Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014

Κυριακάτικες θεατρικές βραδιές...

Κυριακή βράδυ...Οι μισοί της οικογένειας την τηλεόραση παρακολουθούν, οι άλλοι στον υπολογιστή πληκτρολογούν και παίζουν. Σκέφτομαι με γλυκιά νοσταλγία τα Κυριακάτικα βράδια με το ραδιοφωνάκι και το θέατρο...Όταν δεν υπήρχε εικόνα, η φαντασία έπλαθε χιλιάδες θεσπέσιες εικόνες και θεατρικές σκηνές... Πρόκειται για τις ηχογραφίσεις θεατρικών έργων που έγιναν με σκοπό να ακουστούν στο ραδιόφωνο. Από το 1938 που ήρθε το ραδιόφωνο στην Ελλάδα και περίπου 10.000 συσκευές κυκλοφόρησαν σε όλη τη χώρα, αμέσως ξεκίνησαν και οι ραδιοφωνικές εκπομπές αφιερωμένες στο θέατρο, όπως ήταν «Το Θέατρο της Τετάρτης» και «Το Θέατρο της Κυριακής». Οι εκπομπές αυτές είχαν τεράστια απήχηση στο κοινό και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τους λόγους. Αρχικά στα χρόνια αυτά, τα θέατρα που υπήρχαν ήταν σχεδόν αποκλειστικά στην Αθήνα και το εισιτήριο τους στοίχιζε πολύ ακριβά ενώ παράληλα ο αναλφαβητισμός άγγιζε το 75-80%. Άρα το κοινό το οποίο που είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει παραστάσεις περιοριζόταν εκ των πραγμάτων. Με το θέατρο στο ραδιόφωνο λοιπόν ολόκληρος ο πληθυσμός της Ελλάδας μπορούσε να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση.

Και βέβαια αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι οι ακροατές είχαν την ευκαιρία να ακούν παραγωγές υψηλού επιπέδου καθώς τους ρόλους ερμήνευαν οι μεγαλύτεροι και πιο δημοφιλείς ηθοποιοί της εποχής, πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου όπως ο Χόρν, η Λαμπέτη, η Μερκούρη, η Βουγιουκλάκη,ο Παπαμιχαήλ,η Μαίρη Αρώνη,ο Μπάρκουλης και σκηνοθετούσαν κορυφαίοι σκηνοθέτες της εποχής. Οι μεταδόσεις αυτες περιελάμβαναν τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ελληνικής και παγκόσμιας δραματουργίας. Έχουν ηχογραφηθεί πάρα πολλά έργα που δεν είναι όλα διαθέσιμα πλέον, τα περισσότερα ανήκουν πια στην ΕΡΤ. Είναι έργα του Σαίξπηρ,του Τένεσι Ουίλιαμς, του Άντον Τσέχωβ, του Ίψεν, του Ιονέσκο και έχουν γίνει μέχρι και διασκευές μυθιστορηματων.Τα θεατρικά που μεταδώθηκαν είναι αμέτρητα, για παράδειγμα «Το Θέατρο της Τετάρτης» και το «Το Θέατρο της Κυριακής» μετέδιδαν περίπου 100 έργα το χρόνο.

Το θετικό, φυσικά, στο ραδιόφωνο είναι ότι αφήνει τη φαντασία του ακροατή να απεικονίσει όπως αυτός θέλει τους ήρωες του έργου. Ο συγγραφέας του βιβλίου “Η Γλώσσα του Ραδιοφώνου” Άντριου Κρισέλ αναφέρει ότι: “στο κανονικό θέατρο ο θεατής μπορεί να απεικονίσει στο μυαλό του όσα συμβαίνουν ή αναφέρονται εκτός σκηνής, αλλά αυτό που του δείχνεται επί σκηνής αφήνει ελάχιστη ελευθερία στη φαντασία.Αντίθετα,ο ακροατής του ραδιοφωνικού θεάτρου φαντάζεται τη φυσιογνωμία των ηρώων, την ενδυμασία τους, όπως αυτός επιθυμεί.”

Ο Κρισέλ επισημαίνει στο ραδιοφωνικό ακροατή την κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα σε ηθοποιούς-ερμηνευτές και θεατή-δέκτη. Τούτο έχει να κάνει με το γεγονός ότι παρόλο που οι λέξεις εκφέρονται από ηθοποιούς που βρίσκονται μακριά από τον ακροατή, μοιάζουν να είναι πιο “κοντά” του, διότι οι λέξεις είναι σα να εισβάλλουν στον ιδιωτικό του χώρο και να τον ‘’αναγκάζουν’’ να εκτελέσει κάποιες λειτουργίες που αλλιώς θα εκτελούνταν αυτόματα επί σκηνής. Για παράδειγμα ο ίδιος ο ακροατής θα φανταστεί και θα κάνει εικόνα τον ήχο της πόρτας που κλείνει ή τον ήχο των βημάτων στο πάτωμα.Έτσι λοιπόν το ραδιοφωνικό θέατρο ενισχύει τη φαντασία του ακροατή και τον κάνει μέρος της θεατρικής δημιουργίας. Ακόμα και τώρα ακούγοντας τις εκπομπές αυτές, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε από πρίν το έργο και το ότι οι ηχογραφήσεις αυτές ίσως είναι κάτι το ξεπερασμένο καθώς έχουμε βιώσει νέες εκπλήξεις στο θέατρο, νοιώθουμε ενδιαφέρον, αγωνία για τη συνέχεια και πλάθουμε μια εικόνα από τους ήχους μόνο που ακούμε.

Παραγωγές έγιναν επίσης και για τα παιδιά στη γνωστή «ώρα του παιδιού», όπου μεταδίδονται κλασικά ελληνικά έργα τμηματικά σε συνέχειες. Υπάρχει ακόμα διαθέσιμη η ηχογράφιση του 1977 με τον Δημήτρη Χόρν να διαβάζει τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα του Όσκαρ Ουάιλντ.

Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ - ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ26:57

Play

Current Time 0:00

Duration Time 0:00

Remaining Time -0:00

Loaded: 0%

Progress: 0%

00:00

Fullscreen

00:00

Mute

Skip in 0

Το ραδιόφωνο λοιπόν υπήρξε το μεγάλο θεατρικό σχολείο για τους ακροατές της εποχής του αλλά και για τους νεότερους που άκουσαν της ηχογραφίσεις. Δίδαξε στον ακροατή τα μεγάλα κλασσικά νοήματα του θεάτρου, έκανε γνωστούς σε όλη την επικράτεια τους μεγάλους ηθοποιούς και τους μεγάλους συγγραφείς. Η αξία του είναι ανεκτίμητη καθώς κατάφερε να δώσει θεατρική παιδεία σε ανθρώπουε που αλλιώς δεν θα είχαν ποτέ την ευκαιρία στη ζωή τους να παρακολουθήσουν μια θεατική παράσταση.

Στο youtube υπάρχουν πολλά θεατρικά έργα ηχογραφιμένα. Ενδεικτικά παραθέτουμε ορισμένα εδώ:

Έξι πρόσωπα αναζητούν συγγραφέα – Λουίτζι Πιραντέλλο. (1977)

ΕΞΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΗΤΟΥΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΛΟΥΙΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΕΛΛΟ103:06

Play

Current Time 0:00

Duration Time 0:00

Remaining Time -0:00

Loaded: 0%

Progress: 0%

00:00

Fullscreen

00:00

Mute

Skip in 0

Λεωφορείον ο πόθος – Τέννεσι Ουίλιαμς

Ραδιοφωνικό Θέατρο - Λεωφορείον ο Πόθος60:35

Play

Current Time 0:00

Duration Time 0:00

Remaining Time -0:00

Loaded: 0%

Progress: 0%

00:00

Fullscreen

00:00

Mute

Skip in 0

Βυσσινόκηπος – Άντων Τσέχωφ

Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ - ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ113:03

Play

Current Time 0:00

Duration Time 0:00

Remaining Time -0:00

Loaded: 0%

Progress: 0%

00:00

Fullscreen

00:00

Mute

Skip in 0

Ρινόκερος – Ιονέσκο

Ευγένιος Ιονέσκο - Ρινόκερος91:43

Play

Current Time 0:00

Duration Time 0:00

Remaining Time -0:00

Loaded: 0%

Progress: 0%

00:00

Fullscreen

00:00

Mute

Skip in 0

Πέερ Γκύντ – Ερρίκος Ίψεν

Ερρίκου Ίψεν - Πέερ Γκυντ210:02

Play

Current Time 0:00

Duration Time 0:00

Remaining Time -0:00

Loaded: 0%

Progress: 0%

00:00

Fullscreen

00:00

Mute

Skip in 0

Αθηνά Ζησιμοπούλου -www.tralala.gr

Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2014

Ο πολυπράγμων Σάκης Μπουλάς (1954-2014)

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 60 ετών, την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου ο αγαπημένος ηθοποιός, δημιουργός και ερμηνευτής Σάκης Μπουλάς, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Ο Σάκης Μπουλάς, που έχει γράψει στίχους στο «Φλασάκι» και το «Μπανάκι Μανάκι» (μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας). Ο Σάκης Μπουλάς, που υπογράφει τους στίχους και στο «Τσικαμπούμ», και στο «Μπριγιόλ», και στο «Ρέγγαι και λακέρδαι» (μουσική: Γιάννης Γιοκαρίνης). Ο Σάκης Μπουλάς, που έχει κάνει τον ελληνικό στίχοι στο «Σεμπάστιαν» (μουσική – στίχοι: Steve Harley). Ο Σάκης Μπουλάς, που τραγουδούσε το «Caruso» (μουσική – στίχοι: Lucio Dalla) στα προγράμματά του, αφήνοντας άφωνο το ακροατήριο με τις φωνητικές και τις ερμηνευτικές του ικανότητες. Ο Σάκης Μπουλάς, που έδινε άλλη διάσταση στο «Παλιό μου παλτό» (μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος – στίχοι: Sunny Μπαλτζή) τραγουδώντας στο με ξεχωριστό πάθος.

Ο Σάκης Μπουλάς ο ηθοποιός, που θα μείνει για πάντα χαραγμένος στη μνήμη μας για τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Ο Σάκης Μπουλάς, ο στιχουργός, που έγραψε λίγα τραγούδια, αλλά τόσο αγαπημένα και πολυτραγουδισμένα. Ο Σάκης Μπουλάς, ο τραγουδιστής, που «έπαιξε» το ρόλο του Λάμαχου στους ιστορικούς «Αχαρνής» του Διονύση Σαββόπουλου το 1976. Ο Σάκης Μπουλάς, ο stand – up comedian, που μας έκανε άπειρες φορές να γελάσουμε. Ο Σάκης Μπουλάς, με τα μεγάλα αυτιά, που μόνο να αυτοσαρκάζεται ήξερε, ακόμα και σε σχέση με την τελευταία περιπέτεια της υγείας του. Ο Σάκης Μπουλάς, με το Γιάννη Ζουγανέλη στο πλευρό του, σχεδόν πάντα. Ο Σάκης Μπουλάς, που, μαζί με την παρέα του, έγραφε καλλιτεχνική ιστορία στο «Αχ Μαρία». Ο πολυδιάστατος, πολυπράγμων και πολυσχιδής Σάκης Μπουλάς. Μια μεγάλη απώλεια για την ελληνική τέχνη.

Καλό ταξίδι Σάκη Μπουλά.

Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1954 στο Κιλκίς, ωστόσο μεγάλωσε στον Πειραιά. Από ιδιοκτήτης καταστήματος με έπιπλα βρέθηκε στο σανίδι, στις κάμερες, πίσω από τα μικρόφωνα, πάνω από χαρτιά με στίχους. Με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Νικόλα Άσιμο, Θάνο Αδριανό και Περικλή Χαρβά δημιούργησαν το πρώτο μουσικό καφενείο στην Ελλλάδα, το Σούσορο, συνδυάζοντας μουσική με θέατρο και άλλες παραστάσεις.

Η προσωπική του δισκογραφία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το Μπουλάς-Ελλάς, (1986), Ας πρόσεχες (1987), Ζαμανφού, (1992), Έκθεση ιδεών με τον Γιάννη Ζουγανέλη (2000)

Τηλεόραση: Κουφώματα (ΕΡΤ, 1988), Δέκα λεπτά κήρυγμα(Mega, 2000-2003), Σαββατογεννημένες (Mega, 2003-2004), Πενήντα-Πενήντα (Mega, 2005-2007), 7 Θανάσιμες Πεθερές (Mega, 2006-2007) κ.α.

Κινηματογράφος: Ο Δράκουλας των Εξαρχείων(1983), Ντελίριο (1983), Η Αγάπη είναι ελέφαντας (2000), Λουκουμάδες με Μέλι (2004), Ηθικόν Ακμαιότατον (2005), Το φιλί της ζωής (2007), Πεθαίνω για σένα (2009) και Μια φορά και ένα μωρό (2011).

Η κατάληψη της Νομικής (21 Φλεβάρη 1973)

Η Κατάληψη της Νομικής

Από την ταράτσα της Νομικής φοιτητές ζητούν δημοκρατικές ελευθερίες

Πώς προφέρεται το ξεπούλημα στα Κυπριακά;

Δημήτρης Καζάκης

Το Κυπριακό και οι προοπτικές που διαμορφώνονται για την επίλυσή του, μετά την πρόσφατη συμφωνία στη Λευκωσία μεταξύ Αναστασιάδη-Έρογλου, ήταν ένα από τα βασικά θέματα που συζήτησαν σε τηλεφωνική επικοινωνία, το βράδυ της Τετάρτης (19/2), ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και ο πρωθυπουργό της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου, «ο πρόεδρος ευχαρίστησε τον πρωθυπουργό για τον εποικοδομητικό ρόλο του στην Κύπρο, για την επανάληψη των διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση».

Έτσι λέει η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, αποκαλύπτοντας ότι ο ίδιος ο Ερντογκάν και η Τουρκία βρίσκεται πίσω από τον «ηγέτη» της τουρκοκυπριακής κοινότητας, όπως βαφτίστηκε εξεπιτούτου το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου. Κατά τ’ άλλα όλοι στην Κύπρο αναμένουν το νέο «σχέδιο Ανάν» ώστε να πάρουν θέση στο δημοψήφισμα που υποτίθεται ότι θα γίνει για την έγκρισή του.

Ειλικρινά με εκπλήσσει το παιχνίδι της πολιτικής εξαπάτησης που παίζεται σε βάρος του λαού της Κύπρου. Δεν υπάρχει κανένα νέο ή παλιό «σχέδιο Ανάν». Υπάρχουν μόνο δικοινοτικές συνομιλίες ανάμεσα σε δυο ανύπαρκτες για το διεθνές δίκαιο κοινότητες. Κι αυτό είναι πολύ χειρότερο από το όποιο «σχέδιο Ανάν».

Όταν κλήθηκε ο τότε πρόεδρος της δημοκρατίας της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνομιλίες υπό τον τότε Γενικό Γραμματέα Κόφι Ανάν για την δήθεν επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, έγιναν στα πλαίσια που αναγνωρίζει τυπικά το διεθνές δίκαιο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν υποβίβασε σε καμιά περίπτωση τον εαυτό του σε «ηγέτη κοινότητας». Παρέμεινε πρόεδρος ενός ανεξάρτητου κράτους και μέλους του ΟΗΕ. Συζητούσε για ένα σχέδιο, όχι προϊόν συνομιλιών ανάμεσα σε ανύπαρκτες κοινότητες, αλλά του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.

Και το απέρριψε πρώτα και κύρια γιατί απαιτούσε απ’ αυτόν να μετατρέψει το κράτος το οποίο εκπροσωπούσε σε εθνοτική κοινότητα. Ας θυμηθούμε τα λόγια του που έμειναν στην ιστορία μαζί με την συγκίνηση που τον διακατείχε όταν τα εκφωνούσε: «Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών.»

Αυτά το 2004. Μέσα σε δέκα χρόνια και μετά από έναν καταστροφικό οικονομικό Αττίλα, μέχρι κι ο γιος του εκλιπόντος προέδρου Παπαδόπουλου φαίνεται να έχει ξεχάσει αυτή την παρακαταθήκη. Βλέπετε η βεβήλωση του τάφου του, είναι πολύ λίγη μπροστά στη βεβήλωση της μνήμης που υφίσταται σήμερα ο τελευταίος επιφανής πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λείπουν τα κότσια και η πολιτική ανδρεία.

Σήμερα η Κύπρος με τον Αναστασιάδη δεν συζητά στην ίδια βάση. Δεν συζητά καν ένα σχέδιο της «διεθνούς κοινότητας» ως κυρίαρχο κράτος, όπως συνέβη έστω και τυπικά με το Σχέδιο Ανάν. Σήμερα, προάγεται μια λύση, όπως αυτή που απέρριψε ο Κυπριακός λαός στο Σχέδιο Ανάν, αλλά μέσα από δικοινοτικές συνομιλίες. Καταλαβαίνουν οι αδελφοί Κύπριοι τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αυτό που προσπάθησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος να αποφύγει, δηλαδή να μετατραπεί η κυπριακή δημοκρατία από κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο σε «κοινότητα» έχει ήδη συντελεστεί.

Ο Αναστασιάδης έχει ήδη υπογράψει ως «ηγέτης κοινότητας» την κοινή διακήρυξη με τον επιτετραμμένο του Ερντογκάν που εμφανίζεται ως «ηγέτης των τουρκοκυπρίων». Δηλαδή έχει παραδώσει ήδη de facto την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και έχει αυτοϋποβιβαστεί από πρόεδρος ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ σε «ηγέτη κοινότητας». Επομένως το δημοψήφισμα, όποτε κι αν γίνει, εφόσον είναι προϊόν της Κοινής Διακήρυξης θα είναι δημοψήφισμα «κοινότητας» και όχι ενός κυρίαρχου λαού εντός του κράτους του.

Συνεπώς ακόμη κι αν στο δημοψήφισμα καταψηφιστεί οποιοδήποτε σχέδιο διχοτόμησης του νησιού, αλλά Ανάν, θα έχει υπάρξει νομικό προηγούμενο. Δηλαδή θα έχει αποδεχτεί στην πράξη ο κυπριακός λαός να προσέλθει στις κάλπες του δημοψηφίσματος, όχι ως κυρίαρχος λαός, αλλά ως πληθυσμιακή οντότητα μιας ανύπαρκτης «εθνοτικής κοινότητας».

Να γιατί το δημοψήφισμα είναι από θέση αρχής παράνομο. Διότι δεν είναι προϊόν συνταγματικής επιταγής ενός κυρίαρχου λαού προκειμένου να κρίνει ένα σχέδιο της «διεθνούς κοινότητας», αλλά αποτέλεσμα της Κοινής Διακήρυξης δυο ανύπαρκτων νομικά και πολιτικά «κοινοτήτων», όπου η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη υποβιβαστεί σε «κοινότητα».

Καταλαβαίνετε το ξεπούλημα που έχει στηθεί σε βάρος των Κυπρίων; Κι επειδή αυτή η επιχείρηση θα ήταν αδιανόητη εντός του διεθνούς δικαίου, μιας και καμμιά από τις δυο υποτιθέμενες «κοινότητες» δεν υφίστανται νομικά και πολιτικά, καταφεύγουν στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Βλέπετε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανακηρυχθεί οποιαδήποτε περιφέρεια σε αυτόνομη ή ημιαυτόνομη ζώνη, έστω κι αν αυτό σημάνει την διάλυση ενός ανεξάρτητου κυρίαρχου κράτους. Ειδικά καθώς προχωρά η αποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία των Εθνικών Κρατών, με βάση την οποία το «εθνικό κράτος» δεν έχει καμιά σχέση με τον τρόπο που ορίζεται από το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις.

Το «εθνικό κράτος» εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να είναι συνώνυμο ακόμη και με μια εθνοτική περιφέρεια, ή αυτόνομη κοινότητα. Ακριβώς σαν αυτές που πάνε στηθούν στην Κύπρο. Αρκεί να το ζητήσουν οι εκπρόσωποι αυτών των περιφερειών ή κοινοτήτων. Όπως δηλαδή συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο.

Επομένως, όποιος περιμένει απλά να τοποθετηθεί επί των αποτελεσμάτων των συνομιλιών διαπράττει έγκλημα εναντίον της Κύπρου, ακόμη κι αν δεν το έχει αντιληφθεί. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να απαιτήσει μια αληθινά πατριωτική και δημοκρατική δύναμη είναι την εδώ και τώρα παραίτηση του Αναστασιάδη και την προσφυγή στις κάλπες. Αν δεν το κάνει αυτό, τότε είναι σαν να αναγνωρίζει στον Αναστασιάδη το δικαίωμα να μετατρέπει κατά το δοκούν την Κυπριακή Δημοκρατία σε «εθνοτική κοινότητα».

Ο Αναστασιάδης από την στιγμή που υπέγραψε την Κοινή Διακήρυξη είναι σαν να παραιτήθηκε της θέσης του ως Πρόεδρος ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους μέλους του ΟΗΕ και υιοθέτησε τη θέση του «ηγέτη κοινότητας». Όποιος το αποδεχτεί αυτό, τότε τι νόημα έχει κατόπιν να λέει ότι διαφωνεί με τα αποτελέσματα των συνομιλιών;

Αν αποδεχτούν οι Κύπριοι ο πρόεδρος που εκλέγουν ως κυρίαρχος λαός να υποβιβάζεται σε «ηγέτη κοινότητας», τότε ακόμη και όχι να πουν στα όποια αποτελέσματα των συνομιλιών, το γεγονός αυτό θα τους κατατρέχει εσαεί. Οι εκβιασμοί και η επιβεβλημένη οικονομική δυσπραγία μαζί με το δυσβάσταχτο χρέος που τους φόρτωσε το ευρώ, θα αναλάβει να μετατρέψει τη Κύπρο σε ένα είδος Πουέρτο Ρίκο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας όπου οι Κύπριοι από κυρίαρχος λαός θα έχουν μεταβληθεί σε πληθυσμιακές οντότητες δυο αυτόνομων κοινοτήτων.

Πηγή:www.seisahthia.wordpress.com

Παγιδευμένη η Γερμανία στην ουκρανική κρίση...

Του Κώστα Ράπτη

Το 2003, παραμονές της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, η Γηραιά Ήπειρος εμφανιζόταν διχασμένη: η Γαλλία και η Γερμανία αρνούνταν να συνταχθούν με τις επιλογές της Ουάσιγκτον και εμφανίζονταν στη διεθνή σκηνή ευθυγραμμισμένες με τη Μόσχα, ενώ στην απέναντι πλευρά όρθωνε το ανάστημά της προς τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Ε. (με την κατάλληλη ενθάρρυνση και από τη Βρετανία”) η “νέα Ευρώπη”, όπως την αποκάλεσε με ικανοποίηση ο τότε υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Donald Rumsfeld, των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Μία δεκαετία μετά, οι ισορροπίες είχαν αλλάξει δραματικά: η Βρετανία αυτο-περιθωριοποιούνταν, παρασυρμένη από τον ευρωσκεπτικισμό, η Γαλλία έχανε κάθε πρόσχημα ισότιμης σχέσης με την Γερμανία, οι ΗΠΑ αδυνατούσαν να πείσουν το Βερολίνο να συμβάλλει τα δέοντα στην διεθνή ανάκαμψη και στην κοινή ασφάλεια, ενώ η “νέα Ευρώπη” ξεπερνούσε την ιστορική καχυποψία προς τους γείτονες, που την έκανε να κοιτά προς τον αγγλοσαξονικό κόσμο, και ενσωματωνόταν οικονομικά και πολιτικά στην γερμανική σφαίρα επιρροής. Αντίθετα, η ρωσο-γερμανική συνεργασία (με κορυφαία συμβολική στιγμή την ανάληψη της προεδρίας της κοινοπραξίας για τον αγωγό Nord Stream από τον Gerhardt Schroeder ευθύς μόλις εγκατέλειψε την καγκελαρία), διαρκώς εμπεδωνόταν. Αντί για τα “βαρίδια” της Νότιας Ευρώπης, το Βερολίνο ανακάλυπτε έναν κόσμο ευκαιριών προς Ανατολάς.

Η κρίση της Ουκρανίας ανατρέπει αυτή τη δυναμική, “δηλητηριάζοντας” την γερμανο-ρωσική σχέση. Ο πρώτος λόγος για αυτό είναι αντικειμενικός, εφόσον στις πεδιάδες του Δνείπερου συναντιούνται και συγκρούονται δύο διαφορετικά σχέδια ολοκλήρωσης: το ευρω-ενωσιακό υπό γερμανική ηγεσία και το ευρασιατικό που προωθεί ο Vladimir Putin. Το Κρεμλίνο διαμηνύει ρητά, όπως το έγραψε την περασμένη εβδομάδα ο Sergey Lavrov, ότι η ευρω-ρωσική συνεργασία προϋποθέτει “την ισοτιμία, τον αμοιβαίο σεβασμό και την αναγνώριση του δικαιώματος των χωρών του μετασοβιετικού χώρου να αναπτύξουν τις δικές τους δομές ενοποίησης”.

Το γεγονός αυτό εξηγεί την έως τώρα επιφυλακτική σ τάση του Βερολίνου ως προς την επιβολή κυρώσεων σε βάρος Ουκρανών κυβερνητικών αξιωματούχων, αλλά και το γεγονός ότι ακόμη και στην κλιμάκωση της κρίσης η Angela Merkel καταφεύγει στην τηλεφωνική επικοινωνία με τον Putin, όπως έπραξε την Τετάρτη. Ενώ η Ουάσιγκτον επέλεξε εξαρχής την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με το Κίεβο, η Ε.Ε. επιχειρούσε να κρατήσει ανοιχτές τις γέφυρες με αλλεπάλληλες μεσολαβητικές αποστολές κοινοτικών αξιωματούχων, ώστε να μην αυτο-αποκλεισθεί από τις ουκρανικές εξελίξεις. Άλλωστε η υποκλαπείσα αθυρόστομη συνδιάλεξη της Αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών Vicroria Nuland με τον Αμερικανό πρεσβευτή στο Κίεβο, πέρα από την αγανάκτηση που προκάλεσε στο Βερολίνο (εφάμιλλη αυτής που πυροδότησαν οι αποκαλύψεις Snowden για την παρακολούθηση του κινητού τηλεφώνου της καγκελαρίου από την NSA) απέδειξαν ότι οι δύο πλευρές έχουν διαφορετική ατζέντα για την επόμενη μέρα στην Ουκρανία. Σχεδιάζοντας καταλεπτώς τη σύνθεση μιας μελλοντικής ουκρανικής κυβέρνησης η Nuland επέμενε ότι ο εκ των ηγετών της αντιπολίτευσης Vitaly Klitshko πρέπει “να μείνει σπίτι του και να κάνει τα μαθήματά του”…

Η αναζωπύρωση της βίας στο κέντρο του Κιέβου τα τελευταία 24ωρα, με πρωταγωνιστή τους ανεξέλεγκτους παραστρατιωτικούς της “Δεξιάς Πτέρυγας” αιφνιδίασε το Βερολίνο και το έφερε να σέρνεται στην υιοθέτηση κυρώσεων αμφίβολης χρησιμότητας ως προς την εκτόνωση της κατάστασης, αλλά πολιτικά πολύ σημαντικών. Οι υψηλοί τόνοι από πλευράς του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, William Hague, του Σουηδού (πλην άκρως ατλαντιστή) ομολόγου του, Karl Bildt και του ίδιου του (άρτι αφιχθέντος από τη Ουάσιγκτον) Francois Hollande διαμόρφωσαν το κλίμα πριν καν την διερευνητική αποστολή στο Κίεβο των υπουργών Εξωτερικών του “τριγώνου της Βαϊμάρης” (Γαλλία, Γερμανία και την Πολωνία) και την προγραμματισμένη για το απόγευμα της Πέμπτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων των “28”.

Το ίδιο πρωί, η επίθεση ομάδας διαδηλωτών εναντίον αστυνομικών δυνάμεων που αποχωρούσαν από την Πλατεία Ανεξαρτησίας του Κιέβου, απειλούσε την “εκεχειρία” που είχε επιτευχθεί μετά από 26 νεκρούς και έθεταν εν αμφιβόλω την χρησιμότητα του όποιου συμβιβασμού μπορεί να προκύψει μεταξύ της κυβέρνησης και της θεσμικής αντιπολίτευσης της Ουκρανίας.

Με τους Ουκρανούς εθνικιστές να αρχίζουν συγκροτούν παράλληλες κρατικές δομές στα δυτικά της χώρας, η κατάσταση αρχίζει και θυμίζει ανησυχητικά την γιουγκοσλαβική κρίση, όπου οι διεθνείς ανταγωνισμοί (Γερμανία υπέρ της Κροατίας, Γαλλία αρχικά υπέρ της Σερβίας και ΗΠΑ υπέρ των Βόσνιων Μουσουλμάνων) επιδείνωσαν και παρέτειναν τις εσωτερικές αντιθέσεις, “αποδεικνύοντας” την αδυναμία της Ευρώπης να διαχειρισθεί τα του οίκου της ερήμην της Ουάσιγκτον…

Πηγή: capital.gr

Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014

Ποτάμια μας στη Μυθολογία

Προετοιμάζοντας το κεφάλαιο 19 "Οι ποταμοί της Ελλάδας", να ένα ενδιαφέρον πεδίο για έρευνα από τα παιδιά...

Διπλή και αντιφατική είναι η επιρροή του ποταμού στον άνθρωπο. Γονιμοποιεί και καταστρέφει, ενώνει και χωρίζει, ευεργετεί και ζημιώνει. Οι μεγαλύτεροι αρχαίοι πολιτισμοί ήταν παραποτάμιοι (Αίγυπτος, Μεσοποταμία κ.λ.π.). Στην ελληνική μυθολογία, υπάρχουν πολλά παραδείγματα πάλης του ανθρώπου με τα ποτάμια που δείχνουν τις προσπάθειές του να τα δαμάσει και να τα εκμεταλλευτεί. Τέτοιοι μύθοι στην Αιτωλία, είναι η πάλη του Ηρακλή με τον Αχελώο και το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου με τον Μελέαγρο.

Ο Αχελώος είναι το δεύτερο σε μήκος ποτάμι της Ελλάδας. Πηγάζει από την οροσειρά της Πίνδου και μετά από μια διαδρομή 255 χιλιομέτρων εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος. Κατά τη διαδρομή του διέρχεται από τους νομούς Τρικάλων, Καρδίτσας και Άρτας και στη συνέχεια από τα όρια των νομών Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας. Θεωρείται ο πλουσιότερος σε νερά γηγενής ποταμός της Ελλάδας. Ο Αχελώος είχε αρκετές μορφές. Συνήθως απεικονίζονταν από την μέση και κάτω σαν ψάρι, γενειοφόρος με κέρατα στο κεφάλι του. Άλλες μορφές του ποτάμιου αυτού θεού ήταν σαν φίδι, σαν ταύρος και σαν ανθρωπόμορφο ον με κεφάλι ταύρου που από τα γένια του έτρεχαν πολλά νερά. Το μόνο βέβαιο είναι πως στις περισσότερες μορφές του ο Αχελώος ήταν ένα άσχημο τέρας.

Ο Αχέρων βρίσκεται στην Ήπειρο. Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ο ποταμός αυτός αποτελεί κλάδο του ομώνυμου υπόγειου ποταμού, το διάπλου του οποίου έκανε, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο "ψυχοπομπός" Χάρων, μεταφέροντας τις ψυχές των νεκρών στον Άδη. Στις εκβολές του Αχέροντα, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμο του νομού Πρεβέζης, βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο της Εφύρας.

Ο Εύηνος ή «Φιδάρης», εξαιτίας των φιδίσιων διακλαδώσεων που σχηματίζει, είναι γνωστός από τη μυθολογία. Βρίσκεται στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και πήρε το όνομα του από τον βασιλιά Εύηνο. Πηγάζει απ' τα Βαρδούσια όρη και αφού δεχτεί τα νερά πλήθους χειμάρρων και παραπόταμων, διανύοντας 113 χ/μ, εκβάλει στον Πατραϊκό κόλπο.

Στην ελληνική μυθολογία ο Ηριδανός ήταν περίφημη ποτάμια αλληγορική θεότητα που εμπλέκεται σε αρχαίους μύθους. Ο Ησίοδος στη Θεογονία του, αναφέρει αυτόν ως γιο του Ωκεανού και της Τηθύος. Ακόμη λέγεται, όπως αναγράφει και ο Ηρόδοτος, ότι οι εκβολές του ήταν στον Ωκεανό, προς τη δυτική άκρη της Ευρώπης, στα πέρατα του κόσμου και ότι από αυτόν προερχόταν το «ήλεκτρον». Από τους νεότερους συγγραφείς άλλοι θεωρούν αυτόν ως τον Πάδο και άλλοι τον ταυτίζουν με τον Ροδανό ή Ρήνο. Στην Αθήνα ένας παραπόταμος του Ιλισού λεγόταν Ηριδανός. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η κοίτη του ποταμού ήρθε, πάλι, στο φως, μετά από τις ανασκαφές για την κατασκευή του Μετρό.

Πλούσιες είναι οι αναφορές της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας στον Λάδωνα που χαρακτηρίζεται σαν ένα από τα μυθικά ποτάμια της Αρχαίας Ελλάδας. Ένας από τους κορυφαίους σχετικούς μύθους είναι αυτός του τραγοπόδαρου θεού Πάνα και της νύμφης Σύριγγας. Ο Πάνας περιφερόταν συχνά στην περιοχή του Λάδωνα. Όταν είδε εκεί την ωραία νύμφη άρχισε να την κυνηγά και την πλησίασε. Τότε αυτή εξαντλημένη, έφτασε στις όχθες του ποταμού και παρακάλεσε τον Λάδωνα να την βοηθήσει. Εκείνος, μόλις είδε τον Πάνα να την πλησιάζει, την μεταμόρφωσε σε καλαμιά. Τότε ο Πάνας έκοψε μερικά καλάμια, τα ένωσε μεταξύ τους και σχημάτισε το δικό του χαρακτηριστικό σε μορφή και ήχο μουσικό όργανο που ονομάστηκε σύριγγα. Εδώ επίσης λουζόταν η θεά Δήμητρα και εδώ κυνηγούσε η θεά του κυνηγίου Άρτεμις.

πηγή: http://www.focusmag.gr/fora/printable-message.rx?oid=83702#msg_83702

Τρίτη 18 Φεβρουαρίου 2014

40 χρόνια μετά τα πρώτα μας τσαρούχια...

Του Στάθη

Μερικές φορές νιώθεις σαν να σου λείπει κάτι και να μην ξέρεις τι...

Εύκολα το προσπερνάς και γρήγορα το ξεχνάς, έχουν πολύ παρακάτω τα πράγματα, συνήθως τα ακολουθείς, τρέχεις να τα προλάβεις. Ορισμένες φορές

όμως, κολάς σ’ αυτό το απροσδιόριστο αίσθημα – τί σου λείπει, τί σου λείπει, κι ώσπου να το διευκρινίσεις, δεν ξεκολάς.

Αυτό που μας λείπει, πεσ’ το φυλαχτό, πεσ’ το σημαία, πεσ’ το κεράκι σε ερημικό ναό, αφήσαμε να μας το πάρουν, να μας το κλέψουν, ή

το εξορίσαμε εμείς οι ίδιοι, πάντως δεν είναι εκεί.

Τώρα που το χρειάζεσαι, δεν είναι εκεί.

Ίσως να σε έπεισαν ότι δεν το χρειάζεσαι, ή ίσως πάλι από μόνος σου να το αποφάσισες, για να ταιριάζεις κι εσύ με τη μόδα, με τον συρμό, όμως

τώρα που το χρειάζεσαι δεν είναι εκεί τα «γκρέμισες τα ελληνικά αγάλματα» κι έμεινε ο γιαλός πιο μόνος και πιο αρχαίος, όπως ήταν πριν απ’ αυτά, χωρίς πρόσωπο και βλέμα «γιατί τα γκρέμισες τ’ αγάλματα;» σε ρωτάει ο ποιητής κι εσύ θυμώνεις – Δεν έχω ’γω ανάγκη τον Θεμιστοκλή του λες, και φεύγει πικραμένος ο νικητής, ικέτης στην αυλή του ηττημένου – να «εγώ ειμί» κομπάζεις, «μόνος μου κάνω τη νίκη μου, ήττα»,

ανάγκη δεν έχω εγώ κανέναν, θεό ή συνάνθρωπο, εγώ, εγώ – και τώρα σου απόμεινε το εγώ μοναχό του, χωρίς φαντάσματα ψηλά σαν καμπαναριά να το πειράζουν, χωρίς πένθη να του μαθαίνουν γράμματα, χωρίς όνειρα να το ταξιδεύουν στις ουτοπίες,

τώρα που χρειάζεσαι Μπάυρον και Ελύτη και Παπαδιαμάντη και Ρίτσο, δεν είναι εκεί, έρημος χωρίς αγάλματα ο γιαλός. Χωρίς ιερό πουθενά, ανίερος. Λόρδος Βύρων έλεγες, τουρκόφιλος σου έλεγαν, το έχαβες. Δεν φταις εσύ, θα μου πεις, αποστεωμένη διδάσκεται στα σχολεία η ιστορία. Και γιατί δεν οργάνωνες, καλέ μου ένα κρυφό σχολείο μέσα σου, να την μάθεις – και να σε μάθει, τί ήταν αυτά που χρειάζεσαι και τώρα σου λείπουν.

Μήπως νομίζεις ότι αυτή η μαύρη τρύπα της άγνοιας σου για το Βυζάντιο φερ’ ειπείν, είναι άσχετη με τους τόκους που πληρώνεις τώρα στους τοκογλύφους;

Αυτοί που αποκαθήλωσαν τους θεούς σου, καθήλωσαν εσένα. Αλλά εσύ δεν έχεις ανάγκη από θεούς, μύθους και μαγικά, σου αρκεί ο κυνισμός εκείνου που σου τα σκότωσε, σου αρκεί ο κυνισμός εκείνου που σε φονεύει. Θαυμαστός κυνισμός, λογικός, έτσι είναι η εποχή μας, λες,

μην απορείς λοιπόν για την μετριότητα που σε περιβάλλει, που μέσα της πνίγεσαι, μη νοιώθεις αμήχανος που οι ελπίδες σου χάνουν την αύρα τους, μην απορείς που δεν τους βρίσκεις τώρα που τους χρειάζεσαι όσους εξόρισες, εκείνους που διαπόμπευαν τριάντα έτη οι σκύλοι στα παζάρια.

Άλλο αυτογνωσία κι άλλο αυτοπροσδιορισμός, φίλε μου καλέ, άλλο ιστορία κι άλλο αφήγηση, άλλο ελευθερία κι άλλο ελεύθερη αγορά – ξέρω, επί τριάντα χρόνια, να μυρίσει η μύτη μας μπαρούτια κι αίματα απ’ το ράσο του Παπαφλέσσα ήταν ρετσινιά, βαλκάνια πράγματα και μίζερα – τώρα όμως που χρειάζεσαι λίγη αποκοτιά δεν έχεις – δεν έχω.

Ζήσαμε πολλά χρόνια, φίλε μου, υπακούοντας σε μια πτωχοπροδρομική λαϊφοστιλιά πολύ ευρωπαϊκώς ενδεδυμένη – τώρα ο διάολος έχει έρθει για να εισπράξει. Αυτή η μετριότητα γύρω σου είναι ο τρόπος του.

Διότι, φίλε μου η μετριότητα ενσωματώνει των τραγωδία. Μπορεί να είναι ο πόνος πολύς, μπορεί η καταστροφή ναναι αφόρητη, αλλά όσο λες τα ίδια, ακούς τα ίδια, συμβιβάζεσαι με τις μεγάλες κουβέντες που γίνονται μισόλογα, τα ίδια σε περιμένουν. Μέτρια πράγματα, λίγη φτώχεια παραπάνω, λίγη δυστυχία, ακόμα, και τί έγινε; το πορτραίτο σου γερνάει, όχι εσύ! ο Θεμιστοκλής που χρειαζόσουν έχει πάρει τον δρόμο για τα Σούσα, όχι η ψυχή σου. Λες. Τάχα.

Εσύ (κι εγώ) είμαστε σίγουροι μέσα στις βεβαιότητές μας – τί κι αν τώρα που τους χρειαζόμαστε, δεν τους έχουμε, τους ναούς και τις λιτανείες, τους ήρωες και τους αντάρτες, τα κόμματα και τα πλακάτ, που μας πήγαιναν μπροστά, σπαθιά κοφτερά, λόγια γεμάτα σάλπιγγες, μανιφέστα, διαδηλώσεις και προκηρύξεις – γελάει πονηρά μ’ όλα αυτά ο Μεφιστοφελής απ’ τα δελτία των οκτώ – «χρυσέ μου», σου λέει, «δεν πήρες τη Μαργαρίτα σου; τί θέλεις τώρα;» - έλα ντε! απλώς

μερικές μυστήριες μέρες, με ήλιο ή βροχερές, νοιώθω σαν κάτι να μου λείπει και δεν ξέρω τί είν’ αυτό...

Πηγή:www.enikos.gr