Ας ευλογήσουμε τα γένια μας...αν και με αστοχίες...

 

Με αρκετή τύχη...εδώ

Μένουμε σπίτι...Παίζοντας...

 Άλλο ένα Σαββατοκύριακο στο σπίτι και να μερικά παιχνίδια για να ακονίσουμε το μυαλό μας, χωρίς να ξεχνάνε πως τα καλύτερα παιχνίδια είναι αυτά που μοιραζόμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους κι όχι τα μοναχικά, στον υπολογιστή. Είναι αυτά που επινοούμε εμείς, με το μυαλό μας, με τους δικούς μας στο σπίτι και με απλά υλικά που, λίγο να ψάξουμε, τα βρίσκουμε γύρω μας...
                                                              Καλό Σαββατοκύριακο!

Πατήστε στους τίτλους και παίξτε .............

Παιχνίδι με κάρτες
 

Μετακινούμενες κάρτες
 

  Διαδρομές
 

  Η νέα εικόνα
 
                                                                       
Μπάλες   σε ζευγάρια
 

Παιχνίδι  με κάρτες (2)


Αριθμοί 


Βρίσκω τις λέξεις 


θυμηθείτε τα αντικείμενα

Καλή διασκέδαση σε μαθητές...και γονείς !

Darknet: Ο κόσμος και ο υπόκοσμος του σκοτεινού διαδικτύου...

Είναι ο αθέατος κόσμος του διαδικτύου αλλά και ο σκοτεινός υπόκοσμός του. Από τη μία πλευρά είναι εκείνος ο χώρος που μπορεί κάποιος να κινηθεί με πραγματική ανωνυμία και προστασία των προσωπικών του δεδομένων, από την άλλη αυτή ακριβώς την δυνατότητα να γίνει κανείς αόρατος είναι που εκμεταλλεύονται κάποιοι για να ασκήσουν πάσης φύσεως παράνομες δραστηριότητες.
Είναι το Darknet ή αλλιώς «σκοτεινό διαδίκτυο» και γύρω από αυτό υπάρχουν πολλοί μύθοι κι άλλες τόσες αλήθειες.
Κάτω από την επιφάνειά του διαδικτύου, που βλέπουν οι περισσότεροι χρήστες και στην οποία έχουν πρόσβαση μέσω των μηχανών αναζήτησης όπως η Google, βρίσκεται το αόρατο κομμάτι που μπορεί να είναι μέχρι και 500 φορές μεγαλύτερο από το ορατό τμήμα. Αυτό το βαθύτερο και πολύ λιγότερο προσβάσιμο ψηφιακό περιεχόμενο βρίσκεται ασφαλισμένο σε κρυμμένες βάσεις δεδομένων, στις οποίες υπάρχει πρόσβαση μόνο με κωδικούς και λέγεται Deep Web ή «βαθύ» διαδίκτυο. Κάθε δράση που λαμβάνει χώρα στο ορατό διαδίκτυο και έχει ως προϋπόθεση την χρήση κρυπτογραφημένου κωδικού έχει μια ανάδραση στο βαθύ διαδίκτυο. Και κάπου μέσα σε αυτό το «βαθύ» διαδίκτυο, υπάρχει μια ακόμη πιο απόκρυφη γωνιά, το Darknet ή «σκοτεινό» διαδίκτυο, που απαιτεί ειδικά προγράμματα ανώνυμης πλοήγησης όπως το Tor (The Onion Router).
Αν φανταστούμε το διαδίκτυο σαν ένα παγόβουνο, τότε το βαθύ διαδίκτυο είναι αυτό που μπορούμε να δούμε αν βουτήξουμε στα παγωμένα νερά και το σκοτεινό διαδίκτυο είναι οι «ρίζες» του παγόβουνου τις οποίες δεν μπορούμε να δούμε και πιθανόν δεν μπορούμε να τις φτάσουμε, πάρα μόνο με ειδική τεχνολογία. Το εργαλείο αναζήτησης της Google, αλλά και άλλων εταιρειών του διαδικτύου, δεν μπορεί να δει τις πληροφορίες του Darknet επειδή είναι γραμμένο σε διαφορετική «γλώσσα» από αυτήν που χρησιμοποιείται στον Παγκόσμιο Ιστό. Το Darknet χρησιμοποιεί ένα είδος καταλόγου - αλλά ο κατάλογος με κανένα τρόπο δεν απαριθμεί όλες τις τοποθεσίες που περιέχει.

Το λογισμικό Tor, εξασφαλίζει την ανωνυμία, δρομολογώντας τη διαδικτυακή κίνηση ενός χρήστη μέσω ενός πολυδαίδαλου παγκόσμιου δικτύου διακομιστών, καθιστώντας αδύνατο τον τελικό εντοπισμό του αρχικής IP διεύθυνσης του. Είναι σαν ένα κρεμμύδι που έχει πάρα πολλές στρώσεις, εξού και το όνομά του. Σκοπός του Τοr είναι να αποκρύψει την τοποθεσία ή την κίνηση κάποιου από οποιονδήποτε διεξάγει διαδικτυακή παρακολούθηση. Μέσω του Tor είναι δύσκολη η ανίχνευση της διαδικτυακής δραστηριότητας κάποιου χρήστη, όπως επισκέψεις σε ιστοσελίδες, διαδικτυακές αναρτήσεις, προγράμματα άμεσων μηνυμάτων και άλλων μέσων διαδικτυακής επικοινωνίας. Αυτή η διαδικασία διανομής δεδομένων είναι ο λόγος για τον οποίο το Darknet λειτουργεί πιο αργά από τον παραδοσιακό Παγκόσμιο Ιστό.
Στόχος του σκοτεινού ίντερνετ είναι η προστασία της ατομικής ελευθερίας, της ιδιωτικότητας και της δυνατότητας του χρήστη να διεξαγάγει εμπιστευτικές εργασίες χωρίς να καταγράφονται οι διαδικτυακές του δραστηριότητες.
Μετά τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν για τις μαζικές παρακολουθήσεις πολιτών από κυβερνήσεις και το σκάνδαλο της Cambridge Analytica που εκμαίευσε δεδομένα εκατομμυρίων χρηστών του Facebook, η προστασία της ηλεκτρονικής ιδιωτικότητάς μας είναι ένα ζήτημα πιο επιτακτικό από ποτέ. Η ατομική αυτονομία γίνεται αντικείμενο σφετερισμού από την πανταχού παρούσα ηλεκτρονική παρακολούθηση, με συμπεριφορικές τεχνικές που σκάβουν βαθιά σε αυτό που ήταν κάποτε ένας ιδιωτικός και υποκειμενικός κόσμος. Σε μια τέτοια εποχή τεχνολογικού ολοκληρωτισμού, το σκοτεινό διαδίκτυο μπορεί να αποτελέσει, λοιπόν, ένα ασφαλές καταφύγιο δημοκρατίας.

Έτσι είναι μια φιλόξενη πλατφόρμα για τους ακτιβιστές, τους δημοσιογράφους και όσους βιώνουν την καταπίεση και τη λογοκρισία. Οι αποκαλύψεις του Σνόουντεν δεν θα είχαν έρθει άλλωστε ποτέ στη δημοσιότητα αν εκείνος δεν μπορούσε να κρυπτογραφήσει και να διακινήσει τα έγγραφα – πειστήρια του σε έναν ασφαλή μη φυσικό χώρο. Πολλοί μεγάλοι δημοσιογραφικοί οργανισμοί έχουν μία γωνιά στο σκοτεινό ίντερνετ προκειμένου μάρτυρες να μπορούν να τους εμπιστευτούν με εχεμύθεια εμπιστευτικές πληροφορίες. Για παράδειγμα ο New Yorker έχει δημιουργήσει το Strongbox, που εγγυάται πλήρη ανωνυμία σε όσους επιθυμούν να επικοινωνήσουν με τους αρχισυντάκτες ασφαλέστερα από την απλή αποστολή email. Το ίδιο έχουν κάνει και οι «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» οι οποίοι όταν κρίνεται απαραίτητο να διασφαλιστεί η μυστικότητα των επικοινωνιών τους με τις πηγές τους, τους ενημερώνουν που θα συναντηθούν στο Darkweb. Χαρακτηριστικό του δημοκρατικού χαρακτήρα του σκοτεινού διαδικτύου είναι και το γεγονός ότι κατά την Αραβική Άνοιξη, το Darknet αποτέλεσε την πλατφόρμα μέσα από την οποία πολιτικοί ακτιβιστές μπορούσαν να μεταδώσουν τα όσα συνέβαιναν στις χώρες τους, προσπερνώντας αφενός τη λογοκρισία που είχε επιβληθεί από τα εκάστοτε καθεστώτα, αφετέρου διαφυλάσσοντας τη σωματική τους ακεραιότητα.

Το σκοτεινό διαδίκτυο, όμως, όσο μπορεί να υπηρετήσει το καλό άλλο τόσο μπορεί να γίνει και υπηρέτης του κακού.
Τεράστια δίκτυα ναρκωτικών, trafficking, εμπορίας όπλων, παιδικής πορνογραφίας και κάθε είδους παράνομης δραστηριότητας έχουν κάνει λημέρι τους το Darknet. Είναι επίσης ένας χώρος στον οποίο έχουν εισβάλλει τρομοκρατικές οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Κράτος. Σύμμαχος και βοηθός αυτών των σκοτεινών δοσοληψιών φυσικά είναι το bitcoin, το οποίο θεωρείται πως διευκόλυνε όσο τίποτα άλλο τους χρήστες του διαδικτύου να πραγματοποιούν ανώνυμες συναλλαγές καλύπτοντας τα ίχνη τους. Το κρυπτονόμισμα έχει ήδη αντικαταστήσει κάθε άλλη μορφή πληρωμής όπως κλεμμένες πιστωτικές κάρτες, τραπεζικά εμβάσματα και πληρωμή μέσω PayPal, που παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν σε παράνομες δοσοληψίες αλλά και στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της dark web site διακίνησης ναρκωτικών, Silk Road, που ιδρύθηκε το 2011 και μέχρι το ρίξιμο της το 2013 είχε πουλήσει σε πάνω από 100.000 χρήστες, παράνομες ουσίες αξίας 1,2 δισ. δολαρίων. Πίσω από το e-bay των ναρκωτικών στο σκοτεινό διαδίκτυο ήταν ο μυστηριώδης χρήστης με το nickname «Dread Pirate Roberts», που αποδείχτηκε ότι ήταν ο Ross Ulbricht, που καταδικάστηκε για εγκληματικές πράξεις που αφορούν μεταξύ άλλων τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, τη συνωμοσία για την κυκλοφορία ναρκωτικών καθώς και για εμπλοκή σε πράξεις με σκοπό τις ανθρωποκτονίες έξι ανθρώπων.
Tο δεύτερο πιο δημοφιλές εμπόρευμα στο Darknet μετά τα ναρκωτικά είναι τα προσωπικά δεδομένα, σύμφωνα με τη Europol, ενώ σειρά έχει το λαθρεμπόριο όπλων κι εκρηκτικών. Ευρευνητές έχουν δια[ιστώσει ότι οι εγκληματίες μπορούν να πουλήσουν την πλήρη ψηφιακή ζωή κάποιου για λιγότερο από $50, συμπεριλαμβανομένων δεδομένων από παραβιασμένους λογαριασμούς σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τραπεζικών λεπτομερειών, απομακρυσμένης πρόσβασης σε servers ή επιτραπέζιους υπολογιστές και ακόμη και δεδομένων από δημοφιλείς υπηρεσίες όπως οι: Uber, Netflix και Spotify, καθώς και για ιστοσελίδες τυχερών παιχνιδιών, εφαρμογές dating και ιστοσελίδων πορνογραφικού περιεχομένου που ενδέχεται να αποθηκεύουν πληροφορίες πιστωτικών καρτών.

Πού βρίσκεται όμως το πιο σκοτεινό υλικό του Darkweb; Αμέτρητοι χαρακτήρες έχουν σπαταληθεί στο διαδίκτυο για τα λεγόμενα Red Rooms. Σύμφωνα με όσα γράφονται πρόκειται για τα δωμάτια της φρίκης όπου κανείς μπορεί να δει ζωντανά δολοφονίες, βιασμούς και ακραία βία. Ακόμη και πειράματα πάνω σε ανθρώπους. Τα συμπεράσματα όσων ερευνούν όμως το Darknet αλλά και τα επίσημα στοιχεία αρχών που ουκ ολίγες φορές ασχολήθηκαν με αυτή την πλευρά του ίντερνετ, αποδεικνύουν πως μάλλον πρόκειται για διαδικτυακό μύθο, που υποκινείται από την ψυχολογία της συνωμοσίας που θέλει να ανακαλύψει κάτι ακόμη πιο σκοτεινό στο σκοτάδι.
Άλλες θεωρίες συνωμοσίας υποστηρίζουν ότι βαθύτερα από το Darknet βρίσκεται το Bergie Web, το οποίο λέγεται πως αποτελεί το τελευταίο φράγμα πριν τα σκοτεινά νερά του διαδικτύου. Αν κάποιος σπάσει κι αυτό το φράγμα λέγεται ότι μπορεί να μάθει τα μυστικά του κόσμου στο Marianas Web, που υποτίθεται ότι ονοματοδοτήθηκε από το πιο βαθύ γνωστό σημείο των ωκεανών, που ονομάζεται Τάφρος των Μαριανών.
Πρόκειται όμως για την πιο βαθιά βουτιά στην παράνοια των θεωριών γύρω από το διαδίκτυο που δεν γνωρίζουμε.

                                                                                                 Πηγή: tvxs.gr

Η μπάλα, Εδουάρδο Γκαλεάνο

Αναζητώντας τη λογοτεχνία της μπάλας...μια εβδομάδα μόλις πριν την έναρξη του Μουντιάλ...

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πάπυρος.

Η μπάλα των Κινέζων ήταν δερμάτινη, παραγεμισμένη με κάνναβη. Οι Αιγύπτιοι της εποχής των Φαραώ την έφτιαχναν από άχυρο ή πίτυρα, και την τύλιγαν με χρωματιστά πανιά. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν την κύστη του βοδιού, την οποία γέμιζαν και έραβαν.

Οι Ευρωπαίοι του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης έπαιζαν με μια μπάλα σχήματος οβάλ, παραγεμισμένη με αλογότριχες. Στην Αμερική, την έφτιαχναν από καουτσούκ, και χοροπηδούσε όσο σε κανένα άλλο μέρος.

Οι χρονικογράφοι της ισπανικής αυλής αναφέρουν με τι τρόπο ο Ερνάν Κορτές έκανε μια μεξικανική μπάλα να πετάξει ψηλά, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του αυτοκράτορα Καρόλου.

Η μπάλα από λάστιχο, που τη φούσκωναν και την κάλυπταν με δέρμα, γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, χάρη στην ευρηματικότητα του Τσαρλς Γκούντγιαρ, ενός Αμερικανού από το Κονέκτικατ. Και χάρη στην ευρηματικότητα τριών Αργεντινών από την Κόρδοβα, του Τοσολίνι, του Βαλμπονέζι και του Πόλο, γεννήθηκε, πολύ αργότερα, η μπάλα χωρίς ραφές.

Οι ίδιοι επινόησαν τον αεροθάλαμο (σαμπρέλα) με βαλβίδα ασφαλείας, τον οποίο γέμιζαν αέρα με αντλία, κι έτσι από το Μουντιάλ του ’38 οι παίκτες δεν έγδερναν πια το κεφάλι τους.

Γύρω στα μέσα του 20ού αιώνα, η μπάλα ήταν καφέ. Στη συνέχεια άσπρη. Σήμερα τα μοντέλα είναι μαύρα σε άσπρο φόντο, με διάφορες παραλλαγές.

Τώρα έχει περίμετρο εβδομήντα εκατοστά και είναι καλυμμένη με πολυουρεθάνη πάνω σε αφρό πολυαιθυλενίου. Είναι αδιάβροχη, ζυγίζει λιγότερο από μισό κιλό, και κινείται γρηγορότερα από την παλιά δερμάτινη μπάλα, που γινόταν ασήκωτη τις βροχερές μέρες.

Την αποκαλούν με διάφορα ονόματα: σφαίρα, τόπι, στρογγυλή θεά.

Στη Βραζιλία δεν αμφιβάλλει κανείς ότι είναι γυναίκα. Οι Βραζιλιάνοι τη λένε χοντρούλα, γκορντουτσίνια, ή κοριτσάκι, μενίνα, και της δίνουν διάφορα ονόματα, Μαρικότα, Λεονόρ ή Μαργαρίτα.

Ο Πελέ τη φίλησε στο Μαρακανά, όταν έβαλε το χιλιοστό του γκολ, και ο Ντι Στέφανο της έστησε μνημείο στην είσοδο του σπιτιού του, μια μπρούντζινη μπάλα με την επιγραφή

Σ’ ευχαριστώ, παλιοκόριτσο.

Η μπάλα είναι πιστή. Στον τελικό του Μουντιάλ του ’30 οι δυο ομάδες επέμεναν να παίξουν με τη δική τους μπάλα. Ο κριτής, σαν τον σοφό Σολομώντα, αποφάσισε ότι στο πρώτο ημίχρονο θα έπαιζαν με την μπάλα της Αργεντινής και στο δεύτερο με την μπάλα της Ουρουγουάης. Η Αργεντινή κέρδισε στο πρώτο ημίχρονο, και η Ουρουγουάη στο δεύτερο.

Όμως η μπάλα έχει και τις ιδιοτροπίες της, και καμιά φορά δεν θέλει να μπει στο τέρμα, γιατί αλλάζει γνώμη στον αέρα, και λοξοδρομεί. Είναι, βλέπετε, πολύ μυγιάγγιχτη. Δεν ανέχεται να την κλοτσάνε εκδικητικά, ή να την κακομεταχειρίζονται. Απαιτεί να τη χαϊδεύουν, να τη φιλάνε, να τη νανουρίζουν στο στήθος, ή στο πόδι τους. Είναι πολύ περήφανη, και ίσως λιγάκι αλαζονική, αλλά δεν έχει άδικο: ξέρει καλά πως δίνει χαρά σε πολλές ψυχές, και πως πολύς κόσμος κοψοχολιάζεται όταν πέφτει άγαρμπα.

*****

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο υπήρξε «ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα» μιλώντας και γράφοντας πολύ και για την«ιστορία του ποδοσφαίρου που είναι ένα θλιβερό ταξίδι από το πηγαίο στο αναγκαίο». Κατάφερε να συγκεράσει με τον δικό του απαράμιλλο τρόπο δύο μεγάλες παραδόσεις της Λατινικής Αμερικής στον 20ο αιώνα, το ποδόσφαιρο και τη λογοτεχνία. Στις 13 Απριλίου 2015 πήγε να συναντήσει τους αγαπημένους του Σκιαφίνο και Βαρέλα που συνεχίζουν να παίζουν με ουρουγουανικό στυλ στο γήπεδο του ουρανού. 

                                                                                                                 Πηγή: footballista.gr

H 11άδα της αλάνας: Πώς βγάζαμε τις θέσεις...

 

Πριν πολλά χρόνια τέτοια εποχή θα ήταν η καλύτερή μας. Ο καιρός έφτιαχνε, το καλοκαίρι άρχιζε να πλησιάζει, οι μέρες του σχολείου σε μια εβδομάδα θα είναι παρελθόν. Και το κυριότερο: Με την έναρξη και της θερινής ώρας, οι μέρες ήταν πλέον μεγαλύτερες!

Και τι σήμαινε όταν ήμασταν 10-15 χρονών ότι οι μέρες ήταν μεγαλύτερες;

Περισσότερη μπάλα!

Το παιχνίδι λοιπόν κρατούσε περισσότερο. Οι μανάδες έβγαιναν αργότερα (έξαλλες) στα μπαλκόνια να μας φωνάξουν να μαζευτούμε.

Και παρόλο που εκείνα δεν έληγαν ΠΟΤΕ ισόπαλα (ας όψεται «η τελευταία φάση» και το «όποιος το βάλει») τα μεγάλα ντέρμπι της αλάνας έπαιρναν παράταση.

Μισό λεπτό όμως. Τι γινόταν μέχρι να τσουλήσει η μπάλα στο χώμα/το γαρμπίλι/το τσιμέντο ή τελοσπάντων οποιαδήποτε επιφάνεια διέθετε το αυτοσχέδιο (τότε) γήπεδο;

Πως λυνόταν το πρόβλημα της απουσίας προπονητή;

Και πως επιλεγόταν το ποιος θα παίξει πού;

Ας κάνουμε λοιπόν «βηματάκια» να δούμε ποιος θα διαλέξει πρώτος, ας συμφωνήσουμε πρώτα αν θα παίξουμε «με τους παλιούς ή τους καινούργιους» και ας θυμηθούμε (με βάση το απόλυτα εύστοχο σχεδιάγραμμα που έχει κυκλοφορήσει) τον τρόπο που βγάζαμε τις θέσεις.

Τερματοφύλακας: Ο χοντρός (ή ο πιο πιτσιρικάς)

Δεν χρειαζόταν να το παιδέψουμε. Πριν καν ξεκινήσει η κουβέντα, ο φαγανός της παρέας είχε πάρει ήδη θέση κάτω από τα δοκάρια (ή μάλλον ανάμεσα στις σχολικές τσάντες). «Πού να τρέχεις», σκεφτόταν και από μέσα μας όλοι συμφωνούσαμε μαζί του. Αν δεν υπήρχε μπουλούκος, η αγγαρεία έπεφτε συνήθως στον μικρότερο. Με ψεύτικες παραινέσεις του τύπου «σ’ έχω δει, είσαι καλός» και τη δέσμευση «κάθε τρία γκολ θα αλλάζουμε» που ΠΟΤΕ δεν επρόκειτο να τηρηθεί!

Δεξί μπακ: Ο πιο τεμπέλης

Δεν πολύ-τρελαινόταν κιόλας να παίξει. Βαριόταν να κινείται, αλλά επειδή θα βαριόταν περισσότερο αν καθόταν μόνος του, ερχόταν «για την παρέα». Ράθυμος, νωχελικός και χωρίς καμία διάθεση να «σκιστεί», δεν επρόκειτο να κάνει σπριντ ούτε για συμπαίκτη που του είχε γυρίσει η γλώσσα. Τα πόδια του δεν έμπαιναν ποτέ στη φωτιά, πήγαινε πάντα σαν… τιτίκα στις φάσεις και ήταν ο μοναδικός που γυρνώντας στο σπίτι η μάνα του δεν φώναζε για τα ματωμένα του γόνατα.

Αριστερό μπακ: Ο πιο άμπαλος

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα’ πρεπε να περνάει ούτε έξω από την αλάνα. Χωρίς ίχνος ταλέντου και με καμία μυρωδιά από μπάλα, δεν μπορούσε να κοντρολάρει ούτε τη μεγάλη φουσκωτή της NIVEA. Έλα όμως που ήταν φιλαράκι και δεν μας έκανε καρδιά να τον αφήσουμε έξω. Ή ακόμα κι αν μας… έκανε καρδιά, έλα που δεν συμπληρώναμε. Οπότε τον βάζαμε σε μια θέση με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος. Και κάναμε τον σταυρό μας να μην παίζει ο «καλός» των άλλων από δεξιά.

Στόπερ: Το «τσεκούρι»

Μπορεί να ήταν ο νταής της παρέας. Μπορεί να ήταν εκείνος που μανούριαζε ευκολότερα. Μπορεί να ήταν εκείνος ο γορίλας ξάδερφός σου που είχε μείνει 3-4 τάξεις και φρόντιζε -αν κάποιοι άλλοι είχαν προλάβει την αλάνα- να εκκενωθεί για χατίρι σας. Μπορεί και όλα αυτά μαζί! Σημασία δεν είχε ο (οξύθυμος) χαρακτήρας του. Σημασία είχε ότι ο αντίπαλος το σκεφτόταν δυο φορές να πλησιάσει. Και… ΚΑΜΙΑ να τον περάσει, υπό τον φόβο να πάρει τα πόδια στη σάκα του.

Στόπερ: Ο «εγώ παίζω μόνο άμυνα»

Ο ανάποδος της υπόθεσης. Ενώ όλα τα παιδάκια ονειρεύονταν να βάζουν γκολ, εκείνος ονειρευόταν αποκρούσεις πάνω στη γραμμή. Ενώ όλοι τσακώνονταν ποιος θα παίξει μπροστά, εκείνος έκανε ήδη διατάσεις στα μετόπισθεν. Μετρημένος και σοβαρός, απέφευγε τις περιττές ενέργειες. Σε κατάσταση κινδύνου σβουρδούλαγε χωρίς ενδοιασμό την μπάλα. Και πάντα έτοιμος να θυσιαστεί, θα έτρωγε χώμα ή θα ‘σερνε τα μπούτια του στο γαρμπίλι, αν χρειαζόταν, για ένα σωτήριο τάκλιν.

Αμυντικό χαφ: Αυτός με τη μεγαλύτερη αντοχή

Το παιδί-λάστιχο. Ο υπερκινητικός που δεν έβαζε κώλο κάτω. Λεπτός και ξερακιανός, ο καλύτερος (μακράν) στο κυνηγητό και ΜΟΝΙΜΩΣ ιδρωμένος στα διαλείμματα! Δεν τον ενδιέφερε τόσο να δημιουργήσει ή να σκοράρει όσο το να βρίσκεται συνέχεια στις φάσεις. Δίνοντας την εντύπωση στον αντίπαλο ότι είχε έρθει να παίξει με τα… τρίδυμα αδέρφια του, βρισκόταν παντού. Κι ήταν λυτρωτικός για την ομάδα στις συχνές περιπτώσεις που κανείς δεν γυρνούσε πίσω.

Δεξί εξτρέμ: Ο πιο γρήγορος

Δεν είχε σημασία αν ήξερε πολλή μπάλα. Αν τελείωνε καλά τις φάσεις. Είχε ένα τεράστιο προσόν. Και έπρεπε οπωσδήποτε να το εκμεταλλευτούμε! Με φάτσα σκανδαλιάρη και ταχύτητα Βέγγου, μπορούσε να προλάβει ακόμα και μπαλιά του άμπαλου (βλέπε αριστερό μπακ). Μπορούσε να καλύψει τα κενά του τεμπέλη (βλέπε δεξί μπακ). Και βάζοντας το κεφάλι κάτω, το μόνο που είχε να φοβηθεί -διότι του συνέβαινε συχνά- ήτανε να… τελειώσει κάποια στιγμή το γήπεδο.

Αριστερό εξτρέμ: Ο μοναδικός αριστεροπόδαρος

Εδώ τα κουκιά ήταν μετρημένα. Εκείνοι που είχαν το αριστερό και για άλλες χρήσεις πέραν του να ανεβαίνουν στο σχολικό ήταν ελάχιστοι. Οπότε ο (σπάνιος) αριστεροπόδαρος κέρδιζε χωρίς ιδιαίτερο ανταγωνισμό τη θέση. Όχι ότι δεν την άξιζε βέβαια. Γιατί στην πλειοψηφία τους τα παιδάκια που την κλωτσούσαν μ’ αυτό το ευλογημένο πόδι ήξεραν πού να στείλουν την μπάλα. Με στιλ και χωρίς φόβο ότι θα πάει στο τζάμι κάποιου γείτονα, που θα απειλεί να τη σκίσει.

Δεκάρι: Ο καλύτερος παίκτης

Ο ηγέτης της ομάδας. Αυτός που όλοι του έβγαζαν το καπέλο (και κατά βάθος τον ζήλευαν και λίγο). Εννοείται ότι έπαιζε σε ομάδα -και εννοείται ότι φρόντιζε να το υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία. Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, έπαιρνε την μπάλα, έκανε μερικά «ποδαράκια» και με περισπούδαστο ύφος έβγαζε το πόρισμα «καλή είναι». Κι αφότου γινόταν η σέντρα, έκανε πλάκα στα άλλα παιδάκια, επιχειρώντας (αν επρόκειτο περί τσόγλανου) να τα ντριμπλάρει και με ταπεινωτικό τρόπο.

Περιφερειακός επιθετικός: Ιδιοκτήτης μπάλας

Δεν του κουνιόταν κανένας. Τον είχαν όλοι με το καλό. Στις εποχές όπου η μπάλα δεν ήταν καθόλου δεδομένη (και εναλλακτική λύση ήταν το πατημένο κουτάκι) ο ιδιοκτήτης ήταν σχεδόν ιερό πρόσωπο. Ο απόλυτος νταβατζής. Όπου ήθελε παίζαμε, όποτε ήθελε ξεκινούσαμε, όποια θέση ήθελε έπαιρνε. Καταπιέζοντας λοιπόν την οργή που νιώθαμε για την εξάρτηση από ‘κείνον, κάναμε τα στραβά μάτια. Και τον αφήναμε να βολοδέρνει «κάπου στην επίθεση», με την ελπίδα κάποιου συγκυριακού γκολ που θα τον κρατούσε ικανοποιημένο.

Σέντερ-φορ: Περίπτερο (με φανέλα γνωστού παίκτη)

Δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν περισσότερο «λεζάντας» ή «απατεώνας». Όσο τον έβλεπες να «παίζει», τόσο πειθόσουν ότι τελικά ήταν και τα δυο. Σαν βιδωμένος με ούπα στην αντίπαλη περιοχή και με το χέρι μόνιμα υψωμένο για να ζητάει την μπάλα, παραμόνευε για κάποια προβολή τεράστιας δυσκολίας πάνω στη γραμμή: Για να πανηγυρίσει έξαλλα το γκολ, δείχνοντας το όνομα στη φανέλα του και υπονοώντας (χωρίς ίχνος τσίπας) ότι είχε οποιαδήποτε ομοιότητα με εκείνον.
                    
                                                              Πηγή (που ταυτιζόμαστε ολόψυχα): menshouse.gr

Η τσάντα μας στο σχολείο! Ώρα για παιχνίδια μνήμης...

 

Παίζουμε στον ελεύθερό μας χρόνο, με τον υπολογιστή μας, το tablet μας και την τσάντα στο σχολείο, ανήμπορη να μας φορτώσει με επιπλέον μελέτη, ακονίζοντας το μυαλό μας , ώστε να γίνει...σαν το ξυράφι κοφτερό! Άλλωστε η  ολοκαίνουργια αυτή πρωτοβουλία δεν σημαίνει εγκατάλειψη άλλων δημιουργικών δραστηριοτήτων. Ας  παίξουμε, λοιπόν!

Πατήστε στους τίτλους και παίξτε .............

παιχνίδι με κάρτες
 

μετακινούμενεςκάρτες
 

 διαδρομές
 

η νέα εικόνα
 
                                                                       
μπάλες   σε ζευγάρια
 

παιχνίδι  με κάρτες (2)


αριθμοί 


βρίσκω τις λέξεις 


θυμηθείτε τα αντικείμενα

Καλή διασκέδαση σε μικρούς...και μεγάλους!

Ο υπέροχος παραμυθάς Σαρλ Περώ...

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο συγγραφέας και λαογράφος που αποφάσισε να καταγράψει τα παραμύθια της εποχής του, που θα γίνονταν κλασικά και θα ενέπνεαν όλες τις μελλοντικές γενιές ευρωπαίων παραμυθάδων, από τους αδελφούς Γκριμ μέχρι και τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.Ο Σαρλ Περώ (Charles Perrault) γεννήθηκε στις 12 Γενάρη του 1628 στο Παρίσι, σε μια μεγαλοαστική οικογένεια που τον στέλνει να φοιτήσει (αυτόν και τους τρεις αδελφούς του) στα καλύτερα σχολειά. Η οικογένεια του είχε επτά παιδιά.Ο Charles σπουδάζει νομικά και, μαζί με τον αδελφό του Pierre, υπηρετεί στο γραφείο του Colbert, ως σύμβουλος (ναι, υπήρχαν από πάντα αυτοί) καλλιτεχνικών και λογοτεχνικών θεμάτων του «Βασιλιά Ήλιου», Λουδοβίκου 14ου.Σε ηλικία 43 ετών γίνεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Έχει ήδη παντρευτεί και έχει αποκτήσει τέσσερις γιους. Ξεκινά και πρωταγωνιστεί στην περίφημη διαμάχη μεταξύ Anciens (Αρχαίων) και Modernes (Συγχρόνων) Συγγραφέων. Από την Αναγέννηση και μετά, η λογοτεχνική αντίληψη είχε ως κυρίαρχη την άποψη πως οι Αρχαίοι Συγγραφείς (Έλληνες και Λατίνοι) ήταν ανυπέρβλητοι. Έτσι ακμάζει το λογοτεχνικό στυλ που μιμείται τη γραφή των ανωτέρω. Ο Perrault με ένα (μετριότατο είναι η αλήθεια) ποίημά του, που διαβάζει στους Ακαδημαϊκούς, στο οποίο συγκρίνει τον αιώνα της βασιλείας των Λουδοβίκων με αυτόν των Καισάρων της Ρώμης, πυροδοτεί τη διαμάχη. Δημιουργούνται δύο μέτωπα, των υποστηρικτών των κλασσικών έργων, με εκπροσώπους τους La Fontaine και Boileau, και εκείνο των συγχρόνων συγγραφέων, του οποίου ηγείται ο Perrault.

Το 1669 Perrault είπε στον Louis XIV φτιάχνοντας... το λαβύρινθο των Βερσαλλιών στους κήπους του παλατιού να περιλάβει μέσα στα γλυπτά και τριάντα εννέα σιντριβάνια το καθένα μάλιστα να αντιπροσωπεύει έναν από τους μύθους του Αισώπου. Το έργο πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1672 και 1677 . Πίδακες νερού αναβλύζουν από τα ζώα στόματα που σχεδιάστηκαν για να δώσουν την εντύπωση του λόγου μεταξύ των πλασμάτων.
Στα 1672 παντρεύεται την Marie Guichon , ηλικίας 19ετών η οποία πεθαίνει το 1678.
Ο Σαρλ Περώ είναι όμως περισσότερο γνωστός σ’ όλο τον κόσμο από τη συλλογή παραμυθιών για παιδιά, που περιλαμβάνονται στις «Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας» (Contes de ma mere l’ oye, 1697), που τα έγραψε για τη διασκέδαση των παιδιών του και που έφεραν στη λογοτεχνία τη μόδα των «παραμυθιών» (contes de fees). Ανάμεσα σ’ αυτά περιλαμβάνονται «Η Κοκκινοσκουφίτσα», «Η Σταχτοπούτα», «Ο Παπουτσωμένος Γάτος», «Η Ωραία Κοιμωμένη», «Ο Κυανοπώγων», «Ο Κοντορεβιθούλης» κ. ά.
Ο παπουτσωμένος γάτος είναι λαϊκό παραμύθι το οποίο είναι γνωστό ως ένα από τα οκτώ παραμύθια της συλλογής «Ιστορίες και παραμύθια μιας προηγούμενης εποχής- Histoires ou contes du temps passé» του Σαρλ Περώ (Charles Perrault) που εκδόθηκε το 1697. Επίσης περιλαμβανόταν στην πρώτη έκδοση της συλλογής παραμυθιών «Παιδικά και Οικιακά Παραμύθια- Kinder- und Haus-Märchen» των αδελφών Grimm του 1812. Ωστόσο ήδη στην δεύτερη έκδοση της συλλογής το 1819 είχε αφαιρεθεί. Οι ρίζες του παραμυθιού είναι ωστόσο παλαιότερες και πιθανότατα να προέρχεται από την Ιταλία. Η παλαιότερη γνωστή εκδοχή είναι καταγεγραμμένη από τον Giovanni Francisco Straparola ως μία από τις συνολικά 75 ιστορίες της συλλογής του «Οι διασκεδαστικές νύχτες- Le piacevoli notti».
 Η Ωραία Κοιμωμένη ή Η Ωραία του κοιμώμενου δάσους (La Βelle au bois dormant) είναι ένα από τα παραμύθια του διάσημου συγγραφέα παραμυθιών Σαρλ Περό, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Τα Παραμύθια της Μητέρας Χήνας, το 1697.
Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι χαρακτήρας του ομώνυμου παραμυθιού, στο οποίο ένα κοριτσάκι έρχεται αντιμέτωπο με τον κακό λύκο.
Η πιο γνωστή έκδοση του παραμυθιού σήμερα είναι αυτή που γράφτηκε από τους Αδελφούς Γκριμ, ανάμεσα στα άλλα παραμύθια που κατέγραψαν μεταξύ των ετών 1812 - 1857, ενώ προγενέστερα το παραμύθι είχε καταγραφεί από τον Σαρλ Περώ (Charles Perrault) το 1697.

Η Σταχτοπούτα είναι ένα κλασικό παραμύθι που αφηγείται τις περιπέτειες μιας κοπέλας, που την κακομεταχειρίζονται η κακιά μητριά της και οι αδερφές της. Συγγραφέας της Σταχτοπούτας θεωρείται ο Σαρλ Περώ, ωστόσο υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία παρόμοιων ιστοριών σε κινεζικά χειρόγραφα που χρονολογούνται από το 850 μ.Χ., και μια έκδοση του μύθου από την αρχαία Αίγυπτο.
Πέθανε στο Παρίσι στις 16 Μαΐου του 1703.

,

Τα παιχνίδια και οι άνθρωποι...

Ένα απόσπασμα της μελέτης του Γάλλου διανοητή Roger Caillois για την έννοια, τον ρόλο και την αξία του παιχνιδιού.

από την εισαγωγή:
«Κάθε παιχνίδι είναι σύστημα κανόνων. Αυτοί καθορίζουν τι είναι και τι δεν είναι παιχνίδι, δηλαδή το επιτρεπόμενο και το απαγορευμένο. Αυτές οι συμβάσεις είναι, ταυτόχρονα, αυθαίρετα, επιτακτικές και ανέκκλητες. Δεν μπορούν να παραβιαστούν για κανένα λόγο, αλλιώς το παιχνίδι τελειώνει την ίδια στιγμή και αναιρείται από αυτό το γεγονός. Γιατί το μόνο που συντηρεί τον κανόνα είναι η επιθυμία για παιχνίδι, δηλαδή η θέληση για σεβασμό του κανόνα. Πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι ή να μην παίξουμε καθόλου. Ωστόσο, η έκφραση αυτή λέγεται επίσης έξω και πέρα από το παιχνίδι (και μάλιστα λέγεται κυρίως εκτός παιχνιδιού) σε πολλές πράξεις ή συναλλαγές που επιχειρείται να επιβληθούν υπονοούμενες συμβάσεις που θυμίζουν εκείνες των παιχνιδιών. Η υποταγή στον κανόνα έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία, καθώς καμία επίσημη κύρωση δεν τιμωρεί τον ανέντιμο παίχτη. Απλώς, παύοντας να παίζει το παιχνίδι, επιστρέφει στη φυσική κατάσταση και επιτρέπει ξανά κάθε βιαιοπραγία, πανουργία ή απαγορευμένη αντίδραση, που οι συμβάσεις αποσκοπούσαν ακριβώς να τις αποκλείσουν με κοινή συμφωνία. Αυτό που ονομάζεται παιχνίδι παρουσιάζεται τούτη τη φορά σαν ένα σύνολο εθελοντικών περιορισμών, που γίνονται εκούσια αποδεκτοί και εγκαθιδρύουν μια σταθερή τάξη, μερικές φορές μια σιωπηρή νομοθεσία μέσα σ’ ένα σύμπαν χωρίς νόμους.

Η λέξη παιχνίδι ανακαλεί τελικά μια ιδέα χαλαρότητας, μια ευκολία κίνηση, μια ελευθερία ωφέλιμη αλλά όχι υπερβολική, όταν μιλάμε για το παιχνίδι ενός γραναζιού ή όταν λέμε ότι ένα πλεούμενο παίζει πάνω στην άγκυρά του. Αυτή η χαλαρότητα καθιστά δυνατή μια αναγκαία κινητικότητα. Το 'παιχνίδι' που υφίσταται ανάμεσα στα διάφορα στοιχεία επιτρέπει τη λειτουργία ενός μηχανισμού. Από την άλλη, αυτό το παιχνίδι δεν πρέπει να είναι υπερβολικό, γιατί η μηχανή θα απορρυθμιζόταν. Έτσι, αυτό το προσεχτικά υπολογισμένο διάστημα, εμποδίζει τόσο το μπλοκάρισμα όσο και την απορρύθμιση της μηχανής. Άρα παιχνίδι ονομάζεται η ελευθερία που οφείλει να παραμένει μέσα στο πλαίσιο της αυστηρότητας, ώστε να αποχτήσει ή να διατηρήσει την αποτελεσματικότητά της. Εξάλλου, ολόκληρος ο μηχανισμός μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα είδος παιχνιδιού κατά μία άλλη έννοια της λέξης που ορίζεται από το λεξικό με τον ακόλουθο τρόπο: «κανονική και συνδυασμένη δράση των διαφόρων τμημάτων μιας μηχανής». Μια μηχανή, πράγματι, είναι ένα παζλ κομματιών που έχουν επινοηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε τα μεν να εφαρμόζουν στα δε για να λειτουργούν αρμονικά. Άλλο στο εσωτερικό αυτού του παιχνιδιού, συνόλου ακριβείας, παρεμβαίνει αυτό που του δίνει ζωή, δηλαδή ένα παιχνίδι διαφορετικού είδους. Το πρώτο είναι αυστηρή συναρμολόγηση και ωρολογιακή τελειότητα, το δεύτερο είναι ελαστικότητα και περιθώριο κινήσεων.
Πρόκειται για ποικίλες και πλούσιες σημασίες που δείχνουν κατά πόσο, όχι το παιχνίδι καθεαυτό, αλλά οι ψυχολογικές προδιαθέσεις που εκφράζει και αναπτύσσει μπορούν πράγματι να αποτελέσουν σημαντικούς παράγοντες πολιτισμού. Στο σύνολό τους, αυτές οι διαφορετικές έννοιες επιβάλλουν ιδέες ολότητας, κανόνα και ελευθερίας. Μία από αυτές συνδέει την παρουσία ορίων και την ικανότητα επινόησης στο εσωτερικό αυτών των ορίων. Μία άλλη κάνει τη διάκριση ανάμεσα στα μέσα που παραχωρούνται από την τύχη και την τέχνη να επιτυγχάνεις τη νίκη στηριγμένος αποκλειστικά στα εσωτερικά και αναπαλλοτρίωτα μέσα που εξαρτιόνται μόνο από τον προσωπικό ζήλο και επιμονή. Μία τρίτη αντιπαραθέτει τον υπολογισμό και τη διακινδύνευση. Μια άλλη πάλι προσκαλεί να συλλάβουμε νόμους που να είναι, ταυτόχρονα, επιτακτικοί και με μοναδική κύρωση την καταστροφή τους, ή υποδεικνύει ότι αρμόζει να διατηρήσουμε κάποιο κενό ή διαθεσιμότητα στην καρδιά της ακριβέστερης οικονομίας.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα όρια γίνονται δυσδιάκριτα ή ο κανόνας ξεθωριάζει, άλλες όπου απεναντίας η ελευθερία και η επινόηση τείνουν να εξαφανιστούν. Αλλά παιχνίδι σημαίνει ότι υφίστανται και οι δύο πόλοι και ότι διατηρείται μία σχέση ανάμεσα στον μεν και τον δε. Προτείνει και διαδίδει αφηρημένες δομές, εικόνες κλειστών και περιφραγμένων χώρων, όπου μπορούν να εξασκηθούν ιδεώδεις ανταγωνισμοί. Αυτές οι δομές, αυτοί οι ανταγωνισμοί αποτελούν επίσης πρότυπα για τους θεσμούς και τις συμπεριφορές. Ασφαλώς, δεν μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα στην πάντα ασαφή και διφορούμενη, περιπλεγμένη και απροσμέτρητη πραγματικότητα. Εκεί, τα συμφέροντα και τα πάθη δεν αφήνονται εύκολα να κυριαρχηθούν. Εκεί, η βία και η προδοσία είναι κοινό νόμισμα. Αλλά τα πρότυπα που προσφέρουν τα παιχνίδια αποτελούν προϊδεασμό του ρυθμισμένου σύμπαντος που οφείλει να υποκαταστήσει τη φυσική αναρχία.
Αυτή είναι, στην ουσία της, η επιχειρηματολογία ενός Huizinga (μεγάλος Ολλανδός ιστορικός), όταν βλέπει το παιγνιακό πνεύμα να γεννάει τους περισσότερους θεσμούς που διευθύνουν τις κοινωνίες ή τους γνωστικούς κλάδους που συμβάλλουν στη δόξα τους. Το δίκαιο εντάσσεται χωρίς πρόβλημα σ’ αυτή την κατηγορία: ο κώδικας αναγγέλλει τον κανόνα του κοινωνικού παιχνιδιού, η νομολογία τον επεκτείνει στις αμφισβητούμενες περιπτώσεις, η δικονομία καθορίζει τη διαδοχή και την κανονικότητα των πράξεων. Έχουν ληφθεί προφυλάξεις ώστε όλα να συμβαίνουν με την καθαρότητα, την ακρίβεια, τη διαφάνεια, την αμεροληψία ενός παιχνιδού. Οι διαμάχες διεξάγονται και η κρίση εκδίδεται μέσα σε μία αίθουσα δικαιοσύνης και σύμφωνα με μια αμετάβλητη τελετουργία που θυμίζουν αντίστοιχα το αφιερωμένο στο παιχνίδι μέρος (κλειστό πεδίο, πίστα ή αρένα, νταμιέρα ή σκακιέρα), τον απόλυτο διαχωρισμό που πρέπει να το απομονώνει από τον υπόλοιπο χώρο για όλη τη διάρκεια του αγώνα ή της συνεδρίασης, τέλος τον άκαμπτο και πρωτίστως τυπικό χαρακτήρα των κανόνων που ισχύουν.
Στην πολιτική, στα διαλείμματα των βίαιων ενεργειών (όπου δεν παίζουν πια το παιχνίδι), υπάρχει επίσης ένας κανόνας εναλλαγής που φέρνει διαδοχικά στην εξουσία και μέσα στις ίδιες συνθήκες, τα αντίθετα κόμματα. Η ομάδα που κυβερνάει και που παίζει σωστά το παιχνίδι, δηλαδή σύμφωνα με τις προκαθορισμένες διατάξεις και χωρίς να κάνει κατάχρηση των πλεονεκτημάτων που της προσφέρει η προσωρινή επικαρπία της ισχύος, ασκεί την εξουσία χωρίς να την εκμεταλλεύεται για να αφανίσει τον αντίπαλο ή να του στερήσει κάθε πιθανότητα να την διαδεχθεί μέσα στους νόμιμους τύπους. Χωρίς αυτό, παραμένει ανοιχτή η εκδοχή της συνομωσίας ή της εξέγερσης. Τότε, όλοι συνοψίζονται σε μια ωμή αντιπαράθεση δυνάμεων που δεν τη μετριάζουν πια εύθραυστες συμβάσεις: αυτές που είχαν σαν συνέπεια την επέκταση στο χώρο της πολιτικής τάξης των σαφών, αποστασιοποιημένων και αναμφισβήτητων νόμων που διέπουν τις περιορισμένες αντιπαλότητες. (...)
Το παιχνίδι προϋποθέτει σίγουρα τη θέληση για νίκη, χρησιμοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τα διαθέσιμα μέσα και αποκλείοντας τις αντικανονικές κινήσεις. Αλλά απαιτεί ακόμα περισσότερα: πρέπει να ξεπεράσεις σε ευγένεια τον αντίπαλό σου, να τον εμπιστευτείς εξαρχής και να τον πολεμήσεις χωρίς εμπάθεια. Πρέπει ακόμα να αποδεχτείς προκαταβολικά την ενδεχόμενη αποτυχία, την ατυχία ή τη μοίρα, να συναινέσεις στην ήττα χωρίς οργή και χωρίς απελπισία. Όποιος ενοχλείται ή διαμαρτύρεται, χάνει την υπόληψή του. Πράγματι, εκεί που κάθε νέα παρτίδα εμφανίζεται σαν απόλυτο ξεκίνημα, τίποτα δεν είναι χαμένο και οι παίχτης, αντί να αγανακτήσει ή να αποκαρδιωθεί, οφείλει να εντείνει την προσπάθειά του. Το παιχνίδι προτρέπει και εθίζει το άτομο να ακούει αυτό το μάθημα αυτοκυριαρχίας και να επεκτείνει την πρακτική του στο σύνολο των ανθρώπινων σχέσεων και γεγονότων, ακόμα κι εκεί όπου ο ανταγωνισμός δεν είναι ανιδιοτελής, ούτε η μοίρα προδιαγεγραμμένη. Μια τέτοια αποστασιοποίηση απέναντι στα αποτελέσματα της δράσης, έστω κι αν παραμένει φαινομενική και πρέπει πάντα να επιβεβαιώνεται, δεν είναι μικρή αρετή. Αναμφίβολα αυτή η αρχοντική συμπεριφορά είναι ευκολότερη στο παιχνίδι, όπου είναι κατά κάποιο τρόπο υποχρεωτική και όπου ο εγωισμός μοιάζει να είναι προκαταβολικά δεσμευμένος να τιμήσει τις υποχρεώσεις του. Πάντως, το παιχνίδι κινητοποιεί τα ποικίλα προτερήματα που ο καθένας μπορεί να έχει λάβει από τη μοίρα: τον περισσότερο ζήλο, την ανελέητη και απρόβλεπτη συγκυρία, την τόλμη του ρίσκου και τη σύνεση του υπολογισμού, την ικανότητα συνδυασμού αυτών των διαφορετικών τύπων παιχνιδιο, που είναι κι αυτό ένα παιχνίδι και μάλιστα παιχνίδι ανώτερο, με ευρύτερη πολυπλοκότητα, στο βαθμό που είναι τέχνη του ωφέλιμου συνδυασμού δυνάμεων που δύσκολα συντίθενται. Κατά μία έννοια, τίποτα δεν απαιτεί τόση προσήλωση, εγρήγορση και γερά νεύρα όσο το παιχνίδι».
info: Το βιβλίο Τα παιγνίδια και οι άνθρωποι του Roger Caillois (μετάφραση Νίκος Κούρκουλος) έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
                                                                                               Πηγή: thepressproject.gr

Παιχνίδια που έγραψαν ιστορία: Από τον τσίγκινο Άγιο Βασίλη ως τα μολυβένια στρατιωτάκια!

Ο μικροσκοπικός τσίγκινος Αγιος Βασίλης με το έλκηθρο που εκτίθεται σε μια ειδικά κατασκευασμένη προθήκη είναι μοναδικός στον κόσμο. Οταν κυκλοφόρησε στην αγορά, περί τα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν ένα από τα πιο φτηνά παιχνίδια που μπορούσε να αποκτήσει ένα παιδί.

Τα «Penny Toys», όπως λέγονταν, κόστιζαν μία πένα, δεν ήταν μεγαλύτερα από 10-13 εκατοστά, παράγονταν μαζικά σε ευρωπαϊκά εργοστάσια έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έδιναν χαρά στους πιτσιρικάδες της εποχής έναντι ασήμαντου αντιτίμου, αλλά, λόγω των ευτελών υλικών τους -τσίγκος, χαρτόνι, ξύλο, λάστιχο-, έσπαγαν ή διαλύονταν πολύ εύκολα. Γι’ αυτό και σήμερα η συλλεκτική αξία όσων διασώζονται άθικτα είναι τεράστια.

Συναρπαστικές ιστορίες όπως αυτή των «Penny Toys» έχει να αφηγηθεί καθένα από τα 182 σπάνια και πολύτιμα παιχνίδια της έκθεσης «Toy Stories», που φιλοξενείται στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Κούκλες ξύλινες, πορσελάνινες, πλαστικές, με μηχανισμό ή χωρίς, χειροποίητες και βιομηχανικής παραγωγής, κουκλόσπιτα με τον εξοπλισμό τους, αρκουδάκια, μαριονέτες, μολυβένια στρατιωτάκια, τρένα, ρομπότ, επιτραπέζια, παζλ, παιχνίδια κατασκευής με γρανάζια και βίδες ή τουβλάκια, ελληνικά των πανηγυράδων, αλλά και παιχνίδια προπαγάνδας κατασκευασμένα στη ναζιστική Γερμανία, όλα προερχόμενα από την αξιοζήλευτη συλλογή του Ιδρύματος Σ.Ο.Φ.Ι.Α. (Σύνδεσμος Οργανωμένων Φιλολογικών και Ιστορικών Αρχείων), μας ταξιδεύουν στο χρόνο και αφηγούνται στην ουσία την εξέλιξη του παιχνιδιού από τα τέλη του 17ου αιώνα έως σήμερα.
Πιστοποιημένη από τον οίκο Sotheby’s ως η πρώτη σε αξία στον κόσμο, η συλλογή αριθμεί χιλιάδες μοναδικά παιχνίδια, ελληνικά και ξένα, που ξεκίνησε να συγκεντρώνει ο πρόεδρος του Ιδρύματος, ο Κύπριος επιχειρηματίας Ρένος Μιχαηλίδης, ψαχουλεύοντας σε παζάρια του Λονδίνου στα φοιτητικά του χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Και αν είναι εντυπωσιακά εκθέματα η Blondine, μια σπανιότατη κούκλα του 1865, γαλλικής κατασκευής, από πορσελάνη της θρυλικής Γαλλίδας Madame Rohmer, που παρουσιάζεται μαζί με το μπαούλο με την τεράστια προίκα της (μπότες, παπούτσια, μεταξωτή ομπρέλα, ρούχα, καπέλα, ματογυάλια κ.ά.) ή το αεροπλανάκι που κυκλοφόρησε η γερμανική Märklin έξι χρόνια μετά την πρώτη πτήση των αδερφών Ράιτ, λόγω ελληνικού ενδιαφέροντος συγκινεί οπωσδήποτε ένα σετ με κυβάκια της δεκαετίας του ’50 σε μακέτα του Νείρου, του διάσημου εικονογράφου του περιοδικού «Γκαούρ-Ταρζάν». Μέσα στις επόμενες μέρες θα τοποθετηθούν και πληροφοριακές κειμενολεζάντες στις προθήκες, που θα διευκολύνουν την περιήγηση του επισκέπτη στην έκθεση.

«Το γεγονός ότι πλέον η αγορά κατακλύζεται από πολλά και φτηνά παιχνίδια σημαίνει κατ’ αρχάς ότι είναι πολύ πιο αναλώσιμα απ’ ό,τι ήταν κάποτε. Οσο πιο εύκολα αποκτώνται, τόσο πιο εύκολα αντικαθίστανται από καινούργια. Επίσης, τα πράγματα που μπορεί να κάνει ο κάτοχός τους με αυτά είναι πιο περιορισμένα: πατάς ένα ή περισσότερα κουμπιά και αυτό είναι», σημειώνει η Σοφία Χαροκόπου, υπεύθυνη τομέα Αξιοποίησης του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». «Παλαιότερα, όμως, τα παιχνίδια που αναλογούσαν σε ένα παιδί ήταν μετρημένα. Ακόμη και μια αστική, ευκατάστατη οικογένεια της Αθήνας του ’50 δεν είχε πολλά, οπότε οι χρήσεις που έκανε το παιδί χρησιμοποιώντας τη φαντασία του ήταν πολύ περισσότερες. Παρ’ όλα αυτά, όσες δεκαετίες ή αιώνες και αν περάσουν, όσο και αν έχουν εξελιχθεί τα υλικά ή οι μηχανισμοί, οι θεματικές των παιχνιδιών παραμένουν ίδιες. Με κούκλες -ξύλινες, ζωγραφισμένες στο χέρι, με “καρφωμένα” τα μαλλιά στο κεφάλι, αφού η τεχνική της εμφύτευσης είναι προϊόν του 20ού αιώνα- έπαιζαν τα κορίτσια στα 1700, με κούκλες -πλαστικές, μαζικής παραγωγής και πολύ πιο προσιτές οικονομικά- συνεχίζουν να παίζουν και σήμερα. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, θα εξακολουθήσουν να το κάνουν όσα “έξυπνα” ηλεκτρονικά και αν εμπνευστεί η σύγχρονη βιομηχανία παιχνιδιών. Αυτό είναι πράγματι εντυπωσιακό…»
                                                                                              Πηγή:www.socialista.com.cy