Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2014
Παλιννόστηση της Ευρώπης στην απολυταρχία...
Έτος σταθμός το 2014, μας διαβεβαιώνουν όλοι όσοι επωφελήθηκαν άγρια από τις πολιτικές που οδήγησαν την Ελλάδα στην χειρότερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της. «Το 2014 θα είναι μια καλή χρονιά και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη», μας διαβεβαίωσε από τις στήλες του Βήματος (4/1) ο πρόεδρος της Alpha Bank, Γιάννης Κωστόπουλος. Γιατί; Διότι σύμφωνα με τον τραπεζίτη η «Ευρώπη, στην πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, θα έχει κάνει ένα ακόμη μεγάλο βήμα, αυτό της τραπεζικής ένωσης, με την ανάθεση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα της εποπτείας των μεγάλων τραπεζών με την ουσιαστική συμβολή και των εθνικών κεντρικών τραπεζών.»
Με άλλα λόγια γιατί οι μεγάλες τράπεζες κι επομένως οι μεγαλοτραπεζίτες κερδοσκόποι σαν του λόγου του θα απαλλαγούν από τον βραχνά μιας πιθανής δικαστικής, ή άλλης δίωξης σε εθνικό επίπεδο, χωρίς τουλάχιστον την σύμφωνη γνώμη των ομολόγων του στην ΕΚΤ. Επίσης, θα απελευθερωθεί παντελώς η κερδοσκοπία με τις καταθέσεις και τα θαλασσοδάνεια. Οι μεγάλες τράπεζες θα έχουν το δικαίωμα να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό παρά μόνο στους τραπεζίτες του καρτέλ της ΕΚΤ. Είναι να μην ενθουσιάζεται με την προοπτική της τραπεζικής ένωσης, ένας τραπεζίτης σαν τον κ. Κωστόπουλο που αν η χώρα μας ήταν ευνομούμενη και κυρίαρχη θα είχε να λογοδοτήσει για πολλά.
Το όνειρο κάθε τραπεζίτη
Είναι ωραίο να είσαι μεγαλοτραπεζίτης στην ευρωένωση. Χειρίζεσαι μονοπωλιακά και χωρίς να δίνεις κανένα λογαριασμό την καταθετική σου βάση. Πουλάς αβέρτα-κουβέρτα θαλασσοδάνεια σε ημέτερους. Εκμεταλλεύεσαι μέχρις εσχάτων τον κοσμάκη, που οι πολιτικές του ευρώ δεν του αφήνουν διαθέσιμο εισόδημα, υποθηκεύοντας το βιός του. Κι όταν η τοκογλυφική πρακτική που ακολουθείς έχει φτάσει πια στα άκρα και κινδυνεύεις με κατάρρευση, αλλά και ενδεχομένως με φυλακή, τι γίνεται; Παρεμβαίνει το ευρωσύστημα και οι κλονοποιημένες κυβερνήσεις για να σε διασώσουν με εκατοντάδες δις ευρώ δημόσιο χρήμα από τον κρατικό κορβανά, αλλά και να σε προστατέψουν από όλες τις πιθανές διώξεις για απιστία σε βαθμό κακουργήματος και άλλες τέτοιες θεάρεστες πρακτικές που ανθούν κατά κόρο στον κήπο του τραπεζικού καρτέλ της ευρωζώνης.
Είναι να μην είσαι αισιόδοξος ως μεγαλοτραπεζίτης; Είναι να μην υποστηρίζεις όσους σε κάνουν άτρωτο και φορτώνουν τις δικές σου ζημιές και ατασθαλίες στις πλάτες του κοσμάκη; Είναι να μην παινεύεις σε βαθμό πρόκλησης του κοινού αισθήματος, το καθεστώς ασυλίας που παρέχει σ’ εσένα και τους όμοιούς σου το καθεστώς της ευρωζώνης; Όλα θα πάνε μια χαρά, ωρύεσαι, έστω κι αν εννοείς ότι όλα θα πάνε μια χαρά για σένα. Αρκεί να υπάρχει «πολιτική σταθερότητα». Δηλαδή, να συνεχίσει να κυβερνά η συμμορία του ευρώ. «Η διαφύλαξη συνθηκών πολιτικής σταθερότητας είναι εκ των ων ουκ άνευ για να μπορέσουμε να δρέψουμε τους καρπούς των προσπαθειών και των θυσιών των Ελλήνων που υπέφεραν τα τελευταία χρόνια τις συνέπειες της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που έπληξε ποτέ τη χώρα μας,» μας διαβεβαιώνει ο κ. Κωστόπουλος.
Κι έτσι όντως είναι. Οι μεγαλοτραπεζίτες σαν του λόγου του θέλουν «συνθήκες πολιτικής σταθερότητας» για να καρπωθούν τις θυσίες των εργαζόμενων Ελλήνων που έγιναν για να διασωθούν όσοι σαν τον κ. Κωστόπουλο λεηλάτησαν με σύστημα την χώρα και δημιούργησαν την μεγαλύτερη οικονομική κρίση που έπληξε την Ελλάδα. Το θράσος στο απόγειό του. Θέλει πολιτική σταθερότητα ο κ. Κωστόπουλος για να ξεκοκαλίσει αυτός και οι όμοιοί του με την ησυχία του τις θυσίες όλων εμάς. Αρκεί να παραμείνουμε στο ευρώ υποτελείς και δούλοι των απόκοσμων επιτελείων του που κλονοποιούνται σε κάθε χώρα μέσα από ότι πιο διεφθαρμένο και αδίστακτο διαθέτει το πολιτικό σύστημα σε κάθε κράτος μέλος. Η ίδια η υποστήριξη του ευρώ έχει καταντήσει πια συνώνυμο της πιο απόλυτης διαφθοράς και της πιο προκλητικής διαπλοκής.
Ψεύτικα διλήμματα
Πώς θα πετύχει αυτή την πολυπόθητη «πολιτική σταθερότητα»; Και μάλιστα εν μέσω μιας τρομακτικής κοινωνικής αποσύνθεσης με όρους της μεγαλύτερης ανεργίας, εξαθλίωσης, αβεβαιότητας και απόγνωσης που έχουν γνωρίσει ποτέ οι εργαζόμενοι Έλληνες σε συνθήκες ειρήνης; Μας το ξεκαθαρίζει σε κάθε βήμα του το επίσημο πολιτικό σύστημα το οποίο έχει στήσει ήδη το πλαστό δίλλημα στο οποίο θέλει να εγκλωβίσει τα θύματα του κ. Κωστόπουλου και Σία.
Σαμαροβενιζέλος ή Τσίπρας; Αυτό είναι το μόνο δίλημμα που ανέχεται η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία του τόπου. Γιατί είναι το μόνο δίλλημα που της εξασφαλίζει ότι η συμμορία του ευρώ, ανεξάρτητα πολιτικής ενδυμασίας, θα συνεχίσει να κυβερνά αυτόν τον τόπο και θα συνεχίσει να τον οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή. Όπως παλιά το δίλλημα ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Την μόνη επιλογή που αφήνουν στον αδαή, ανόητο και πανικόβλητο Έλληνα είναι να ψηφίζει πάντα το λιγότερο κακό. Μόνο και μόνο για να καταλήγει πάντα στα ίδια και χειρότερα.
Σαμαροβενιζέλος ή Τσίπρας; Μόνο αυτό το δίλλημα επιτρέπει η «πολιτική σταθερότητα» του κ. Κωστόπουλου και Σία για να αισθάνονται όλοι οι ομοτράπεζοί του ήσυχοι ότι δεν θα τους ενοχλήσει κανείς, ούτε θα τους ζητήσει κανείς τον λόγο για όλα αυτά που έκαναν και κάνουν σ’ αυτήν την χώρα και στον λαό της.
Περαιτέρω εκχώρηση κυριαρχίας
Άλλωστε, οσονούπω θα υπάρχει η τραπεζική ένωση της ευρωζώνης κι επομένως σε καμιά κυβέρνηση κράτους μέλους δεν θα πέφτει ούτε καν λόγος για το τι γίνεται με το τραπεζικό σύστημα της χώρας της. Ιδίως με τις μεγάλες τράπεζες που κυριολεκτικά διασπάθισαν δις από το δημόσιο χρήμα σε ενισχύσεις και παροχές. Και την ίδια ώρα κρατούν ομήρους οφειλέτες και καταθέτες εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και οι άλλες χώρες μέλη της ευρωένωσης, που πυροδότησε η ίδια η τοκογλυφική πρακτική του τραπεζικού καρτέλ που δημιούργησε και λειτουργεί την ευρωζώνη.
Αρκεί να μείνουμε στο ευρώ και οι υπαίτιοι της τραγωδίας του ελληνικού λαού, αλλά και αυτής της κρίσης, δεν έχουν να φοβηθούν απολύτως τίποτε. Άλλωστε μας το διευκρινίζει και ο ίδιος ο Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος της ΕΚΤ. «Λιγότερη εθνική κυριαρχία για πιο αποτελεσματική Ένωση,» διαμήνυσε σ’ όλους τους λαούς της ΕΕ από την Σχολή Κένεντι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ στις 9 Οκτωβρίου 2013. Να πώς έθεσε το όλο ζήτημα: «Επειδή η κοινή αγορά είναι μια συνολική και μόνιμη ένωση, οι κυβερνήσεις και τα Κοινοβούλια χάνουν, τόσο επί της αρχής όσο και βάσει της Συνθήκης, την ικανότητα επαναφοράς των συνοριακών ελέγχων. Αυτό σημαίνει ότι, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου, δεν μπορούν να δράσουν μονομερώς για να προστατεύσουν τους πολίτες από τον αθέμιτο και παράνομο ανταγωνισμό άλλων χωρών που αποτελούν μέρος της αγοράς.»
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει κάτι πολύ απλό. Μια χώρα που δεν ασκεί στοιχειώδη κυριαρχία, δηλαδή ούτε καν έλεγχο στα σύνορά της, τότε δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες της από τον αθέμιτο και παράνομο ανταγωνισμό άλλων χωρών που είναι μέλη της ίδιας κοινής αγοράς. Ισχύει αυτό; Απόλυτα.
Βέβαια ο κ. Ντράγκι κάνει μια λαθροχειρία. Μιλά μόνο για τη νομική πλευρά του ελέγχου. Υπάρχει και η οικονομική, που είναι πολύ πιο αμείλικτη και καθοριστική. Ανισότητα και εκμετάλλευση μιας χώρας από μια άλλη δεν υπάρχει μόνο όταν επιβάλλονται τυπικά ή νομικά ανισότιμες σχέσεις ανάμεσά τους, αλλά και λόγω οικονομικού χάσματος ανάμεσά τους.
Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Μια χώρα μπορεί να κερδίζει από μια άλλη όχι μόνο όταν η πρώτη επιβάλλει ανισότιμους όρους συναλλαγών στην άλλη, αλλά και όταν υπάρχει τεράστια διαφορά παραγωγικότητας ανάμεσά τους. Από την στιγμή που στη μια χώρα ένα προϊόν στοιχίζει σημαντικά λιγότερο λόγω αυξημένης παραγωγικότητας απ’ ότι στην άλλη, τότε σε μια ενιαία ή κοινή αγορά τα προϊόντα της πρώτης κατακλύζουν την δεύτερη και δεν της επιτρέπουν με κανένα τρόπο να αναπτύξει την δική της παραγωγή. Εξολοθρεύουν δηλαδή την εγχώρια παραγωγή.
Γι’ αυτό και σε μια ενιαία ή κοινή αγορά ο καταμερισμός εργασίας που επιβάλλεται αυθόρμητα είναι τέτοιος που τις ισχυρότερες, πιο παραγωγικές και πιο ανεπτυγμένες χώρες τις κάνει ακόμη πιο ισχυρές και ικανές να επιβάλλουν τους όρους τους στις λιγότερο ανεπτυγμένες και λιγότερο παραγωγικές. Σε μια ενιαία ή κοινή αγορά δεν μπορεί μια υστερούσα χώρα να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις τις πιο παραγωγικές και ανεπτυγμένες χώρες, γιατί δεν μπορούν να αναπτύξουν την παραγωγή και την παραγωγικότητα της εργασίας τους. Είναι καταδικασμένες να μετατραπούν σε συμπληρωματικές οικονομίες των μεγαλύτερων και πιο ανεπτυγμένων οικονομιών, χώρες εισαγωγής, ευκαιρίας και προνομιακό πεδίο υποδοχής της πληθώρας κεφαλαίου και παραγωγής που δημιουργείται στις δεύτερες.
Προάγγελος ευρωκράτους
Μπορεί να γίνει διαφορετικά; Ο κ. Ντράγκι απαντά με ευχές: «Ωστόσο, καμιά ανοικτή αγορά δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ανάλογα βασικά πολιτικά θεμέλια. Ως τέτοια, η κοινή αγορά απαιτεί υπερεθνική οργάνωση. Πρέπει να υπάρχει δικαστική εξουσία που να επιβάλει τον νόμο περί ανταγωνισμού και να προστατεύει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας στο επίπεδο της αγοράς. Αν υπάρχει δικαστική εξουσία, θα πρέπει να υπάρχει και νομοθετική εξουσία που θα θεσπίζει τους νόμους που επιβάλλει η πρώτη. Και από την ώρα που υπάρχει δικαστική και νομοθετική εξουσία, χρειάζεται και εκτελεστική εξουσία ικανή να εφαρμόσει τις αποφάσεις. Στην Ευρώπη, αυτές οι λειτουργίες ασκούνται από το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, το Συμβούλιο της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.»
Αυτό που θέλει να πει ο κ. Ντράγκι είναι ότι αυτό που στερείται μια χώρα σε επίπεδο ελέγχου της εθνικής της οικονομίας αντικαθίσταται σε μια ενιαία ή κοινή αγορά από μια «υπερεθνική οργάνωση» με δικαστική εξουσία, νομοθετική και εκτελεστική που εναποτίθεται στα όργανα της Ένωσης. Από πότε ένα πρωταρχικά οικονομικό πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με διοικητικούς και νομικούς κανόνες; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Καμιά δικαστική, νομοθετική, ή εκτελεστική λειτουργία δεν μπορεί να ανατρέψει τον ανισότιμο καταμερισμό εργασίας ανάμεσα στις χώρες που αναγεννά διαρκώς και πιο διευρυμένα μια τέτοια Ένωση. Για να έχει νόημα η τυπική ισότητα και ισοπολιτεία, θα πρέπει να υπάρχει ουσιαστική ισότητα και ισοπολιτεία ανάμεσα στις χώρες της Ένωσης.
Από τι εξασφαλίζεται αυτή η ουσιαστική ισότητα και ισοπολιτεία ανάμεσα στις χώρες μέλη; Τουλάχιστον στην ισότητα των δικαιωμάτων και ευκαιριών ανάμεσά τους. Υπάρχει μια τέτοια ισότητα στην ευρωένωση; Ούτε κατά διάνοια. Για να μπορέσει να αναπτυχθεί μια χώρα έχοντας ουσιαστική ισοτιμία με μια άλλη πολύ πιο προηγμένη, τότε ειδικά η υστερούσα χρειάζεται να ασκεί τον δικό της έλεγχο στην οικονομία της, ώστε να προστατέψει την εγχώρια παραγωγή της και να μην επιτρέψει την περιθωριοποίησή της από την παραγωγική μηχανή της πιο προηγμένης που ήδη δουλεύει στο φουλ. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
Επομένως όση τυπική ισότητα κι αν υπάρχει μέσα σε μια ενιαία, ή κοινή αγορά, το αποτέλεσμα είναι πάντα από τα πριν δεδομένο. Όσο ισότιμη τυπική μεταχείριση κι αν θεωρήσουμε ότι μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στα κράτη εταίρους μιας τέτοιας ζώνης, το αποτέλεσμα πάντα είναι αναπότρεπτα το ίδιο. Οι πιο προηγμένες πάντα θα σαρώνουν και θα προσαρτούν οικονομικά τις υστερούσες παραγωγικά οικονομίες. Οι πιο ισχυρές θα μετατρέπουν τις υπόλοιπες οικονομίες σε προνομιακούς χώρους επικερδούς τοποθέτησης των δικών τους κεφαλαίων και προϊόντων. Αυτό συνέβη και στην ευρωζώνη. Όπως ακριβώς αναμενόταν εξαρχής.
Εξαγορασμένη πολιτική εξουσία
Τώρα βέβαια υπάρχουν ορισμένοι που μας παραμυθιάζουν ότι με την ισχυροποίηση των πολιτικών δομών της ευρωένωσης και των οργάνων της, θα μπορέσει να εφαρμοστεί μια πολιτική αναδιανομής όπου τα πλεονάσματα της Γερμανίας θα πρέπει να ενισχύσουν τις υπό χρεοκοπία και ελλειμματικές οικονομίες της ζώνης. Αρκεί να βρεθούν κάποιοι σαν τον Τσίπρα να το επιβάλλουν. Η αλήθεια είναι ότι πιο εύκολα αλλάζει τροχιά ο ήλιος στο ηλιακό του σύστημα, παρά να συμβεί η μπαρούφα αυτή.
Ο λόγος είναι απλός. Η οικονομική δύναμη αγοράζει πολιτική δύναμη σε όλα τα επίπεδα. Κι επομένως αυτός που κρατά τα ηνία της οικονομίας στην ευρωζώνη υποδεικνύει κι αυτό που πρέπει να γίνει κατά το συμφέρον του. Όμως ακόμη κι αν η πλεονασματική Γερμανία αναγκαστεί να κάνει κάτι τέτοιο, τότε γιατί να παραμείνει η ίδια στην Ένωση; Ειδικά από την στιγμή που θα αρχίσει να χάνει έδαφος η οικονομία της; Ή μήπως μπορεί να υπάρξει ευρώ και ΕΕ χωρίς την Γερμανία; Αυτοί που ίσως να επιθυμούν κάτι τέτοιο είναι μόνο οι πράκτορες των συμφερόντων της Ουάσιγκτον.
Αν πάλι υπάρξει – λέμε τώρα – ένα «σχέδιο Μάρσαλ» προς την Ελλάδα και τις άλλες υπό χρεοκοπία ελλειμματικές χώρες βασισμένο στα πλεονάσματα της Γερμανίας, πώς θα αποτραπεί να μην υπάρξουν τα ίδια με τα ευρωπαϊκά κονδύλια που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια; Απέτρεψε την βασική οικονομική λειτουργία μιας τέτοιας Ένωσης να κάνει τις «πλούσιες» χώρες ακόμη πιο «πλούσιες» σε βάρος των πιο «φτωχών» με βάθεμα της εξάρτησής τους από τις πρώτες;
Αντίθετα τα κονδύλια δόθηκαν για να έργα κοινοτικής επιλογής και όχι εθνικής παραγωγικής αναβάθμισης των χωρών με παραγωγική υστέρηση. Κι ο λόγος απλός. Καμιά από τις ισχυρές χώρες δεν θα πλήρωνε προκειμένου να ενισχύσει οιονεί ανταγωνιστές της. Κι έτσι τα κονδύλια δόθηκαν για να εξαγοραστούν κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα, να διαφθαρούν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και να θεωρήσουν απολύτως φυσικό η χώρα τους να εξαρτάται από τα δανεικά και τα δοσίματα των ισχυρών Ευρωπαίων. Η παρασιτική ιδεολογία και η νοοτροπία του επαίτη, του ζήτουλα, στη θέση του αγώνα για την οικονομική αυτοτέλεια της χώρας.
Όμως, κάποιοι έχουν την λύση: Όσο περισσότερο συγκεντρώνονται οι εξουσίες στα χέρια των οργάνων της Ένωσης και αφαιρούνται από τις εθνικές κυβερνήσεις και τα εθνικά κοινοβούλια, τόσο καλύτερα. Γιατί όπως μας λέει κι ο Ντράγκι έτσι θα γίνει πιο αποτελεσματική η ίδια η Ένωση.
Πορεία προς την απολυταρχία
Κι έτσι τίθεται επί τάπητος το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας. «Η κλασική άποψη για την κυριαρχία είναι ότι ορίζεται σε σχέση με τα δικαιώματα: το δικαίωμα κήρυξης πολέμου και διαχείρισης της ειρήνης, της συλλογής φόρων, της εκτύπωσης χρήματος, του έσχατου δικαστή. Υπάρχει όμως και άλλη άποψη περί κυριαρχίας που ορίζεται σε σχέση με την αποτελεσματικότητα - δηλαδή της κυριαρχίας ως ικανότητας παροχής, με τρόπο πρακτικό, των ουσιωδών υπηρεσιών που ο λαός περιμένει από την κυβέρνηση.»
Προσέξτε τι λέει ο Ντράγκι. Υπάρχει η κυριαρχία των δικαιωμάτων και η κυριαρχία της αποτελεσματικότητας. Η πρώτη ισοδυναμεί με την εθνική κυριαρχία και ή άλλη με την κυριαρχία που διεκδικούν τα όργανα της Ένωσης σε βάρος των κρατών μελών. Έχει δίκιο ο Ντράγκι; Βουνό! Το ερώτημα όμως που αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι είναι το εξής: Ποιος ασκεί, ή μπορεί να ασκήσει την εθνική κυριαρχία και ποιος ασκεί ή μπορεί να ασκήσει την κυριαρχίας «ως ικανότητας παροχής» της Ένωσης;
Την εθνική κυριαρχία μπορούν να την ασκούν απολυταρχικές και διεφθαρμένες κυβερνήσεις, ή καθεστώτα. Καλή ώρα σαν την περίπτωση της Ελλάδας. Όμως, μπορεί να την ασκήσει και ο ίδιος ο λαός κατοχυρώνοντας για το εαυτό του όλα τα δικαιώματα που συνεπάγεται η άσκηση της κυριαρχίας σε μια χώρα. Επομένως στα πλαίσια της εθνικής κυριαρχίας μπορούν να υπάρξουν αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα και ελευθερίες με βάση τα οποία ένας λαός γίνεται νοικοκύρης στον τόπο του. Αρκεί να ξέρει ο ίδιος ο λαός να αγωνίζεται γι’ αυτά και να τα υπερασπίζεται όποτε απειλούνται.
Ποιος μπορεί να ασκήσει την κυριαρχία σε επίπεδο Ένωσης; Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από τους λαούς. Γι’ αυτό και η κυριαρχία στο επίπεδο της Ένωσης δεν ορίζεται όπως η εθνική κυριαρχία στο επίπεδο των αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων, αλλά ως κ αναγνωρίζονται δικαιώματα, αλλά «ως ικανότητας παροχής, με τρόπο πρακτικό, των ουσιωδών υπηρεσιών που ο λαός περιμένει από την κυβέρνηση.» Οι λαοί παύουν να έχουν αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα και προσδοκούν μόνο παροχές από δομές υπερεθνικής εξουσίας στις οποίες με κανένα τρόπο δεν μπορούν ούτε καν να επιδράσουν. Μα αυτός ακριβώς είναι κι ο ορισμός της απολυταρχίας. Η εξουσία που αυτοδίκαια ασκεί κυριαρχία επί του λαού, ο οποίος το μόνο που μπορεί να προσδοκά είναι παροχές!
Να γιατί οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι και τα χειρότερα αρπαχτικά των διεθνών αγορών έχουν επιδοθεί σ’ έναν εξοντωτικό πόλεμο εναντίον της εθνικής κυριαρχίας. Παλιά ο πόλεμος αυτός γινόταν κυρίως με τα όπλα των αποικιοκρατών. Σήμερα διεξάγεται με ολοκληρώσεις σαν αυτήν της ευρωένωσης. Η αποικιοκρατική ουσία παραμένει ίδια. Χωρίς εθνική κυριαρχία ένας λαός μετατρέπεται σε υπεξούσιο των σύγχρονων αποικιοκρατών, ενώ η χώρα του μετατρέπεται σε οικόπεδο προς εκμετάλλευση των διεθνών ληστών και καιροσκόπων.
Το αληθινό δίλημμα
Δεν γνωρίζω πόσο αίμα, πόση καταστροφή, πόση απόγνωση, μιζέρια, εξαθλίωση, ανεργία και αναγκαστικό εκπατρισμό μπορεί να αντέξει ο μέσος Έλληνας μέχρι να αντιληφθεί το προφανές. Η λύση δεν είναι το στημένο δίλλημα, Σαμαράς ή Τσίπρας, ώστε να μας κυβερνήσει η ίδια συμμορία του ευρώ με διαφορετική πολιτική φόρμα εργασίας.
Το αληθινό δίλλημα είναι ευρώ ή δραχμή, ή σωστότερα εθνικό κρατικό νόμισμα. Γιατί συμπυκνώνει το απλό και αυτονόητο για έναν λαό δίλλημα, δούλος των τραπεζών και των αγορών με το ευρώ, ή ελεύθερος και νοικοκύρης στον τόπο σου με εθνικό κρατικό νόμισμα; Κι όσο ο Έλληνας θα απαντά ευρώ, θα βλέπει να χάνεται ο ίδιος και τα παιδιά του, θα ζει σε καταστάσεις που ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν έχει δει. Θα δει την Ελλάδα να σβήνει και να μετεξελίσσεται σε Αφρική. Ξεζουμισμένη, διαλυμένη, κατακερματισμένη και υπό διεθνή έλεγχο. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τα πράγματα. Αρκεί να απαντάμε πάντα με αρετή και τόλμη – όπως ανέκαθεν απαιτούσε η ελευθερία – στα πραγματικά διλλήματα της ζωής.
Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014
Ιουλιανό και Γρηγοριανό ημερολόγιο
Πάπας Γρηγόριος ο 13ος
Τα χρονολογικά συστήματα που χρησιμοποιήθηκαν ανά τους αιώνες είναι εκατοντάδες. Σχεδόν κάθε πολιτισμός ανέπτυσσε το δικό του, λίγα όμως κατόρθωσαν να επιβιώσουν...
Τα χρονολογικά συστήματα που χρησιμοποιήθηκαν ανά τους αιώνες είναι εκατοντάδες. Σχεδόν κάθε πολιτισμός ανέπτυσσε το δικό του, λίγα όμως κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Έως τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. το ημερολόγιο που επικρατούσε ήταν αυτό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο βασιζόταν στις φάσεις της Σελήνης. Λόγω της ατέλειάς του, όμως, δημιουργήθηκαν μεγάλες αποκλίσεις, κυρίως στην εαρινή ισημερία, με σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία και τη λειτουργία του κράτους.
Έτσι, ο Ιούλιος Καίσαρας ανέθεσε στον αλεξανδρινό αστρονόμο Σωσιγένη την αναμόρφωση του ημερολογίου. Προς την κατεύθυνση αυτή, προστέθηκαν στο έτος 90 μέρες, δηλαδή η 1η Μαρτίου του 44 π.Χ αντικαταστάθηκε από την 1η Ιανουαρίου. Το νέο, ηλιακό, ημερολόγιο ανταποκρινόταν απόλυτα στη διαδοχή των εποχών και η διάρκεια του έτους προσδιορίστηκε στις 365,25 ημέρες. Η μικρή διαφορά καλύπτονταν από μία επιπλέον ημέρα που προσθέτονταν κάθε τέσσερα χρόνια, μετά την «έκτη προ των καλένδων του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι, η ημέρα αυτή, επειδή τη μετρούσαν δυο φορές, ονομάζεται ακόμα και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει δίσεκτο.
Όμως και από το Ιουλιανό Ημερολόγιο προέκυπτε ένα σφάλμα 11 λεπτών και 14 δευτερολέπτων το χρόνο. Εξαιτίας της απόκλισης αυτής, μιάμιση χιλιετία αργότερα η εαρινή ισημερία είχε μετατοπιστεί ημερολογιακά 11 μέρες πίσω, σε σχέση με τα αστρονομικά δεδομένα. Μπροστά στον κίνδυνο να εορτάζονται τα Χριστούγεννα φθινόπωρο και το Πάσχα χειμώνα, ο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος προχώρησε σε νέα μεταρρύθμιση του συστήματος. Στις 4 Οκτωβρίου του 1582 προστέθηκαν 10 ημέρες, ενώ για να αποφευχθούν ανάλογες ασυμφωνίες και στο μέλλον, αποφασίστηκε κάθε τέσσερις αιώνες να θεωρούνται δίσεκτα, αντί για 100 χρόνια μόνο τα 97.
Το Νέο ή Γρηγοριανό ημερολόγιο συνάντησε έντονες αντιδράσεις. Τα καθολικά κράτη της Ευρώπης το υιοθέτησαν τελικά μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ενώ τα προτεσταντικά χρειάστηκαν έναν ακόμη αιώνα. Αγγλία και Αμερική το αποδέχτηκαν μόλις το 1752. Το ίδιο συνέβη και στην Ανατολή, όπου όλα τα ορθόδοξα κράτη συνέχισαν να ακολουθούν το Ιουλιανό έως τον 20ο αιώνα.
Η Ελληνική Πολιτεία εφάρμοσε το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1923, ονομάζοντας την 16η Φεβρουαρίου, 1η Μαρτίου. Η Εκκλησία της Ελλάδος το εφάρμοσε στο εορτολόγιό της ένα χρόνο αργότερα.
Πηγή: www.sansimera.grΔευτέρα 13 Ιανουαρίου 2014
Ο Καθηγητής Γ. Γραμματικάκης φωνάζει: Συλλάβετέ με, είμαι ένας υποψήφιος τρομοκράτης...
«Είμαι ένας υποψήφιος τρομοκράτης. Δεν ξέρω από όπλα. Η ανάγκη μόνον με οδηγεί: Να δω πάλι λίγα χαμόγελα στους δρόμους, να αισθανθώ την ελπίδα να κυκλοφορεί», γράφει ο καθηγητής Γιώργος Γραμματικάκης, στο protagon.gr και επιτίθεται σε νυν και πρώην πρωθυπουργούς για την οικονομική κρίση.
Γράφει ο κ. Γραμματικάκης:
Σας παρακαλώ, συλλάβετέ με. Είμαι ένας υποψήφιος τρομοκράτης. Πριν λοιπόν οδηγηθώ στις πράξεις, που έχω με επιμέλεια σχεδιάσει, κάνω μια τελευταία έκκληση προς όλους: Δεν χρειάζονται πια δισταγμοί, σας παρακαλώ συλλάβετέ με.
Είναι αλήθεια, ότι αυτήν την πορεία ή την κατάληξή της δεν τη φανταζόμουν. Δεν ήταν στις προθέσεις μου. Όταν ακούστηκαν για πρώτη φορά οι λέξεις «κρίση», «δημοσιονομική προσαρμογή», «ελλείμματα», τα πολιτικά κόμματα της χώρας άρχισαν όπως πάντα να αλληλοκατηγορούνται. Δεν φαινόταν όμως να ανησυχεί κανένας. Τη μέρα μάλιστα που ο τότε πρωθυπουργός -μου διαφεύγει προς ώρας το όνομά του- ανακοίνωσε ότι η χώρα «προσφεύγει» στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, θεώρησα ότι μπορεί να ήταν και προς το καλό μας. Το περιβάλλον άλλωστε του διαγγέλματος, αυτό υπονοούσε:
Ένα παραδείσιο και μοναχικό ελληνικό νησί, το Καστελλόριζο, αλλά και το αυτάρεσκο ύφος του τότε πρωθυπουργού μας -ξεχνώ τώρα το όνομά του- έπειθαν ότι μια παροδική δυσκολία ήταν όλα, και ότι γρήγορα θα επανερχόταν η εποχή της αμεριμνησίας.
Πόσο λάθος κάναμε, εγώ και οι συνταξιδιώτες μου. Καθώς το πλοίο όδευε προς το Καστελλόριζο, οι κλυδωνισμοί του ολοένα πλήθαιναν, και νερά έμπαιναν ήδη στα αμπάρια και τους διαδρόμους. Το χειρότερο όμως ήταν ότι ο καπετάνιος έμοιαζε να βρίσκεται σε ταραχή και σύγχυση, και δεν έπαυε να υπόσχεται ότι φτάνομε στο Καστελλόριζο· ενώ από δίπλα η αδράνεια των αξιωματικών και του πληρώματος μεγάλωνε την απειλή από τα κύματα. Έτσι ο πανικός οδήγησε κάποια στιγμή στην αλλαγή του καπετάνιου, και άλλα πληρώματα ανέλαβαν τη σωτηρία του σκάφους. Οι κλυδωνισμοί όμως συνεχίστηκαν, και τα νερά εξακολουθούσαν να εισέρχονται ορμητικά. Η φήμη, ότι δεν θα φτάναμε ποτέ στο Καστελλόριζο, άρχισε να γίνεται πια βεβαιότητα.
Πράγματι: Δεν φτάσαμε ποτέ στο Καστελλόριζο. Αντίθετα, μια λαίλαπα χωρίς προηγούμενο έχει σαρώσει τώρα την πατρίδα και τη μοίρα των Ελλήνων. Όχι ότι δεν φταίξαμε, κι ούτε νοσταλγούμε ένα παρελθόν διάτρητο. Δεν ήσαν όμως λίγα και τα επιτεύγματά μας. Άλλη λοιπόν έπρεπε να είναι η Εντολή, και άλλες οι διαδικασίες για να βαδίσει πιο σωστά η χώρα. Τώρα, η φτώχεια και η βαριά σκιά της ανεργίας θερίζουν την καθημερινότητά μας· και από δίπλα τα χιλιάδες κλειστά μαγαζιά, οι χιλιάδες κλειστές ψυχές, οι διαψεύσεις μιας ζωής. Κι ενώ στην ευρωπαϊκή ιδέα είχαμε τα θάρρη μας, για να υπάρξει κάποιο ξέφωτο, εκεί κυριάρχησαν η στυγνή λογική των αριθμών και τα χρονοδιαγράμματα. Καθώς μάλιστα χρειάσθηκε να συμπλεύσουν με το πολιτικό μας σύστημα, που σε κάθε κρίσιμο βήμα έδειχνε την ανεπάρκεια και την κομματική του ιδιοτέλεια, πολλά ήσαν τα δεινά και λίγη η πρόοδος που έζησε η αρχαία μας χώρα. Δεν αξίζει να συνεχίσω: Τώρα και χρόνια βιώνομε ένα θέατρο του παραλόγου, και ο εκφυλισμός των λέξεων και των εννοιών δεν έχει τέλος.
Έτσι λοιπόν, από συνεπής και δημοκρατικός πολίτης, και άνθρωπος -όπως με αποκαλούσαν- των γραμμάτων και των τεχνών, εξελίχθηκα με τον καιρό σε υποψήφιο τρομοκράτη. Λίγο πια με απασχολεί εκείνος ο θίασος, που χρόνια τώρα κατέχει ή ονειρεύεται εξουσίες. Η έγνοια του είναι να διαπληκτίζεται στις τηλεοπτικές οθόνες· και ενώ έπρεπε να επιδιώκει κάποια ενότητα, γιατί πολλοί είναι οι κίνδυνοι που απειλούν τη χώρα, αναλίσκεται σε λόγους διχόνοιας και φανατισμού. Έτσι στρώθηκε ο δρόμος σε δυνάμεις βίαιες και μισαλλόδοξες, που αποτελούν μια μόνιμη απειλή. Όχι, δεν έχω πια ελπίδες, ο δρόμος που επέλεξα εγώ είναι δύσκολος αλλά σωστός.
Γι' αυτό και κάνω αυτήν την έκκληση: Σας παρακαλώ, συλλάβετέ με. Όπως δήλωσα ήδη, είμαι ένας υποψήφιος τρομοκράτης. Δεν έχω μάθει ωστόσο να εκδικούμαι, ούτε γνωρίζω από όπλα και εκρηκτικά. Η ανάγκη μόνον με οδηγεί: Να δω πάλι λίγα χαμόγελα στους δρόμους, να αισθανθώ την ελπίδα να κυκλοφορεί. Με συνοδεύει πάντα η σκέψη εκείνων, που μέσα στη θύελλα άπλωσαν το χέρι τους στους άλλους· και αντλώ το θάρρος μου από όσους κράτησαν -στην παιδεία, την τέχνη, τη ζωή- τις ανάσες της ευθύνης και του ήθους.
Κατάρτισα λοιπόν με επιμέλεια τους στόχους μου, χωρίς προκαταλήψεις αλλά και χωρίς πάθος. Η επόμενη ημέρα με ενδιαφέρει μόνον. Δεν έχω πρόθεση να κρυφτώ, ούτε να αποδράσω, όπως έκαναν πάντα οι θρασύδειλοι του είδους μου. Καθώς εγώ θα οδηγούμαι στις εισαγγελίες και τα κρατητήρια, τι καλύτερο από το να δω την ικανοποίηση στα πρόσωπα, τι πιο σπουδαίο από το να αισθανθώ τις ευχές του κόσμου να με συνοδεύουν.
Είναι βέβαια αλήθεια ότι η διαδικασία της εκδίκησης λίγο με ελκύει. Άλλα ήταν τα όνειρα, και άλλες οι κατευθύνσεις της ζωής μου. Όσο όμως κατάρτιζα με επιμέλεια τους στόχους μου, όλο και πλήθαιναν οι υποψήφιοι προς αφανισμό: Εδώ οι προύχοντες της πολιτικής, από δίπλα εκείνοι που έκρυβαν με ιδιοτέλεια την αλήθεια, παραπέρα οι κοντόφθαλμοι αξιωματούχοι της Ευρώπης, λίγο πιο κάτω οι αξιολογητές και οι μαύρες οθόνες τους, πιο πέρα όσοι δεν δάκρυσαν μπροστά στον άνεργο. Διαρκώς κατέγραφα κατηγορίες και ενόχους. Ενώ όμως έτσι κατέληξα στον τελικό κατάλογο, τον αριθμό και τα ονόματα των στόχων, εξακολουθούσαν πάντα να με βασανίζουν τα κριτήρια μου, διασταύρωνα ξανά και ξανά όσες πληροφορίες είχα. Δεν πρόκειται ωστόσο να μου ξεφύγει ούτε λέξη παραπάνω: Οι ένοχοι αγρυπνούν, κάθε τους κίνηση περιβάλλεται από φρουρούς και προφυλάξεις, φοβούνται ότι το έγκλημά τους θα αποκαλυφθεί, ξέρουν ότι υπάρχουν πάντα -όπως εγώ- υποψήφιοι τρομοκράτες.
Γι' αυτό επιμένω: Η μόνη λύση είναι να συλληφθώ από τις αρμόδιες αρχές. Διότι, όσο και αν κατάρτισα με επιμέλεια τους στόχους μου, οι αμφιβολίες δεν με εγκαταλείπουν. Αν ήσαν αυτοί και όχι άλλοι, αν παρέλειψα ονόματα ή μερικοί δεν φταίνε, ποιοί επιτέλους οδήγησαν τη χώρα σε μια τραγωδία ανείπωτη. Ότι φταίξαμε και εμείς, οι απλοί πολίτες, δεν είναι δύσκολο να το παραδεχθώ· κι αναγνωρίζω ότι έλειψε πολύ η προσωπική ευθύνη. Άλλοι ωστόσο άνοιγαν διάπλατα τον δρόμο του λαϊκισμού, και κολάκευαν διαρκώς τις ψευδαισθήσεις μας.
Ελάχιστα πάντως με απασχολούν οι φήμες, που ισχυρίζονται ότι αύριο τα πράγματα θα είναι καλύτερα, και ότι η λαίλαπα όπου να 'ναι θα κοπάσει. Θέλω να είμαι κατηγορηματικός: Το εύχομαι, και διπλή θα είναι τότε η χαρά μου. Τα σχέδιά μου όμως δεν πρόκειται να αλλάξουν. Ποιος τότε θα πληρώσει για τους νέους ανθρώπους, που η απόγνωση οδήγησε στα ξένα, πώς θα επιστραφούν τα αγαθά και οι αξίες, που έκλεψε το Άδικο από τους αθώους, με ποια διαδικασία θα αναστηλωθούν τόσες και τόσες ζωές ακυρωμένες; Όχι, οι φήμες ότι θα κοπάσει η θύελλα, δεν με αφορούν, ούτε με επηρεάζουν.
Ο χρόνος όμως της αναμονής έχει ένα τέλος. Είναι λοιπόν καθορισμένη και αμετακίνητη η μέρα, που οι τεχνολογικοί μηχανισμοί μου θα σπείρουν τον όλεθρο και τον αφανισμό. Στη φράση όμως αυτή δεν θα προσθέσω ούτε μια τελεία. Σε τίποτα δεν το 'χουν οι ισχυροί του κράτους και οι επιτηρητές να ανιχνεύσουν την ημερομηνία αυτή της κάθαρσης, και να κηρύξουν από τώρα γενικό συναγερμό. Άδικος βέβαια κόπος: Οι δικοί μου τεχνολογικοί μηχανισμοί δεν ανιχνεύονται, ούτε έχουν να κάνουν με εκρηκτικά και όπλα. Στηρίζονται αντίθετα σε μια παραλλαγή του τρόπου, που οι αρχαίοι ήξεραν ως εξοστρακισμό. Στην ιδιοφυή αυτή εξέλιξη βοήθησαν τα διδακτορικά και οι επιστημονικές μου γνώσεις, που απέκτησα με επιμονή και μόχθο.
Το δίλημμα βέβαια δεν είναι πια μόνον δικό μου. Εγώ προσφέρθηκα, με ανιδιοτέλεια και αίσθημα ευθύνης, να με συλλάβουν οι αρχές, για να αποφύγουν τις σκληρές συνέπειες οι επόμενοι που έρχονται. Διότι όλο και πληθαίνουν οι Έλληνες, που αισθάνονται ως υποψήφιοι τρομοκράτες. Στις ρημαγμένες τους ζωές δεν χωρούν πια όνειρα, κι ούτε μετρούν οι υποσχέσεις που ακόμα ακούγονται. Υπάρχει μόνον μια αχνή ανάμνηση του Καστελλόριζου, και είναι πολλοί όσοι αναζητούν σιωπηλά τον τρόπο που θα φτάσουν στις ακτές του.
Πηγή: protagon.gr
Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014
Μια περιήγηση στις λέξεις του 2013...
Έργο του Πωλ Σεζάν
Όπως πέρυσι και πρόπερσι, έτσι και φέτος η στήλη θα ενδώσει αυτό το μήνα στο έθιμο των ημερών και θα έχει χαρακτήρα ανασκόπησης. Αφού κάθε μήνα σχολιάζουμε τις λέξεις της επικαιρότητας, λογικό είναι να επιχειρήσουμε να καταγράψουμε τις λέξεις της χρονιάς, μ’ άλλα λόγια τις λέξεις που σημάδεψαν το 2013, που συζητήθηκαν και ακούστηκαν πολύ, ή και που γεννήθηκαν μέσα στη χρονιά που πέρασε.
Το ίδιο ερώτημα το συζητήσαμε και με τους επισκέπτες του ιστολογίου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία», που έχει τον ίδιο τίτλο με τη στήλη μας, κι εκείνοι ψήφισαν για Λέξη του 2013 το σαξές στόρι (σύμπλοκος όρος βέβαια, και όχι απλή λέξη). Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι ήταν «λέξη της μισής χρονιάς», μια και ακούστηκε και γράφτηκε κατά κόρον (λατινόγραπτο κυρίως, success story, να φαντάζει) μέχρι το καλοκαίρι, ενώ στη συνέχεια, ανεπαισθήτως, σταμάτησαν να το προβάλλουν τα κανάλια και τα έντυπα, μάλλον επειδή η αντίθεση της επιτυχίας στα λόγια με την καταστροφή στην πράξη παραήταν αγεφύρωτη. Είναι δύσκολοι οι καιροί για τους απολογητές του καθεστώτος, βγάζουν συνεχώς λέξεις από το καπέλο τους, αλλά καίγονται σχετικά γρήγορα και πρέπει ολοένα να βρίσκουν κι άλλες. Το χαρακτηριστικό μάλιστα του 2013 ήταν ότι είχαμε πολλές τέτοιες λέξεις, που ίσως δεν θα μπορέσω να τις καλύψω όλες στο σημείωμα –μερικές λοιπόν θα εμφανιστούν μόνο στη συνοδευτική εικόνα.
Στη φαρέτρα των χειριστών της γαλάζιας μονταζιέρας βρέθηκε επίσης η βία, ή μάλλον ένας νεολογισμός, η βιαποπουκιανπροέρχεται, που πρέπει να την καταδικάζεις κατηγορηματικά και χωρίς αστερίσκους, αλλιώς δεν έχεις στα τηλεοπτικά παράθυρα μοίρα· με τον τρόπο αυτό θέλουν να εξισώσουν τους χρυσαβγίτες φονιάδες με τους διαμαρτυρόμενους πολίτες, π.χ. στη Χαλκιδική, ξεχνώντας πολύ βολικά, ας πούμε, ότι και τα χημικά που αφειδώς εκτοξεύουν οι δυνάμεις της τάξεως στις διαδηλώσεις είναι κι αυτά μορφή βίας, νομιμοποιημένης βέβαια, οπότε το «αποπουκιανπροέρχεται» το αναιρούν πρώτοι εκείνοι που το προτείνουν. Μια και είπα για τους χρυσαβγίτες (που, όπως είχα γράψει πέρυσι τέτοιον καιρό και με χαρά βλέπω να υιοθετείται από πολλούς, τους γράφουμε έτσι για να τους αποσυνδέσουμε οπτικά από την «αυγή» και να τους συσχετίσουμε με τα «αβγά»), να αναφέρουμε και τις σχετικές λέξεις που πολύ ακούστηκαν: εγκληματική οργάνωση, νεοναζιστική συμμορία και μόρφωμα, όρος που χρησιμοποιείται και ευρύτερα.
Μια άλλη σύμπλοκη λέξη που ακούστηκε πολύ το 2013 ήταν το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού· λέγεται πρωτογενές επειδή δεν συνυπολογίζονται τα τοκοχρεολύσια που πληρώνουμε, αλλά και πάλι είναι κοινό μυστικό ότι, αν τελικά επιτευχθεί, θα προκύψει μόνο και μόνο χάρη σε δρακόντειες περικοπές των δημόσιων επενδύσεων και την άτυπη στάση πληρωμών που έχει κηρύξει το κράτος, οπότε μάλλον στουρναρογενές θα πρέπει να ονομαστεί, και όχι πρωτογενές. Και μην ξεχνάμε και μιαν άλλη λέξη όρο που πολύ ακούστηκε την προηγούμενη χρονιά και κινδυνεύει να κυριαρχήσει και του χρόνου, το κενό ή αλλιώς το δημοσιονομικό κενό, που επιστρατεύεται για να δικαιολογήσει την ανάγκη για νέα οριζόντια μέτρα.
Η κινητικότητα, όπως και η αξιολόγηση, ήταν λέξεις με ουδέτερο ή θετικό πρόσημο, που όμως μέσα στη χρονιά που πέρασε απόκτησαν μιαν απαίσια χροιά καθώς χρησιμοποιούνται για την εξάρθρωση της δημόσιας διοίκησης μαζί με τη διαθεσιμότητα φυσικά· να σημειωθεί και η νέα σημασία της λέξης διαθέσιμος, που δηλώνει πια όποιον έχει υπαχθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας· και βέβαια οι διαθέσιμοι είναι πολύ περισσότεροι από τους ελάχιστους επίορκους, ρετσινιά που επιχείρησαν να κολλήσουν στο σύνολο των δημόσιων υπαλλήλων όσοι δείχνουν το δέντρο όταν θέλουν να κόψουν το δάσος, κάτι που έγινε και με την αμαρτωλή ΕΡΤ (όπως την αποκάλεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ίσως με διάθεση αυτοκριτικής, αφού από εκεί σιτιζόταν κάποτε κι ο ίδιος) και το αιφνιδιαστικό κλείσιμό της, που ονομάστηκε ξαφνικός θάνατος, οπότε είχαμε και το μαύρο στις οθόνες, που μετέτρεψε σε δικομματική την έως τότε τρικομματική συγκυβέρνησή μας.
Τώρα τον χειμώνα, ύστερα από τη μεγαλοφυή απόφαση για εξίσωση του φόρου στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, άρχισαν να ανάβουν τα τζάκια, οι ξυλόσομπες και άλλες συσκευές θέρμανσης, μέχρι και το παραδοσιακό και φονικό μαγκάλι, με αποτέλεσμα την αιθαλομίχλη και τις εκκλήσεις να αποφευχθεί η άσκοπη χρήση των τζακιών — μα δεν μπορούν κι αυτές οι ευπαθείς ομάδες να ξεπαγιάζουν με πιο οικολογικό τρόπο;
Μια καταιγίδα άλλης μορφής, που κρατάει όλον το χρόνο, είναι η λαίλαπα των φόρων που έχει ενσκήψει και που, μοιραία, παράγει και νέες λέξεις. Έτσι, το δήθεν έκτακτο τέλος ακινήτων (που προσφυώς ο λαός το ονόμασε χαράτσι) μεταλλάχτηκε σε ενιαίο φόρο ακινήτων, ενώ, παρά το οξύμωρο, μονιμοποιήθηκε και η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης (και μόνιμη, και έκτακτη!) Το πιο άδικο είναι πως τα διάφορα χαράτσια αρχίζουν να υπολογίζονται από το πρώτο ευρώ, ενώ βέβαια καταργήθηκε η άρση των πλειστηριασμών, όπως ανακριβώς συντομεύτηκε στη δημοσιογραφική καθομιλουμένη η άρση της προστασίας της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς.
Μερικά κλισέ εμφανίστηκαν ορμητικά σαν διάττοντες αστέρες και μετά εξαφανίστηκαν· πιο χαρακτηριστικό το ξανθό αγγελούδι, η μικρή Μαρία για την οποία τα κροκοδείλια δάκρυα από τα κανάλια σταμάτησαν απότομα όταν αποδείχτηκε πως δεν ήταν παρά ένα τσιγγανάκι σαν τ’ αδέρφια της. Από τα διαφημιστικά κλισέ ακούστηκαν πολύ το πρίτι μπρα και η έξυπνη σήτα, ενώ στην κατηγορία αυτή θα πρέπει να εντάξουμε και το δωρεάν wi-fi που υποσχέθηκε, ως πανάκεια, ο πρωθυπουργός μας.
Αριθμός της χρονιάς ασφαλώς είναι το 58, όπως ονομάστηκε η κίνηση των προσωπικοτήτων που θέλουν να μπουν ανάχωμ… να ανασυγκροτήσουν την κεντροαριστερά — οι κατασκευαστές πλυντηρίων στη γνωστή παλιά διαφήμιση ήταν 29, αλλά τώρα οι ανάγκες είναι περισσότερες και για το πλυντήριο των χρεοκοπημένων πολιτικών χρειάστηκε διπλάσιος αριθμός κατασκευαστών.
Καθώς ο χώρος τελειώνει αναφέρω επιγραμματικά και ασχολίαστα μερικές ακόμα λέξεις και φράσεις του 2013: αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, απολύσεις, αστεγία, αυτοαπογραφή, γενόσημα, δανειστές, δόση (και υποδόση), εκταμίευση, εξάμηνο (χαμένο βέβαια), ΕΟΠΥΥ, επιστράτευση, κόκκινα δάνεια, κούρεμα (όμως τώρα καταθέσεων, όχι χρέους), λουκέτο, πράξη νομοθετικού περιεχομένου, προαπαιτούμενα, Σοβιετία (η ελληνική ή η τελευταία), φτωχοποίηση.
Το 2014 θα είναι χρονιά διπλών εκλογών, πιθανώς και τριπλών όπως όλα δείχνουν, οπότε θα ακουστούν πολύ οι σχετικές λέξεις, π.χ. κάλπες. Έτσι κι αλλιώς όμως, υπάρχουν και οι λέξεις που ακούστηκαν πέρυσι αλλά χρειάζεται ν’ ακουστούν περισσότερο και φέτος: ενότητα, αγώνας, συλλογικότητα, κουράγιο, αλληλεγγύη!
Ο Νίκος Σαραντάκος είναι συγγραφέας, μεταφραστής και κατοικοεδρεύει στα sarantakos.wordpress.com και στo www.sarantakos.com
Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014
Εκπαιδευτικοί με...μπλοκάκι!
→Το υπουργείο Παιδείας στοχεύει μέχρι το τέλος του 2015 να έχει «εξαφανίσει» από το εκπαιδευτικό τοπίο, μέσω των συνταξιοδοτήσεων και της διαθεσιμότητας–απόλυσης, περίπου 20.000 εκπαιδευτικούς
Με εκπαιδευτικούς που θα αμείβονται με «μπλοκάκι» προτίθεται το υπουργείο Παιδείας να καλύψει κενά που άφησε στα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ η κατάργηση των ειδικοτήτων και η διαθεσιμότητα που επέβαλε στους εκπαιδευτικούς.
Ηδη σε ιστοσελίδες Διευθύνσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, στις οποίες περιγράφεται η όλη διαδικασία, τονίζεται: «Το υπουργείο Παιδείας προτίθεται να καλύψει τα κενά των καταργημένων ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ με προσλήψεις ωρομισθίων από τους αξιολογικούς πίνακες κατάταξης υποψήφιων εκπαιδευτών ενηλίκων των δημοσίων ΙΕΚ».
Νέα κατηγορία
Αναφέρεται επίσης ότι «οι ωρομίσθιοι που θα υπογράψουν συμβάσεις θα αποσπαστούν σε ΕΠΑΛ ή ΕΠΑΣ για την παροχή εκπαιδευτικού έργου, εντός της χωρικής αρμοδιότητας της Διεύθυνσης Διά Βίου Μάθησης, στην οποία ανήκει το ΙΕΚ στο οποίο έχουν επιλεγεί». Με βάση το παραπάνω και μέσω της σύμβασης με το Ιδρυμα Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης ανοίγει ο δρόμος για μία νέα κατηγορία ελαστικά εργαζομένων στα σχολεία, των εκπαιδευτικών με «μπλοκάκι».
Την ίδια ώρα, με εργαλεία τις αιφνιδιαστικές αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα και την εξαφάνιση μαθημάτων, τις συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων, τα κριτήρια διαθεσιμότητας και τη ρύθμιση για την αξιολόγηση του προσωπικού, το υπουργείο Παιδείας σχεδιάζει νέα δραστική μείωση του μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού, βάζοντας στην πρώτη γραμμή στόχευσης τους εκπαιδευτικούς με πάνω από 20 χρόνια υπηρεσίας.
Η δραστική μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, μέσω αφενός της διαθεσιμότητας – απόλυσης και αφετέρου της συνταξιοδότησης, συνδέεται με τη δραματική επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και των μισθολογικών δεδομένων των εκπαιδευτικών που θα κρατήσουν τη θέση τους, ενώ την ίδια στιγμή έχει σχεδιαστεί μια παράλληλη πορεία για τον μαθητικό πληθυσμό, ένα μέρος του οποίου θα εξωθηθεί να εγκαταλείψει τη γενική εκπαίδευση και να στραφεί κυρίως στην κατάρτιση και τη μαθητεία – απλήρωτη εργασία.
Αλλά ας δούμε τους σχεδιασμούς που έχει κάνει το υπουργείο για την περίοδο 2013 – 2015 με μια σειρά:
Η αναδιάρθρωση του Δημοσίου και η «υποχρέωση» της ελληνικής πλευράς να θέσει σε κινητικότητα 12.500 υπαλλήλους και να υλοποιήσει 11.000 απολύσεις εντός του 2014 θα τεθούν στην ατζέντα του νέου κύκλου διαπραγματεύσεων που θα ξεκινήσει μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και της τρόικας στις 15 Ιανουαρίου.
Ο αρμόδιος υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να παρουσιάσει τις ενέργειες της κυβέρνησης για τις 4.000 απολύσεις που έπρεπε να πραγματοποιηθούν έως τα τέλη του 2013, εκ των οποίων ένα τμήμα θα υλοποιηθεί τις πρώτες ημέρες του 2014, τον «οδικό χάρτη» για τις 11.000 απολύσεις, αλλά και για την κινητικότητα 12.500 υπαλλήλων, για τους οποίους έχει εξασφαλιστεί παράταση μέχρι και τον Φεβρουάριο.
Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι συνολικά ο αριθμός των απασχολούμενων υπαλλήλων, τακτικό και έκτακτο προσωπικό, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα έχει μειωθεί κατά 138.000 από τον Δεκέμβριο του 2010. Στον τομέα της σχολικής εκπαίδευσης (Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ) από την επεξεργασία των στοιχείων προκύπτει ότι μέσα σε λιγότερο από 4 χρόνια εξαφανίστηκαν από το σχολικό πρόγραμμα περίπου 39.000 εκπαιδευτικοί.
Είναι προφανές ότι στις 11.000 υποχρεωτικές αποχωρήσεις μέσα στους επόμενους 12 μήνες, καθώς και στις 12.500 της κινητικότητας οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα κληθούν να «συνεισφέρουν», σύμφωνα με την προσφιλή ορολογία της κυβέρνησης.
Η «συνεισφορά» αυτή εντάσσεται, βεβαίως, στον γενικότερο σχεδιασμό του υπουργείου, ο οποίος στοχεύει μέχρι το τέλος του 2015 να έχει «εξαφανίσει» από το εκπαιδευτικό τοπίο, μέσω των συνταξιοδοτήσεων και της διαθεσιμότητας – απόλυσης, περίπου 20.000 εκπαιδευτικούς.
Κανένας διορισμός
Ο σχεδιασμός του υπουργείου Παιδείας είναι μέχρι το τέλος του 2015 ο αριθμός των μόνιμων εκπαιδευτικών που θα συνταξιοδοτηθούν και αυτών που θα υποχρεωθούν σε διαθεσιμότητα – απόλυση να κινηθεί περίπου στις 20.000.
Η διαδικασία της διαθεσιμότητας – απόλυσης έχει πολλές παραμέτρους:
α. Με εργαλείο το ωρολόγιο πρόγραμμα και με τη μέθοδο του απόλυτου αιφνιδιασμού, εξαφανίζονται μαθήματα ή ειδικότητες και μαζί με αυτά και το προσωπικό που τα διδάσκει. Με τη μέθοδο αυτή το υπουργείο Παιδείας έσβησε σε μια νύχτα του Ιουλίου δεκάδες ειδικότητες των Επαγγελματικών Λυκείων και έθεσε σε διαθεσιμότητα περίπου 2.200 εκπαιδευτικούς.
β. Το δεύτερο εργαλείο δημιουργίας τεχνητών πλεονασμάτων εκπαιδευτικών είναι η νέα μαζική συγχώνευση σχολείων, κυρίως Δημοτικών και Λυκείων και δευτερευόντως Γυμνασίων την περίοδο 2014 – 2015. Θα έχει προηγηθεί η σταδιακή εξαφάνιση των 100 Επαγγελματικών Σχολών (ΕΠΑΣ) και η συγχώνευση μερικών εκατοντάδων τμημάτων στη διάρκεια κυρίως του σχολικού έτους 2014/15.
γ. Το υπουργείο Παιδείας έχει στο συρτάρι του τροπολογία για τις οργανικές θέσεις των εκπαιδευτικών και την ετοιμάζει για το επόμενο χρονικό διάστημα. Η τροπολογία με τίτλο «Οργανικές θέσεις εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις» αφορά την κατανομή όλων των εκπαιδευτικών σε οργανικές θέσεις σε σχολικές μονάδες, καθώς, σύμφωνα με την τροπολογία, συνιστώνται 146.000 οργανικές θέσεις στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Γίνεται κατανοητό ότι η ρύθμιση αυτή, όχι μόνο δεν έρχεται να κατοχυρώσει την ασφάλεια των εκπαιδευτικών, αλλά είναι το εργαλείο με το οποίο χαράσσεται αριστοτεχνικά ο δρόμος της διαθεσιμότητας – απόλυσης χιλιάδων εκπαιδευτικών. Η οργανικότητα σε σχολείο είναι τελικά το αριστοτεχνικό και σατανικό σε σύλληψη εργαλείο απόλυσης των πλεοναζόντων εκπαιδευτικών.
Ουσιαστικά με τη ρύθμιση αυτή καταργούνται οι οργανικές θέσεις στο υπουργείο Παιδείας και μετατρέπονται σε «οργανικές» στη σχολική μονάδα για όλους τους εκπαιδευτικούς. Το υπουργείο Παιδείας τοποθετεί όλους τους εκπαιδευτικούς με «οργανική» σε κάποιο σχολείο, άρα δένει την ύπαρξή τους με την πορεία του σχολείου αποκλειστικά. Η «τύχη» του σχολείου θα προσδιορίζει την «τύχη» του εκπαιδευτικού που έχει οργανική θέση στο σχολείο.
Το σχέδιο έχει ως εξής: «Κατασκευάζονται» χιλιάδες πλεονάζοντες εκπαιδευτικοί και κατόπιν, με τα «κριτήρια διαθεσιμότητας» και με τη συνδρομή του νόμου για την αξιολόγηση του προσωπικού, φεύγουν αυτοί που έχουν τα λιγότερα μόρια. Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης με δήλωσή του στην εφημερίδα «Greek Herald Tribune» ξεκαθαρίζει την πρόθεση της κυβέρνησης να θέσει σε διαθεσιμότητα, και να προχωρήσει και σε απολύσεις, όσους «περισσεύουν».
Αφού, λοιπόν, το υπουργείο Παιδείας τοποθετήσει όλους, όπως λέει, στα σχολεία, μετά θα έχει τη δυνατότητα «αξιοκρατικά» να βγάζει σε διαθεσιμότητα όσους περισσεύουν με κριτήριο τη βαθμολογία που ήδη έχει βάλει (ο νόμος με τα κριτήρια διαθεσιμότητας που πέρασε το καλοκαίρι: τρόπος διορισμού, χρόνια υπηρεσίας, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες, υπολογιστές, διοικητική εμπειρία κ.λπ. συν αξιολόγηση), δηλαδή, θα θέτει σε διαθεσιμότητα-απόλυση «αξιοκρατικά» τους πλεονάζοντες που έχουν τα λιγότερα μόρια.
Η μοριοδότηση είναι κομμένη και ραμμένη έτσι ώστε να παίρνουν τα λιγότερα μόρια όσοι έχουν περισσότερα χρόνια υπηρεσίας και μισθούς που κυμαίνονται από 1.100 έως 1.500 ευρώ. Τυχαίο; Καθόλου, αν σκεφτεί κανείς ότι, εκτός από την απαλλαγή του κρατικού προϋπολογισμού από τους «υψηλόμισθους» των 1.200 ή 1.300 ευρώ, δίνεται και μια μεγάλη ευκαιρία στην ηγεσία του υπουργείου να ξεδιπλώσει την πιο δηλητηριώδη αλλά παράλληλα και πειστική επικοινωνιακή καμπάνια: «Για κάθε έναν βαριεστημένο, κουρασμένο, αδιάφορο και με χαμηλά προσόντα εκπαιδευτικό θα προσλαμβάνουμε νέα παιδιά, με φρέσκες ιδέες, ορεξάτα, με ξένες γλώσσες και μεταπτυχιακά και πλήθος επιμορφώσεις».
Φυσικά θα ξεχάσει να αναφέρει ότι οι νέοι αυτοί πτυχιούχοι θα έχουν μισθό 650-700 ευρώ και εργασιακές συνθήκες που θα πλησιάζουν αυτές των αρχών του προηγούμενου αιώνα.
Εκπαιδευτική… «Ηρωδιάδα»
δ. Παράλληλα ο πρόσφατος νόμος για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με τον οποίο αλλάζει όλη η δομή και η κατεύθυνση του Γενικού Λυκείου και της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, συνδέεται, εκτός των άλλων πολύ σοβαρότερων ζητημάτων, και με την επιχείρηση μείωσης του εκπαιδευτικού προσωπικού.
Με τις πανελλαδικού χαρακτήρα εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, με άλλα λόγια με την κρυφή ενσωμάτωση του συστήματος επιλογής στην καρδιά της λυκειακής βαθμίδας, οδηγείται, με μαθηματική ακρίβεια, στην απόρριψη και στον εξοστρακισμό τουλάχιστον του 25% του μαθητικού πληθυσμού. Είναι φανερό ότι μέσα σε λιγότερο από μια πενταετία λειτουργίας του Γενικού Λυκείου, αυτό θα έχει χάσει περίπου 50.000 μαθητές από τους 200.000 που φοιτούν σήμερα. Λιγότεροι μαθητές, λιγότερα σχολεία, λιγότεροι καθηγητές.
Στόχος, για το μεγαλύτερο μέρος από τους μαθητές που θα φεύγουν από το Γενικό Λύκειο ως «πλεονάζον προσωπικό» σε επιχείρηση που «εξυγιαίνεται», ούτε καν η επαγγελματική εκπαίδευση αλλά η φτηνή κατάρτιση τύπου ΙΕΚ δημόσιου και ιδιωτικού, στην αρχή φαινομενικά δωρεάν και έπειτα κανονικά με δίδακτρα.
Χρ. Κάτσικας www.efsyn.gr
Νίκος Καββαδίας: Ο Κεφαλλονίτης ποιητής που χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία...
Ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας. Ο πατέρας του, Χαρίλαος, είχε τη ρωσική υπηκοότητα και διατηρούσε επιχείρηση εισαγωγών - εξαγωγών. Η μητέρα του, Δωροθέα, ήταν κεφαλλονίτικης καταγωγής. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, η οικογένειά του επέστρεψε στην Κεφαλονιά και το 1921 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου τελείωσε το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο.
Το 1928 δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή, αλλά την ίδια χρονιά αρρωσταίνει βαριά ο πατέρας του και αναγκάζεται να δουλέψει. Για μερικούς μήνες εργάζεται σε ναυτικό γραφείο, κρατώντας τα λογιστικά βιβλία, και τον επόμενο χρόνο, αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα του, μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό.
Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αποτυπώνει στο χαρτί τις εικόνες από τα μέρη που επισκέπτεται, τη ναυτική ζωή, τους ναυτικούς και τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, τη θάλασσα και τις γυναίκες. Τον Ιούνιο του 1933 κυκλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Μαραμπού και εισαγωγικό σημείωμα του Καίσαρα Εμμανουήλ. Το βιβλίο τυπώνεται σε 245 αντίτυπα, στο τυπογραφείο του περιοδικού Ο Κύκλος, με έξοδα του ίδιου.
Το 1939 παίρνει το δίπλωμα ασυρματιστή, αν και αρχικά ήθελε να γίνει καπετάνιος. Ακολουθεί ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, πηγαίνει στρατιώτης στην Αλβανία και στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής μένει ξέμπαρκος στην Αθήνα. Ξαναμπαρκάρει το 1944 και ταξιδεύει αδιάκοπα ως ασυρματιστής σ’ όλο τον κόσμο.
Τον Ιανουάριο του 1947 εκδίδεται η δεύτερη ποιητική συλλογή του Πούσι κι επανεκδίδεται, ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια, το εξαντλημένο Μαραμπού από τον Θανάση Καραβία, ο οποίος το Μάρτιο του 1954 θα κυκλοφορήσει και τη Βάρδια, το μοναδικό πεζό του Νίκου Καββαδία.
Από το τελευταίο ταξίδι του επέστρεψε το Δεκέμβριο του 1974 και αμέσως ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την έκδοση της τρίτης ποιητικής συλλογής του, την οποία όμως δεν πρόλαβε να δει τυπωμένη. Πέθανε ξαφνικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην ατζέντα του βρέθηκαν τρεις στίχοι που ήθελε να τους προτάξει στο Τραβέρσο, κάτι που δεν έγινε...
“
Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.
”
Τρία χρόνια μετά το θάνατό του, κάποια από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Θάνο Μικρούτσικο, στο δίσκο Σταυρός του Νότου. Μέσω αυτών των τραγουδιών, και άλλων που ακολούθησαν, ο Νίκος Καββαδίας έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό.
img
sansimera.gr
Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2014
Μίκαελ Σουμάχερ: Ο άνθρωπος πίσω από τον ήρωα!
Ο Σουμάχερ είχε γενέθλια τις προάλλες, συμπλήρωσε τα 45 του χρόνια. Δυστυχώς για τον ίδιο και την οικογένειά του αλλά και τα εκατοντάδες εκατομμύρια οπαδούς του σε όλο τον κόσμο δεν μπόρεσε να τα γιορτάσει όπως θα ήθελε. Βρίσκεται καθηλωμένος σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου στη Γκρενόμπλ με τους γιατρούς να παρακολουθούν στενά την πορεία του χτυπημένου εγκεφάλου. Το ατύχημα συνέβη την προηγούμενη Κυριακή 29/12 στις Άλπεις όπου ο Γερμανός έκανε σκι εκτός πίστας. Τα όσα επακολούθησαν και αναφέρομαι κυρίως στις εκδηλώσεις του κόσμου που “έσπρωξαν” τα media σε εκτεταμένη κάλυψη των γεγονότων ήταν αποκαλυπτικά για τις διαστάσεις που έχει παγκοσμίως ο μύθος του “Σούμι”.
Ο συνδυασμός της ακραίας ατυχίας, της συμπάθειας στο πρόσωπό του αλλά και του δράματος που εξελίσσεται έφεραν τις ειδήσεις που αφορούσαν στον τραυματισμό του, πολύ ψηλά σε απήχηση, δημοσιογράφος έφτασε στο σημείο να μασκαρευτεί παπάς προσπαθώντας να μπει στο δωμάτιο που νοσηλεύεται ο Σουμάχερ! Άραγε τι θα έκανε εκεί;
Ο 45χρονος Γερμανός κατά την άποψή μας είναι ο μόνος πιλότος της F1, που κατάφερε να ξεφύγει από το πλαίσιο του μηχανοκίνητου αθλητισμού και να καθιερωθεί ως αθλητής παγκόσμιας εμβέλειας. Η επιτυχία του, η διάρκεια του, η προσωπικότητά του αλλά και ο σκληρός ανταγωνισμός που αντιμετώπισε συνθέτουν έναν καταπέλτη που τον εκτόξευσε πέρα από όρια του motorsport, επιτρέποντάς του να σταθεί επάξια δίπλα σε ονόματα όπως ο Τζόρνταν, ο Καρέλιν, ο Γκεμπρεσιλασιέ και άλλοι. Οι τιμητικές διακρίσεις του “Αθλητή της Χρονιάς” επισφράγισαν την απήχηση του φαινομένου. Την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του, γερμανικό περιοδικό τον έχει πείσει να κάνει μια εργομετρική ‘κόντρα’ με το δεκάρι της Εθνικής Γερμανίας και κορυφαίο ποδοσφαιριστή Λόταρ Ματέους. Ο Μίκαελ αποδεικνύεται ελαφρώς καλύτερος από τον Λόταρ, αποτέλεσμα ατελείωτων ωρών προπόνησης και σκληρής προσπάθειας.
Αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας του, ο Σουμάχερ δε στηρίχτηκε στο εξωπραγματικό ταλέντο όπως π.χ. ο Ράικονεν (όχι ότι στερείτο ταλέντου!), ούτε στο όνομα όπως ο Βιλνέβ, ή στην στρατηγική και στην μέθοδο όπως οι Λάουντα και Προστ. Ο Σουμάχερ έγραψε πρώτο το όνομά του σε κάθε λίστα με τα σχετικά ρεκόρ της F1, δουλεύοντας απάνθρωπα.
Φτωχικά χρόνια!
Ο πατέρας του ήταν οικοδόμος και την εποχή που γεννήθηκε ο Σουμάχερ είχε την καντίνα στην πίστα καρτ του Κέρπεν και η μάνα του τον βοηθούσε. Ο μικρός Μίκαελ έφτιαξε το πρώτο του καρτ από τα παλιά εξαρτήματα άλλων παιδιών. Σύντομα δείχνει απτά δείγμα ταλέντου κερδίζοντας το Γερμανικό πρωτάθλημα καρτ και γίνεται γνωστός μέσα από την κόντρα του με τους Φρέντσεν και Βέλντινγκερ στη Formula 3 και τα σπορ πρωτότυπα.
Φτάνοντας στη F1, το 1991 λέει ψέματα ότι γνωρίζει καλά την πίστα στο Σπα. Στην πραγματικότητα την έχει διανύσει μόνο με ποδήλατο. Ο Τζόρνταν του δίνει την ευκαιρία, ο Σουμάχερ εντυπωσιάζει στον πρώτο αγώνα, ο Μπριατόρε τον αρπάζει στην Μπένετον και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ο Σουμάχερ σημειώνει την πρώτη του νίκη στο Σπα, ακριβώς ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο του. Πολύ σύντομα είναι σε επίπεδο να κοντράρει τα αστέρια της εποχής, Σένα, Μάνσελ. Πιέζει την Williams του Σένα όταν ο Βραζιλιάνος χάνει τον έλεγχο στη στροφή Ταμπουρέλο και σκοτώνεται το Μάιο του 1994.
Δεκαπέντε μέρες μετά είναι η πρώτη φορά που τον βλέπω από κοντά στο Μονακό. Μου είχε κάνει αλγεινή εντύπωση θυμάμαι, ότι στα πιτ της Benetton έπαιζε δυνατά ροκ μουσική, σε πλήρη αντίθεση με την πένθιμη ατμόσφαιρα των πάντοκ. Του άρεσε τότε να δουλεύει με μουσική. Στις δοκιμές της Πέμπτης έχει τραυματιστεί πολύ σοβαρά ο φίλος του και συναγωνιστής του, Καρλ Βέλτινγκερ στα πόδια και στο κεφάλι όταν έχασε τον έλεγχο της Sauber στην έξοδο του τούνελ.
Ο Αυστριακός που μετά απ’ αυτό το ατύχημα δε θα μπορέσει ν’ αγωνιστεί ξανά στη F1, παραμένει βδομάδες σε κώμα στο νοσοκομείο. Οι Σουμάχερ και Φρέντσεν είναι στο πλευρό του, τότε ο Φρέντσεν συνοδεύεται από μια άγνωστη νεαρή Γερμανίδα ονόματι Κορίνα Μπεκς. Ο Σουμάχερ γοητεύεται, γι’ αυτόν δεν αποτελεί εμπόδιο ότι συνοδεύει το φίλο και συναθλητή του και ένα χρόνο μετά η Κορίνα είναι γυναίκα του, το όλο θέμα αποτέλεσε μέγα σκάνδαλο στον γερμανικό Τύπο. Με την Κορίνα ο Γερμανός θα αποκτήσει 2 παιδιά, την Τζίνα Μαρία το 1997, και τον Μικ το 1999. Ο γιός του βρίσκονταν μαζί του την ώρα του ατυχήματος.
Ο Σουμάχερ στα τέλη του 1995 έχει ήδη 2 παγκόσμιους τίτλους με τη Benetton και παίρνει τη μεγάλη μεταγραφή για τη Ferrari. Πλέον το lifestyle του έχει αρχίσει ν’ αλλάζει, τα ιδιωτικά ελικόπτερα και αεροπλάνα έχουν αντικαταστήσει το παλιό Opel της οικογένειας και μόνο κάποιες φωτογραφίες της εποχής, με τον πατέρα του, Ρολφ, στα πιτ, με ανοιχτό πουκάμισο και χοντρή χρυσή καδένα να στολίζει το δασύτριχο στήθος, θυμίζουν την εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Αγόρασε σπίτι με λίμνη!
Από το 1996 ο Σουμάχερ έχει αρχίσει να βγάζει πολλά λεφτά όχι μόνο λόγω των αμοιβών του από τη F1, όπως μπορεί πολλοί να υποθέτουν. Τα συμβόλαιά του με τη Ferrari είναι χρυσά αλλά τα πολλά λεφτά προέρχονται από την πώληση αναμνηστικών. Δίπλα του σε ρόλο μάνατζερ βρίσκεται ο κύριος “10%” ο πολύς Βίλι Βέμπερ. Ο Γερμανός μάνατζερ έχει κατορθώσει να περάσει στους όρους του συμβολαίου με τη Ferrari το δικαίωμα να πουλούν αναμνηστικά, “Σουμάχερ” χρησιμοποιώντας και το θρυλικό λογότυπο της Ιταλικής εταιρείας. Ακόμη και σήμερα ο πολύς κόσμος έχει ταυτίσει την εικόνα του Σουμάχερ με την κόκκινη φόρμα, λες και οι Benetton, Mercedes δεν υπήρξαν ποτέ.
Ο τότε 28χρονος Γερμανός, ήδη πατέρας, αναζητά σπίτι στην Ελβετία. Βρίσκει το ιδανικό μέσα σε κάμποσα εκτάρια ιδιόκτητου δάσους. Τσακώνεται με τους γείτονες που δεν τον αφήνουν να κόψει δέντρα για να φτιάξει ένα μικρό αεροδρόμιο που θα τον διευκόλυνε στις μετακινήσεις του. Το πουλά και αγοράζει άλλο σπίτι, με λίμνη όπου μπορεί να προσγειώνεται υδροπλάνο. Είναι η εποχή που το “πνεύμα της Formula 1″ τον κυριεύει. Θέλει να πηγαίνει με το υδροπλάνο στο κεντρικό αεροδρόμιο όπου τον περιμένει το lear jet για να μη χάνει καθόλου χρόνο. Στις εγκαταστάσεις της Ferrari στο Φιοράνο, υπάρχει ακόμη και σήμερα ως μουσείο το σπίτι του Έντσο Φεράρι. Τα έπιπλα, οι συσκευές, τα χαρτιά, στο γραφείο όλα είναι όπως τα άφησε ο Γέρος το 1988.
Οι μόνες τροποποιήσεις έγιναν το 1996. Ο εργασιομανής Σουμάχερ αρνούνταν να χάνει χρόνο πηγαίνοντας στη βίλα που του είχαν παραχωρήσει οι Ιταλοί και απαίτησε να τροποποιηθούν δυο χώροι. Τους έχω επισκεφτεί και μεταφέρω: Στον ένα έφτιαξε ένα υπερσύγχρονο γυμναστήριο με τα καλύτερα όργανα της εποχής. Στον άλλο, ένα πολύ μικρό δωμάτιο, έβαλε ένα κρεβάτι για να κοιμάται και μια ντουλάπα για τα ρούχα. Ναι αυτός, ο πανίσχυρος και πάμπλουτος άσος της F1, ζούσε ασκητικά στις μέρες των δοκιμών εξέλιξης. Ξεκινούσε τη μέρα με γυμναστήριο, έβγαινε στην πίστα που ήταν έξω από την πόρτα για δοκιμές και συνέχιζε με γυμναστική το απόγευμα. Το βράδυ ομάδα, ειδικών φροντίζει για την μεταμόρφωσή του. Ο νεαρός άξεστος Γερμανός επαρχιώτης, βελτιώνει τα Αγγλικά του, μαθαίνει Ιταλικά και το κυριότερο επικοινωνία. Παίρνει μαθήματα ηθοποιίας εξασκείται στη γλώσσα του σώματος, μαθαίνει να ελέγχει τα συναισθήματά του και τις εκφράσεις του. Ο Σουμάχερ που κοπανάει το Βιλνέβ στη Χερέθ για να μη χάσει τον τίτλο το 1997, ο Σουμάχερ που πάει στα πιτ της McLaren να κάνει τσαμπουκά στον Κούλθαρντ μετά τη σύγκρουση στο Σπα του 1998 δίνει αργά αλλά μεθοδικά την θέση του σ’ ένα τζέντλεμαν της επικοινωνίας και του άψογου φαίνεσθε. Η μεταμόρφωσή του σ’ αυτό τον τομέα είναι ανάλογου διαμετρήματος με τις επιτυχίες του στην πίστα κατά την άποψή μας. Πλέον δίπλα του βρίσκεται η δική του εκπρόσωπος Τύπου, η Σαμπίν Κεμ που ακόμη και σήμερα έχει αυτό το ρόλο.
Το πνεύμα της F1!
Οι Ιταλοί τον λατρεύουν από το 1996 όταν κέρδισε με τη Ferrari στη Μόντσα. Όταν παίρνει το πρώτο πρωτάθλημα στην Ιαπωνία το 2000, τον αποθεώνουν.
Ο ίδιος στο διάστημα των 15 ημερών μέχρι το επόμενο GP στη Μαλαισία έχει νοικιάσει ένα νησί για να ξεκουραστεί με την Κορίνα. Φτάνοντας στην Κουάλα Λουμπούρ ρωτούν οι δημοσιογράφοι τη γυναίκα του τι άλλαξε μετά την κατάκτηση του τίτλου: ” Έκανε μόνο 5 ώρες προπόνηση αυτές τις μέρες”.
Είναι η εποχή που η εξέλιξη των ηλεκτρονικών προσθέτει συνεχώς κουμπιά στο τιμόνι της F1, ο Σουμάχερ έχει διαμορφώσει ένα σκοτεινό δωμάτιο σπίτι του. Κάθεται μπροστά στο τιμόνι και η Κορίνα του διαβάζει μέσω μικροφώνου διάφορα σενάρια συνδυασμών, πίστας – στροφής και καιρικών συνθηκών. Ο Σουμάχερ ρυθμίζει στα τυφλά και πολλές φορές το χάραμα τους βρίσκει να παλεύουν όταν κάτι δεν του βγαίνει. Λέγανε χαρακτηριστικά στη Ferrari το 2007 πρώτη χρονιά χωρίς Σουμάχερ: “Αν ο Ράικονεν ασχολούνταν με τις ρυθμίσεις στο τιμόνι θα πήγαινε 1 sec ταχύτερα στο γύρο”. Πολλοί αναφέρονται στις μηχανικές του γνώσεις, ο συμπατριώτης μας και επικεφαλής σχεδιασμού της Ferrari, Νικόλας Τομπάζης μας έχει ξεκαθαρίσει σε ανύποπτο χρόνο: ” Δεν είναι μηχανολόγος, ούτε έχει τέτοιες γνώσεις. Είναι όμως απίστευτα μεθοδικός και πεισματάρης και δεν σταματά αν δεν έχει ικανοποιηθεί από τις απαντήσεις ως και την τελευταία λεπτομέρεια”.
Είναι αυτό το πνεύμα που μεταμορφώνει τη Ferrari από μια ομάδα που “όταν βλέπουν μια κηλίδα λάδι τη σκουπίζουν” σε παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Στο GP του Αγίου Μαρίνου το 2003 ο Σουμάχερ έδωσε ένα δείγμα του μεγαλείου του. Παρασκευή βράδυ μετά τις ελεύθερες δοκιμές μαθαίνει πως η μητέρα του έχει τραυματιστεί σοβαρά πέφτοντας στο μπάνιο. Φεύγει αεροπορικώς για Γερμανία, βρίσκεται στο πλευρό της μέχρι το Σάββατο το πρωί, τα πράγματα είναι πολύ άσχημα, επιστρέφει στην Ίμολα, παίρνει pole position ξαναπάει δίπλα της, η μάνα του καταλήγει, αυτός επιστρέφει Κυριακή στην πίστα κερδίζει και ανεβαίνει στο βάθρο με πένθος στο μανίκι. Δε συμμετείχε απλά στον αγώνα, κέρδισε και να είστε βέβαιοι ότι δεν του χαρίστηκε κανείς.
Η προσωπική περιουσία του Σουμάχερ ξεπερνά τα 700 εκ. ευρώ. Ο ίδιος έγινε γνωστός για το φιλανθρωπικό του έργο όταν πρόσφερε 10 εκ. ευρώ στους πληγέντες από το τσουνάμι στην Ινδονησία. Είναι επίσης πρεσβευτής της Ουνέσκο, συμμετείχε σε φιλανθρωπικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες της Nazionale Piloti των οδηγών της F1 ενώ έχει συμβάλει στην καμπάνια της FIA για την οδική ασφάλεια.
Η ζωή μετά τη F1!
Η πρώτη αποχώρηση το 2006 θα τον φέρει στα 37 του σε μια λανθάνουσα κατάσταση. Για πρώτη φορά έχει το χρόνο και το χρήμα ν’ ασχοληθεί με ότι θέλει. Αναζητά την αδρεναλίνη της F1, σε πολλά επικίνδυνα σπορ. Πτώσεις με αλεξίπτωτο, αγώνες με μοτοσικλέτες όπου τραυματίστηκε σοβαρά στον ώμο, ποδόσφαιρο όλα αυτά δεν τον γεμίζουν. Η επιστροφή του στη F1 το 2010 με τη Mercedes δεν ήταν αυτή που προσδοκούσε. Πιθανόν υστερούσε σε απόδοση γιατί δεν μπορούσε να κάνει δοκιμές εξέλιξης κατά το δοκούν όπως στην εποχή της παντοκρατορίας του. Βλέπετε στον προσομοιωτή δεν μπορούσε να δουλέψει όπως τα νεαρά παιδιά, ζαλίζονταν, σ’ αυτό το περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας. Η φυσιολογική φθορά του χρόνου σε συνδυασμό με την υπέρμετρη καταπόνηση τόσα χρόνια έχουν αφήσει σημάδια στο μυαλό και στο σώμα. Μετά από 3 χρόνια αποχωρεί οριστικά στα τέλη του 2012.
Τελευταία φορά που τον συνάντησα και είχα ευκαιρία να μιλήσω λίγο περισσότερο μαζί του όπως και να τον δω για αρκετές ώρες να κινείται στον ίδιο χώρο, ήταν πέρυσι το Μάιο στις 24ώρες του Νίρμπουργκρινγκ. Έδειχνε πρόωρα γερασμένος χωρίς την οξύνοια και την οξυδέρκεια που τον διέκρινε, με δυσκολία αντίληψης του χώρου, σα να μην άκουγε καλά. Σήμερα ο άνθρωπος που έκανε όλο τον πλανήτη να παρακολουθεί F1, οι μισοί για να τον δουν να κερδίζει και οι άλλοι μισοί για να τον δουν να χάνει, δίνει μια άνιση μάχη με τα τραύματά του. Αν υπάρχει έστω και μια πιθανότητα, είμαστε σίγουροι πως είναι ικανός να τα καταφέρει. Αν όχι ας αναλογιστεί ο Θεός το μεγαλείο του ανδρός πράττοντας τα δέοντα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)