Μπέρτολντ Μπρεχτ, "Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι"

Προφητικό βιβλίο από τον μεγάλο Γερμανό, που σε αυτόν πραγματικά χρωστάμε, γιατί μας έχει κάνει καλύτερους ανθρώπους...

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του ημερολογίου, μετάφραση Δημοσθένης Κούρτοβικ, Αθήνα, εκδ. Υάκινθος, 1981

Το διήγημα "Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι" είναι το μεγαλύτερο της συλλογής. Σ' αυτό ο Μπρεχτ παρουσιάζει με αρνητικό τρόπο τη δομή και την οργάνωση της αστικής κοινωνίας σ' όλες τις εκφάνσεις της, από τις διαπροσωπικές σχέσεις ως τους θεσμούς.

 

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

"Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι", ρώτησε τον κύριο Κ. η κορούλα της σπιτονοικοκυράς του, "θα φερνόντουσαν καλύτερα στα μικρά ψάρια;" "Και βέβαια", είπε αυτός. "Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στη θάλασσα τεράστια κουτιά για τα μικρά ψάρια, με λογιών λογιών τροφές μέσα, φυτικές και ζωικές. Θα φρόντιζαν να έχουν τα κουτιά πάντα καθαρό νερό και γενικά θα έπαιρναν κάθε λογής υγειονομικά μέτρα. Αν λόγου χάρη ένα ψαράκι τραυματιζόταν στο πτερύγιο, τότε θα του το έδεναν αμέσως με επίδεσμο, για να μην πεθάνει και το χάσουν οι καρχαρίες πρόωρα. Για να μη μελαγχολούν τα ψαράκια, θα γινόντουσαν κάθε τόσο μεγάλα υποθαλάσσια πάρτυ· γιατί τα εύθυμα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά. Φυσικά θα υπήρχαν και σχολεία στα μεγάλα κουτιά. Σ' αυτά τα σχολεία τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να μπαίνουν στο στόμα των καρχαριών. Θα μάθαιναν - για παράδειγμα - γεωγραφία, ώστε να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, που κάθονται κάπου και χουζουρεύουν. Το κυριότερο βέβαια θα ήταν η ηθική αγωγή των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν ότι η μεγαλύτερη και ωραιότερη πράξη είναι όταν ένα ψαράκι θυσιάζεται πρόθυμα, και ότι πρέπει όλα τους να πιστεύουν στους καρχαρίες, όταν οι τελευταίοι λένε ότι θα φροντίσουν για ένα όμορφο μέλλον. Τα ψαράκια θα διδάσκονταν πως το μέλλον αυτό θα εξασφαλιζόταν μόνον αν μάθαιναν να υπακούουν. Τα ψαράκια έπρεπε να φυλάγονται από κάθε χυδαία, υλιστική, εγωιστική και μαρξιστική τάση, και να το αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες αν κάποιο από αυτά πρόδινε τέτοιες τάσεις.

 Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κατακτήσουν ξένα κουτιά και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους διεξάγουν τα δικά τους ψαράκια. Θα μάθαιναν στα ψαράκια πως ανάμεσα σ' αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει κολοσσιαία διαφορά. Θα διακήρυσσαν πως τα ψαράκια ως γνωστόν είναι μουγκά, αλλά σωπαίνουν σ' ολότελα διαφορετικές γλώσσες και γι' αυτό είναι αδύνατο να συνεννοηθούν μεταξύ τους.

Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο κάμποσα άλλα ψαράκια, εχθρικά ψαράκια, από εκείνα που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θα του καρφίτσωναν ένα παράσημο από φύκια και θα του απένειμαν τον τίτλο του ήρωα. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, εννοείται πως θα καλλιεργούσαν και την τέχνη. Θα υπήρχαν όμορφοι πίνακες, που θα παρίσταναν τα δόντια των καρχαριών με υπέροχα χρώματα, τα στόματά τους σαν αληθινά πάρκα, όπου μπορεί να κάνει κανείς εξαίσιους περιπάτους. Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν πώς τα ηρωικά ψαράκια καταπλέουν γεμάτα ενθουσιασμό στα στόματα των καρχαριών, και η μουσική θα ήταν τόσο θεσπέσια που κάτω από τους ήχους της τα ψαράκια, σαγηνεμένα και παραδομένα στις πιο ευχάριστες σκέψεις, θ' ακολουθούσαν την ορχήστρα και θα έμπαιναν στο στόμα των καρχαριών. Θα υπήρχε και θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε πως μόνο μέσα στην κοιλιά των καρχαριών τα ψαράκια αρχίζουν να ζουν πραγματικά. Α ναι, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια θα έπαυαν να είναι όλα ίσα μεταξύ τους, όπως τώρα. Σε μερικά απ' αυτά οι καρχαρίες θα απονέμανε αξιώματα και θα τα έβαζαν πάνω από τα άλλα. Μάλιστα, τα κάπως μεγαλύτερα ψαράκια θα είχαν το δικαίωμα να τρώνε τα μικρότερα. Αυτό θα ήταν λίαν ευχάριστον για τους καρχαρίες, γιατί έτσι θα έβρισκαν συχνότερα μεγάλους μεζέδες. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, που θα είχαν πόστα, θα φρόντιζαν να επικρατεί τάξη ανάμεσα στα ψαράκια, θα γινόντουσαν δάσκαλοι, αξιωματικοί, πολιτικοί μηχανικοί για να χτίζουν τα κουτιά κ.λ.π. Με δυο λόγια, μόνον αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι θα υπήρχε κουλτούρα στη θάλασσα".

                                                                                                Πηγή: sykees8.blogspot.gr

Ο μύθος του «είμαι κακός στα μαθηματικά»

"Δεν έχω μαθηματικό μυαλό". Το ακούμε διαρκώς. Όμως αυτή η άποψη περί "μαθηματικών μυαλών" καταντάει να είναι αυτοκαταστροφική για όσους την ασπάζονται. Η πραγματικότητα είναι ότι μάλλον έχετε "μαθηματικό μυαλό", όμως αν έχετε διαφορετική άποψη ίσως βλάπτετε τη καριέρα σας. Αλλά το χειρότερο είναι ότι συμβάλετε στη διαιώνιση ενός μύθου που βλάπτει ολέθρια τα μη προνομιούχα παιδιά, το μύθο της έμφυτης γενετικής ικανότητας στα μαθηματικά.

Είναι έμφυτη η ικανότητα στα μαθηματικά; Σίγουρα σε κάποιο βαθμό είναι. Ο Terence Tao, διάσημος μαθηματικός του UCLA, δημοσιεύει δεκάδες άρθρα σε κορυφαία περιοδικά κάθε χρόνο. Ερευνητές απ' όλο τον κόσμο ζητούν τη βοήθεια του για τα δυσκολότερα κομμάτια της έρευνας τους. Κανένας από εμάς δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι τόσο καλός στα μαθηματικά όπως ο Terence Tao, ανεξαρτήτως πόσο σκληρά προσπαθήσουμε ή πόσο καλούς δασκάλους έχουμε. Αλλά εδώ είναι η διαφορά: Εμείς δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο καλοί! Για τα μαθηματικά του σχολείου, το εκ γενετής ταλέντο είναι πολύ λιγότερο σημαντικό από τη σκληρή δουλειά, την προετοιμασία και την αυτοπεποίθηση.

Πώς το ξέρουμε αυτό; Όσοι διδάσκουν μαθηματικά για πολλά χρόνια -καθηγητές, βοηθοί διδασκαλίας και εκπαιδευτικοί του ιδιωτικού τομέα-  παρατηρούν να  επαναλαμβάνεται το παρακάτω μοτίβο:

Διαφορετικά παιδιά με διαφορετικά επίπεδα της προετοιμασίας ξεκινούν σε μια τάξη μαθηματικών. Μερικά από αυτά τα παιδιά έχουν γονείς που τα έχουν βοηθήσει να εντρυφήσουν στα μαθηματικά από μικρή ηλικία , ενώ άλλα παιδιά δεν είχαν αυτή τη γονική βοήθεια.

Στα πρώτα τέστ, τα καλά προετοιμασμένη παιδιά παίρνουν πολύ καλά αποτελέσματα, ενώ τα απροετοίμαστα παιδιά παίρνουν ό,τι κατάφεραν να μάθουν από μόνα τους.

Τα απροετοίμαστα παιδιά, δεν συνειδητοποιούν ότι αυτοί που πήραν τους καλούς βαθμούς ήταν καλά προετοιμασμένοι, και υποθέτουν ότι η εκ γενετής ικανότητα καθόρισε την διαφορά στην απόδοση τους. Έχοντας αποδεχτεί ότι "δεν έχουν μαθηματικά μυαλό", δεν προσπαθούν σκληρά και στις επόμενες τάξεις, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μείνουν πίσω.

Τα καλά προετοιμασμένη παιδιά, δεν συνειδητοποιούν ότι οι μαθητές που δεν πήραν καλούς βαθμούς ήταν απλώς απροετοίμαστοι, υποθέτουν ότι έχουν "μαθηματικό μυαλό", και μελετούν πολύ και στο μέλλον ώστε να επιβεβαιώσουν το πλεονέκτημα  τους.

Έτσι, η πίστη των ανθρώπων ότι η ικανότητα στα μαθηματικά δεν μπορεί να αλλάξει γίνεται μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Η άποψη ότι η ικανότητα στα μαθηματικά είναι κυρίως έμφυτη αποτελεί μια σκοτεινή πτυχή της μεγαλύτερης πλάνης ότι η νοημοσύνη είναι κυρίως έμφυτη. Τα ακαδημαϊκά περιοδικά ψυχολογίας είναι γεμάτα δημοσιεύσεις που μελετούν την άποψη που βρίσκεται πίσω από το είδος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας που μόλις περιγράψαμε.
Για παράδειγμα, η καθηγήτρια ψυχολόγος Patricia Linehan του πανεπιστημίου Purdue γράφει:

Οι μελέτες σχετικά με το πως αντιλαμβανόμαστε την ικανότητα, έχουν δείξει δύο διαφορετικούς τύπου προσανατολισμού. Οι μαθητές με τον πρώτο τύπο (Incremental orientation), πιστεύουν ότι η ικανότητα (νοημοσύνη ) είναι εύπλαστη, με αποτέλεσμα να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια. Οι μαθητές με τον δεύτερο τύπο προσανατολισμού (Entity orientation) πιστεύουν ότι η ικανότητα τους δεν είναι εύπλαστη, κάτι που τους αποτρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο .

Η άποψη που λέει  "Είτε είστε έξυπνος είτε όχι, τελεία και παύλα" οδηγεί σε κακά αποτελέσματα. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί και από πολλές άλλες μελέτες. Σε ότι αφορά στα μαθηματικά, αποδείχτηκε πρόσφατα και από ερευνητές του Oklahoma City  που βρήκαν σε μελέτη που έκαναν, ότι η πίστη στην έμφυτη ικανότητα στα μαθηματικά μπορεί να είναι η αιτία για σημαντικό μέρος του χάσματος μεταξύ των δύο φύλων στα μαθηματικά.

Σε άλλη έρευνα, οι ψυχολόγοι Lisa Blackwell, Kali Trzesniewski και Carol Dweck παρουσίασαν σε φοιτητές τις δύο παρακάτω εναλλακτικές πεποιθήσεις των ανθρώπων σχετικά με την ευφυΐα:

Έχετε συγκεκριμένη ποσότητα νοημοσύνης, και δεν μπορείτε να κάνετε πολλά για να την αλλάξετε .

Μπορείτε  να επηρεάσετε σε μεγάλο βαθμό το πόσο έξυπνοι είστε .

Διαπίστωσαν ότι οι φοιτητές οι οποίοι συμφώνησαν ότι "μπορείτε  να επηρεάσετε σε μεγάλο βαθμό το πόσο έξυπνοι είστε" πήραν υψηλότερους βαθμούς. Αλλά, όπως ο Richard Nisbett αφηγείται στο βιβλίο Intelligence and How to Get It, οι ερευνητές έκαναν κάτι ακόμα πιο αξιοπρόσεκτο:

Προσπάθησαν να πείσουν μια ομάδα μαθητών  γυμνασίου και λυκείου που προέρχονταν από μία φτωχή μειονότητα, ότι η νοημοσύνη είναι εξαιρετικά εύπλαστη και μπορεί να αναπτυχθεί με τη σκληρή δουλειά... ότι η μάθηση αλλάζει τον εγκέφαλο δημιουργώντας νέες νευρωνικές συνάψεις... και ότι οι μαθητές είναι υπεύθυνοι για αυτή τη διαδικασία αλλαγής.

Τα αποτελέσματα; Οι μαθητές που πείστηκαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν πιο έξυπνοι με τη σκληρή δουλειά, εργάστηκαν σκληρότερα και πέτυχαν υψηλότερη βαθμολογία. Απ' αυτούς τους μαθητές, ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα πέτυχαν όσοι πίστευαν αρχικά ότι η ευφυΐα είναι έμφυτη.

Αλλά η βελτίωση των βαθμών δεν ήταν η πιο εντυπωσιακή επίδραση. Ο Dweck αναφέρει ότι ορισμένοι μαθητές ξέσπασαν σε δάκρυα ακούγοντας ​​ότι η νοημοσύνη τους είναι ουσιαστικά υπό τον έλεγχό τους. "Δεν είναι εύκολο να περάσεις μια ζωή πιστεύοντας ότι γεννήθηκες χαζός και είσαι καταδικασμένοι να παραμείνεις έτσι."

Για όσους πιστεύουν ότι έχουν γεννηθεί χαζοί και είναι καταδικασμένοι να μείνουν έτσι, αυτό το πιστεύω είναι ψέμα. Το IQ μπορεί να βελτιωθεί με τη σκληρή δουλειά. Παραθέτουμε και κάποιους άλλους συνδέσμους που θα σας βοηθήσουν να αναθεωρήσετε αν πιστεύετε στην έμφυτη ευφυΐα:

• The Art of Learning by Josh Weitzkin
• Moonwalking with Einstein by Joshua Foer
• The Talent Code by Daniel Coyle
• Talent is Overrated by Geoff Colvin

                                                                            Πηγή: www.ikoufopoulos.blogspot.gr

Συνταξιοδοτικό: Κόκκινες γραμμές, διέδοξοι και αδιέξοδα...

 Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις είναι η επίλυση του συνταξιοδοτικού. (Greek Pension Mess shows there's no way easy out of impass) Είναι μακράν το δυσκολότερο πρόβλημα που έχει να επιλύσει η χώρα. Συνδέεται με το μέλλον των επόμενων γενεών και με τη βιωσιμότητα της τύχης της χώρας σήμερα.

Η Ελλάδα μέχρι σήμερα κατέβαλε το 9% του ΑΕΠ της σε συντάξεις (το ΔΝΤ θεωρεί ότι το ποσοστό είναι 10%). Ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι περίπου 2,5%. Η Γερμανία που είναι ένα εύρωστο οικονομικά κράτος καταβάλλει το 3% του ΑΕΠ της σε συντάξεις. (ΔΝΤ v. Eλλάδας: Η αλήθεια για τις συντάξεις).

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας το 2013 υπάρχουν 2.704.295 συνταξιούχοι, οι οποίοι παίρνουν κάθε μήνα 2,3 δισ. ευρώ σε συντάξεις. Από αυτούς οι 756.447, δηλαδή το 28%, είναι κάτω των 65 ετών. 

Το χειρότερο όμως είναι το γεγονός ότι αυτό το 28% που περιλαμβάνει συνταξιούχους από 39 (!) μέχρι 64 ετών χωρίς ειδικότερα στοιχεία για την ηλικιακή διαστρωμάτωση, παίρνει 754 εκατομμύρια τον μήνα, που αντιπροσωπεύουν το 32,7% των μηνιαίων συντάξεων. Δηλαδή το κράτος πληρώνει κάτι περισσότερο από 9 δισεκατομμύρια τον χρόνο για πρόωρες συντάξεις, περίπου 1 δισ. κάθε μήνα!

Tα νούμερα αυτά αυξήθηκαν από το 2013 και αυξάνονται σήμερα ακόμα περισσότερο με τις πρόωρες συντάξεις που θεμελιώνονται. Σε απόλυτα νούμερα η χώρα χρειάζεται περίπου 27 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για την καταβολή των συντάξεων. Πρέπει να αναλογιστούμε με σοβαρότητα τα νούμερα. 

Το 10% του ΑΕΠ μας καταβάλλεται σε συντάξεις. Αυτό δεν το δανειζόμαστε. Το δάνειο χρηματοδοτεί τα χρέη. Αυτό το καλύπτουμε εμείς. Όλοι μας. Το να μην θιγούν όμως τα θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα είναι κόκκινη γραμμή μας. Και δημιουργεί θέματα...

Ο Ρέντσι ανέφερε πως η Ιταλία δεν έχει καμία διάθεση να δανείσει την Ελλάδα για να συνεχίσει να υποστηρίζει ένα πιο πλουσιοπάροχο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα από ό,τι διαθέτει η ίδια. Πολλοί λένε το ίδιο με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Καμία χώρα δεν καταβάλλει το 10% του ΑΕΠ της σε συντάξεις.

Το ΣτΕ μάλιστα πήγε ακόμα παραπέρα. Έκρινε πρόσφατα αντισυνταγματικές τις περικοπές των συντάξεων από το 2012. Επιβάλλει να επιστρέψουμε στο προηγούμενο καθεστώς των 1.500 και των 2.000 ευρώ μηνιαίων συντάξεων συμπεριλαμβανομένων των πρόωρων και των εφάπαξ των 70.000 ευρώ. Κουβέιτ!

Σε κάθε περίπτωση πιο ακριβώς είναι άραγε το όραμα μας ακόμα και αν έβγαιναν τα νούμερα; Να γίνουμε ένα έθνος συνταξιούχων;

Να εργάζονται οι 25αρηδες για να στηρίζουν τους 50αρηδες που θα γυρνούν στα καφενεία σε μία χώρα με ανθρωπιστική κρίση παίρνοντας ενάμιση χιλιάρικο το μήνα; 

Πως θα αποκαταστήσουμε τα 400 ευρώ των χαμηλών συντάξεων, του παππού και της γιαγιάς μας, όταν προσθέτουμε και άλλα δημόσια βάρη στις πρόωρες συντάξεις που κοστίζουν ήδη 9 δισ. ετησίως, για κάθε χρόνο, όλα τα επόμενα χρόνια;

Χρωστάει κάτι η γενιά μου, η γενιά των 40αρηδων στους σημερινούς 55αρηδες και πρέπει να τους πληρώνουμε από τώρα και για καμιά 20 χρόνια; Δεν μας εξηγήθηκε αυτό. Και από πότε έγινε κόκκινη γραμμή της αριστεράς η θυσία των 30αρηδων για τους πρόωρους συνταξιούχους; 

Το χρήμα δημιουργείται από την παραγωγική οικονομία. Από την γεωργία, την κτηνοτροφία, την μεταποίηση, από ό,τι παράγεται στη χώρα με κάποια προστιθέμενη αξία. Από τις εξαγωγικές εταιρείες σε όλους τους κλάδους, το εμπόριο και βέβαια από τον τουρισμό. 

Ο δικηγόρος, ο ιατρός, ο εστιάτορας, ο μηχανικός και πολλά ελεύθερα επαγγέλματα δεν δημιουργούν πλούτο. Παρέχουν βέβαια αναγκαίες υπηρεσίες σε μία οικονομία και λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές του χρήματος που κυκλοφορεί αλλά δεν δημιουργούν πλούτο.

Οι δε κρατήσεις στο δημόσιο είναι πλασματικές (1 δισεκατομμύριο ετήσια αμοιβή δημοσίου υπαλλήλου με 1 δισεκατομμύριο κρατήσεις σημαίνει 0 ευρώ για τον υπάλληλο αλλά και για το κράτος στα ταμεία του)

Τα 27 δισ. ετησίως λοιπόν για τις καταβαλλόμενες συντάξεις περιλαμβανομένων των πρόωρων πρέπει να δημιουργηθούν από την παραγωγική οικονομία. Μπορούν να χρηματοδοτηθούν από την πραγματική οικονομία δεδομένου ότι τα ταμεία καταληστεύθηκαν και δεν έχουν πλέον πόρους;

Όχι. 

Για να καταβάλλεται μία σύνταξη ενός πλήρως συνταξιοδοτούμενου πρέπει να προσφέρονται κρατήσεις ισόποσες τριών και τεσσάρων εργαζόμενων από την πραγματική οικονομία.

Πόσοι έχουν τέτοιους μισθούς ή σταθερά εισοδήματα σήμερα;

Για έναν πρόωρα συνταξιοδοτούμενο χρειαζόμαστε τις κρατήσεις δύο εργαζομένων των 500 ευρώ.

Και το επίδομα ανεργίας θέλει τις κρατήσεις ακόμα ενός εργαζόμενου.

Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Δεν γίνεται ένας να καλύπτει τα έξοδα τριών και τεσσάρων ανθρώπων.

Και επειδή δεν βγαίνουν ξεκινούν τα ισοδύναμα των φόρων. Τα οποία διαχέονται σε όλους ανεξαιρέτως. ΕΝΦΙΑ, έκτακτη αλληλεγγύη, κατακόρυφη αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα βασικά είδη. Ακόμα και στους ανέργους! 

Στα μακαρόνια, στο γάλα, στο ρύζι, στην τυρόπιτα, στον τουρισμό που έπρεπε να έχει το μικρότερο ΦΠΑ ώστε να προσελκύσει τους πολίτες όλους του κόσμου να επισκεφθούν την χώρα μας δεδομένης της απίστευτης ομορφιάς.

Με ΦΠΑ όμως ενισχυμένο στον τουρισμό που μπορεί να αγγίξει και το 23% όπως διαβάζουμε, όταν τα άλλα κράτη έχουν 9% στον ίδιο τομέα και οδηγούν σε δραματική απώλεια του ανταγωνιστικού μας πλεονεκτήματος.

Είναι κοινωνική πολιτική αυτό; Ή προσφέρει αναπτυξιακή διέξοδο;

Να εργαστούμε και να προσφέρουμε από το υστέρημα μας για τις συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων μας, ναι! Να προσφέρουμε σε αυτούς την ελάχιστη αξιοπρέπεια που δικαιούνται στα γεράματα τους.

Να εργαζόμαστε όμως για τους πρόωρους συνταξιούχους όχι. Να θυσιάσουμε τη νέα γενιά για να πληρώνονται πρόωρα αυτοί που ανήκουν ιδίως στα ''ευγενή'' ταμεία, και ανεξαρτήτως υπαγωγής ταμείων, αυτοί οι οποίοι ακόμα μπορούν να προσφέρουν, είναι ακόμα νέοι, και πρέπει να εισφέρουν στην κρίση, όχι.

Ούτε αριστερό είναι, ούτε λογικό. Φαύλο είναι. Και θυμίζει ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο σύστημα δηλαδή που υπηρέτησε με ζήλο και η Νέα Δημοκρατία.

Να μπουν εισοδηματικά κριτήρια.  Να σώσουμε τους νέους, να τονώσουμε την παραγωγή, να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας.

Όσοι λαμβάνουν μηνιαίως από διάφορες πηγές εισοδήματα άνω των 1500 ευρώ, ίσως και λιγότερα σήμερα, μπορούν να είναι ευτυχείς. Δεν χρειάζεται να κάνουν δυστυχείς τους υπόλοιπους.

Αυτοί οι οποίοι έχουν πλούτο, και αυτό ελέγχεται και διαπιστώνεται (Ε9, τραπεζικές καταθέσεις) δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιβαρύνονται από τις εισφορές μιας νέας γενιάς που παλεύει για να επιβιώσει και είναι στα όρια της απόγνωσης.

Ούτε γίνεται να ξεπουλάμε λιμάνια και αεροδρόμια για να καλύπτουμε το κόστος 27 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Να ελεγχθεί το τι έχουν πραγματικά καταβάλλει αυτοί που συνταξιοδοτούνται στο κράτος και όχι πλασματικά. Σε όλες τις συντάξεις και στις πρόωρες, πολλαπλές και υψηλές.

Όσοι θέλουν, αν και αυτάρκεις οικονομικά να συνταξιοδοτηθούν σήμερα πρόωρα οπωσδήποτε, ας λάβουν τα χρήματα της σύνταξης στα 65 τους. Να επιβαρύνουμε τότε τα ταμεία και τους νέους, όπως ισχύει σε κράτη όπως η Γερμανία ή η Αμερική.

Η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει να βρει λύσεις. Ακόμα και σε αυτό το πλαίσιο. Ας τολμήσει να κάνει την διαφορά και ας δώσει ένα τέρμα στις φαυλότητες και τα αδιέξοδα. Χρειαζόμαστε χρήματα που πρέπει να κατευθυνθούν στοχευμένα στην πραγματική οικονομία για να δημιουργήσουν πλούτο.

Έτσι καταπολεμείται η κρίση. Όχι σε συντάξεις 55αρηδων που θα αφαιμάξουν τους νέους.

Λέμε ότι θα αναδιανείμουμε τα βάρη. Οι λίγοι και οι πιο ισχυροί για τους πολλούς και τους πιο αδυνάτους. Όχι το αντίστροφο.

 Δικαιοσύνη. Κοινωνική και οικονομική.

                                                                                              Πηγή:  Χρήστος Λαδάς / capital.gr

Το φινάλε για την Ελλάδα;

                                                                                                                Του  Jeffrey D. Sachs

Μετά από μήνες εντατικών διαβουλεύσεων, η αναμέτρηση ανάμεσα στην Ελλάδα και τους Ευρωπαίους πιστωτές της έχει καταλήξει σε μια αντιπαράθεση γύρω από τις συντάξεις και τους φόρους. Η Ελλάδα αρνείται να συναινέσει στις απαιτήσεις των πιστωτών της, οι οποίοι ζητούν να περικόψει τις πληρωμές προς τους ηλικιωμένους και να αυξήσει το φόρο προστιθέμενης αξίας στα φάρμακα και το ηλεκτρικό ρεύμα.

Οι απαιτήσεις της Ευρώπης – σκοπός των οποίων φαινομενικά είναι να διασφαλίσουν πως η Ελλάδα μπορεί να εξυπηρετήσει το εξωτερικό της χρέος – είναι εκνευριστικές, αφελείς, και εκ θεμελίων αυτοκαταστροφικές. Απορρίπτοντάς τες, οι Έλληνες δεν παίζουν παιχνίδια· προσπαθούν να μείνουν ζωντανοί.

Ό,τι και να πει κανείς για τις παλαιότερες οικονομικές πολιτικές της Ελλάδας, τη μη ανταγωνιστική οικονομία της, την απόφασή της να ενταχθεί στην ευρωζώνη, ή τα λάθη που έκαναν οι ευρωπαϊκές τράπεζες όταν παρέσχεσαν στην κυβέρνησή της υπερβολική πίστωση, η οικονομική δυσχέρεια της χώρας είναι έντονη. Η ανεργία ανέρχεται στο 25%. Η ανεργία των νέων είναι στο 50%.

To ΑΕΠ της Ελλάδας, συν τοις άλλοις, έχει συρρικνωθεί κατά 25% από την αρχή της κρίσης το 2009. Το ελληνικό δημόσιο είναι αφερέγγυο. Πολλοί από τους πολίτες της χώρας πεινούν.

Οι συνθήκες στην Ελλάδα σήμερα θυμίζουν εκείνες που επικρατούσαν στη Γερμανία το 1933. Φυσικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν χρειάζεται να φοβάται την άνοδο κάποιου Έλληνα Χίτλερ, όχι μόνο γιατί θα μπορούσε εύκολα να συντρίψει ένα τέτοιο καθεστώς, αλλά επίσης – και αυτό είναι το σημαντικότερο – γιατί η δημοκρατία στην Ελλάδα έχει αποδειχθεί εντυπωσιακά ώριμη κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ωστόσο υπάρχει κάτι που η Ε.Ε. θα έπρεπε να φοβάται: την εξαθλίωση εντός των συνόρων της και τις ολέθριες συνέπειες για την πολιτική και την κοινωνία της ηπείρου.

Δυστυχώς, η ήπειρος παραμένει διχασμένη κατά μήκος φυλετικών γραμμών. Γερμανοί, Φιλανδοί, Σλοβάκοι και Ολλανδοί – μεταξύ άλλων – δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τα βάσανα των Ελλήνων. Οι πολιτικοί τους ηγέτες φροντίζουν τα του οίκου τους και όχι τα της Ευρώπης, υπό οποιαδήποτε αληθινή έννοια. Η ανακούφιση της Ελλάδας αποτελεί ένα ιδιαίτερα ακανθώδες ζήτημα σε χώρες όπου τα κόμματα της ακροδεξιάς καταγράφουν άνοδο ή οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την αντίδραση μιας αριστεράς που χαίρει λαϊκής υποστήριξης.

Είναι βέβαιο πως οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν είναι τυφλοί στα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Ούτε υπήρξαν πλήρως παθητικοί. Στην αρχή της κρίσης, οι Ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας απέφυγαν την ελάφρυνση του χρέους και επέβαλαν τιμωρητικά επιτόκια στα κεφάλαια διάσωσης. Αλλά καθώς τα βάσανα των Ελλήνων επιτείνονταν, οι πολιτικοί ιθύνοντες πίεσαν τις ιδιωτικές τράπεζες και τους υπόλοιπους ομολογιούχους να διαγράψουν το μεγαλύτερο μέρος των αξιώσεών τους. Σε κάθε στάδιο της κρίσης, έπραξαν μόνον όσα πίστευαν πως μπορεί να αντέξει η εθνική τους πολιτική – τίποτα περισσότερο.

Ειδικότερα, οι πολιτικοί της Ευρώπης αντιδρούν σε μέτρα που θα ενέπλεκαν άμεσα τους φορολογούμενους. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει από την Ευρώπη να ανταλλάξει τα υπάρχοντα χρέη με νέα χρέη τα οποία να κλειδώσουν σε χαμηλά επιτόκια και μακρούς χρόνους ωρίμανσης. Έχει επίσης ζητήσει οι πληρωμές τόκων να συσχετιστούν με την οικονομική ανάπτυξη. (Σημειωτέον, δεν έχει ζητήσει περικοπές της ονομαστικής αξίας του χρέους της).

Ωστόσο η ελάφρυνση αυτού του είδους έναντι των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ή την Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχει μείνει μακριά από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τέτοια μέτρα θα απαιτούσαν πιθανότατα κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες σε διάφορες χώρες της ευρωζώνης, όπου πολλές κυβερνήσεις θα αντιμετώπιζαν έντονη εναντίωση της κοινής γνώμης – όσο προφανής κι αν είναι η ανάγκη.

Αντί να αντιμετωπίσουν τα πολιτικά εμπόδια, οι ηγέτες της Ευρώπης κρύβονται πίσω από ένα βουνό ευσεβούς, παράλογης ρητορικής. Ορισμένοι επιμένουν πως η Ελλάδα πρέπει να ολοκληρώσει το πρόγραμμα πληρωμών, ανεξαρτήτως των ανθρωπιστικών και οικονομικών συνεπειών – για να μη μιλήσουμε για την αποτυχία όλων των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων να ανταποκριθούν στους όρους του. Άλλοι προσποιούνται πως ανησυχούν για τους λεγόμενους ηθικούς κινδύνους που συνεπάγεται η ελάφρυνση του χρέους, παρά το γεγονός ότι το χρέος της χώρας προς τον ιδιωτικό τομέα έχει ήδη διαγραφεί κατόπιν επιμονής της ΕΕ, και ότι υπάρχουν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες προηγούμενα για την αναδιάρθρωση των χρεών αφερέγγυων κρατών.

Πριν από περίπου έναν αιώνα, στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τζον Μέιναρντ Κέινς εξέφερε μία προειδοποίηση, η οποία είναι άκρως επίκαιρη σήμερα. Τότε, όπως και τώρα, οι πιστώτριες χώρες (κυρίως οι ΗΠΑ) απαιτούσαν από τις βαθιά χρεωμένες χώρες να εκπληρώσουν τα χρέη τους. Ο Κέινς ήξερε πως η τραγωδία ήταν στα σκαριά.

«Θα είναι πρόθυμοι οι δυσαρεστημένοι λαοί της Ευρώπης μέχρι και για την επόμενη γενιά να διάγουν έτσι τη ζωή τους ώστε ένα αξιοσημείωτο μέρος της καθημερινής τους παραγωγής να διατίθεται για την κάλυψη μιας ξένης πληρωμής;» διερωτήθηκε στις Οικονομικές Συνέπειες της Ειρήνης. «Κοντολογίς, δεν πιστεύω ότι καμία από αυτές τις υποχρεώσεις θα συνεχίσει να αποπληρώνεται, στην καλύτερη, για παραπάνω από μερικά χρόνια».

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες μοιάζουν τώρα να ευαρεστούνται να εξαναγκάζουν την Ελλάδα σε χρεοκοπία και να προκαλούν την έξοδό της από το ευρώ. Πιστεύουν πως ο αντίκτυπος μπορεί να περιοριστεί χωρίς πανικό και δίχως μετάδοση. Αυτή είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση ευσεβών πόθων μεταξύ πολιτικών. Πραγματικά, είναι αυτού του είδους η απροσεξία που οδήγησε τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Χανκ Πόλσον στο να αφήσει την Lehman Brothers να χρεοκοπήσει το Σεπτέμβριο του 2008, δήθεν για να δώσει ένα «μάθημα» στην αγορά. Και τι μάθημα! Ακόμα σκάβουμε να βγούμε από το μνημειώδες λάθος του Πόλσον.

Ομοίως, ο Κέινς παρακολούθησε με φρίκη καθώς οι φορείς χάραξης οικονομικής πολιτικής έσφαλαν επανειλημμένα κατά τα χρόνια μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις αναταραχές της δεκαετίας του 1920, και τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930. Το 1925, ο Κέινς επέκρινε την επιπολαιότητα όσων «κάθονται στην κορυφαία βαθμίδα της μηχανής». Υποστήριξε «ότι είναι τρομερά αφελείς μες στην απερισκεψία τους, στην αόριστη αισιοδοξία τους και άνετη πεποίθησή τους ότι ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα πραγματικά σοβαρό. Εννέα στις δέκα φορές, όντως δεν συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό – απλά μια μικρή κακοτυχία που πλήττει μεμονωμένα άτομα ή ομάδες. Αλλά διατρέχουμε τον κίνδυνο της δέκατης φοράς…»

Σήμερα, η Ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας μοιάζουν έτοιμοι να εγκαταλείψουν τις πομπώδεις υποσχέσεις τους γύρω από το αμετάκλητο του ευρώ, προκειμένου να επιμείνουν πως πρέπει να εισπράξουν κάποια ψίχουλα από τους συνταξιούχους της χώρας. Αν επιβάλουν τα αιτήματά τους, εξαναγκάζοντας την Ελλάδα σε έξοδο, ο κόσμος δεν θα εμπιστευτεί ποτέ ξανά τη μακροζωία του ευρώ. Το λιγότερο που μπορεί να ακολουθήσει είναι τα ασθενέστερα μέλη της ευρωζώνης ναα υποστούν αυξημένες πιέσεις από την αγορά. Στη χειρότερη περίπτωση, θα πληγούν από ένα νέο φαύλο κύκλο πανικού και εκροών καταθέσεων από τις τράπεζες, που θα εκτροχιάσει και τη διαφαινόμενη ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας. Με τη Ρωσία να θέτει υπό δοκιμασία την αποφασιστικότητα της Ευρώπης στα ανατολικά, η Ευρώπη δε θα μπορούσε να επιλέξει χειρότερη στιγμή για να τζογάρει.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει δίκιο που έχει χαράξει τη γραμμή. Φέρει μια ευθύνη έναντι των πολιτών της. Η πραγματική επιλογή, στο κάτω-κάτω, δεν επαφίεται στην Ελλάδα, αλλά στην Ευρώπη.

 

* Ο Jeffrey D. Sachs, είναι καθηγητής της Βιώσιμης Ανάπτυξης, Καθηγητής Πολιτικής και Διαχείρισης Υγείας και διευθυντής του Earth Institute, στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, είναι επίσης ο Ειδικός Σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας.

                                                                                                           Πηγή: analitis.gr

Μπαλκόνι με θέα το... ηλιακό σύστημα!

 

Εξαιρετικός σύνδεσμος που μας επιτρέπει την πανοραμική παρατήρηση του ηλιακού μας συστήματος, μας επιτρέπει να αλλάζουμε οπτική γωνία, να παρακολουθούμε τις θέσεις των πλανητών, τις τροχιές των  πλανητών και των αστερισμών κάθε εποχή, με κλικ επάνω σε κάθε κουκίδα αστεριού!
 Επισημαίνουμε ποιό είναι, παγώνουμε  την εικόνα για καλύτερη παρατήρηση, αλλάζουμε θέση από την Γη στον ήλιο και τους άλλους πλανήτες, τους μεγεθύνουμε ή τους απομακρύνουμε! 

             

                                             http://www.solarsystemscope.com/scope.swf

"Ευχαριστούμε Ελλάδα..."

 

                    

                 Της Κέρι Κένεντι, Προέδρου του Κέντρου «Robert F. Kennedy Human Rights»

Στις αρχές της δεκαετίας του 1800, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ακόμα μια νέα χώρα, ένας Βρετανός κριτικός που ονομαζόταν Sydney Smith αναρωτήθηκε: "Σε όλα τα πέρατα του πλανήτη, ποιος διαβάζει ένα αμερικανικό βιβλίο; Ή πηγαίνει σε ένα αμερικανικό παιχνίδι; Ή κοιτάζει μια αμερικανική εικόνα ή άγαλμα;".
Δεδομένου ότι ο κ Smith ήταν Άγγλος, θα ήταν εύκολο να πει κανείς ότι ένιωθε την ενοχή μιας επώδυνης ήττας. Αλλά οι ερωτήσεις του φωτίζουν ένα σημαντικό γεγονός: όταν ιδρύθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, κανείς δεν ήξερε τι είδους ενός έθνους επρόκειτο να γίνει. Μάλιστα, οι ηγέτες και ο λαός του νέου έθνους είχαν συνηθίσει να σκέφτονται τους εαυτούς τους ως υπηκόους της Μεγάλης Βρετανίας. Αλλά με το τέλος του επαναστατικού πολέμου το 1783, βρέθηκαν ανεξάρτητοι, αντιμέτωποι με ένα από τα σπανιότερα θεάματα στην ιστορία: ένα άδειο καμβά.
Το πώς να γεμίσουν αυτόν τον καμβά ήταν μια δύσκολη ερώτηση, ειδικά σε μια χώρα τέτοιων αποκλίσεων. Οι Αμερικανοί δεν προέρχονταν μόνο από την Αγγλία, αλλά και από τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Σκωτία, ακόμη και τη Σουηδία. Οι ιθαγενείς Αμερικανοί και οι Αφρικανοί σκλάβοι δεν αναγνωρίζονταν ως πολίτες, αλλά ήταν κι αυτοί μέρος της νέας κουλτούρας. Δεν ήταν σαφές τι κοινό επρόκειτο να δέσει αυτές τις διαφορετικές ομάδες, εκτός από μια δέσμευση για την ελευθερία και κάποιες γραμμές στο χάρτη.
Το ένα πράγμα στο οποίο οι Αμερικανοί συμφωνούσαν ήταν ο θαυμασμός τους για τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας, ειδικά ο πολιτισμός αυτής της μεγάλης πόλης, της Αθήνας. Γιατί ήταν εδώ, στην Αθήνα, που γεννήθηκε η δημοκρατία. Εδώ ήταν που τα ανθρώπινα όντα ανέπτυξαν για πρώτη φορά και δοκίμασαν την ιδέα ότι οι άνθρωποι ήταν ικανοί να κυβερνούν τους εαυτούς τους χωρίς βασιλιά ή δικτάτορα, εδώ ήταν που ο Περικλής δήλωσε: "Η κυβέρνησή μας δεν αντιγράφει τους γείτονές μας, αλλά είναι ένα παράδειγμα γι' αυτούς."
Η Ελλάδα υπήρξε σίγουρα ένα παράδειγμα για την πρώτη γενιά των Αμερικανών. Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για το Σύνταγμα, οι ιδρυτές μας αναφέρθηκαν στον Περικλή, τον Ξενοφώντα και το Θουκυδίδη. Ονόμασαν τις πόλεις τους με τα ονόματα της Αθήνας, της Σπάρτης και της Κορίνθου. Σχεδίασαν μεγάλα δημόσια κτίριά τους σε ελληνικό ύφος. Ο στόχος αυτών των μιμήσεων ήταν ολοφάνερος: σε μια εποχή της μοναρχίας και της αυτοκρατορίας, η Αμερική δεν θα αντέγραφε τις γειτονικές της χώρες. Όπως και οι Έλληνες, θα χρησίμευε ως παράδειγμα για αυτές.
Φυσικά, η αμερικανική δημοκρατία είχε πολύ στενό ορισμό το δέκατο όγδοο αιώνα, ακριβώς όπως η αθηναϊκή δημοκρατία είχε πολύ στενό ορισμό τον πέμπτο αιώνα. Οι γυναίκες, οι δούλοι, οι ιθαγενείς Αμερικανοί, οι νέοι, οι μετανάστες, οι Εβραίοι, οι Κουάκεροι, οι Καθολικοί, οι ελεύθεροι Αφρο-Αμερικανοί: σε κάποια στιγμή στο παρελθόν της χώρας μου, κάθε μία από αυτές τις ομάδες στερήθηκε το δικαίωμα της ψήφου, και πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να να αντιμετωπίζονται με καχυποψία, προκατάληψη, και απροκάλυπτη εχθρότητα ακόμα και σήμερα. Η ιστορία της αμερικανικής ιστορίας είναι η ιστορία της πάλης για την επέκταση του ορισμού του «πολίτη», για να εξασφαλιστεί ότι κάθε άτομο στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει την ευκαιρία να ζει μια αξιοπρεπή και αξιοσέβαστη ζωή. Αυτός είναι ένας αγώνας που συνεχίζεται και στο δικό σας και στο δικό μας έθνος, και όσο συνεχίζεται, τόσο θα στρεφόμαστε προς την σοφία των αρχαίων για να μας καθοδηγήσουν.
Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε, ο πατέρας μου, ο Robert F. Kennedy, αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτόν τον αγώνα. Πιθανότατα δεν θα εκπλαγείτε να μάθετε ότι οι αγαπημένοι τους συγγραφείς ήταν οι αρχαίοι 'Ελληνες ποιητές και θεατρικοί συγγραφείς, όπως ο Σοφοκλής και ο Αισχύλος. Στις ελληνικές τραγωδίες, και τις ιστορίες των ηγετών, όπως του Περικλή, βρήκε την ηχώ της δικής του εμπειρίας: του αγώνα να χτίσει και να διατηρήσει μια αξιοπρεπή κοινωνία, το αναπόφευκτο του πόνου ως μέρους της ζωής, και την αξιοσημείωτη ικανότητά μας να ξεπερνούμε τις αντιξοότητες.
Στις δύο σπουδαιότερες ομιλίες του ανέφερε τους Έλληνες. Η πρώτη έγινε τον Ιούνιο του 1966, λίγο περισσότερο από 49 χρόνια πριν, όταν ταξίδεψε στη Νότια Αφρική, μετά από πρόσκληση μιας ομάδας φοιτητών που αντιτίθεντο στο Απαρτχάιντ. Ελπίζοντας να εμπνεύσει το κοινό του να συνεχίσουν το μακρύ και άχαρο αγώνα τους, τους θύμισε αυτό για το οποίο αγωνίζονταν: την προστασία και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αξίες τις οποίες ονόμασε «τις ουσιαστικές διαφορές μεταξύ ημών και της ναζιστικής Γερμανίας, όπως ήταν και μεταξύ Αθήνας και Περσίας". Αργότερα, ο ίδιος κάλεσε το κοινό του να αναλάβει προσωπικά την ευθύνη για τη βελτίωση του κόσμου με μια φράση του Περικλή: "Αν Αθήνα φαντάζει μεγάλη σ' σένα", είπε, "να θυμάσαι λοιπόν ότι οι δόξες της επιτεύχθησαν από γενναίους άντρες, και από άνδρες που είχαν μάθει ποιο ήταν το καθήκον τους." Ο πατέρας μου μοιραζόταν με τους Έλληνες την πεποίθηση ότι η βελτίωση του κόσμου είναι καθήκον όλων μας, και δεν ανεχόταν την απάθεια ή τον κυνισμό. Εκτιμούσε το γεγονός ότι η σύγχρονη λέξη "ηλίθιος" ("idiot") προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη για κάποιον που αρινόταν να συμμετάσχει στη δημόσια ζωή ("ιδιώτης").
Ο Robert Kennedy βρήκε έμπνευση στους Έλληνες, αλλά βρήκε και παρηγοριά. Τη νύχτα της 4ης Απριλίου 1968, είχε προγραμματίσει να κάνει μια στάση στην εκστρατεία του στην Ινδιανάπολη της Ιντιάνα. Καθώς κατευθυνόταν προς τα εκεί, έλαβε τη φοβερή είδηση ότι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε δολοφονηθεί. Αξιωματούχοι της πόλης τον προέτρεψαν να ακυρώσει την εμφάνισή του, λέγοντας ότι δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την ασφάλειά του σε περίπτωση ταραχών. Αλλά εκείνος επέμεινε να φτάσει στον προορισμό του. Δεν είχε ετοιμάσει κανένα λόγο. Αντ' αυτού, άντλησε από τη δική του εμπειρία πόνου, και μίλησε για τη ζωή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ως παράδειγμα για κάθε Αμερικανό. Στο αποκορύφωμα της ομιλίας του, ανέφερε τα λόγια του Αισχύλου: "Ακόμα και στον ύπνο μας, ο πόνος που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πέφτει, σταγόνα-σταγόνα, πάνω στην καρδιά, μέχρι που, στην απελπισία μας, παρά τη θέλησή μας, έρχεται η σοφία μέσα από τη φοβερή χάρη του Θεού." Πολλές άλλες αμερικανικές πόλεις κάηκαν εκείνο το βράδυ, αλλά στην Ινδιανάπολη, όλα παρέμειναν ήρεμα.
Οι Έλληνες ποιητές και πολιτικοί συγκινούσαν τον πατέρα μου με το θάρρος τους και την αγάπη τους για τη χώρα. Πρότειναν ότι μπορούμε να δώσουμε νόημα σε έναν κόσμο γεμάτο από ανόητο βάσανο. Αναγνώριζαν ότι ο σκοπός του πολιτισμού δεν είναι να βελτιώσει ένα άτομο, αλλά να ενδυναμώσει όλους τους ανθρώπους.
Αυτά είναι μαθήματα που χρειαζόμαστε σήμερα περισσότερο από ποτέ. Δικτάτορες κυβερνούν με κοντόφθαλμη σκληρότητα τη Βόρεια Κορέα και τη Ζιμπάμπουε. Η διαφθορά και ο διχασμός απειλούν τον θρίαμβο της δημοκρατίας στη Νότια Αφρική και τη Ρωσία. Ο ISIS συνεχίζει την επέκτασή του στη Μέση Ανατολή, προκαλώντας ανείπωτη δυστυχία και καταστροφή. Οι γυναίκες παντού αντιμετωπίζονται ως κατώτερα πλάσματα. Οι δυτικές δημοκρατίες χάνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών τους, και η ανισότητα αυξάνεται.
Τι μπορούμε εμείς, ως άτομα, να κάνουμε ενάντια σε τόσες πολλές αποτυχίες; Στο πρόσωπο τόσης πολλής αντίδρασης, πώς μπορούμε να συνεχίσουμε το έργο της επέκτασης της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, όχι μόνο σε όλους τους Έλληνες ή σε όλους τους Αμερικανούς, αλλά σε όλους τους ανθρώπους, παντού;
Περίπου είκοσι χρόνια πριν, έθεσα αυτή την ερώτηση στους 50 πιο γεναίους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο για το βιβλίο μου Speak Truth To Power. Κανένας από αυτούς δεν είχε μια απάντηση για τα δεινά του κόσμου, βέβαια, αλλά όλοι είπαν ότι δεν θα μπορούσαν απλώς να στέκονται και να παρακολουθούν, ενώ οι άλλοι άνθρωποι υπέφεραν. Όπως είπε ο Περικλής των αρχαίων Αθηναίων, καθένας από αυτούς τις σθεναρούς υπερασπιστές κατανοούσε το καθήκον του - όχι ως ήρωας, αλλά ως ανθρώπινο όν.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη Marina Pisklakova. Η Marina είναι η κορυφαία ακτιβίστρια της Ρωσίας για τα δικαιώματα των γυναικών. Έχει μόνη της καταφέρει να αλλάξει τη στάση της Ρωσίας στο θέμα της βίας κατά του άλλου φύλου, αρχίζοντας μια σχετική συζήτηση πριν από δύο δεκαετίες, όταν δεν υπήρχε κανένας άλλος να μιλά γι αυτό. Το πραγματικά εκπληκτικό είναι ότι όταν η Μαρίνα ξεκίνησε την πρώτη τηλεφωνική γραμμή hotline για περιπτώσεις κρίσης, ήταν επιστήμονας, όχι ακτιβίστρια. Δεν είχε κανένα ιστορικό, καμία εκπαίδευση, καμία χρηματοδότηση, κανέναν συνάδελφο. "Ένιωσα απελπισμένη και αβοήθητη," έχει πει η Μαρίνα, "αλλά ήξερα τι έπρεπε να κάνω."
Σε πολλές διαδοχικές συνεντεύξεις, άκουσα μια εκδοχή αυτής της ιστορίας των απλών ανθρώπων, που ανακαλύπτουν ότι δεν μπορούν να αγνοήσουν τη συνείδησή τους. Επρόκειτο για ένα ενθαρρυντικό μήνυμα, και μια ιδέα μου ήρθε στο μυαλό: Κι αν μπορούσαμε να διδάξουμε τους νέους να γίνουν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Και ποιος είναι καλύτερος τρόπος να το κάνουμε αυτό απ' ό,τι μέσα από τέτοιες απίστευτες ιστορίες; Κάθε ένας από εμάς, αλλά κυρίως οι νέοι, έχουν την τάση να δικαιολογούμε τους εαυτούς μας, προτάσσοντας μια αμφιβολία. Λέμε πράγματα όπως "Θα μπορούσα να κάνω τη διαφορά αν ήμουν μεγαλύτερος" ή "Θα είχα μιλήσει αν ήμουν πιο γενναίος." Αλλά διαβάζοντας αυτές τις συνεντεύξεις βλέπουμε ότι η αλλαγή γίνεται από ανθρώπους ακριβώς όπως εσείς και εγώ, με τους δικούς τους φόβους και τις δικές τους ελπίδες και τα δικά τους μόνον όνειρα. Αν μπορούσαμε να δώσουμε αυτό το μάθημα στους νέους, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τις κοινωνίες μας.
Και έτσι γεννήθηκε το πρόγραμμα σπουδών Speak Truth To Power. Δημιουργήσαμε σχέδια μαθημάτων με βάση τις ζωές αυτών των αξιόλογων γυναικών και ανδρών, κάθε ένα σχεδιασμένο για να επιτρέπει στους μαθητές να αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν οι μαθητές διαβάζουν Wangari Maathai, δεν μαθαίνουν για τα περιβαλλοντικά δικαιώματα ως κάτι που συμβαίνει κάπου αλλού στον κόσμο, αλλά μαθαίνουν ότι μπορούν να προστατέψουν το περιβάλλον στις δικές τους κοινότητες φυτεύοντας δένδρα ή καθαρίζοντας ρέματα. Όταν μελετούν Kailash Satyarthi, δεν λένε ότι η παιδική εργασία είναι ένα πρόβλημα που θα λύσει κάποιος άλλος - όλοι απαντούν στην πρόκληση να αρχίσουν να αναρωτιούνται πού είναι φτιαγμένα τα ρούχα και τα παπούτσια τους, και από ποιόν.
Τα αποτελέσματα έχουν μετασχηματιστική επίδραση. Οι μαθητές που έχουν μελετήσει το πρόγραμμα Speak Truth To Power έχουν καταφέρει να ορθώσουν το ανάστημά τους σε άλλους που πριν τους εκφόβιζαν, να προκαλέσουν την τοπική αυτοδιοίκηση στην περιοχή τους για να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα ανακύκλωσης, ή έχουν μοιράσει σοκολάτες fair-trade στη γιορτή του Halloween. Ένας φοιτητής νομικής που μελέτησε το πρόγραμμα Speak Truth To Power αποφάσισε ότι αντί να γίνει ένας δικηγόρος σε μια μεγάλης ισχύος εταιρία, προτίμησε να εργαστεί για την εκπαιδευτική πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας δάσκαλος στην Καμπότζη που εφμάρμοσε το πρόγραμμα σπουδών είπε, "Πριν από την εκπαίδευση, αν έκανα μια ερώτηση σε έναν μαθητή, και έλεγε ότι δεν επιθυμεί να απαντήσει, τότε δεν του το ζητούσα πια. Μετά την εκπαίδευση, ενθάρρυνα τους μαθητές να σηκωθούν και να μιλήσουν και να είναι πρόθυμοι να κάνουν λάθη - και το κάνουν".
Ο Πλούταρχος έγραψε κάποτε ότι "Το μυαλό δεν είναι ένα δοχείο που χρειάζεται γέμισμα, αλλά ένα ξύλο που χρειάζεται ανάφλεξη." Ο στόχος του προγράμματος "Speak Truth To Power" δεν είναι να διδάξει στους νέους μας γεγονότα που σύντομα θα ξεχάσουν, αλλά να ανάψει μέσα τους τη φλόγα για μια ισόβια δέσμευση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μαθαίνοντας να μιλούν στην τάξη, αυτοί οι φοιτητές προετοιμάζονται να μιλήσουν στην αίθουσα ενός ΔΣ ή της Γερουσίας αργότερα. Εμείς δεν επιδιώκουμε τίποτε άλλο από το να δημιουργήσουμε μια γενιά φοιτητών που θα είναι αποφασισμένοι να εργαστούν για τη δικαιοσύνη, όταν έρθει η σειρά τους να ξεκινήσουν μια επιχείρηση, ή να αναλάβουν μια τάξη, ή να ανοίξουν μια επιχείρηση. Το να δώσουμε στα παιδιά μας τα εργαλεία για να γίνουν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για ένα καλύτερο και πιο δημοκρατικό μέλλον.
Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι η Ελλάδα επέλεξε να κάνει αυτή την επένδυση για τα παιδιά της. Χάρη στη σκληρή δουλειά της Μαριάννας Βαρδινογιάννη, και των συνεργατών της στο Ίδρυμα, και του Υπουργού Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αριστείδη Μπαλτά, το πρόγραμμα σπουδών "Η Αλήθεια στην Εξουσία" ("Speak Truth To Power") θα είναι σύντομα διαθέσιμο για διδασκαλία στις ελληνικές τάξεις. Το Κέντρο Robert F. Kennedy Human Rights είναι ενθουσιασμένο για αυτή τη νέα συνεργασία, και ευγνώμων για την ευκαιρία να φέρει το πρόγραμμα σπουδών του στη γενέτειρα της δημοκρατίας.
Κάθε ένας από εμάς που επιλέγει να υπερασπιστεί τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα συστρατεύεται στην πιο καθοριστική σύγκρουση της εποχής μας. Δεν είναι μια σύγκρουση των όπλων, αν και μερικοί που μας αντιτίθενται βασίζονται στην βία. Δεν είναι μια σύγκρουση της θρησκείας, αν και κάποιοι που μας αντιτίθενται ισχυρίζονται ότι ενεργούν στο όνομα του Θεού. Μάλλον, είναι μια σύγκρουση για κάτι πολύ πιο θεμελιώδες: την αξία ενός ανθρώπινου όντος. Είναι μια σύγκρουση η οποία ίσως φαίνεται καλύτερα αν συγκρίνουμε την τύχη της μαγευτικής δομής επάνω στον λόφο με την τύχη μιας εξίσου μαγευτικής πόλης στο βορρά, στη Συρία.Τόσο η Ακρόπολη όσο και η αρχαία πόλη της Παλμύρας είναι χαρακτηρισμένες ως σημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Και οι δύο είναι απόδειξη για την ικανότητα της ανθρωπότητας να δημιουργεί ομορφιά. Και οι δύο είναι θησαυροί που δεν ανήκουν σε μια ορισμένη ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους, ως υπενθύμιση του ευγενούς πολιτισμού που επιδιώκουμε να οικοδομήσουμε.
Αλλά ενώ εσείς στην Ελλάδα θεωρείτε ότι η Ακρόπολη είναι ένας θησαυρός που πρέπει να προστατεύεται και να εορτάζεται, ο ISIS βλέπει την αρχαία πόλη της Παλμύρας ως ένα έδαφος που μπορεί να κατακτήσει και να λεηλατήσει. Ο ISIS, και παρόμοιες ομάδες, σε όλο τον κόσμο, από την Boko Haram μέχρι τους αυτονομιστές στην Ουκρανία, δεν έχουν κανέναν σεβασμό για το έργο που ξεκίνησε εδώ στην Αθήνα πριν από αιώνες. Καθόλου δεν νοιάζονται για τα δικαιώματα για τα οποία οι Αμερικανοί πολέμησαν το 1776 μ.Χ., και οι Έλληνες πολέμησαν το 490 πΧ. Θα μπορούσαν να ανατρέψουν όλη την πρόοδο που έχουμε κάνει προς την κατεύθυνση ενός δίκαιου και ειρηνικού κόσμο.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να συμβεί αυτό. Όπως ο Περικλής προέτρεψε το λαό του, ακριβώς στο λόφο εδώ από πάνω μας, πριν από τόσον καιρό, ας μάθουμε το καθήκον μας: ας συνεχίσουμε το σκληρό και αναγκαίο έργο της επέκτασης της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους τους ανθρώπους.

Κυριακάτικο σινεμά: Τιτανικός (1943)

Η ταινια Τιτανικός (1943) που σαν ιδεα ξεκινησε απο τον υπουργο Προπαγάνδας, Joseph Göbbels, ηταν η απόλυτη ταινία προπαγάνδας και φτιαχτηκε στη διαρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, με το περίφημο ναυγαγιο σαν μια προσπάθεια να δυσφημίσουν τις βρετανοαμερικανικες καπιταλιστικες σχέσεις και το χρηματιστηριο, ζητηματα που παιζουν μεγαλο ρολο στη ταινια, αφου παρουσιαζουν τους αντιπαλους τους, ως απληστους, για να δοξάσουν τελικα τη «γενναιότητα» και την «ανιδιοτέλεια» των Γερμανων!

Göbbels και Ηitler στα γυρισματα της ταινιας

Υπηρξε μια από τις πιο ακριβες και φιλόδοξες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, με ενα προϋπολογισμο , πανω απο 4 εκατομμυρια reichsmarks (ενα ισοδυναμο περιπου $200.000.000 σημερινης αξιας!) Η ιστορία της δημιουργίας της ταινιας βρηκε πολλα εμποδια στη παραγωγη της, εφ οσον ειχε να κανει με εγωισμους, πολλες καλλιτεχνικες αντιπαλοτητες και διαφορες απογοητευσεις λογω της δυσκολης εποχης που γυριζοταν. Παντως συναγωνίζεται επαξια πολλα σεναρια του Hollywood, με ιστορίες προδοσίας, δολοφονίες και σφαγές.

O σκηνοθετης Ηerbert Selpin

Μεγαλο μερος στρατιωτικου προσωπικου χρειαστηκε να μετακινηθει από το μέτωπο, προκειμενου να λειτουργήσουν ως κομπαρσοι, ενω ο Γερμανός σκηνοθέτης, Herbert Selpin συλληφθηκε και τις τελευταίες ημέρες του πολέμου, εκτελεστηκε κατ εντολή του Göbbels. Ο Selpin μισουσε τον στρατο και τις εντολες και κατηγγειλε τη συμπεριφορα αξιωματουχων του Ναυτικου, οι οποιοι αντι να δινουν συμβουλες πανω στη ταινια, παρενοχλουσαν σεξουαλικα τα γυναικεια μελη του καστ με αποτελεσμα να εκνευριστει ο Selpin τοσο ωστε να φτασει να εξυβρισει τον στρατο και τη Γερμανια.

Αυτο δεν περασε απαρατηρητο στον μεχρι τοτε κοντινο του φιλο, Walter Zerlett-Olfenius, που τον κατηγγειλε στην Gestapo και ο Selpin αμεσως πιαστηκε και ανακριθηκε προσωπικα απο τον Göbbels, τον εμπνευστη της ιδεας για τη συγκεκριμενη ταινια. 

Ο Selpin δεν ανακαλέσε τη δήλωση του, κάτι που εξόργισε τον Göbbels, αφού ο Υπουργός Προπαγάνδας είχε εμπιστευθει στoν Selpin να διευθύνει την επική προπαγάνδα του. Μέσα σε 24 ώρες από τη σύλληψή του, ο Herbert Selpin βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του, μια εξέλιξη που θεωρήθηκε σαν αυτοκτονία. 

Ο Selpin, κρεμασμενος στο κελι του

Ωστόσο, στην πραγματικότητα, ο Göbbels είχε κανονίσει να κρεμαστεί ο Selpin. Δυο φρουροι μπηκαν στο κελι του τα μεσανυχτα 31^ης Ιουλιου – 1 Aυγουστου 1942 και τον κρέμασαν από τα σιδερα του παράθυρου της οροφής, με τις τιράντες του παντελονιού του ως θηλιά, ωστε ο θάνατός του να θεωρηθει παραπλανητικά ως αυτοκτονία. Ο Göbbels κρυφά φωτογραφισε τη σκηνη θανατου και εκρυψε τη φωτογραφια σε καποιο αρχειο. Έστειλε μαλιστα μια λακωνική επιστολή στη σύζυγό του Selpin ανακοινωνοντας την αυτοκτονία του συζύγου της. 

Το καστ και το πλήρωμα θυμωσαν με την προσπάθεια να συσκοτιστει η προφανής δολοφονία του Selpin και προσπάθησαν να εκδικηθουν, αλλά ο Göbbels τους αντιμετωπισε με το να βγαλει μια διακήρυξη που ανεφερε ότι όποιος αψηφουσε τον Zerlett-Olfenius θα ειχε να λογοδοτησει προσωπικά σ' αυτόν! Η ημιτελής ταινία, της οποιας το κόστος παραγωγής ξεφυγε κατα πολυ από τον έλεγχο, στο τέλος ολοκληρώθηκε απο τον μη διασημο Werner Klingler. 

Το πλοίο που χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα ηταν το SS Cap Arcona, που βυθίστηκε μόλις 3 χρόνια μετά από τη μαγνητοσκόπηση, στις 3 Μαΐου 1945, αν και η βύθιση του στη Βαλτική Θάλασσα δεν οφειλόταν σε παγόβουνο, αλλά στη...Βασιλική Πολεμική Αεροπορία! Δυστυχως το SS Cap Arcona μετέφερε και περίπου 5.500 κρατούμενους απο στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι περισσότεροι απ τους οποιους έχασαν τη ζωή τους στην επίθεση. 

Ήταν κυρίως αιχμάλωτοι που είχαν κρατηθεί σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, και οι οποίοι είχαν απελαθεί οσο πλησίαζε η εισβολή των συμμαχικων δυναμεων. Περισσότεροι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αυτή την καταστροφή, από τα περίπου 1.500 ατομα που έχασαν τη ζωή τους στο πραγματικο ναυάγιο του Τιτανικου, που εγινε στα 1912! 

Ειναι η υστατη προσπαθεια των Ναζί να καλύψουν τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, φορτωνοντας χιλιαδες κοσμο σ ενα πλοιο που επιτηδες αφησαν να βομβαρδιστει απο τους Αγγλους, βαζοντας μαλιστα μεσα και ...ευφλεκτο υλικο, ωστε να σκοτωσουν οσους περισσοτερους κρατουμενους μπορουσαν, ακομα και οταν ηταν φανερο οτι ηδη εχαναν τον πολεμο!

Για 60 χρόνια, η ταινία περιβαλλοταν από μυστικότητα. Χρησιμοποιώντας ομως προσωπικά ημερολόγια του Γκέμπελς, προσωπικες και ακυκλοφορητες ταινίες από τα παρασκήνια, οπως και το αρχικό βιβλίο του σχεδιασμού παραγωγής, αποκαλύπτεται για πρώτη φορά η εκπληκτική ιστορία του «ναζιστικου Τιτανικού» καθως και λεπτομερειες απο τη ζωη του τραγικου σκηνοθετη Selpin.

Η ταινια προβληθηκε για μικρο χρονικο διαστημα στη κατεχόμενη απο τους Γερμανους Ευρώπη, αρχίζοντας το Νοέμβριο του 1943, αλλά ποτέ στη Γερμανία, μετα απο διαταγη του Göbbels, ο οποίος φοβόταν ότι θα αποδυναμωνε το ηθικό των Γερμανων πολιτών, που ενδεχομενα να συνδυαζαν τη βυθιση του Τιτανικου με την πτωση και παρακμη του τριτου Ραιχ!