώτο αποτελείται από έναν σκληρό αγγλοσαξονικό πυρήνα μέσω της AUKUS (ΗΠΑ, Αυστραλία, Αγγλία) και ένα περιφερειακό μέσω της QUAD (Ινδία, Ιαπωνία, Αυστραλία, ΗΠΑ) που δημιουργείται ως ανάσχεση της Κίνας στον ινδο-ειρηνικό ωκεανό.

Το δεύτερο υποσύστημα -και πλέον ευάλωτο και εύθραυστο- είναι η Ευρώπη. Μια Ευρώπη με τα τραγελαφικά χαρακτηριστικά που τη χαρακτήρισαν τα τελευταία χρόνια και κυρίως από την πλήρη αδυναμία της να σχηματίσει έναν ενιαίο πολιτικό μηχανισμό τόσο στην εξωτερική της πολιτική όσο και στην άμυνά της. Μια Ευρωπαϊκή Ήπειρος διασπασμένη σε κοντόθωρα οικονομικά συμφέροντα, δηώμενη δημογραφικά, παρακμάζουσα πολιτισμικά και κοινωνικά. Τα αποτελέσματα της κρίσης της Ευρώπης τα  διαπιστώνουμε σήμερα στην Ουκρανία και στην εισβολή της Ρωσίας στο ευαίσθητο υπογάστριο της.

Συμπέρασμα 2o: Μετά και τις σημερινές απειλές του Πούτιν προς Σουηδία και Φινλανδία να μην διανοηθούν να εισέλθουν στο Βορειοαντλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ) γιατί θα έχουν τις τύχες της Ουκρανίας διαφαίνεται η προσπάθεια του Ευρασιατικού πόλου να σχηματίσει στα σύνορά του με το δυτικό κόσμο μια ουδέτερη ζώνη φινλανδοποιημένων κρατών, άμεσα εξαρτημένων και υποχείριών τους. Μια ουδέτερη νεκρή ζώνη που θα διασφαλίζει τα δικά του σύνορα και τη δική του ασφάλεια.

Μέσα στη ζώνη αυτή του γεωπολιτικού λυκόφωτος βρίσκεται και η χώρα μας. Θα ήταν αφελές να μην γνωρίζει κάποιος πως ο Ευρασιατικός Δεσποτικός Πόλος της νέας εποχής θα αφήσει στις τύχες της τη Μεσόγειο και το Αιγαίο πέλαγος. Τον γεωγραφικά, γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά «ομφαλό του κόσμου». Για το λόγο αυτό έχει την Τουρκία και τις νεοθωμανικές ορέξεις του Ερντογάν για να υλοποιήσει τις βλέψεις του. Άλλωστε mutatis mutandis, η Ελλάδα (η πατρίδα μας) αποτελεί το ιστορικό ανάλογο της Ουκρανίας για την γεωπολιτική αναθεωρητική αυτή πολιτική και εντάσσεται ακριβώς στον σχεδιασμό αυτού του νέου Ευρασιατικού Δεσποτικού Κόσμου.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η Τουρκία είναι η χώρα που για κάθε λόγο ικανοποιεί και αυτή τη λογική συνθήκη: τον γεωπολιτικό αναθεωρητισμό-σχηματισμό του νέου, εν δυνάμει, Ευρασιατικού Κόσμου και την ανάγκη για έξοδο και διαχείριση της Μεσογείου. Υπ’ αυτήν την σκέψη ο νεοωθομανισμός του σουλτάνου Ερντογάν «κάθεται» γάντι στους σχεδιασμούς αυτούς και τούμπαλιν.

Συμπέρασμα 3ο: Η κατάσταση για τη πατρίδα μας διαφαίνεται άσχημη και άκρως ανησυχητική. Με ένα πολιτικό σύστημα σαστισμένο και αναθρεμμένο στο φαντασιακό κόσμο της παγκοσμιοποιητικής σούπας, αδύναμο και ανίκανο να συνειδητοποιήσει και να σταθμίσει  τους κινδύνους που διαγράφονται αλλά και με μια κοινωνία παρασιτοποιημένη και  εκμαυλισμένη από τις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες, με τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, με ευρύτατη κοινωνική κρίση και κρίση αυτόνομου παραγωγικού αποτυπώματος, καλείται να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις-κινδύνους «εδώ και τώρα».

Συμπέρασμα 4ο (και τελευταίο)  Αν η Ευρώπη δεν μετασχηματιστεί σε μια ενιαία δομή εξωτερικής, αμυντικής και παραγωγικής πολιτικής οντότητας. Αν η Ελλάδα δεν συμβάλει τα μέγιστα προς αυτή την κατεύθυνση τότε οι τύχες της Γηραιάς Ηπείρου, στο άμεσο μέλλον, θα είναι παρόμοιες, τηρουμένων των αναλογιών, με αυτές της Ουκρανίας. Αν δεν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους που διαγράφονται και δεν κινηθεί άμεσα ως ένας ενιαίος διακριτός γεωπολιτικός πόλος τότε της μέλει να  «συνθλιβεί» και να «εξανδραποδιστεί» από το μεγάλο Ευρασιατικό Γίγαντα. Κι αυτό πρέπει «εδώ και τώρα» να το συνειδητοποιήσει πρώτη η Ελλάδα, η πατρίδα μας.

ΥΓ: Πότε άραγε θα θέσουμε θέμα αποχώρησης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ ως μόνιμης και υπαρκτής απειλής των συνόρων μας και των συνόρων της Ευρώπης;

                         

                                                                                              Πηγή: https://ardin-rixi.gr

21 Μαΐου του 1864: Η Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα...

Το ιστορικό ψήφισμα της Ιονίου Βουλής για την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα

  

Στις 21 Μαΐου 1864 τα Επτάνησα ενώνονται επισήμως με το Ελληνικό Βασίλειο και γίνονται η πρώτη περιοχή που προσαρτάται μετά την ολοκλήρωση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Τα Επτάνησα είχαν συγκροτήσει το πρώτο αυτόνομο κράτος, την Ιόνιο Πολιτεία από το 1800 – 1807. Το 1807 περνούν στη σφαίρα επιρροής της Αυτοκρατορικής Γαλλίας και στη συνέχεια στην Αγγλία.

Την περίοδο που ακολούθησε την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Επτανήσιοι ριζοσπάστες δραστηριοποιούνται έντονα για την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων στο νεοσύστατο Ελληνικό Βασίλειο.

Οι Άγγλοι προσπαθούν με διάφορους τρόπους (κυρίως παραχωρήσεις προνομίων) να διατηρήσουν τα Επτάνησα στην κατοχή τους. Με το πέρασμα των χρόνων όμως και έχοντας εξασφαλίσει ένα σημαντικό λιμάνι στο κέντρο της Μεσογείου, τη Μάλτα, τα Επτάνησα είχαν εξελιχθεί σε ένα σημαντικό κέντρο εξόδων και αναταραχών.

Έτσι, αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν την παραχώρηση των Επτανήσων ως ένα διπλωματικό μέσο για να επιτύχουν την ανακήρυξη του αγγλόφιλου Γεωργίου του οίκου των Γκλύξμπουργκ σε Βασιλιά της Ελλάδας.

Στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των τριών δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας (17 Μαρτίου 1864), αποφασίστηκε τα Επτάνησα να ενσωματωθούν στον ελληνικό κορμό στις 21 Μαΐου 1864.

Σύμφωνα με τους όρους της ένωσης, η Κέρκυρα θα αποστρατικοποιούνταν, για το λόγο αυτό μάλιστα γκρεμίστηκε το οχυρό της πόλης. Επίσης, το Ελληνικό Βασίλειο αποδεχόταν όλες τις υποχρεώσεις προς ξένες κυβερνήσεις, εταιρείες και ιδιώτες, οι οποίες απέρρεαν από συμβάσεις που είχαν συναφθεί με την Ιόνιο Πολιτεία και τη Μεγάλη Βρετανία. Τέλος, το Ελληνικό Βασίλειο αναλάμβανε επίσης να καταβάλει αποζημιώσεις και συντάξεις στους άγγλους υπαλλήλους που θα έχαναν τη θέση τους με την Ένωση. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1864 το Ιόνιο Kοινοβούλιο ενέκρινε την Ένωση με την Eλλάδα. 

   

...και λίγη Γεωγραφία...

Τα Επτάνησα αποτελούν ένα σύμπλεγμα επτά κυρίων νησιών και αρκετών μικρότερων που βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος. Τα επτά κύρια νησιά είναι, με σειρά μεγέθους, η Κεφαλονιά, η Κέρκυρα, η Ζάκυνθος, η Λευκάδα, τα Κύθηρα, η Ιθάκη και οι Παξοί.

Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Επτανήσων περιλαμβάνει και κάποια μικρότερα νησιά όπως τα Αντικύθηρα, τους Αντίπαξους, το Αρκούδι, την Άτοκο, τον Βρόμωνα, την Δρακονέρα, την Ερεικούσσα, τον Κάλαμο, τον Καλόγηρο, το Καρλονήσι, τον Καστό, τον Λαμπρινό, το Μαθράκι, τη Μάκρη, το Μεγανήσι, το Μόδι, τους Οθωνούς, την Οξεία, τον Πεταλά, τον Ποντικό, το Προβάτι, τον Σκορπιό, την Σοφία, τις Στροφάδες, την Σωρό και άλλα. Στο σύμπλεγμα των Επτανήσων περιλαμβάνεται και η νήσος Σάσων, η οποία από το 1864 έως το 1914 ανήκε στην Ελλάδα.

Τα Επτάνησα ανήκουν διοικητικά στην περιφέρεια των Ιόνιων νησιών, πλην των Κυθήρων, που ανήκουν διοικητικά στην Περιφέρεια Αττικής. Η περιφέρεια των Ιόνιων νησιών περιλαμβάνει τους νομούς Ζακύνθου, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας και Λευκάδας.

Πηγή: wikipedia.com

Οδοιπορικό στο Άγιον Όρος...

Μονή της Μεγίστης Λαύρας

 Το Άγιο Όρος αποτελεί αυτοδιοίκητο τμήμα του Ελληνικού Κράτους, που βρίσκεται στη χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής στη Μακεδονία. Περιλαμβάνει τις είκοσι Ιερές Μονές, τα εξαρτήματά τους και διάφορα καταστήματα και υπηρεσίες. Ανεπίσημα χαρακτηρίζεται ως «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία».
Από το 1988 συγκαταλέγεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Επισκεπτομαστε με την σειρα την Ι,Μ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ την Ι.Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ την Ι.Μ. ΚΩΣΤΑΜΟΝΙΤΟΥ την Ι.Μ. ΖΩΓΡΑΦΟΥ την Ι.Μ. ΧΙΛΙΑΝΔΑΡΙΟΥ την Ι.Μ. ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ την Ι.Μ. ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ και την Ι.Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ.

Ας απολαύσουμε τη μικρή βόλτα!

Άνοιξη στο Περιβόλι της Παναγιάς...

Η άνοιξη της αναγέννησης της φύσης, του ξυπνήματος των αισθήσεων αποτυπώνονται μοναδικά στο καταπληκτικό βίντεο του Blandimir Bondarenko, ο οποίος ξεδιπλώνει σαγηνευτικά το ξύπνημα της άνοιξης στην παρθένα φύση,στη Ιερή Αθωνική Πολιτεία, μέσα από μια καταιγιστική εναλλαγή τοπίων και μια απαράμιλλη πανδαισία χρωμάτων.
Ο ερχομός της άνοιξης στο Περιβόλι της Παναγίας...

       

Η περιοχή του Αγίου Γερασίμου από ψηλά!

Ένα συγκινητικό Video με drone από τον Τζέρη Γασπαρινάτο ένα από τα πιο αγαπημένα παιδιά του Μακαριστού Μητροπολίτη Κεφαλληνιας Γεράσιμου Φωκά . Ο Τζέρη πέταξε drone πάνω από τη Μονή παραμονή της μεγάλης γιορτής ενώ στις ψαλμωδίες με τα εγκώμια του Αγίου ακούγεται και η φωνή του Μακαριστού Δεσπότη μας.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ!

13 γεωγραφικά facts για την Ελλάδα που ούτε είχαμε σκεφτεί...

Στο 24media network προσπαθήσαν να επανεξετάσουν λίγο τη θέση της χώρας μας στον παγκόσμιο χάρτη, αλλά όχι μεταφορικά, όχι όπως την εννοούν οι πολιτικοί αναλυτές, όταν θέλουν να αναφερθούν στις "παγκόσμιες ισορροπίες', στα "γεωπολιτικά μας συμφέροντα" κοκ.
 Προσπάθησαν να το κάνουνε κυριολεκτικά.
Θελήσανε να δούνε που βρισκόμαστε γεωγραφικά και να ετεροπροσδιοριστούμε, με βάση τους κοντινούς και μακρινούς μας γείτονες, με βάση τα βουνά, τα ποτάμια και τις θάλασσες που καλύπτουν την υδρόγειο.

Ακολουθούν 13 διαπιστώσεις που ίσως να αλλάξουν λίγο την αντίληψη που έχουμε για τον πλανήτη, τη θέση της Ελλάδας σε αυτόν και τις γεωγραφικές αποστάσεις.

1. Δεν υπάρχει κανένα σημείο της Ελλάδας που να βρίσκεται ψηλότερα απ' τη Ρώμη.

Ρώμη: Γεωγραφικό πλάτος 41.902782
Ορμένιο (βορειότερο σύνορο της χώρας): Γεωγραφικός πλάτος 41.720440

2. Η Βαγδάτη είναι πιο κοντά στην Αθήνα από ότι είναι οι Βρυξέλλες, το Παρίσι και η Μαδρίτη.

Αθήνα-Μαδρίτη: 2372.23 χλμ
Αθήνα-Παρίσι: 2098.20 χλμ
Αθήνα-Βρυξέλλες: 2091.65 χλμ
Αθήνα-Βαγδάτη: 1933.31 χλμ

3. Η Σουηδία έχει σχεδόν 215.000 περισσότερα νησιά από μας, στα οποία όμως δεν κατοικεί κανείς.

4. Η Φινλανδία όμως, όχι μόνο έχει 182.000 περισσότερα νησιά από μας, αλλά έχει και 390 περισσότερα νησιά που κατοικούνται.

5. Η Θεσσαλονίκη είναι μία ευθεία δρόμος με τη Νέα Υόρκη.

Γεωγραφικό Πλάτος Θεσσαλονίκης: 40.6400629
Γεωγραφικό Πλάτος Νέας Υόρκης: 40.7127753
Στην υδρόγειο βέβαια η 'ευθεία' εμφανίζεται κάπως έτσι. Δεν είναι επίπεδη η γη. Επαναλαμβάνουμε: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΕΔΗ Η ΓΗ.

6. Αν βάλεις τρεις Ολύμπους, τον έναν πάνω στον άλλον, τότε και πάλι δεν θα φτάσεις το Έβερεστ. Σου λείπουν ακόμη 94 μέτρα.

7. Τα Ιωάννινα απέχουν 204 χλμ από τα Τίρανα και έχουν μία ώρα διαφορά. Όταν στα Ιωάννινα το ρολόι δείχνει 11 το πρωί, στα Τίρανα το ρολόι δείχνει 10 το πρωί.

Την ίδια στιγμή, τα Ιωάννινα απέχουν 8.195 χλμ. από το Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, χωρίς ωστόσο να έχουνε καμία διαφορά στην ώρα. Όταν το ρολόι δείχνει 11 το πρωί στα Ιωάννινα, δείχνει 11 το πρωί και στην πρωτεύουσα της Νότιας Αφρικής. 

8. Το ίδιο ισχύει και με την Ζιμπάμπουε, την Μπουτσουάνα, το Κονγκό, τη Μοζαμβίκη και τη Ρουάντα.

9. Παραπονιέσαι ότι η μισή Ελλάδα, ζει στην Αθήνα; Στις Μπαχάμες, το 66% των κατοίκων ζει στο Νασσάου, την πρωτεύουσα της χώρας, και στο Κατάρ, το ποσοστό που ζει στη Ντόχα, την πρωτεύουσα, είναι λίγο μεγαλύτερο και αγγίζει το 67%.

-Μπαχάμες δεν είναι μόνο το Νασσάου.
10. Αν πολλαπλασιάσεις την Ελλάδα επί 288 φορές, τότε φτιάχνεις τη σελήνη.

11. Αν προσθέσεις τα 20 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας, από τον Αλιάκμονα και τον Αχελώο μέχρι τον Αλφειό και τον Σπερχειό, τότε έχεις έναν ποταμό σχεδόν τρεις φορές μικρότερο από τον Νείλο, τον μεγαλύτερο ποταμό της γης.

12. Η Νεάπολη της Θεσσαλονίκης είναι η 16η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή παγκοσμίως, με 23.188 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, πάνω ακόμα κι απ' το Κάιρο ή το Παρίσι.

13. Η Ελλάδα είναι έξι φορές μικρότερη από την Τουρκία...

...75 από τις ΗΠΑ...

...και 130 από τη Ρωσία.

Juan de Fuca o Κεφαλλονίτης θαλασσοπόρος, ο πρώτος Ευρωπαίος στον Καναδά...

Ο Ιωάννης Φωκάς από το Βαλεριάνο Κεφαλλονιάς, ο Χουάν ο Γραικός, ο Juan de Fuca της Flota de Tierra Firme και της Flota de Nueva Espana, ακολούθησε το θέσφατο: ταγμένος καθώς ήταν να μεγαλώσει κατά τι τον κόσμο, ανακάλυψε τα Στενά νότια της νήσου Βανκούβερ και τοιουτοτρόπως έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που, με τα σημερινά δεδομένα, έφθασε πρώτος στον ΝΔ Καναδά.
Η νεώτερη αυτή οδυσσειακή μορφή του 16ου αι.ξεκίνησε για την εξεύρεση των μυθικών Στενών του Ανιάν, που υποτίθεται πως ένωναν τον Ειρηνικό με τον Ατλαντικό από τον Αρκτικό Κύκλο, γνωστά τότε και ως ΒΔ Πέρασμα. Η ανακάλυψη αυτής της θαλάσσιας διόδου θα συντόμευε τη ρότα από τη δυτική Ευρώπη προς την Κίνα καθιστώντας τα ταξίδια συντομότερα και ασφαλέστερα.
Στην πραγματικότητα, την άνοιξη του 1592 ταξίδεψε με μια καραβέλα και ένα βοηθητικό σκάφος πινάτς από το Ακαπούλκο με κατεύθυνση βόρεια, πέρασε τα παράλια της Καλιφόρνια, ανέβηκε ακόμη βορειότερα κι εισήλθε σε ένα πέρασμα με κατεύθυνση αρχικά προς τα ανατολικά -κι αργότερα Β και ΒΑ-, ανακαλύπτοντας τα Στενά, στο μέσο των οποίων διέρχεται τμήμα των συνόρων ΗΠΑ – Καναδά.Από το 1725 τα Στενά φέρουν το όνομά του, όχι με στήριξη των Ισπανών, ή των Άγγλων στους οποίους κατά το τέλος της ζωής του αναγκάστηκε να υποσχεθεί την υπηρεσία του, αλλά με απόφαση της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης. Στις 8 Απριλίου 1750 ο γεωγράφος της Ακαδημίας Nicolas de L’Isle, αφού αποχώρησε από τη Μοσχοβία, παρουσίασε δημόσια, στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, τα πρωτότυπα σχέδια τού χάρτη του με τις ρωσικές ανακαλύψεις -1723, 1732 & 1741- όπου είχε αποτυπώσει και τα «Στενά Juan de Fuca».

DEA / BIBLIOTECA AMBROSIANA via Getty Images

Strait of Juan de Fuca, Mount Olympus in the background, Canada and United States of America, illustration from the magazine The Illustrated London News, volume LX, June 29, 1872.

Όμως, τα Στενά του Ανιάν, που αυτά πήρε ο θαλασσοπόρος εντολή από τον Αντιβασιλιά του Μεξικό να ανακαλύψει και που φυσικά, τότε, δεν τα βρήκε γιατί, απλώς, δεν είχαν ακόμη διανοίξει, σήμερα αρχίζουν και ξεσκεπάζονται μετά από αιώνων προστασία από παχύ στρώμα πάγου. Το ΒΔ Πέρασμα μέχρι το 2040 θα είναι μια αυταπόδεικτη πραγματικότητα, που θα διευκολύνει το παγκόσμιο εμπόριο κάνοντας οικολογικότερες, ταχύτερες και οικονομικότερες τις θαλάσσιες μεταφορές μεταξύ Ειρηνικού κι Ατλαντικού από βορρά. 

Της συγγραφέως

Τα μυθικά Στενά του Anian (Β. Αμερική) σε χάρτη του de Jode το 1593

Έτσι, αιώνες μετά το ταξίδι του, τώρα που οι πάγοι λιώνουν στον αρκτικό κύκλο λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη, επαληθεύεται η «πλάνη» του: το πέρασμα που νόμιζε πως ανακάλυψε, και που με αυτό το στρεβλό πιστεύω έσβησε γύρω στο 1602 στο νησί του, στην Κεφαλλονιά.

Σήμερα λειτουργεί το Αρκτικό Οικονομικό Συμβούλιο (Arctic Economic Council), που από τον Δεκέμβριο συμπεριλαμβάνει και την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, και που στους σκοπούς του έχει την στήριξη και προώθηση των νέων θαλασσίων διόδων που διανοίγονται με το πρόσφατο και μη αναστρέψιμο –ως διαγράφεται μέχρι τώρα- λιώσιμο των πάγων. Με τον τρόπο αυτό, εξυπηρετούνται αποτελεσματικότερα – σε κάθε τομέα- οι θαλάσσιες μεταφορές διαπλέοντας τις καναδικές ακτές από τον Ατλαντικό έως την Αλάσκα.
Σύμφωνα με πηγές, το 2014 το φορτηγό NUNAVIK μετέφερε 23.000 τόνους μεταλλεύματος από τον Καναδά στην Κίνα ταξιδεύοντας στο ΒΔ Πέρασμα χωρίς τη βοήθεια παγοθραυστικών.
Μετά από προσωπική επισταμένη έρευνα - αρχής γενομένης το 1992 - και συμμετοχής σε επιστημονικά συνέδρια και διεθνή fora επιβεβαιώθηκε πλήρως ο Έλληνας θαλασσοπόρος Ιωάννης Φωκάς, μορφή την οποία μεγάλοι ιστορικοί μέχρι πρόσφατα θεωρούσαν μυθική. Τον Αύγουστο του 2017 κατόπιν προσκλήσεως της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς παρουσιάστηκε και καταγράφηκε στη Βουλή η ιστορία και τα τεκμήρια που πιστοποιούν την ανακάλυψη του σπουδαίου αυτού ταξιδευτή.

YouTube/ΕΛΤΑ

Τον Απρίλιο του 2018 τα ΕΛΤΑ κυκλοφόρησαν σε πρώτη παγκόσμια γραμματόσημο αφιερωμένο σε αυτόν, ενώ μεγάλου μεγέθους προτομή με την συμβολική μορφή του τοποθετήθηκε ως μόνιμο έκθεμα στο «Μουσείο του Βανκούβερ» και στο λιμάνι Αργοστολίου το οποίο φέρει πλέον το όνομά του.
Ο Χουάν ντε Φούκα έχει ήδη κερδίσει την αιώνια μνήμη.
Τον αποζημίωσαν οι καιροί, οι κλιματολογικές συνθήκες, οι πάγοι που τήκονται.
Οι αιώνες αποζημίωσαν τον Έλληνα, τον Κεφαλλονίτη,  που δεν ανήκει σε καμιά από τις πολλές χώρες που αναφέρονται στο διάβα της πολυκύμαντης ζωής του. Αντάμειψαν αυτόν που ανήκει σε μια πατρίδα χωρίς γεωγραφικά όρια, σε μια χώρα που τα σύνορά της ορίζονται από τις ανησυχίες του...

                                                                                                           Πηγή: huffingtonpost.gr

This Enlightening Map Shows the Literal Meaning of Every Country's Name...

Have you ever wondered what the name of a country means? What it REALLY means?

This map has the answer.

It shows the historical meaning of each country’s name, as far back as their earliest literal translations go.

europe

 

Surprisingly, a lot of factors seem to influence the name of a country, from geography to climate to wildlife. Andorra, which means ‘Shrub-Covered Land’, and Spain, which means ‘Land of Many Rabbits’, are good straightforward examples of this.

Sometimes the name is a term which describes the inhabitants of a country, such as Macedonia, which means ‘Land of Tall People’.

asia

 

 

africa

 

 

south america

 

Some countries have beautifully poetic names. Argentina, whose name means ‘Land Beside the Silvery River’, is a case in point.

Papua New Guinea, which means ‘Frizzy-Haired Men’, would surely agree with the fact that not all country names are complimentary – but France, whose name means ‘Land of the Fierce’, must be happy with their designation.

south america

 

 

 

oceania

 

 

north US

 

 

The US might win the prize for most to-the-point name, with it meaning exactly what it says – the ‘United States of America’.

The map was created by Credit Card Compare, and it certainly has the potential to make travelling more interesting. ‘Where are you going?’ your friends ask. ‘To Middle Kingdom,’ you reply, confident that they’ll think you’ll cool and exotic when you’re actually just popping to China.

Do you think that the name of your country accurately represents what it’s like?

                                                                                                                 From theculturetrip.com