Πώς ενημερωνόμαστε στην Ελλάδα σήμερα...

Πώς χρησιμοποιούν οι Έλληνες τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Με ποιον τρόπο επιλέγουν να ενημερώνονται; Τι πιστεύουν για τα μμε; Όλες οι απαντήσεις σε ένα γράφημα του ΑΠΕ.
Το 28% των Ελλήνων φαίνεται πως εμπιστεύεται τις ειδήσεις στην τηλεόραση, ενώ..
όσον αφορά τη γενικότερη εικόνα που έχουν για τα μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με το γράφημα:
- Το 39% πιστεύει ότι ελέγχουν επαρκώς πολιτικούς και επιχειρηματίες
- Το 32% ότι καλύπτουν θέματα που τους αφορούν
- Το 9% ότι δεν καλύπτουν τα γεγονότα με αρνητική χροιά
- Το 53% ότι τους ενημερώνουν για τα γεγονότα της ημέρας
- Το 46% ότι τους βοηθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει
Ως κύρια πηγή πρόσβασης σε ειδήσεις στο διαδίκτυο το 28% επιλέγει την απευθείας πρόσβαση σε ενημερωτικές ιστοσελίδες, το 29% προτιμά τις μηχανές αναζήτησης και το 25% τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Πιο δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης παραμένει το Facebook, καθώς το επιλέγει το 56%.
Ακολουθεί το YouTube με 36%, το Messenger με 25%, το Viber με 17%, το Instagram με 15% και το Twitter με 12 %.
 

Ο Αμαζόνιος φλέγεται...

 Kαίγεται επί ημέρες ο μεγαλύτερος «πνεύμονας» του πλανήτη, το δάσος του Αμαζονίου. Οι αναρτήσεις στο διαδίκτυο μαρτυρούν τη θλιβερή οικολογική καταστροφή και πολλοί χρήστες σημειώνουν ότι τα διεθνή media δεν ασχολούνται όσο θα έπρεπε.
Σύμφωνα με το ίδρυμα της διαστημικής υπηρεσίας της χώρας (ΙΝΡΕ), η Βραζιλία βιώνει το μεγαλύτερο κύμα πυρκαγιών της τελευταίας 5ετίας..
Σχεδόν 73 χιλιάδες πυρκαγιές έχουν καταγραφεί από τον Ιανουάριο στο δάσος του Αμαζονίου, αριθμός κατά 82% αυξημένος συγκριτικά με την ίδια περίοδο πέρυσι. Το 2018 είχαν σημειωθεί συνολικά 40 χιλιάδες πυρκαγιές.
Ο καπνός από τις πυρκαγιές έφτασε μέχρι το Σάο Πάολο, σχεδόν 3 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, προκαλώντας ακόμα και διακοπή ηλεκτροδότησης στην πόλη.
Ο κακός καιρός και οι πυρκαγιές, που καίνε επί μέρες απέραντες εκτάσεις και έχουν απλωθεί στις πολιτείες του Άκρε, της Ροντόνια, του Μάτο Γκρόσο και του Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ, φθάνοντας έως την τριπλή μεθόριο της Βραζιλίας, με τη Βολιβία και την Παραγουάη, ήταν οι κύριοι λόγοι για το νέφος τέφρας που απλώθηκε πάνω από το Σάο Πάολο.

Η πολιτική Μπολσονάρο
Το μεγαλύτερο τροπικό δάσος στον κόσμο, ο Αμαζόνιος είναι εξαιρετικά σημαντικό για όλον τον πλανήτη, λόγω του ποσοστού απορρόφησης του άνθρακα από τα φυτά στο έδαφος και τα ύδατα του δάσους, λειτουργώντας έτσι ως πνεύμονας οξυγόνου και κομβικής σημασίας για την επιβράδυνση του ρυθμού υπερθέρμανσης του πλανήτη. Επίσης φιλοξενεί περίπου τρία εκατομμύρια είδη φυτών και ζώων και ένα εκατομμύριο ιθαγενείς. Οι πυρκαγιές συμβαίνουν συχνά στην εποχή της ξηρασίας στη Βραζιλία, αλλά ταυτόχρονα προκαλούνται και σκόπιμα για παράνομη αποδάσωση γης και εκτροφή βοοειδών. Οι ειδικοί τονίζουν πως αιτία για τις πυρκαγιές είναι η ξηρασία, καθώς σε πολλές περιοχές δεν έχει βρέξει για πάνω από τρεις μήνες, αλλά ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό και οι μεγαλοϊδιοκτήτες γης που προκαλούν πυρκαγιές για να αυξήσουν τα εδάφη τους.

Κατά την τελευταία δεκαετία, οι προηγούμενες κυβερνήσεις κατάφεραν να μειώσουν την αποψίλωση των δασών με τη δράση των ομοσπονδιακών υπηρεσιών και ένα σύστημα επιβολής προστίμων. Όμως ο νυν ακροδεξιός πρόεδρος της χώρας Ζαΐρ Μπολσονάρο και οι υπουργοί του έχουν επικρίνει τις κυρώσεις και επιβλέπουν τη μείωση των κατασχέσεων ξυλείας και τις καταδίκες για περιβαλλοντικά εγκλήματα. Ήδη από την προεκλογική του εκστρατεία το 2018 είχε ταχθεί υπέρ της χαλάρωσης των ελέγχων για να αποφευχθεί η αποψίλωση των δασών.
Παράλληλα, από τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του αφαίρεσε αρμοδιότητες από το Ινστιτούτο Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων της Βραζιλίας και επέτρεψε τις εξορύξεις μεταλλευμάτων στις προστατευμένες περιοχές των ιθαγενών φυλών.
Τον περασμένο μάλιστα μήνα, ο Μπολσονάρο κατηγόρησε τον διευθυντή της διαστημικής υπηρεσίας της χώρας ΙΝΡΕ, που ανήκει στο υπουργείο Επιστημών και Τεχνολογίας, ότι ψεύδεται για την κλίμακα αποψίλωσης του Αμαζονίου και προσπαθεί να υπονομεύσει την κυβέρνηση. Η κατηγορία του ήρθε όταν η ΙΝΡΕ δημοσίευσε στοιχεία που δείχνουν αύξηση της αποψίλωσης των δασών κατά 88% τον Ιούνιο σε σύγκριση με τον ίδιο μήνα πριν από ένα χρόνο.
Ο διευθυντής του οργανισμού αμέσως μετά απολύθηκε ενώ η υπηρεσία επέμεινε ότι τα δεδομένα της είναι 95% ακριβή.

Οι επικριτές του κατηγορούν τον Μπολσονάρο για την καταστροφή του Αμαζονίου, λέγοντας ότι ενθαρρύνει τους κτηνοτρόφους και τους αγρότες να «καθαρίσουν» τη γη και οι επιστήμονες συμφωνούν ότι το τροπικό δάσος υπέστη ζημίες με επιτάχυνση από τότε που ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο.
«Η προεδρία Μπολσονάρο ισοδυναμεί με ανυπολόγιστη καταστροφή για το δάσος του Αμαζονίου και τις φυλές που κατοικούν σε αυτό», δήλωσε στην Deutsche Welle ο διευθυντής της οργάνωσης «Amazon Watch» Κριστιάν Πουαριέ.
O Μπολσονάρο, από την πλευρά του, δήλωσε με αρκετή δόση ειρωνείας εν μέσω πυρκαγιών: «Με αποκαλούσαν Αλυσοπρίονο (Captain Chainsaw). Τώρα είμαι ο (Ρωμαίος Αυτοκράτορας) Νέρων που βάζω φωτιά στον Αμαζόνιο. Αλλά είναι η εποχή των πυρκαγιών».
Έφτασε να κατηγορεί, απαντώντας έτσι στις καταγγελίες τους, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις ότι προκάλεσαν τις πυρκαγιές για να εκδικηθούν την κυβέρνησή του που μειώνει τη χρηματοδότησή τους. Δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο βέβαια και δεν έδωσε ονόματα για να υποστηρίξει αυτή τη θεωρία, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν «γραπτά αρχεία για τις υποψίες».

                                                                                                                                Πηγή: tvxs.gr

Μερικές σκέψεις καθώς επιστρέφουμε...

Διαβάζουμε από τον Περικλή Κοροβέση...
 "Οι τυχεροί σήμερα δουλεύουν 8ωρο. Οι λιγότερο τυχεροί 10ωρο. Και οι ακόμα λιγότερο τυχεροί 14ωρο. Και οι άτυχοι καθόλου. Τώρα, ποιος είναι τυχερός και ποιος άτυχος είναι ένα δύσκολο ερώτημα. Ειδικά αν θέσουμε το πρόβλημα από τη σκοπιά των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της ελευθερίας του.
Γιατί ακόμα και αυτό το 8ωρο -που είναι θέμα χρόνου να εξαφανιστεί νομίμως- δεν είναι ποτέ καθαρό.. Πρέπει να υπολογίσουμε και τον χρόνο μετάβασης και επιστροφής από τη δουλειά. Υπάρχουν ακόμα οι υποχρεωτικές υπερωρίες, είτε πληρώνονται είτε δεν πληρώνονται, που μειώνουν τον ελεύθερο χρόνο. Ο Σενέκας είχε πει πως η μόνη περιουσία που έχουμε είναι ο χρόνος μας. Δηλαδή τι χρόνο διαθέτουμε για να ζήσουμε τη ζωή μας, που είναι πεπερασμένη. Και σε αυτό το πέρασμα, κανονικά, πρέπει να ζήσουμε μια αιωνιότητα.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο στον πλανήτη μας που για να ζήσει πρέπει να δουλέψει. Στην άγρια φύση όλα είναι δωρεάν: τροφή, κατοικία, μετακίνηση, διασκέδαση, χωρίς διάκριση καθημερινής ζωής και διακοπών. Και εφοδιασμένα με καθοριστικά ένστικτα, αν δεν έχουν το κατάλληλο περιβάλλον, εξαφανίζονται. (Εκατοντάδες χιλιάδες είδη της χλωρίδας και της πανίδας έχουν εξαφανιστεί από κεφαλαιοκρατικά αίτια.)
Ο άνθρωπος προσαρμόζεται. Κατά κανόνα κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει και τον καταπιέζει, για να έχει, έστω και κατά προσέγγιση, αυτά που τα ζώα έχουν δωρεάν. Από αυτή τη δουλειά, θεωρητικά, ξεφεύγουν μόνο οι άνεργοι που έχουν όλο το εικοσιτετράωρο στη διάθεσή τους.
Πρακτικά όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Ολος αυτός ο ελεύθερος χρόνος ξοδεύεται στην αναζήτηση μιας δουλειάς, αν βέβαια ο άνεργος έχει ακόμα την ψυχική δύναμη να το κάνει. Η ανεργία και η αβεβαιότητα για δουλειά -σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες- ισοδυναμούν με την κούραση που έχει κάποιος που δεν έχει κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ.
Αυτό καταλήγει σε κατάθλιψη και απελπισία που μπορεί να οδηγήσει σε αυτοκτονία. Οι πιο δυναμικοί μπορούν να βρουν διέξοδο στα επαγγέλματα της παραβατικότητας, που δεν γνωρίζουν ανεργία, ή στην καλύτερη περίπτωση να πολιτικοποιηθούν και να ενταχθούν ή να δημιουργήσουν κινήματα.
Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι ψηφίζουν. Πού όμως να βρουν τον χρόνο να πληροφορηθούν και να καταλάβουν το γιατί της κατάστασής τους και τι αντιπροσωπεύει το κόμμα που διάλεξαν; Το μόνο μέσον που έχουν είναι η τηλεόραση και για τους ταξιτζήδες το ραδιόφωνο (συνήθως Real FM). Αν δούμε το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εμπορικών τηλεοπτικών σταθμών, θα πέσουμε σε εφοπλιστές που επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους και στον ημερήσιο Τύπο.
Και με τη διαμεσολάβηση δημοσιογράφων καριέρας, που κατά κανόνα κορυφή της καριέρας τους θεωρούν μια κυβερνητική θέση, περνάει το αφήγημα πως τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των επενδυτών ταυτίζονται με τα συμφέροντα των φτωχών. Ή πως πια δεν υπάρχει διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς. Να είμαστε ρεαλιστές. Το συμφέρον μας πρώτα.
 Ποιο είναι το αντίδοτο στις καταστάσεις αυτές που τα τελευταία χρόνια ξεδιπλώνονται μπροστά μας; Ανεξάρτητα ΜΜΕ που να μπορέσουν να ξεφύγουν από το περιθώριο και να γίνουν μαζικά. Μια τέτοια περίπτωση ήταν η γαλλική «Le Soir», που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέκτησε την πρώτη θέση εκτοπίζοντας μεγαθήρια.

Η ιστορία της είναι συναρπαστική. Στο τέλος του 1936, τότε που στην εξουσία ήταν το Λαϊκό Μέτωπο, το ΚΚΓ θέλει μια ανοιχτή-λαϊκή εφημερίδα, που να μην είναι κομματική -τον ρόλο αυτόν τον είχε η «L’ Humanite»- και να συγκεντρώσει όλη την προοδευτική διανόηση που δεν ήταν ενταγμένη στο κόμμα. Ο Λουί Αραγκόν δέχεται τη θέση του διευθυντή, με τον όρο πως θα έμπαινε και ένας συνδιευθυντής που δεν θα ήταν μέλος του κόμματος.
Και βρέθηκε ο Ζαν Ρισάρ Μπλος, εξέχουσα προσωπικότητα της ευρύτερης Αριστεράς. Ανάμεσα στους συνεργάτες ο Πολ Νιζάν, ο Λουί Γκιγιού, ο Ζαν Κοκτό, ο Ζορζ Σαντούλ, ο Ζαν Ρενουάρ, ο Αντρέ Μαλρό και η Ελσα Τριολέ με αντικείμενο τη μόδα. Γραμμή της εφημερίδας ήταν να αναδείξει τα κοινωνικά προβλήματα και να υπερασπιστεί τα επιτεύγματα του Λαϊκού Μετώπου (40ωρο την εβδομάδα, πληρωμένη άδεια, γενικευμένη κοινωνική ασφάλεια κ.λπ.) που ήταν ο στόχος της Δεξιάς (αυτής που αργότερα συνεργάστηκε με τους ναζί και συγκρότησε την κυβέρνηση του Πετέν). Υποστήριξε τις 10.000 απεργίες (από αυτές οι 8.000 ήταν καταλήψεις).
Πριν από την απαγόρευσή της το 1939, είχε γίνει ανταγωνιστική της «Paris-Soir», που ήταν πρώτη σε κυκλοφορία. Δεν υπήρχε καμία προπαγάνδα για το κόμμα και το βάρος είχε πέσει στα κοινωνικά προβλήματα, που τα αναδείκνυε με μεγάλα ρεπορτάζ, στον αντιφασισμό και στις τέχνες και τα γράμματα που είχαν εξέχουσα θέση. Στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής οι πιο πολλοί συντάκτες, ανάμεσά τους και ο Αραγκόν, βρήκαν στέγη στο παράνομο περιοδικό «Les Lettres Francaises».
Το 1953 η εφημερίδα κλείνει. Πώς αυτό; Κυριάρχησε η σκληρή κομματική γραμμή των καθαρόαιμων σταλινικών και έγινε προπαγανδιστικό όργανο του κόμματος. Και από πρώτη εφημερίδα που ήταν το 1945, κατέληξε τελευταία σε κυκλοφορία και πια δεν ήταν βιώσιμη.
Η σημερινή κρίση του Τύπου, που δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, οφείλεται στην αναξιοπιστία του και στο ιδιοκτησιακό του καθεστώς που είναι μεγιστάνες. Οποια εφημερίδα αξιοποιεί το καλύτερο δυναμικό μιας χώρας και δεν έχει τίποτα περιττό, επιζεί. Ανθρωποι που ψάχνονται υπάρχουν και μπορούν και συντηρούν έντυπα που παρέχουν γνώση, πέρα από την επιφάνεια."
                                                                              
                                                                                   Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 23-8-2019

Μηνολόγιο Αυγούστου 2019...

Ο Αύγουστος είναι ο δεύτερος μήνας του χρόνου που πήρε τ΄όνομά του από ιστορικό πρόσωπο -ο άλλος είναι ο Ιούλιος. Προηγουμένως ονομαζόταν Sextilis, έκτος μήνας δηλαδή στο παλιό ρωμαϊκό ημερολόγιο. Η ονομασία δεν άλλαξε όταν προστέθηκαν ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος στην αρχή, κι έτσι ο Sextilis ήταν πια όγδοος μήνας. Αρχικά ο Σεξτίλις είχε 29 μέρες, όταν όμως ο Ιούλιος Καίσαρας έκανε τη μεταρρύθμιση του ημερολογίου (που από τότε ονομάστηκε Ιουλιανό), του πρόσθεσε δυο μέρες. Ο Σεξτίλις ονομάστηκε Αύγουστος (Augustus) προς τιμή του αυτοκράτορα Αύγουστου, πράγμα που έγινε το 8 π.Χ. δηλαδή ενώ ζούσε ο αυτοκράτορας. Ωστόσο, δεν είναι αλήθεια αυτό που λέγεται, ότι τότε ο αυτοκράτορας Αύγουστος πρόσθεσε μια μέρα στον μήνα “του”, που την πήρε από τον Φλεβάρη, για να μην υστερεί ο μήνας “του” από τον Ιούλιο. Όπως είπα, την επιμήκυνση του μήνα την είχε κάνει ο Ιούλιος Καίσαρας.
Να πούμε εδώ ότι στα λατινικά το επίθετο augustus σήμαινε μεγαλοπρεπής, λέξη που έχει περάσει στις νεότερες γλώσσες. Μάλιστα στα αγγλικά το august, που σημαίνει «επιβλητικός, μεγαλοπρεπής, σεβάσμιος» (π.χ. an august figure) συμπίπτει με το όνομα του μήνα (August) ενώ στα γαλλικά το αντίστοιχο επίθετο είναι auguste αλλά το όνομα του μήνα έχει περάσει από κάμποσα κύματα κι έχει γίνει Août.

Στα δικά μας τώρα. Ο Αύγουστος δεν έχει κάποια πολύ διαδεδομένη λαϊκή ονομασία (όπως είναι π.χ. ο Αλωνάρης ή ο Θεριστής). Σε κάποια μέρη, π.χ. στα Εφτάνησα και στην Ηλεία, τον λέμε (ή λέγανε) “Άγουστος”. Ίσως από εκεί να το πήραν και οι Τούρκοι, που τον Αύγουστο τον λένε Ağustos.
 Τον Αύγουστο βέβαια έχουμε και τον Δεκαπενταύγουστο που είναι η κορύφωση του καλοκαιριού. Η βδομάδα εκείνη (περίπου) ήταν και η περίοδος της απόλυτης νέκρας για υπηρεσίες και επιχειρήσεις της μεγαλούπολης -και για τα ιστολόγια νομίζω, μηδέ του δικού μας εξαιρουμένου, αφού το Τραπεζάκι αγαπημένο σίγησε μέχρι σήμερα... Να και το μηνολόγιο του Αυγούστου, πάντα από τον Ν. Σαραντάκο:

Πε  1	Αυτοκτονία Νίκου Ζαχαριάδη στο Σουργκούτ της Σιβηρίας
Πα  2	† Ερρίκου Καρούζο
Σα  3	Κοίμησις Ιωάννου Παπαϊωάννου του μελωδού και Ανδρέου Εμπειρίκου του υπερρεαλιστού
Κυ 4	† Ιωάννου Χριστιανού Άντερσεν, του μυθοποιού
Δε 5	Κοίμησις Μέριλυν Μονρόε, Ρίτσαρντ Μπάρτον, σερ Άλεκ Γκίνες. Και γενέσιον Άννης-Σίλιας της διαδικτυακής φίλης. Και του ενός εκ των δύο αριστουργημάτων που εποίησε ο Νικοκύρης.
Τρ 6	Γενέσιον Αλεξάνδρου Φλέμιγκ, του ευεργέτου της ανθρωπότητος. Και των εν Χιροσίμα αμάχων.
Τε 7	Ηρακλείτου, του Εφεσίου φιλοσόφου
Πε 8	Του Ινδού διανοητού Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ
Πα 9	Ανάληψις Απολλωνίου του Τυανέως εκ του ιερού της Δικτύννης. Και των νεκρών στο Ναγκασάκι.
Σα 10	† Κωνσταντίνου Χριστοφορίδη, πατρός της αλβανικής φιλολογίας
Κυ 11	† Θανή Ιωάννου Ουνιάδου και Λεωνίκου γενέσιον
Δε 12	Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας
Τρ 13	Των εν Μαραθώνι, Ελλήνων προμαχούντων Αθηναίων και Παγκόσμια Ημέρα των Αριστεροχείρων. Και γενέσιον Φιδέλ του Κουβανού επαναστάτη.
Τε 14	Κοίμησις Βερτόλδου Μπρεχτ, του δραματοποιού
Πε 15	Θουκυδίδου Ολόρου Αλιμουσίου
Πα 16	Πρώτη εγγραφή εις δίσκον της ανθρωπίνης φωνής υπό Θωμά Έδισον
Σα 17	Γενέσιον Πέτρου Φερμά, του μαθηματικού
Κυ 18	† Θανή Ονωρίου Μπαλζακ
Δε 19	Εκτέλεσις του ποιητού Φρειδερίκου Γκαρθία Λόρκα
Τρ 20	Των εν Θερμοπύλαις πεσόντων Σπαρτιατών και Θεσπιέων
Τε 21	Ιωάννου Κωνσταντινίδη-Κώστα Γιαννίδη, του γλυκυτάτου μουσουργού
Πε 22	Γενέσιον Δημητρίου Γληνού, του μεγάλου διδασκάλου
Πα 23	Διεθνής ημέρα κατά του δουλεμπορίου
Σα 24	Μαρτύριον Κοσμά του Αιτωλού και γενέσιον Λέο Φερρέ
Κυ 25	Αλκιδάμαντος του ρήτορος
Δε 26	Κομφουκίου του φιλοσόφου
Τρ 27	Διακήρυξις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη. Και κοίμησις Σωτηρίας Μπέλλου.
Τε 28	Γενέσιον Ιωάννου Γκαίτε
Πε 29	† Κοίμησις Αττίκ (κατά κόσμον Κλέωνος Τριανταφύλλου) και Γεωργίου Κοτζιούλα, του κατατρεγμένου ποιητού.
Πα 30	Ρογήρου Βάκωνος
Σα 31	Πλινίου του πρεσβυτέρου

Για την υποδοχή του μήνα διαλέξαμε ένα μελαγχολικό τραγούδι του Μάριου Τόκα και του Φίλιππου Γράψα για έναν Αύγουστο που δεν γλεντήθηκε εξαιτίας  ενός χωρισμού...
 

Καλό καλοκαίρι σε όλους μας!

Φάρος Αγ. Θεοδώρων, Αργοστόλι, Κεφαλονιά

Ναζίμ Χικμέτ (1902-1963)

 “Η πιο όμορφη θάλασσα”

 Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

Κι αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε σ' τό 'χω πει ακόμα.

(Μτφ. Γιάννης Ρίτσος)

Μνήμες, 45 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο: «Βλέπαμε παντού νεκρούς»...

Λίγο μετά τις έξι το απόγευμα και μετά από περιπλάνηση περίπου μιας εβδομάδας στη θάλασσα μεταξύ Ρόδου και Κύπρου το αρματαγωγό που μεταφέρει την 107 σειρά της ΕΛΔΥΚ, φτάνει στο λιμάνι της Αμμοχώστου και αποβιβάζει τους περίπου 1.200 στρατιώτες. Είναι 19 Ιουλίου του 1974.

Ανάμεσά τους ο Γιώργος Χουλιαράς και ο Γιώργος Βουρλιόγκας δύο γειτονόπουλα 20 χρόνων από τη συνοικία του Αγίου Δημητρίου στην Πάτρα, που η προηγούμενη ζωή τους δεν τους είχε κάνει φίλους, αλλά οι επόμενες ώρες, ημέρες και χρόνια τους έκαναν συμπολεμιστές.
Μία ήρεμη νύχτα πριν ξημερώσει η τραγωδία της Κύπρου

«Φτάσαμε μετά από μεγάλο ταξίδι, επιτέλους στην Κύπρο. Είχαμε φύγει από το λιμάνι των Κεχριών στις 14 του μήνα» αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος Χουλιαράς «και ενώ το ταξίδι ήταν περίπου τρεις μέρες, εμείς το κάναμε έξι. Στο πλοίο πάνω μάθαμε για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Αλλά κάτι οι καθησυχαστικές δηλώσεις των αξιωματικών κάτι το ανέμελο της ηλικίας, που να φανταστούμε το μετά…»
Μετά την αποβίβαση οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και χωρίστηκαν σε διαφορετικούς λόχους και μετά στους θαλάμους. Μια ήρεμη νύχτα πριν ξημερώσει η τραγωδία…θυμάται, την ώρα που μία ημέρα πριν από την 45η επέτειο της εισβολής στην Κύπρο το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας δημοσιεύει ένα προκλητικό βίντεο που έχει δημιουργηθεί ειδικά γι’ αυτήν την περίσταση.
«Την ώρα που είχαμε πάει για το πρωινό ρόφημα, λίγο πριν τις έξι, ακούσαμε αεροπλάνα να πετούν πάνω από το στρατόπεδο και πριν προλάβουμε καλά-καλά να καταλάβουμε τι συμβαίνει άρχισαν να πέφτουν οι βόμβες», θυμάται μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Χουλιαράς. «Πρώτα οι βόμβες έπεσαν στο γήπεδο και μετά στα κτήρια. Στις 10:30 μας μάζεψαν για να κάνουμε επίθεση κατά του τουρκικού στρατοπέδου, στο Κιόνελι. Ξεκινήσαμε, προχωρήσαμε αλλά ήταν αδύνατο να συνεχίσουμε και μας είπαν να γυρίσουμε πίσω. Τα αεροπλάνα συνέχιζαν τον βομβαρδισμό ενώ είχαν αρχίσει να πέφτουν και οι αλεξιπτωτιστές. Το βράδυ μας μέτρησαν, δηλαδή φωνάζανε τα ονόματά μας και τότε κατάλαβα ότι τουλάχιστον 7 ή 8 δεν ήσαν πια μαζί μας…»
Μόνος απέναντι σε Τούρκους λοκατζίδες

Οι μάχες συνεχίζονται γύρω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και την επομένη νύχτα ο στρατιώτης Χουλιαράς λαμβάνει εντολή να τοποθετηθεί σε ακροαστικό φυλάκιο. Στην ουσία δηλαδή να βγει εκτός των συρματοπλεγμάτων του στρατοπέδου και να προσπαθήσει να ακούσει ή να δει εάν πλησιάζουν οι Τούρκοι.

«Φοβήθηκα γιατί εκεί θα ήμουν μόνος μου απέναντι σε Τούρκους λοκατζήδες. Αλλά τι να κάνω, πήγα. Έπιασα θέση σε ένα μικρό ύψωμα και κάποια στιγμή άρχισα να ακούω κάτι θορύβους. Με προσοχή επέστρεψα στο στρατόπεδο και ενημέρωσα τον αρχιλοχία μου, που δεν με πίστεψε. Άντε ρε φοβητσιάρη μου είπε. Φεύγω τότε και πάω και το λέω και στον λοχαγό. Και πριν προλάβει να ειδοποιήσει ότι έρχονται, βλέπει κάποιους και τους φωνάζει "Αλτ, τις ει". Και του απαντά μια φωνή. «Τι φωνάζεις βρε βλάκα; Έλληνες είμαστε». Το άκουσα καθαρότατα, ελληνικά. Του ζητά το παρασύνθημα χωρίς να πάρει απάντηση. Και δίνει εντολή για πυρ. Εκεί πρέπει να χάσανε πολλούς, άκουγες σκουσμάρια… Όταν ξαναβγήκα μαζί με άλλους σε ακροαστικά φυλάκια, είδα νεκρούς, όπλα και πυρομαχικά που είχαν εγκαταλείψει...

Μόλις 20 χρόνων πέφτουν στη φωτιά της μάχης και πυροβολούν για πρώτη φορά. Ανθρώπινους στόχους. Το θυμούνται το συναίσθημα. Εάν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η μάχη και ο πόλεμος έχουν τέτοια συναισθήματα. «Εγώ έριχνα στο ψαχνό γιατί πόλεμος ήταν, εάν δεν σκοτώσω θα με σκοτώσουν», θυμάται ο κ. Χουλιαράς αν και παραδέχεται πως το πρωί της πρώτης ημέρας «με έπιασε ταραχή. Σκέφτηκα την μάνα μου και τον πατέρα μου γιατί είχαμε χάσει και τον αδελφό μου 17 χρόνων… Σας το λέω και ανατριχιάζω, σοκαρίστηκα. Αλλά όταν άρχισε το μπαμ δεν σκεφτόμουν τίποτα. Μόνο πώς θα γλιτώσω και πόσους θα μπορέσω να ….»
Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη αλλά και την ψυχή του Γιώργου Βουρλιόγκα. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά, αφού ήταν εκεί μέχρι την ύστατη στιγμή, όταν δόθηκε η εντολή για την απαγκίστρωση.
«Ήμουν στον 2ο λόχο, τον λόχο Προμαχώνα» αφηγείται ο Γιώργος Βουρλιόγκας στο ΑΠΕ ΜΠΕ. «Φύγαμε τελευταίοι από τις θέσεις μας. Πολεμήσαμε με την ψυχή μας. Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτή. Οι Τούρκοι είχαν μέσα που εμείς δεν διαθέταμε όπως βαρέα όπλα και άρματά μάχης. Ωστόσο πολεμήσαμε μέχρι το τέλος. Είμαστε από τους τυχερούς που αν και βρεθήκαμε στη δίνη της μάχης δεν τραυματιστήκαμε. Όμως πολλά παιδιά που κατάφεραν να γυρίσουν στην Ελλάδα ήσαν τραυματίες και πολλοί είχαν ψυχολογικά τραύματα που τους ακολούθησαν στη ζωή τους…»
Ξεχνιούνται άραγε αυτές οι εμπειρίες; Τα χρόνια που περνούν, 45 σήμερα, είναι αρκετά να διαγράψουν μνήμες και σκιές ρωτάμε τον κ. Βουρλιόγκα;
«Όχι δεν ξεχνιούνται, αλλά και δεν έρχονται μόλις τις αναζητήσεις. Το μυαλό μας επιστρέφει σε κείνες τις μέρες όταν βρεθούμε πάλι οι συμπολεμιστές. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην θυμηθούμε τα γεγονότα. Αλλά γενικά υπάρχουν στιγμές που ακόμη και εάν προκληθούμε από κάποιους που θέλουν να μάθουν τι έγινε τότε, δεν σου έρχεται η διάθεση να το κουβεντιάσεις. Δεν είναι μνήμες τεχνητές, αλλά βιωματικές».
Δεκαεπτά μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 1975 επιστρέφουν στην Ελλάδα, πάλι στο λιμάνι των Κεχριών. «Δεκαεπτά μήνες στην πρώτη γραμμή» όπως λένε και οι δύο χαρακτηριστικά.
Και η ζωή συνεχίστηκε. Οι τότε 20χρονοι, σήμερα σε ηλικία 65 ετών έφτιαξαν τη ζωή τους, αλλά ένα κομμάτι τους έχει παραμείνει σε εκείνο το τραγικό καλοκαίρι της νεότητάς τους, στις μνήμες που ακόμη και σήμερα ανακαλούνται κάθε φορά που πλησιάζει η επέτειος της 20ης Ιουλίου του 1974.
Το ότι δεν έχουν ξεχάσει και δεν πρόκειται να ξεχάσουν αποτελεί το γεγονός ότι παραμένουν δραστήρια μέλη του συλλόγου Αγωνιστών Κύπρου Ν. Αχαϊας, ο κ. Χουλιαράς από την θέση του προέδρου και ο κ. Βουρλιόγκας από τη θέση του αντιπροέδρου.
«Όλα αυτά τα χρόνια, μιλώντας με δεκάδες συμπολεμιστές μου από όλη την Ελλάδα έχουμε ένα παράπονο. Ότι δεν αναγνωρίστηκε η συμμετοχή μας και η όποια προσφορά μας εκείνο το τραγικό καλοκαίρι του 1974. Θα ήταν η ηθική μας ανταμοιβή. Και είναι θετικό το γεγονός ότι πρόσφατα έστω ένα τμήμα από αυτό που αποκαλείται "Φάκελος της Κύπρου" δόθηκε στη δημοσιότητα», προσθέτει ο κ. Βουρλιόγκας.

                                                                                                                Πηγή: iefimerida.gr

Η μαύρη επέτειος του Αττίλα, 45 χρόνια μετά...

Το ημερολόγιο έγραφε 20ης Ιουλίου 1974, όταν στις ακτές της Κερύνειας άρχιζε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Αττίλας ήταν σε πλήρη εξέλιξη, η Κύπρος δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.

Η Τουρκία σκόρπισε τον όλεθρο και τον θάνατο στην Κύπρο και συνεχίζει να κατέχει παράνομα για 44 χρόνια το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και το μεγαλύτερο τμήμα της ακτογραμμής της.

Περισσότεροι από 43.000 βαριά οπλισμένοι στρατιώτες από την Τουρκία παραμένουν ακόμη στις κατεχόμενες περιοχές.

Η επέλαση των τουρκικών τανκς

Σημειώνεται ότι, ξεκινώντας από το Ψήφισμα 353 της 20ής Ιουλίου 1974 του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο ΟΗΕ έχει κάνει εκκλήσεις για «άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία» και για «απομάκρυνση χωρίς καθυστέρηση από την Κυπριακή Δημοκρατία του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που η παρουσία του δεν προβλέπεται από διεθνείς συμφωνίες».

Η Τουρκία μέχρι και σήμερα στερεί από τους εκτοπισμένους Ελληνοκυπρίους το δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους.

Συγγενείς κρατούν φωτογραφίες των αγαπημένων τους προσώπων που ήταν αγνοούμενοι

Το γεγονός αυτό έχει δώσει αφορμή για προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο έχει εκδώσει σημαντικές αποφάσεις για τις παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης από την πλευρά της Τουρκίας.

Πέραν της οικονομικής καταστροφής, που προκάλεσε η εισβολή και η βίαιη μετακίνηση πληθυσμού, περισσότερα από 3.000 άτομα σκοτώθηκαν, ενώ περίπου 1.400 Ελληνοκύπριοι παραμένουν αγνοούμενοι.

Πόνος και θλίψη δίπλα σε έναν ομαδικό τάφο

Η Αγκυρα προχώρησε στον συστηματικό εποικισμό των κατεχόμενων περιοχών με παράνομους εποίκους και υποχρέωσε πολλούς Τουρκοκυπρίους να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη και αλλού. Έτσι, οι έποικοι υπερτερούν αριθμητικά των γηγενών Τουρκοκυπρίων.

Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους

Τον Νοέμβριο του 1983, η Τουρκία υποκίνησε και επιδοκίμασε τη «μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας» στην κατεχόμενη περιοχή από την τουρκοκυπριακή ηγεσία. Η ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» («ΤΔΒΚ») δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα άλλο κράτος, πλην της Τουρκίας, η οποία ασκεί τον ουσιαστικό έλεγχό της.

Αποβατικό πλοίο

Τα ψηφίσματα 541 (1983) και 550 (1984) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ καταδίκασαν με κατηγορηματικό τόπο τη μονομερή αυτή ενέργεια, την κήρυξαν άκυρη, ζήτησαν την απόσυρσή της και κάλεσαν όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ να μην αναγνωρίσουν την παράνομη αυτή οντότητα. Η ΕΕ και άλλοι διεθνείς και περιφερειακοί οργανισμοί έχουν υιοθετήσει παρόμοιες θέσεις.

Για όλους τούς νομικούς και πολιτικούς λόγους, η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει μόνον την Κυπριακή Δημοκρατία, που δημιουργήθηκε το 1960 και την κυβέρνησή της, ακόμη κι αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να ασκήσει εξουσία σε περιοχές, που βρίσκονται υπό την στρατιωτική κατοχή της Τουρκίας.

Εξαιρετικό το πιο κάτω ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη ξαναζωντανεύει την εισβολή του Αττίλα 2 στο νησί:

Πηγή:iefimerida.gr