Με τη ζωντάνια του λόγου της, τη βαθιά της γνώση και την παραστατικότητά της, η Μαρία Ευθυμίου έδωσε άλλη μια, πεντάωρη αυτή τη φορά διάλεξη και μίλησε για την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού, από το μυκηναϊκό πολιτισμό ως τη σύγχρονη εποχή, θυμίζοντας πόσα μας ενώνουν. Τόνισε τις πολιτισμικές, πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές πλευρές της πορείας των Ελλήνων μέσα στο χρόνο. Στην αίθουσα «Ζακλίν ντε Ρομιγί» του Υπαυργείου Παιδείας....
Ο πόλεμος ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Άραβες ξεκίνησε το 1948 και για πολλούς δε σταμάτησε ποτέ. Από τότε μέχρι και σήμερα η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται στο επίκεντρο. Όλος ο κόσμος ασχολείται σήμερα με όσα συμβαίνουν στη Λωρίδα της Γάζας, σε μια περιοχή δηλαδή που εκτείνεται από το Ισραήλ ως την Αίγυπτο και πήρε το όνομά της από την πόλη που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της. Πώς φτάσαμε όμως στη θεσμοθέτησή της το 1948 και τι συμβαίνει σήμερα στην περιοχή που βομβαρδίζεται από τους Ισραηλινούς μετά την επίθεση της Χαμάς στον δικό τους τόπο; Ας πιάσουμε την ιστορία από την αρχή.Η ιστορία της Γάζας
Τι συνέβη μετά την ίδρυση του Ισραήλ
© AP PhotoΗ ανακωχή και η δημιουργία της Λωρίδας της Γάζας
© Wikimedia CommonsΗ Λωρίδα της Γάζας μετά τη δημιουργία της
© AP Photo/Muhammed Η Αίγυπτος συνέχισε να έχει στην κατοχή της τη Λωρίδα της Γάζας, ως το 1967 με εξαίρεση τους 4 μήνες της Κρίσης του Σουέζ το 1956, όταν και αυτή πέρασε στον έλεγχο του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί από τότε φαίνονταν ότι ήθελαν να και αποσπάσουν και αυτό το κομμάτι και πράγματι τον Ιούνιο του 1967, μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, τα κατάφεραν. Το Ισραήλ δημιούργησε και άλλες πόλεις κοντά στη Γάζα και μέσα στη Λωρίδα έκτασης 360 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
© AP Photo
Η πρώτη ιστορική αναφορά της Γάζας γίνεται από τον Φαραώ Τούθμωση Γ΄ περίπου το 1500 π.Χ. κάτι που σημαίνει ότι ήταν ανεπτυγμένη πόλη χρόνια πριν. Στη Βιβλική εποχή, τότε που κατά τους Ισραηλίτες, ο θεός Γιαχβέ αποφάσισε να τους οδηγήσει στην περιοχή αυτή, η Γάζα ήδη ήταν, όχι μόνο σημαντική πόλη αλλά και το κέντρο της λεγόμενης Πεντάπολης των (ελληνικής καταγωγής) Φιλισταίων, ενώ εκεί φαίνεται πως και ο βιβλικός Σαμψών έχασε τη ζωή του. Η Γάζα, κτισμένη επί της κεντρικής αρχαίας οδού “Via Maris” που συνέδεε την Αίγυπτο με την αρχαία χώρα της Παλαιστίνης ήταν και παραμένει ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία της περιοχής και ως εκ τούτου ήταν πόλος έλξης για όλους τους λαούς. Έτσι φέρεται να την κατέκτησαν κατά σειρά οι Αιγύπτιοι, οι έποικοι Ισραηλίτες, οι Ασσύριοι, οι Πέρσες, και οι Έλληνες. Στους ελληνιστικούς χρόνους αναδείχθηκε σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι και έφερε το όνομα «Νεάπολις».Το 635 η πόλη καταλήφθηκε από τους Άραβες και γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα κέντρο του ισλαμικού κόσμου. Η Γάζα με τα χρόνια κατοχής της από τους Άραβες κατέστη ιερή μουσουλμανική πόλη καθώς θεωρείται τόπος ταφής του προπάππου του Μωάμεθ. Οι Σταυροφόροι κατέκτησαν την πόλη στα τέλη του 11ου αιώνα ωστόσο το 1187 η Γάζα εντάχθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι και τα τέλη της τελευταίας.
Τον Νοέμβριο του 1917 αφού είχε ξεσπάσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Βρετανοί κατέλαβαν την ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης την οποία και έθεσαν υπό την κηδεμονία τους ως κράτος κατ΄ εντολή μέχρι και τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από αυτόν οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να αντέξουν τις εχθροπραξίες στην περιοχή και έφεραν το θέμα στον ΟΗΕ. Στις 29 Νοεμβρίου 1947, πριν 70 χρόνια, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε ένα σχέδιο για τη διάσπαση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό, κάτι που επέτρεψε τη δημιουργία του Ισραήλ και άνοιξε για τους Παλαιστίνιους μια μακρά και τραγική περίοδο στην ιστορία τους.
Μετά τη λήξη του Β’ Π.Π. όταν ανακοινώθηκε από τον ΟΗΕ το 1947 το σχέδιο διαίρεσης της Παλαιστίνης για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, αντί να δημιουργηθεί παράλληλα και το μέχρι τότε κατ΄ εντολή κράτος σε ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος δόθηκε η δυτική πλευρά στους Αιγυπτίους. Αυτή η ιστορική ψηφοφορία του ΟΗΕ θα οδηγήσει έξι μήνες αργότερα, στις 14 Μαΐου 1948, στη γέννηση του Ισραήλ.
Ωστόσο ακόμη δεν έχει ιδρυθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Την ίδια ημέρα, οι Βρετανοί άφηναν επίσημα την Παλαιστίνη και ο David Ben Gurion, πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, έγραφε στο ημερολόγιό του: «Στις τέσσερις το απόγευμα ανακηρύχθηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Η μοίρα του βρίσκεται πλέον στα χέρια των Ενόπλων Δυνάμεων». Το ίδιο βράδυ μετέβη στο αρχηγείο του ισραηλινού στρατού στο Τελ Αβίβ. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 15ης Μαΐου οι στρατοί πέντε αραβικών κρατών, της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Λιβάνου, εισέβαλαν στο Ισραήλ και ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος είχε μόλις ξεκινήσει.
Η επίθεση κατά του νεοϊδρυθέντος κράτους αιφνιδίασε την παγκόσμια κοινή γνώμη, όχι όμως και όσους γνώριζαν την περιοχή. Άλλωστε ήδη από τους προηγούμενους μήνες ήταν σε εξέλιξη εμφύλιος πόλεμος στην Παλαιστίνη ανάμεσα στους αραβικούς και τους ισραηλινούς πληθυσμούς της περιοχής. Ένας πόλεμος που ουσιαστικά δεν σταμάτησε ποτέ.
Στον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο, όπως είδαμε όμως δε συμμετείχαν δύο κοινότητες, αλλά έξι κυρίαρχα κράτη. Διακηρυγμένος στόχος της αραβικής ηγεσίας ήταν να μην εφαρμοστεί η απόφαση του ΟΗΕ.
Στον πόλεμο αυτόν που διήρκησε ως τις 10 Μαρτίου του 1949 οι Άραβες όπως ήταν λογικό διασπάστηκαν και τελικά ηττήθηκαν. Οι φιλοδοξίες των ηγετών κάθε κράτους ήταν διαφορετικές και σε αντίθεση με τους Ισραηλινούς που μετά την τραγωδία που υπέστησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ήταν ενωμένοι. Ο συντονισμός των αραβικών στρατιωτικών δυνάμεων, που υστερούσαν και αριθμητικά των ισραηλινών ήταν από την αρχή προβληματικός και παρά τις πρώτες νίκες, εν τέλει απέτυχε.
Ο βασιλιάς Αμπντουλάχ της Υπεριορδανίας επεδίωξε μόνος του τον τερματισμό του πολέμου μέσω απευθείας επαφών με το Ισραήλ, ωστόσο τα υπόλοιπα αραβικά κράτη αντιστάθηκαν και τον Σεπτέμβριο του 1948, προχώρησαν στην εγκαθίδρυση μιας «παν-παλαιστινιακής κυβέρνησης» με έδρα τη Γάζα. Η πλήρης εξάρτηση της νέας αυτής κυβέρνησης από την Αίγυπτο και η προσωρινή διαμάχη ανάμεσα στα δύο αραβικά κράτη ήταν δεδομένο ότι θα έφερνε αποτυχία στο εγχείρημα.
Μέχρι το τέλος του χρόνου η επικράτηση του Ισραήλ, που είχε και την (όχι και τόσο) σιωπηρή υποστήριξη της Δύσης ήταν ολοκληρωτική: η έρημος του Νεγκέβ και η Γαλιλαία είχαν τεθεί υπό τον πλήρη έλεγχο του ισραηλινού στρατού, που πια είχε προχωρήσει τόσο πολύ που κατάφερε να στείλει το μέτωπο εκτός του κράτους του. Από τις αρχές του 1949 τα 5 αραβικά κράτη και το Ισραήλ ξεκίνησαν στη Ρόδο διαπραγματεύσεις για ανακωχή μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη.
Τελικώς αυτό που αποφασίστηκε έφερε μια νέα πραγματικότητα για τη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ έφυγε από τη διαμάχη με ακόμα περισσότερα εδάφη (κυρίως με τη μισή Ιερουσαλήμ) από όσα είχε πάρει στο πρώτο σχέδιο του ΟΗΕ. Η Αίγυπτος από τη μεριά της κατέληξε να έχει στην κατοχή της τη Λωρίδα της Γάζας που τότε δημιουργήθηκε. Έως τα τέλη του 1948, περίπου 750.000 Παλαιστίνιοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους και έγιναν πρόσφυγες. Το παλαιστινιακό κράτος, που προέβλεπε η απόφαση της 29ης Νοεμβρίου 1947, τελικά δεν εμφανίστηκε ποτέ στον χάρτη της Μέσης Ανατολής.
Η Συμφωνία Ανακωχής Ισραήλ-Αιγύπτου, στις 24 Φεβρουαρίου 1949, χάραξε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ αιγυπτιακών και ισραηλινών δυνάμεων καθώς και αυτό που έγινε η σημερινή μεθόριος μεταξύ της Λωρίδας της Γάζας και του Ισραήλ. Ο πληθυσμός της Λωρίδας της Γάζας είχε αυξηθεί σημαντικά από μια μεγάλη εισροή Παλαιστίνιων προσφύγων που έφυγαν από το Ισραήλ πριν και κατά τη διάρκεια των μαχών.
Οι Παλαιστίνιοι που ζούσαν στη Λωρίδα της Γάζας ή στην Αίγυπτο εφοδιάστηκαν με παν-παλαιστινιακά διαβατήρια. Από το τέλος του 1949, η κατάσταση των προσφύγων βελτιώθηκε από την UNRWA μια υπηρεσία του ΟΗΕ για την αρωγή και απασχόληση των Παλαιστίνιων προσφύγων. Η Παν-παλαιστινιακή Κυβέρνηση που όπως είπαμε είχε οριστεί από τα αραβικά κράτη πριν από το τέλος του Πολέμου κατηγορήθηκε ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα προσωπείο του αιγυπτιακού ελέγχου, χωρίς καμία επιρροή. Αργότερα, μεταφέρθηκε στο Κάιρο και διαλύθηκε το 1959, με διάταγμα του Gamal Abdel Nasser. Χάρη στη συμφωνία που είδαμε η Αίγυπτος εξακολούθησε να κατέχει τη Λωρίδα της Γάζας μέχρι το 1967.
Τον Μάιο του 1994, μετά τις παλαιστινιακο-ισραηλινές συμφωνίες γνωστές ως Συμφωνίες του Όσλο, έλαβε χώρα μια σταδιακή μεταβίβαση της κρατικής εξουσίας στους Παλαιστίνιους. Μεγάλο μέρος της Λωρίδας (εκτός από τους οικισμούς εποίκων και στρατιωτικών περιοχών) πέρασε κάτω από παλαιστινιακό έλεγχο και σε αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο η διπλωματική ικανότητα του Yasser Arafat, του Πρόεδρου της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Οι ισραηλινές δυνάμεις εγκατέλειψαν την πόλη της Γάζας και τις άλλες αστικές περιοχές που δημιούργησαν και άφησαν στη νέα Παλαιστινιακή Αρχή τη διοίκηση και την αστυνόμευση αυτών των περιοχών. Η Παλαιστινιακή Αρχή, με επικεφαλής τον Arafat, επέλεξε την πόλη της Γάζας ως πρώτη έδρα της, ενώ το Ισραήλ έχτισε τείχος στη Γάζα για την ασφάλεια του κράτους του.
Όσον αφορά τη Λωρίδα της Γάζας, το Ισραήλ θα ήλεγχε τα βόρεια σύνορά της (την περιοχή δηλαδή όπου έγινε η αιματηρή επίθεση από τη Χαμάς), τα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο της, η Αίγυπτος τα νότια σύνορά της και η Παλαιστίνη το υπόλοιπο κομμάτι.
Για την κακοδιαχείριση της Παλαιστινιακής Αρχής στη Λωρίδα της Γάζας γράφτηκαν πολλά καθώς η διαφθορά κυριαρχούσε στην περιοχή και έδωσε πάτημα στη Χαμάς να αμφισβητήσει την πολιτική εξουσία μετά τον θάνατο του Arafat το 2004. Στις εκλογές για το Παλαιστινιακό Κοινοβούλιο που έγιναν τον Ιανουάριο του 2005, η Χαμάς πήρε την πλειοψηφία με 42,9% του συνόλου των ψήφων και 74 έδρες από τις 132 (56%).
Όταν η Χαμάς ανέλαβε την εξουσία τον επόμενο μήνα, η ισραηλινή κυβέρνηση και οι κυριότεροι παράγοντες της διεθνούς κοινότητας, οι ΗΠΑ και η ΕΕ αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το δικαίωμά της να ελέγξει την Παλαιστινιακή Αρχή. Η Χαμάς είχε συχνά πυκνά από τότε ακόμη τρομοκρατική δράση και φυσικά είχε ακραία αντισημιτικό λόγο. Το 2006-07 έγινε εμφύλιος ανάμεσα στη Χαμάς και τη Φατάχ με πάνω από 600 νεκρούς Παλαιστίνιους. Η διαμάχη αυτή έληξε με νίκη της Χαμάς η οποία από το 2007 και μετά είχε τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας.
Σήμερα, έπειτα από χρόνια εχθροπραξιών ανάμεσα σε Ισραήλ και Χαμάς (με τη ζυγαριά των θυμάτων να γέρνει προς την πλευρά των Παλαιστινίων με μεγάλη διαφορά), και δεκαετίες καταπίεσης του Παλαιστινιακού λαού, καθώς και μετά την πρόσφατη αιματηρή επίθεση που οργάνωσε και εκτέλεσε η Χαμάς στο Supernova Festival στο Ισραήλ, η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο επίκεντρο της διαμάχης και η ζωή των κατοίκων της βρίσκεται σε κίνδυνο.
Νίκος Παπαηλιού
Πηγή: oneman.gr
Με ένα «κλικ» στον διαδραστικό χάρτη της ειδικής εφαρμογής του Υπουργείου Εσωτερικών, έχετε τη δυνατότητα να ενημερωθείτε για όλα τα αποτελέσματα των εκλογών 2023 και να δείτε άμεσα, ποιοι είναι οι βουλευτές που εκλέγονται σε κάθε Περιφέρεια.
Πιο συγκεκριμένα, επιλέγοντας «Επικράτεια – Αναλυτικά», μπορείτε να διαλέξετε την Περιφέρεια που σας ενδιαφέρει και έπειτα να τσεκάρετε το κουτάκι «Υποψήφιοι». Έτσι, θα εμφανιστεί ολόκληρη η λίστα με τα ονόματα των υποψηφίων, τις ψήφους και τις έδρες τους.
Δείτε αναλυτικά τον χάρτη:
Αποτελέσματα Α’ Ανατολικής Αττικής
Αποτελέσματα Β’ Δυτικής Αττικής
Αποτελέσματα Β1′ Βόρειου Τομέα Αθηνών
Αποτελέσματα Β2′ Δυτικού Τομέα Αθηνών
Αποτελέσματα Β3′ Νότιου Τομέα Αθηνών
Πηγή: ertnews.gr
Καθαρή πρωτιά της ΝΔ στις 58 από τις 59 εκλογικές περιφέρειες ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών του 2023, οι οποίες διενεργήθηκαν την προηγούμενη Κυριακή, με το σύστημα της απλής αναλογικής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ γνώρισε μια συντριπτική ήττα και ήδη τα στελέχη της Κουμουνδούρου δρομολογούν σημαντικές αλλαγές, σκεπτόμενοι την επόμενη ημέρα. Αντίθετα, τα... χαμόγελα επέστεψαν στο ΠΑΣΟΚ, που με τον Νίκο Ανδρουλάκη στο τιμόνι κατάφερε να «σπάσει» το φράγμα του 10%, αυξάνοντας σημαντικά τα ποσοστά του σε σύγκριση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση - του 2019.
Η επόμενη Βουλή θα είναι πεντακομματική, καθώς τελικά έμειναν εκτός τα κόμματα «Νίκη», «Πλεύση Ελευθερίας», αλλά και το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη.
Οι έδρες των κομμάτων μετά τις εκλογές της 21ης Μαΐου
Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα του υπουργείου Εσωτερικών, στο 99,56% των εκλογικών τμημάτων της επικράτειας τα κόμματα συγκεντρώνουν τα εξής ποσοστά:
ΝΔ: 40,79%
ΣΥΡΙΖΑ: 20,07%
ΠΑΣΟΚ: 11,46%
ΚΚΕ: 7,23%
Ελληνική Λύση: 4,45%
Νίκη: 2,92%
Πλεύση Ελευθερίας: 2,89%
ΜέΡΑ25: 2,62%
Με αυτά τα αποτελέσματα, η Νέα Δημοκρατία εκλέγει 146 βουλευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ 71, το ΠΑΣΟΚ 41, το ΚΚΕ 26 και η Ελληνική Λύση 16.
Εκλογές 2023: Οι 300 της νέας Βουλής
ΝΔ
ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Λάμπρου, Ηλείας
ΑΓΑΠΗΔΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ του Στυλιανού, Επικρατείας
ΑΓΑΤΣΑ ΑΡΙΑΔΝΗ (ΑΡΙΑ) του Αριστείδη, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ του Χριστόφα, Λέσβου
ΑΚΤΥΠΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ του Δημητρίου, Ζακύνθου
ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ του Μιχαήλ, Αχαΐας
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ του Ιωάννη, Β' Θεσσαλονίκης
ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Σωτηρίου, Αργολίδος
ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΜΑΡΙΑ του Βασιλείου, Καστοριάς
ΑΥΓΕΝΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Ηρακλείου
ΑΥΓΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑ-ΘΕΟΔΩΡΑ του Ζήσιμου, Ηλείας
ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ του Ιωάννη, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΒΑΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Χρυσοστόμου, Β' Θεσσαλονίκης
ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (ΛΑΚΗΣ) του Νικολάου, Πέλλας
ΒΕΝΙΕΡΗΣ-ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Ιωσήφ, Α' Θεσσαλονίκης
ΒΕΣΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ του Φωτίου, Ημαθίας
ΒΛΑΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Γεωργίου, Αρκαδίας
ΒΛΑΧΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αντωνίου, Α' Πειραιώς
ΒΛΑΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Θεοδώρου, Α' Ανατολικής Αττικής
ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ ΣΕΒΑΣΤΗ (ΣΕΒΗ) του Αναστασίου, Χανίων
ΒΟΡΙΔΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ (ΜΑΚΗΣ) του Χρήστου, Α' Ανατολικής Αττικής
ΒΟΥΛΤΕΨΗ ΣΟΦΙΑ του Ιωάννη, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Δρακούλη, Β' Πειραιώς
ΒΡΟΥΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (ΓΙΑΝΝΗΣ) του Βασιλείου, Κυκλάδων
ΓΑΪΤΑΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ΤΑΣΟΣ) του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Παύλου, Κιλκίς
ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ-ΑΔΩΝΙΣ του Αθανασίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΓΙΑΤΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου, Γρεβενών
ΓΙΟΓΙΑΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Νικολάου, Θεσπρωτίας
ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αγγελή, Χαλκιδικής
ΓΚΕΛΕΣΤΑΘΗ ΙΩΑΝΝΑ του Νικολάου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΓΚΙΚΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ του Σωτηρίου, Κέρκυρας
ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Πέτρου, Α' Θεσσαλονίκης
ΓΚΟΛΙΔΑΚΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ του Μιχαήλ, Α' Θεσσαλονίκης
ΔΑΒΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Παναγιώτη, Λακωνίας
ΔΕΝΔΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σπυρίδωνος, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Αλεξάνδρου, Έβρου
ΔΗΜΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ του Σταύρου, Κορινθίας
ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΑΝΝΑ του Ταξιάρχη, Α' Θεσσαλονίκης
ΖΑΧΑΡΑΚΗ ΣΟΦΙΑ του Ηλία Α' Ανατολικής Αττικής
ΖΕΜΠΙΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Γεωργίου, Ευβοίας
ΘΕΟΔΩΡΙΚΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΤΑΚΗΣ) του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ (ΧΑΡΗΣ) του Αθανασίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΙΑΤΡΙΔΗ ΤΣΑΜΠΙΚΑ (ΜΙΚΑ) του Ιωάννη, Δωδεκανήσου
ΚΑΒΒΑΔΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Ιωάννη, Λευκάδας
ΚΑΙΡΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ ΝΙΚΗΤΑΣ του Μιχαήλ, Α' Αθηνών
ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Αθανασίου, Α' Θεσσαλονίκης
ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΚΑΠΕΤΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Δημητρίου, Λάρισας
ΚΑΠΠΑΤΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ του Σπυρίδωνος-Διονυσίου, Κεφαλληνίας
ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΚΩΣΤΑΣ) του Ανδρέα, Αιτωλοακαρνανίας
ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΑΝΝΑ του Αρκαδίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αχιλλέα, Σερρών
ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ του Γεωργίου, Β' Θεσσαλονίκης
ΚΑΤΣΑΝΔΡΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Γεωργίου, Α' Ανατολικής Αττικής
ΚΑΤΣΑΝΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Ιωάννη, Αχαΐας
ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ιωάννη, Α' Πειραιώς
ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΣΥΜΕΩΝ (ΣΙΜΟΣ) του Βασιλείου, Ευβοίας
ΚΕΛΛΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Αχιλλέα, Λάρισας
ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΝΙΚΗ του Κωνσταντίνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ ΟΛΓΑ του Ιωάννη, Α' Αθηνών
ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αχιλλέα, Ρεθύμνης
ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Βασιλείου, Ηρακλείου
ΚΙΚΙΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Παναγιώτη, Α' Αθηνών
ΚΟΛΛΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ (ΒΑΣΩ) του Σταματίου, Α' Ανατολικής Αττικής
ΚΟΝΣΟΛΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (ΜΑΝΟΣ) του Νικία, Δωδεκανήσου
ΚΟΥΒΕΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Σωτηρίου, Α' Θεσσαλονίκης
ΚΟΥΛΚΟΥΔΙΝΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Ευριπίδη, Πιερίας
ΚΟΥΜΟΥΤΣΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σπυρίδωνος, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΗΣ του Δημοσθένη, Λακωνίας
ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ του Νικολάου, Βοιωτίας
ΚΥΡΑΝΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ιωάννη-Παναγιώτη, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΚΥΡΙΑΖΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Τριανταφύλλου, Δράμας
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Γεωργίου, Πρέβεζας
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Κοζάνης
ΚΩΤΣΗΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αναστασίου, Β' Δυτικής Αττικής
ΚΩΤΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Καρδίτσας
ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ του Βασιλείου, Καβάλας
ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Μεσσηνίας
ΛΙΒΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ του Ιωάννη, Β' Πειραιώς
ΛΟΒΕΡΔΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ-ΜΙΧΑΗΛ (ΓΙΑΝΝΗΣ) του Πέτρου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΛΥΤΡΙΒΗ ΙΩΑΝΝΑ του Δημητρίου, Επικρατείας
ΜΑΚΡΗ ΖΩΗ (ΖΕΤΤΑ) του Μιχαήλ, Μαγνησίας
ΜΑΝΗ-ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΝΑ του Ευαγγέλου, Πιερίας
ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Β' Πειραιώς
ΜΗΤΑΡΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΝΟΤΗΣ) του Αντωνίου, Χίου
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Κωνσταντίνου, Έβρου
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Κωνσταντίνου, Α' Θεσσαλονίκης
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Κωνσταντίνου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ΔΟΜΝΑ-ΜΑΡΙΑ του Αριστείδη, Α' Πειραιώς
ΜΟΝΟΓΥΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Μιχαήλ, Κυκλάδων
ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΘΕΟΔΩΡΑ (ΝΤΟΡΑ) του Κωνσταντίνου, Χανίων
ΜΠΑΡΑΛΙΑΚΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝ (ΦΩΝΤΑΣ) του Ελευθερίου, Πιερίας
ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του Στέργιου, Ημαθίας
ΜΠΟΥΓΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Φωκίδας
ΜΠΟΥΚΩΡΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Γεωργίου, Μαγνησίας
ΜΠΟΥΡΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Β' Δυτικής Αττικής
ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Θεοδώρου, Ηλείας
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Αθανασίου, Α' Ανατολικής Αττικής
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΘΩΜΑΪΣ (ΤΖΙΝΑ) του Γεωργίου, Ευρυτανίας
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Ιωάννη, Καβάλας
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Δαμιανού, Αιτωλοακαρνανίας
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΝΙΚΟΣ) του Χρήστου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΠΑΠΑΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ (ΦΑΝΗΣ) του Αστερίου, Β' Θεσσαλονίκης
ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, Φλώρινας
ΠΑΠΠΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Κωνσταντίνου, Δωδεκανήσου
ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αδάμ, Καβάλας
ΠΕΤΣΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ (ΣΤΕΛΙΟΣ) του Λεωνίδα, Α' Ανατολικής Αττικής
ΠΙΕΡΡΑΚΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Στεφάνου, Α' Αθηνών
ΠΙΠΙΛΗ ΦΩΤΕΙΝΗ του Ανδρέα, Α' Αθηνών
ΠΛΑΚΙΩΤΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ιωσήφ, Λασιθίου
ΠΛΕΥΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (ΘΑΝΟΣ) του Κωνσταντίνου, Α' Αθηνών
ΠΟΛΥΖΟΥ ΜΑΡΙΑ του Αθανασίου, Επικρατείας
ΡΑΠΤΗ ΕΛΕΝΗ του Δημητρίου, Α' Θεσσαλονίκης
ΡΑΠΤΗ ΖΩΗ του Γεωργίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (ΘΟΔΩΡΟΣ) του Βασιλείου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΣΑΛΜΑΣ ΜΑΡΙΟΣ του Γεωργίου, Αιτωλοακαρνανίας
ΣΑΜΑΡΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Μεσσηνίας
ΣΕΝΕΤΑΚΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ του Γεωργίου, Ηρακλείου
ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ (ΣΤΡΑΤΟΣ) του Γεωργίου, Α' Θεσσαλονίκης
ΣΚΡΕΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Θεοδώρου, Τρικάλων
ΣΚΥΛΑΚΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ του Στεφάνου, Επικρατείας
ΣΠΑΝΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ-ΠΕΤΡΟΣ του Νικολάου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αναστασίου, Επικρατείας
ΣΤΑΜΕΝΙΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ (ΔΙΟΝΥΣΗΣ) του Ευαγγέλου, Πέλλας
ΣΤΑΪΚΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Κωνσταντίνου, Φθιώτιδας
ΣΤΕΦΑΝΑΔΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ του Ισιδώρου, Σάμου
ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ του Στυλιανού, Ροδόπης
ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Μέλη, Επικρατείας
ΣΤΥΛΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Δημοσθένη, Άρτας
ΣΥΡΕΓΓΕΛΑ ΜΑΡΙΑ του Κωνσταντίνου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΣΥΡΙΓΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (ΑΓΓΕΛΟΣ) του Ματθαίου, Α' Αθηνών
ΤΑΓΑΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Χρήστου, Κορινθίας
ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αναστασίου, Ιωαννίνων
ΤΡΙΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Γεωργίου, Μαγνησίας
ΤΣΙΑΡΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αλεξάνδρου, Καρδίτσας
ΤΣΙΛΙΓΓΙΡΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ (ΣΠΥΡΟΣ) του Γεωργίου, Ξάνθης
ΦΟΡΤΩΜΑΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ του Αριστοτέλη, Κυκλάδων
ΦΩΤΗΛΑΣ ΙΑΣΩΝ του Ασημάκη, Αχαΐας
ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ του Παντελή, Λάρισας
ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ΤΑΣΟΣ) του Γεωργίου, Σερρών
ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ του Διονυσίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΚΩΣΤΗΣ) του Ιωάννη, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ-ΝΕΦΕΛΗ του Βασιλείου, Επικρατείας
ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Βασιλείου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΣΥΡΙΖΑ
ΑΚΡΙΤΑ ΕΛΕΝΑ του Λουκή, Επικρατείας
ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Γεωργίου, Α' Θεσσαλονίκης
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ (ΣΙΑ) του Πέτρου, Αχαΐας
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Ευαγγέλου, Επικρατείας
ΑΥΓΕΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ (ΔΩΡΑ) του Πέτρου, Β' Θεσσαλονίκης
ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ του Νικολάου, Κέρκυρας
ΑΧΤΣΙΟΓΛΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ ( ΕΦΗ) του Θεμιστοκλή, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΒΑΡΔΑΚΗΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ του Δημητρίου, Ηρακλείου
ΒΕΤΤΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ του Δημητρίου, Κοζάνης
ΒΟΥΤΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Γεωργίου, Α' Αθηνών
ΓΑΒΡΗΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Νικολάου, Αργολίδος
ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ ΟΛΓΑ του Βασιλείου, Άρτας
ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Ιωάννη, Α' Θεσσαλονίκης
ΓΚΟΥΝΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (ΣΑΚΗΣ) του Σωτηρίου, Πιερίας
ΔΟΥΡΟΥ ΕΙΡΗΝΗ (ΡΕΝΑ) του Αθανασίου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ανδρέα, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΑ (ΤΑΝΙΑ) του Παύλου, Καβάλας
ΖΑΜΠΑΡΑΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ (ΜΙΛΤΟΣ) του Γεωργίου, Αιτωλοακαρνανίας
ΖΕΪΜΠΕΚ ΧΟΥΣΕΪΝ του Χασάν, Ξάνθης
ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (ΝΑΣΟΣ) του Κωνσταντίνου, Α' Αθηνών
ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΟΘΩΝ του Σταύρου, Επικρατείας
ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ του Νικολάου, Αιτωλοακαρνανίας
ΘΡΑΣΚΙΑ ΟΥΡΑΝΙΑ (ΡΑΝΙΑ) του Κωνσταντίνου, Α' Θεσσαλονίκης
ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ - ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ του Χρήστου, Ηλείας
ΚΑΡΑΜΕΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Παναγιώτη, Α' Ανατολικής Αττικής
ΚΑΡΙΠΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Κωνσταντίνου, Λάρισας
ΚΑΣΙΜΑΤΗ ΕΙΡΗΝΗ (ΝΙΝΑ) του Γεωργίου, Β' Πειραιώς
ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΣΥΜΕΩΝ του Άγγελου, Ευβοίας
ΚΟΚΚΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Λάρισας
ΚΟΝΤΟΤΟΛΗ ΜΑΡΙΝΑ του Γεωργίου, Τρικάλων
ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Άγγελου, Αχαΐας
ΛΙΝΟΥ ΑΘΗΝΑ του Κωνσταντίνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΜΑΛΑΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ του Ιωάννη, Χαλκιδικής
ΜΑΛΤΕΖΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ του Φωτεινού, Έβρου
ΜΑΜΟΥΛΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ (ΧΑΡΗΣ) του Αντωνίου, Ηρακλείου
ΜΕΪΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ του Μιχαήλ, Μαγνησίας
ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Ηλία, Καρδίτσας
ΜΟΥΖΑΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ευστρατίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΜΠΑΡΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Θεοφάνη, Πρέβεζας
ΜΠΟΥΡΝΟΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Λέσβου
ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ (ΚΑΤΕΡΙΝΑ) του Παναγιώτη, Α' Θεσσαλονίκης
ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ του Σάββα, Δράμας
ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ ΕΛΙΖΑ (ΜΑΡΙΛΙΖΑ) του Διονυσίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Αντωνίου, Αχαΐας
ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ηλία, Αρκαδίας
ΠΑΠΠΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Στυλιανού, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΠΑΠΠΑΣ ΠΕΤΡΟΣ του Μιχαήλ, Κιλκίς
ΠΕΡΚΑ ΘΕΟΠΙΣΤΗ (ΠΕΤΗ) του Χαράλαμπου, Φλώρινας
ΠΟΛΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ του Πέτρου, Χανίων
ΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ (ΓΙΩΤΑ) του Λεωνίδα, Βοιωτίας
ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου, Β' Πειραιώς
ΣΑΡΑΚΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αθανασίου, Φθιώτιδας
ΣΠΙΡΤΖΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Παναγιώτη, Α' Ανατολικής Αττικής
ΣΤΕΦΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Θεοδώρου, Ιωαννίνων
ΣΥΡΜΑΛΕΝΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Ευάγγελου, Κυκλάδων
ΤΖΑΚΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ του Εμμανουήλ, Πέλλας
ΤΖΑΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Μόσχου, Α' Αθηνών
ΤΖΟΥΦΗ ΜΕΡΟΠΗ του Στεφάνου, Ιωαννίνων
ΤΟΛΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ του Χαράλαμπου, Ημαθίας
ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ του Στεφάνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΤΣΑΠΑΝΙΔΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑ (ΠΟΠΗ) του Γεωργίου, Επικρατείας
ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ του Παύλου, Σερρών
ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ του Παύλου, Α' Πειραιώς
ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ του Παύλου, Δωδεκανήσου
ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ηρακλή, Β' Δυτικής Αττικής
ΦΑΜΕΛΛΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ του Πέτρου, Β' Θεσσαλονίκης
ΦΕΡΧΑΤ ΟΖΓΚΙΟΥΡ του Ναζήφ, Ροδόπης
ΦΩΤΙΟΥ ΘΕΑΝΩ του Βασιλείου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΧΑΡΙΤΣΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (ΑΛΕΞΗΣ) του Βύρωνα, Μεσσηνίας
ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ ΡΑΛΛΙΑ του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Κορινθίας
ΠΑΣΟΚ
ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Δημητρίου, Μεσσηνίας
ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ ΡΑΧΗΛ του Νικολάου, Πέλλας
ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μαρίνου, Α' Θεσσαλονίκης
ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μαρίνου, Ηρακλείου
ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μαρίνου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ ΕΛΕΝΗ - ΜΑΡΙΑ (ΜΙΛΕΝΑ) του Γεωργίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΑΧΜΕΤ ΙΛΧΑΝ του Σαμπρή, Ροδόπης
ΒΑΤΣΙΝΑ ΕΛΕΝΗ του Φανουρίου, Ηρακλείου
ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ ΠΑΥΛΟΣ του Μαρίνου, Α' Αθηνών
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ (ΝΑΝΤΙΑ) του Ιωάννη, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΓΛΑΒΙΝΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Ιωάννη, Β' Θεσσαλονίκης
ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΝΑΓΙΑ) του Λεωνίδα, Λακωνίας
ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Ιωάννη, Β' Πειραιώς
ΔΟΥΔΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Αριστείδη, Επικρατείας
ΚΑΖΑΝΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Νικολάου, Ευβοίας
ΚΑΤΡΙΝΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Ιωάννη, Ηλείας
ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ (ΠΑΡΙΣ) του Δημητρίου, Κοζάνης
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ του Κωνσταντίνου, Αρκαδίας
ΛΙΑΚΟΥΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ του Θεοφάνη, Λάρισας
ΜΑΝΤΖΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Σωτηρίου, Επικρατείας
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, Χίου
ΜΟΥΛΚΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου, Βοιωτίας
ΜΠΑΡΑΝ ΜΠΟΥΡΧΑΝ του Νετζαντή, Ξάνθης
ΜΠΙΑΓΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Σπυρίδωνος, Κέρκυρας
ΝΙΚΗΤΙΑΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Νικολάου, Δωδεκανήσου
ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ΤΑΣΟΣ) του Γεωργίου, Δράμας
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Χρήστου, Τρικάλων
ΠΑΝΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ του Νικολάου, Χαλκιδικής
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΣ του Δημητρίου, Καρδίτσας
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ανδρέα, Αχαΐας
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Χαριλάου, Λέσβου
ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΔΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ του Θεοδώρου, Κιλκίς
ΠΟΥΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Θεοδοσίου, Αργολίδος
ΣΠΥΡΙΔΑΚΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ (ΚΑΤΕΡΙΝΑ) του Νικολάου, Λασιθίου
ΣΤΑΡΑΚΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ του Δημήτριου, Αιτωλοακαρνανίας
ΤΑΓΑΡΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Ιωάννη Κορινθίας
ΤΖΕΛΕΠΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Γεωργίου Σερρών
ΤΣΙΜΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Παναγιώτη, Ιωαννίνων
ΤΣΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αθανασίου, Φθιώτιδας
ΧΝΑΡΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ του Ιωάννη, Ρεθύμνης
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (ΜΑΝΩΛΗΣ) του Ανέστη, Α' Ανατολικής Αττικής
ΚΚΕ
ΑΜΠΑΤΙΕΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Γεράσιμου, Α' Πειραιώς
ΓΚΙΟΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Χρήστου, Α' Ανατολικής Αττικής
ΔΑΓΚΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΒΙΒΗ) του Αθανασίου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΔΙΓΕΝΗ ΑΣΗΜΙΝΑ (ΣΕΜΙΝΑ) του Αναστασίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΕΞΑΡΧΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΠΑΚΟΣ) του Θεοφάνη, Ιωαννίνων
ΚΑΝΕΛΛΗ ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΑ (ΛΙΑΝΑ) του Χρήστου, Α' Αθηνών
ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ του Κλεομένη, Τρικάλων
ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Πέτρου, Αχαΐας
ΚΑΤΣΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Περικλή, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΚΟΥΖΙΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑ ΜΑΤΙΝΑ (ΤΙΝΑ) του Παναγιώτη, Κοζάνης
ΚΟΥΤΟΥΜΑΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Σαράντου, Μεσσηνίας
ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αποστόλου, Α' Θεσσαλονίκης
ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αποστόλου, Φθιώτιδας
ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αποστόλου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΚΤΕΝΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ του Θεοφύλακτου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΛΑΜΠΡΟΥΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αριστείδη, Λάρισας
ΜΑΝΩΛΑΚΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΩ του Εμμανουήλ, Β' Πειραιώς
ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ του Κωνσταντίνου, Χανίων
ΜΑΡΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου, Ευβοίας
ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Δημητρίου, Μαγνησίας
ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αθανασίου, Αιτωλοακαρνανίας
ΠΑΦΙΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Σπυρίδωνα, Επικρατείας
ΠΕΡΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Εμμανουήλ, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΣΤΟΛΤΙΔΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ του Δημητρίου, Β' Θεσσαλονίκης
ΣΥΝΤΥΧΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ του Δανιήλ, Ηρακλείου
ΤΣΟΚΑΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Νικολάου, Β' Δυτικής Αττικής
Ελληνική Λύση
ΑΓΙΟΣΤΡΑΤΙΔΟΥ ΝΙΚΗ του Χρήστου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ του Ευάγγελου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
ΑΡΜΟΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Νικολάου, Ευβοίας
ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ-ΧΑΪΔΩ του Δημητρίου, Β' Πειραιώς
ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Ιωσήφ, Α' Θεσσαλονίκης
ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Ιωσήφ, Λάρισας
ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Ιωσήφ, Αχαΐας
ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Διονυσίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Αναστασίου, Α' Αθηνών
ΚΟΥΠΕΛΟΓΛΟΥ ΣΥΜΕΩΝ του Σάββα, Α' Θεσσαλονίκης
ΜΠΟΥΜΠΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ιωάννη, Σερρών
ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ του Χρήστου, Έβρου
ΣΑΡΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ του Κωνσταντίνου, Επικρατείας
ΤΡΕΜΠΕΛΗ ΔΗΜΗΤΡΑ του Κωνσταντίνου, Ημαθίας
ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ του Θεοδώρου, Α' Ανατολικής Αττικής
ΧΗΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αχιλλέως, Β' Θεσσαλονίκης
Με τις εκλογές αυτές δεν κατέστη δυνατή η δημιουργία βιώσιμης κυβέρνησης. Συνεπώς, θα επαναληφθεί η εκλογική διαδικασία την Κυριακή 25 Ιουνίου 2023, με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής και με προμοδότηση (μπόνους) 40 εδρών στο πρώτο κόμμα, οπότε είναι σίγουρο πως θα υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές στη σύνθεση του παραπάνω πίνακα των βουλευτών.
Μια πανοραμική εικόνα του εκλογικού χάρτη στις 21 Μάη 2023 εδώ
1. Η καταφυγή στο 49.3 εξέπληξε, με την αποκοτιά της, όλα τα στρώματα της γαλλικής κοινωνίας και συντάραξε τα μικροαστικά στρώματα, την εργατική αριστοκρατία και τη νεολαία. Η εθνική απεργία στις 23 Μάρτη, όπως και αυτή της 29 Μάρτη, είχε μια κοινωνική σύνθεση τροποποιημένη, ιδιαίτερα εμφανή στο Παρίσι, αλλά και σε άλλες πόλεις, με σημαντικά μεγαλύτερη συμμετοχή υπαλλήλων, εργατικής αριστοκρατίας, μικροαστικών στρωμάτων και νεολαίας σε σχέση με όλες τις προηγούμενες κινητοποιήσεις. Στον εργατικό και προλεταριακό χαρακτήρα των αρχικών κινητοποιήσεων προστέθηκαν και άλλα στρώματα της εργατικής τάξης. Και οι δύο εθνικές απεργίες είχαν μεγάλη συμμετοχή στις διαδηλώσεις και στην απεργία. Στις 23 Μάρτη, οι διαδηλωτές ξεπέρασαν το 1,1 εκ. και στις 28 Μάρτη ήταν πάνω από 750 χιλιάδες πανεθνικά, σύμφωνα με τα στοιχεία της αστυνομίας (τα οποία παρότι υποτιμούν τα μεγέθη μάλλον παραμένουν πιο κοντά στην πραγματικότητα από τα στοιχεία της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας СGT).
Έτσι, στο Παρίσι, η διαδήλωση της 23ης Μάρτη, λόγω των κοινωνικών στρωμάτων που κινητοποιήθηκαν και της σύνθεσης της πόλης, ήταν η μεγαλύτερη της τελευταίας 15ετίας και χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερη του τρέχοντος κινήματος.
2. Σε ό,τι αφορά την νεολαία, πανεθνικά στις 23 Μάρτη περίπου 400 λύκεια και γυμνάσια είχαν καταλήψεις και περίπου 500 στις 29 Μάρτη. Δεκάδες πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων πολλές ανώτερες σχολές στο Παρίσι, με κοινωνική σύνθεση μικροαστική και αστική, όπως η αρχιτεκτονική, η ENS, το Πανθεόν ASSAS, συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, με μπλοκαρίσματα εισόδων, καταλήψεις και διαδηλώσεις. Οι κινητοποιήσεις στα πανεπιστήμια συνοδεύονται από γενικές συνελεύσεις – ενδεικτικά, έγιναν συνελεύσεις 1.000 φοιτητών στο Μονπελιέρ στις 23 Μάρτη, 1.000 ατόμων στην πανεπιστημιούπολη του Τολμπιάκ στο Παρίσι, συνέλευση 500 ατόμων στο Μπορντό, 600 φοιτητών στην Τουλούζη στις 28/3, διάφορες συνελεύσεις μερικών εκατοντάδων η κάθε μία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού στις 23 Μάρτη. Δεν έχουν λάβει όμως ακόμα τον χαρακτήρα ενός κινήματος διαρκείας – και αυτό φάνηκε στη διαδήλωση της 29 Μάρτη, όπου δεν υπήρξε μια θεαματική επανεμφάνιση της νεολαίας. Αυτές οι συνελεύσεις και κινητοποιήσεις λαμβάνουν χώρα παρά τη διαλυτική πολιτική των διοικήσεων των ιδρυμάτων για τηλεκπαίδευση.
3. Η καταφυγή στο 49.3 προκάλεσε το ξέσπασμα, για σχεδόν ένα δεκαήμερο, αυθόρμητων διαδηλώσεων, βραδινών και πρωϊνών (τα σαββατοκύριακα κυρίως), σε όλη τη Γαλλία, στο Παρίσι και σε πάρα πολλές μεσαίες και μικρές πόλεις. Παράλληλα, ώθησε τα τοπικά συνδικάτα ή εργατικά κέντρα σε επαναλαμβανόμενα καθημερινά καλέσματα απογευματινών διαδηλώσεων – κάτι που δεν έχει παρουσιαστεί σαν φαινόμενο εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
4. Η καταφυγή στο 49.3 έδωσε έναν πιο συγκρουσιακό χαρακτήρα στο κίνημα, στο μέτρο που θεωρήθηκε μια αντιδημοκρατική, απονομιμοποιημένη κίνηση. Έτσι, υπήρξε ένα ξέσπασμα συγκρούσεων με την αστυνομία, πανεθνικά, και μικροεπεισοδείων και εμπρησμών, παράλληλα και ως συνέχεια των απογευματινών διαδηλώσεων. Σ’ αυτές τις συγκρούσεις συμμετέχουν κυρίως νέοι, φοιτητές, μαθητές. Παίρνουν το χαρακτήρα πετροπόλεμου, μικροπρόχειρων οδοφραγμάτων, κυνηγητού στα στενά, διασκορπισμού σε πολυάριθμες ομάδες διαδηλωτών, με συμμετοχή μερικών χιλιάδων. Ωστόσο, στις μεγάλες απεργιακές διαδηλώσεις, η αστυνομία κινείται στα περιθώρια και δεν ενοχλεί ή παρεμποδίζει (κατά κανόνα) τον κύριο όγκο των διαδηλώσεων. Σε κάθε περίπτωση, η γαλλική κυβέρνηση αύξησε κατά μερικούς τόνους την κατασταλτική της απάντηση – ωστόσο, το επίπεδο της αστυνομικής καταστολής είναι ακόμα σε επίπεδα ενός πρώτου «παραδειγματισμού», με επιλεγμένες επιστρατεύσεις απεργών, επεμβάσεις σε απεργιακά μπλόκα, προληπτικούς ελέγχους και προσαγωγές στις διαδηλώσεις, στοχευμένες προσαγωγές στελεχών της άκρας αριστεράς. Δεν έχει ακόμα φτάσει στο σημείο μιας απροκάλυπτης τρομοκρατίας, όπως την περίοδο των «κίτρινων γιλέκων». Αυτό ισχύει προφανώς με εξαιρέσεις, όπως οι πολύ σκληρές συγκρούσεις και καταστολή στη διαδήλωση 30 χιλιάδων ενάντια στα σχέδια εγκατάστασης πισίνων αποθήκευσης υπόγειων υδάτων, στο Σαντ-Σολίν, στη δυτική Γαλλία, όπου υπήρξαν 200 τραυματίες διαδηλωτές, εκ των οποίων δύο είναι σε κρίσιμη κατάσταση σε κώμα.
5. Η καταφυγή στο 49.3 επέφερε και την αύξηση της συμμετοχής, για μερικές μέρες, στις κλαδικές απεργίες διαρκείας (χωρίς να καταστούν καθολικές), που έχουν κηρύξει πολλές ομοσπονδίες (μεταφορών στο Παρίσι, σιδηροδρομικών, καθαριότητας, ενέργειας κ.ά.). Επίσης, επέφερε σκλήρυνση των απεργιακών φρουρών, χωρίς να μετατραπούν σε καταλήψεις ή μόνιμα μπλοκαρίσματα των απεργιακών χώρων. Έτσι, η συνέχεια των κλαδικών απεργιών διαρκείας φαίνεται αμφίβολη, ιδιαίτερα εφόσον δεν έχουν αναπτυχθεί γενικές συνελεύσεις ή απεργιακές επιτροπές και ακόμα ελέγχονται από τις ηγεσίες των συνδικάτων.
6. Υπήρξε μια μεταβολή στην ψυχολογία των εργαζόμενων και μικροαστικών στρωμάτων. Μέχρι το 49.3, η ήττα θεωρούνταν το πιθανότερο σενάριο. Μετά το 49.3, το κλίμα αντιστράφηκε και οι μάζες πιστεύουν ότι θα νικήσουν. Μια νέα αποφασιστικότητα και μια κάποια σιγουριά για την ενδεχόμενη νίκη, τόσο μεταξύ της πρωτοπορίας, όσο και μεταξύ των πλατιών μαζών, έχουν αρχίσει να απλώνονται. Είναι προφανώς το αποτέλεσμα της ορθής κατανόησης της πολιτικής και κοινωνικής απομόνωσης της «Μακρονίας», του καθεστώτος γύρω από τον Μακρόν. Αυτός μπορεί να επικαλείται την εκλογή του, λέγοντας αλαζονικά και περιφρονητικά ότι «το πλήθος (αναφερόμενος στους διαδηλωτές) δεν έχει νομιμοποίηση ενάντια στον λαό, που εκφράζεται, κυρίαρχος, μέσω αυτών που εξέλεξε» – αλλά όλοι κατανοούν πόσοι λίγοι πραγματικά τον ψήφισαν για το πρόγραμμά του και όχι μόνο ως το «μικρότερο κακό» έναντι της Λεπέν.
7. Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, η στήριξη του απεργιακού κινήματος και των κινητοποιήσεων είναι τόσο μεγάλη, που ακόμα και οι μισοί ψηφοφόροι των δεξιών Ρεπουμπλικάνων –οι οποίοι έχουν αρχίσει να έχουν διαρροές στον κομματικό μηχανισμό τους και στη νεολαία–, καθώς και το 22% των ψηφοφόρων του Μακρόν, πιστεύουν ότι το κίνημα οφείλει να σκληρύνει την στάση του για να κάνει την κυβέρνηση να υποχωρήσει.
Φυσικά, δεδομένων των ανωτέρω εξελίξεων, κανείς δεν είναι πραγματικά ικανοποιημένος με τον χειρισμό της κατάστασης από την κυβέρνηση και τον Μακρόν. Ο πρόεδρος του Medef, του γαλλικού ΣΕΒ, παρότι ασφαλώς στηρίζει την «μεταρρύθμιση», χαρακτηρίζοντάς την «επώδυνη» αλλά «αναπόφευκτη οικονομικά», δήλωσε σε συνέντευξή του, ότι «οι επόμενες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να στηριχτούν σε μία διαφορετική μέθοδο και να συζητηθούν περισσότερο και να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους κοινωνικούς εταίρους». Οι εργοδοτικές ομοσπονδίες των αεροπορικών μεταφορών και της εστίασης- τουρισμού αρχίζουν και διαμαρτύρονται είτε για τις απεργίες και τις ακυρώσεις πτήσεων που επιφέρουν είτε για τις διαδηλώσεις και την πτώση της τουριστικής κίνησης και του τζίρου. Οι βουλευτές της πλειοψηφίας, τους οποίους δεν εμπιστεύτηκε ο Μακρόν να ψηφίσουν το νομοσχέδιο, αρχίζουν να γκρινιάζουν ότι η κυβέρνηση πρέπει να έρθει σε συνεννόηση με τα συνδικάτα.
Εντός αυτής της κατάστασης, τα αστικά επιτελεία αλλά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αναζητούν διέξοδο, διακατεχόμενοι από τον κοινό φόβο ή ανησυχία μιας «εκτροπής» της κατάστασης εκτός ελέγχου. Ο πρόεδρος της συνομοσπονδίας СFDT, με του οποίου την πρόταση συντάχθηκε και η ηγεσία της CGT, πρότεινε μια παύση της μεταρρύθμισης για έξι μήνες και τον ορισμό ενός ενδιάμεσου συνομιλητή, ώστε να αρχίσουν εκ νέου οι διαπραγματεύσεις. Με την πρόταση αυτή συντάχθηκε και το άρθρο της σύνταξης της εφημερίδας Le Monde στις 25 Μαρτίου.
