Σάββατο 6 Ιουλίου 2019

Η σκοτεινή πλευρά της διδασκαλίας στην Αγγλία...



Αποτέλεσμα εικόνας για πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Αν το παιδί δεν έχει καθόλου όρια στο σπίτι και δε συμπεριφέρεται σωστά στο σχολείο (με αποτέλεσμα να μην κάνει πρόοδο) φταίτε εσείς που δε κάνατε το μάθημα αρκετά εντυπωσιακό για να του τραβήξει την προσοχή...

Χριστίνα Παναγοπούλου
Διαβάζουμε, χωρίς πολλά σχόλια...
Η σκοτεινή πλευρά της διδασκαλίας στην Αγγλία
Δεν παραπονιέμαι συχνά για τις ευθύνες που έχουμε οι Εκπαιδευτικοί στα Αγγλικά σχολεία, και αυτό οφείλεται σε αρκετούς λόγους. Πρώτον, σκοπός αυτής της σελίδας ήταν πάντα να βοηθήσω όσους συναδέλφους θέλουν να κάνουν ένα βήμα να δουλέψουν στην Αγγλία και όχι να τους τρομάξω. Δεύτερον, όσες ευθύνες και να έχει η θέση μας στην Αγγλία, μας προσφέρει πολλά: Έναν καλό και ετησίως αυξανόμενο μισθό, ένα καλό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, πολλές διακοπές, ευκαιρίες ανέλιξης και μια οργάνωση και σταθερότητα που δεν έχουμε στην Ελλάδα. Και τρίτον, κάθε φορά που ακούω τον εφιάλτη που βιώνουν οι συνάδελφοι στην Ελλάδα που παλεύουν με λίστες, προκηρύξεις, μόρια και νομοθετικές αλλαγές, νιώθω πως παραείμαι προνομιούχα για να παραπονιέμαι και απο πάνω!
Παρόλα αυτά δεν αρνούμαι ότι το επάγγελμα αυτό με έχει φτάσει στα όριά μου και πολλές φορές, έχει φτάσει τα επίπεδα του άγχους μου στο κόκκινο. Και ξέρω ότι δεν είμαι μόνη-άρθρα όπως αυτό στη Guardian αποκαλύπτουν οτι 50% των δασκάλων στο Λονδίνο αφήνουν τη διδασκαλία μέσα στα πρώτα 5 χρόνια της καριέρας τους, ενώ ένα πρόσφατο ερωτηματολόγιο της ομοσπονδίας εκπαιδευτικών NEU αποκάλυψε οτι το 1/5 των δασκάλων (με τον όρο teachers εννοούμε όλες τις βαθμίδες εκπαιδευτικών σε σχολεία) δηλώνουν ότι θα ήθελαν να αφήσουν τη διδασκαλία μέσα στα επόμενα δύο χρόνια (πηγή: Guardian).

Πώς είναι ένα καλό σχολείο στην Αγγλία;

Ως εκπαιδευτικός στην Αγγλία, ξέρεις ότι είσαι εξαίρεση όταν βρεις ένα σχολείο όπου να μη χρειάζεται να φεύγεις στις 6.00 ή στις 7.00 το βράδυ…. Όταν η χαρτοδουλειά είναι πραγματοποιήσιμη χωρίς να απαιτεί ξενύχτια και όταν σου επιτρέπεται να φύγεις στις 4.00 το απόγευμα για να προλάβεις ένα ραντεβού. Είσαι τυχερός όταν βρεις ένα σχολείο που σου επιτρέπει να διδάξεις χωρίς να μπαινοβγαίνουν στην τάξη σου οι προϊστάμενοι κάθε μισή ώρα για να επιβλέψουν το κάθε τι που κάνεις και να επέμβουν. Και είσαι τυχερός αν ένα σχολείο σου επιτρέπει να ρυθμίζεις την τάξη σου όπως θέλεις και να είσαι δημιουργικός. Γιαυτό το λόγο, είμαι πολύ ευχαριστημένη στη δουλειά μου.
Το επάγγελμα μας όμως στην Αγγλία δεν παύει να είναι εξαντλητικό. Τι φταίει λοιπόν και οι δάσκαλοι δεν αντέχουν άλλο; Ας δούμε όσα δε μπορεί να δει κάποιος εκτός και αν βρίσκεται μέσα στο…χορό!

1. Η εμμονή με τα ποσοστά επιτυχίας

Στην Αγγλία τα σχολεία αγωνίζονται για να εξασφαλίσουν καλή βαθμολογία στην κλίμακα OFSTED. Τα σχολεία που κρίνονται Outstanding, δηλαδή τα top της βαθμολογίας απολαμβάνουν προνόμια όπως επιπλέον χρηματοδότηση. Το ίδιο συμβαίνει και όταν ένα σχολείο βρίσκεται ψηλά στα τοπικά leagues απο άποψη επιτυχίας των μαθητών. Τα υψηλά ποσοστά ωστόσο επηρεάζουν άμεσα και τους εκπαιδευτικούς. Σα δάσκαλος, τα ποσοστά επιτυχίας σου επηρεάζουν αν θα ”περάσεις” τα ετήσια targets σου για να πάρεις την ετήσια αύξηση. Ο προϊστάμενός σου, με τον ίδιο τρόπο, θα πάρει την αύξησή του αν εσύ έχεις καλά ποσοστά επιτυχίας. Και ο διευθυντής θα πάρει την αύξησή του αν οι υπόλοιποι εξασφαλίσουν ένα Outstanding σχολείο. Έτσι, ο ένας εξαρτάται απο τον άλλο για να ανεβεί οικονομικά και να ζήσει με αξιοπρέπεια με αποτέλεσμα ο ένας να πιέζει τον άλλο (domino effect).
Τα ποσοστά που αναμένονται απο τους μαθητές είναι ανεξάρτητα του αν οι μαθητές είναι ικανοί να τα κατακτήσουν. Μπορεί να έχουν μόλις έρθει απο άλλη χώρα και να μη μιλούν λέξη Αγγλικά (αυτή είναι η πλειονότητα των μαθητών στο μεγαλύτερο μέρος του Λονδίνου). Μπορεί να έχουν αυτισμό και να μην δύνανται να γράψουν σε πλήρεις προτάσεις στα 5 όπως ορίζει ο νόμος! Παρόλα αυτά, τα ποσοστά σας δε βλέπουν τέτοιες δικαιολογίες. Ή εξαντλείσαι για να πας τα παιδιά εκεί που πρέπει να είναι, ή δε περνάς τα targets σου. Επιπλέον τα ποσοστά πρέπει κάθε χρόνο να αυξάνονται. Αλοίμονο στα ποσοστά που έμειναν ίδια ή μικρότερα απο πέρυσι!

2. Η προσέγγιση της εκπαίδευσης ως χώρο προετοιμασίας skilled εργατικού δυναμικού

Το Ηνωμένο Βασίλειο ακολουθεί πιστά ό,τι λέει ο PISA, ανεξάρτητα του ότι σαν οργανισμός δεν έχει καμία σχέση με παιδαγωγική. Η εκπαίδευση έχει ως στόχο άμεσα την αγορά εργασίας. Αυτό φαίνεται σε ιδιωτικά προγράμματα όπως το Skills Builder που διδάσκονται στα σχολεία με σκοπό τα παιδιά να χτίσουν τα ”skills” που χρειάζονται στο μέλλον οι εργοδότες. Ως αποτέλεσμα, έμφαση δίνεται στα λεγόμενα core subjects (Μαθηματικά, Αγγλικά και Φυσική) και δημιουργικά μαθήματα περιορίζονται στο ελάχιστο.

3. Το ατελείωτο planning

Η προετοιμασία για διδασκαλία είναι εξαντλητική και κάθε μάθημα/ γνωστικό αντικείμενο έχει σελίδες απο planning τις οποίες πρέπει να ετοιμάσετε. Το να το ετοιμάσετε όμως δεν αρκεί. Κάθε μάθημα πρέπει να ακολουθείται απο evaluation forms τις οποίες συμπληρώνετε καθημερινά, και που πρέπει να αποδείξετε ότι στο επόμενο μάθημα τις λάβατε υπόψιν σας. Πρέπει να αποδεικνύετε διαρκώς οτι κάνατε follow-up στις σημειώσεις σας σε κάθένα απο τα άπειρα μαθήματα που διδάσκετε. Πρέπει να έχετε ξεχωριστό differentiation σε κάθε δραστηριότητα για παιδιά που είναι υψηλότερων / χαμηλότερων επιδόσεων, παιδιά που δε μιλούν Αγγλικά ή παιδιά με ειδικές ανάγκες. Το planning σας ελέγχεται εβδομαδιαία για όλα τα παραπάνω.
Εκτός απο το καθημερινό planning έχετε να ετοιμάσετε schemes of learning για κάθε term… Ετήσια planning overviews, και νέες φόρμες που θα θελήσουν να φέρουν στο σχολείο οι προϊσταμένοι σας. Θα έλεγα με σιγουριά ότι μόνο to planning και το να γράψετε evaluations παίρνει περίπου 2-3 ώρες την εβδομάδα, τις οποίες πρέπει να βρείτε μετά το σχολείο, καθότι δεν επιτρέπεται να σημειώνετε ενώ είναι τα παιδιά εκεί.

4. Οι…. εκπαιδευόμενοι Εκπαιδευτικοί

Όντας αποκεντρωμένο και ιδιωτικοποιημένο, το εκπαιδευτικό σύστημα στην Αγγλία επιτρέπει την πρόσληψη ανειδίκευτων ατόμων για θέσεις δασκάλων. Τα σχολεία που ανήκουν στην κατηγορία Academies -θα εξηγήσω παρακάτω τι είναι αυτό- επιτρέπεται να προσλαμβάνουν δασκάλους χωρίς άδεια διδασκαλίας και χωρίς την προϋπόθεση να τα καταρτίσουν. Τα κρατικά σχολεία προσλαμβάνουν βοηθούς δασκάλων οι οποίοι σύντομα αναλαμβάνουν τάξη για να καταρτιστούν και να λάβουν άδεια διδασκαλίας.
Αυτό σημαίνει οτι σε καθημερινό επίπεδο ένας εκπαιδευτικός έχει να αντιμετωπίσει συναδέλφους χωρίς το απαραίτητο ακαδημαϊκό υπόβαθρο, και αυτό προκαλεί αναμενόμενες ρήξεις. Γίνονται άπειρα παιδαγωγικά λάθη με τους μαθητές, και συχνά το να καθοδηγήσετε τον ανειδίκευτο συνάδελφο θεωρείται ως ”πατρονάρισμα”. Η πρόσληψη ανειδίκευτων δασκάλων όμως εξυπηρετεί και οικονομικούς σκοπούς: Ένας κάτοχος άδειας διδασκαλίας βάσει νόμου πρέπει να πληρώνεται με τα κρατικά Teacher Payscales (δείτε Μισθοί) ενώ ένας ανειδίκευτος δάσκαλος όχι.
Αποτέλεσμα εικόνας για πρωτοβάθμια εκπαίδευση

5. Ο φόρτος εργασίας που προκαλεί η επίβλεψη φοιτητών

Οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί συχνά έχουν φοιτητές να αναλάβουν, και τα σχολεία χρηματοδοτούνται επιπλέον για να δεχτούν φοιτητές για πρακτική. Ο επόπτης των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο δεν έχει την ευθύνη τους, η οποία ρίχνεται εξ ολοκλήρου σε εσάς!
Οι φοιτητές σταδιακά οφείλουν να διδάξουν το 40% των μαθημάτων σας. Όταν διδάσκουν οφείλετε να συμπληρώσετε φόρμες evaluation και χρειάζεστε περίπου 1-2 ώρες την εβδομάδα μετά τη δουλειά ώστε να τους δώσετε feedback καθότι είστε ο mentor τους. Επίσης έχετε και τα mentoring meetings κατά τα οποία πρέπει να συμπληρώσετε reviews. Γράψιμο, γράψιμο και πάλι γράψιμο! Οι φοιτητές σημαίνουν 3 ώρες επιπλέον δουλειάς την εβδομάδα- τις οποίες δεν πληρώνεστε.

6. Η συνεχής και ασταμάτητη αξιολόγηση

Έχω περιγράψει αναλυτικά σε αυτό το άρθρο τον τρόπο που αξιολογούμαστε στα σχολεία αλλά συνοπτικά:
  • Οι προϊστάμενοι επιβλέπουν το φάκελό με το planning όταν θέλουν χωρίς προειδοποίηση. Στη συνέχεια το planning αξιολογείται έναντι της κλίμακας OFSTED, δηλαδή ως Outstanding, Good, Requires Improvement ή Inadequate.
  • Επιβλέπονται τα τετράδια των παιδιών. Ο τρόπος που διωρθώνετε βαθμολογείται και αυτός έναντι της ίδιας κλίμακας.
  • Οι προϊστάμενοι θα παρατηρήσουν τους δασκάλους ανα τακτά διαστήματα εν ώρα διδασκαλίας- και θα τους βαθμολογήσουν έναντι της κλίμακας OFSTED.
Αν σε κάποιον απο τους τομείς που αξιολογείστε βαθμολογηθείτε για πάνω απο 2-3 συνεχόμενες φορές ως Requires Improvement ή Inadequate, τότε μπαίνετε σε support plan. Κατά τη διάρκειά του, γίνονται εξαντλητικές παρατηρήσεις απο τους προϊσταμένους και αν δε καταφέρετε να ανεβείτε σε βαθμολογία ως Good ή Outstanding τότε ξεκινούν τα capability procedures… με τελικό προορισμό την απόλυση.

7. Η ιδιωτικοποίηση των κρατικών σχολείων- και η εργασιακή εκμετάλλευση των academies

Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι τα Academies: Τα κρατικά σχολεία δεν ελέγχονται απο το κράτος αλλά απο τους δήμους. Όμως συχνά, αν ένα κρατικό σχολείο δε μπορεί να στηριχτεί οικονομικά ή έχει λάβει κακή βαθμολογία, τότε αγοράζεται απο ιδιώτες ή federations. Στη συνέχεια τα σχολεία αυτά λειτουργούν μεν δωρεάν για τα παιδιά, αλλά δεν υπάγονται στο κράτος όσον αφορά το προσωπικό. Έτσι, δε χρειάζεται να ακολουθούν τους κρατικούς νόμους όσον αφορά τη μισθοδοσία των δασκάλων, τις διακοπές ή το διάλειμμα. Μπορούν επομένως να σας κάνουν να δουλέψετε στις σχολικές διακοπές, να σας αναγκάσουν να τρώτε μεσημεριανό με τα παιδιά και να καθαρίζετε την τραπεζαρία και να σας πληρώνουν με δική τους μισθολογική κλίμακα.
Και όσον αφορά τα lesson observations, δηλαδή τις επίσημες παρατηρήσεις που σας γίνονται ενώ διδάσκετε, οι ομοσπονδίες δασκάλων έχουν καταφέρει να τις περιορίσουν σε 3 ώρες συνολικά το χρόνο. Τα κρατικά σχολεία οφείλουν να ακολουθήσουν αυτό τον κανονισμό. Επίσης οφείλουν να προειδοποιούν τους δασκάλους για τα observations που πρόκειται να κάνουν. Παρόλα αυτά, τα Academies δε χρειάζεται να υπακούν αυτό τον κανονισμό και μπορούν να μπαινοβγαίνουν στην τάξη σας όσο θέλουν.
Το ανησυχητικό είναι ότι η κυβέρνηση πριν λίγα χρόνια είχε δηλώσει πως θέλει όλα τα σχολεία να έχουν μετατραπεί σε Academies ως το 2020- κάτι που έχει προκαλέσει πολλές διαδηλώσεις και αντιδράσεις απο πολλούς δήμους.

8. Το υποχρεωτικό management επιπλέον ενηλίκων

Δουλεύοντας στην Αγγλία θα έχετε να καθοδηγήσετε πολλούς ενήλικες: Το βοηθό σας, το άτομο που κάνει παράλληλη στήριξη, τον άλλο βοηθό, τους lunch supervisors κλπ. Και δυστυχώς, η συμπεριφορά τους είναι αποκλειστικά δική σας ευθύνη. Έφυγε ο βοηθός απο την τάξη όταν δεν έπρεπε; Φταίτε εσείς. Χάζεψε στους διαδρόμους; Φταίτε εσείς. Αυθαδιάζει και αρνείται να ακολουθήσει τις οδηγίες σας; Πάλι φταίτε εσείς. Μπορεί να δουλέψετε με τους καλύτερους και τους χειρότερους βοηθούς και είναι πάντα δική σας ευθύνη να διορθώσετε τη συμπεριφορά τους.

9. Η οπτική πώς για ό,τι πάει στραβά φταίει ο δάσκαλος

Στην Αγγλία το εκπαιδευτικό σύστημα είναι πολύ διαφορετικό, καθότι το βασικό κομμάτι του διαβάσματος πραγματοποιείται στο σχολείο. Υπάρχει βέβαια homework και όσο τα παιδιά βαδίζουν προς το τέλος της Δευτεροβάθμιας, το coursework αυξάνεται. Τα παιδιά ωστόσο κάνουν το βασικό task στην τάξη. Με τον ίδιο τρόπο, η πρόοδός τους θεωρείται αποκλειστικά δική σας ευθύνη. Αν ένα παιδί δε κάνει πρόοδο φταίτε εσείς. Αν το παιδί έχει γονείς που δεν ασχολούνται στο σπίτι, φταίτε εσείς που δε κάνετε interventions με το παιδί.
Αν το παιδί δεν έχει καθόλου όρια στο σπίτι και δε συμπεριφέρεται σωστά στο σχολείο (με αποτέλεσμα να μην κάνει πρόοδο) φταίτε εσείς που δε κάνατε το μάθημα αρκετά εντυπωσιακό για να του τραβήξει την προσοχή. Αν το παιδί δε μπορεί να γράψει ή δεν έχει σχηματίσει πρόοδο επειδή η πάθησή του δεν του το επιτρέπει (π.χ. βαριάς μορφής ειδικές ανάγκες), πάλι φταίτε εσείς. Αν την ώρα της διδασκαλίας σας κάποιο παιδί μιλάει ή δε σας κοιτάει, φταίτε εσείς. Σε γενικές γραμμές, καμία δικαιολογία δε γίνεται ποτέ δεκτή.

10. Ο υποβιβασμός της παράλληλης στήριξης και το ακατάλληλο επιπλέον προσωπικό

Έχω αναφέρει σε άλλα άρθρα ότι στην Αγγλία τα παιδιά με ειδικές ανάγκες φοιτούν σε μη ειδικά σχολεία, εκτός αν θελήσουν οι γονείς να πάνε το παιδί σε ειδικό σχολείο. Στη βάση της νομοθεσίας για τις ίσες ευκαιρίες, απαγορεύεται να σταλεί ένα παιδί υποχρεωτικά σε ειδικό σχολείο. Αν ένα παιδί έχει διαγνωσμένη πάθηση, τότε το κράτος χρηματοδοτεί το σχολείο για να προσληφθεί άτομο για παράλληλη στήριξη. Αν δεν υπάρχει χρηματοδότηση και διάγνωση, το σχολείο θα ορίσει έναν απο τους βοηθούς για να κάνουν την παράλληλη στήριξη αν το παιδί δεν δύναται να είναι ανεξάρτητο στην τάξη.
Δυστυχώς όμως, στην Αγγλία το επιπλέον προσωπικό στα σχολεία συχνά δεν έχει παιδαγωγική κατάρτιση. Σε πολλές περιπτώσεις, τα GCSEs (πιστοποίηση Λυκείου) σε Αγγλικά και Μαθηματικά αρκούν για να γίνεις βοηθός. Η παράλληλη στήριξη – γνωστή στην Αγγλία ως Learning Support Assistant -είναι αυτή που υποφέρει περισσότερο.
Η θέση του Learning Support Assistant είναι ιδιαίτερα κακοπληρωμένη. Στην καλύτερη περίπτωση θα την επιλέξει εκπαιδευτικός απο άλλη χώρα που θέλει να πάρει εμπειρία στο Αγγλικό σύστημα. Ωστόσο συχνότερα την επιλέγουν ανειδίκευτα άτομα που θέλουν να συμπληρώσουν συγκεκριμένες ώρες school experience για να γίνουν δεκτά σε προγράμματα κατάρτισης Εκπαιδευτικών, Κοινωνικών Λειτουργών, Ψυχολόγων κλπ. Επομένως τα άτομα που καλούνται να κάνουν παράλληλη στήριξη συχνά δεν έχουν παιδαγωγικές γνώσεις – πόσο μάλλον ειδικές γνώσεις για τον αυτισμό, το σύνδρομο Down ή άλλες ειδικές ανάγκες που μπορεί να έχει ένα παιδί.

Κλείνοντας…

Μπορεί διαβάζοντας αυτό το άρθρο πολλοί να αναρωτηθείτε ”γιατί μένω εδώ”. Ωστόσο κατά τη γνώμη μου η ζυγαριά γέρνει προς άλλα σημεία για τον καθένα. Παρά τις δυσκολίες, έχω κάποια βασικά πράγματα τα οποία εκτιμώ ιδιαίτερα- και κυρίως προοπτικές τις οποίες δε μου έδωσε ποτέ η χώρα μου- και η ζυγαριά προς το παρόν γέρνει προς αυτές. Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα ξαναέκανα αυτό το βήμα. Και μπορεί να γκρινιάζω καθημερινά για το θόρυβο, την κίνηση, την ακρίβεια και τη ρουτίνα του Λονδίνου, όμως αυτή η πόλη μου έχει δώσει και αξέχαστες αναμνήσεις.

 
Η Χριστίνα Παναγοπούλου ζει και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στο Λονδίνο απο το 2008. Είναι απόφοιτος του τμήματος ΑΕΙ Προσχολικής Αγωγής Πατρών (ΤΕΕΑΠΗ), και τελειόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος Συγκριτικής Εκπαίδευσης του UCL. Απο το 2015 διδάσκει στον κρατικό τομέα της Αγγλίας στην προδημοτική τάξη Reception ενώ τα πρώτα 5 χρόνια στην Αγγλία δούλεψε σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς του Λονδίνου με παιδιά ηλικίας 0-5 ετών.

                                                        
                                                                                                  Πηγή: www.teachintheuk.com

Τρίτη 2 Ιουλίου 2019

Κώστας Αξελός: "Οι Νεοέλληνες συλλογίζονται μεν, αλλά δεν σκέπτονται..."


Αποσπάσματα από κείμενα του Κώστα Αξελού ακτινογραφούν τις ελληνικές παθογένειες...

Η νεωτερική Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από ένα μουσείο και κάτι παραπάνω από μια χώρα απλώς γραφική. Είναι, όμως, και κάτι λιγότερο από μια όντως νεωτερική πραγματικότητα […]
Είναι, λοιπόν, νεωτερική η Ελλάδα; Η αυτοσυνείδηση των Νεοελλήνων επιτελεί ένα πρώτο βήμα δεδομένου ότι ονομάζει τον εαυτό της, αλλά η προσπάθειά της σταματάει εκεί. Η αυτοσυνείδηση αυτή συγκροτείται βέβαια από διαταραγμένες αναπαραστάσεις σχετικά με το πεπρωμένο της αλλά, παραμένοντας μες στη διαταραχή αυτή, απιστεί απέναντι στη διάνοια της ίδιας της γλώσσας της, η οποία ονομάζει λόγον την ομιλία και τη σκέψη – αυτό που μεταμορφώθηκε σε ratio.
Η διάνοια της Ελλάδας συνίσταται στην εναρμόνιση της σκιάς και του φωτός. Αλλά ο διάλογος των Νεοελλήνων με την αυτο-συνείδηση είναι δύσκολο να επιχειρηθεί· […]
Μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να «τρέφεται» με τη δυτική σκέψη, αλλά προσπαθεί απεγνωσμένα να χωνέψει τις ξένες επιστημονικές επιτεύξεις. Στην πραγματικότητα, η δίδυμη αδελφή της επιστήμης, η τεχνική, λείπει παντελώς.
Οι Νεοέλληνες δεν κατασκευάζουν τον κόσμο, ούτε καν την ίδια τη χώρα τους. Δεν ξέρουν να «φτιάχνουν». Οι άνθρωποι της χώρας αυτής κοπιάζουν αλλά δεν παράγουν έργο. Μεγάλα έργα της σκέψης ή της επιστήμης, της τεχνικής ή της τέχνης δεν βλέπουν το φως της ημέρας. Ο όρος δυνατότητα, χάνοντας την πρωταρχική του σημασία (αυτού που καθιστά δυνατή την επίκαιρη πραγμάτωσή του), κατέληξε να σημαίνει τον ευσεβή πόθο.

Η ελληνοκεντρική αυταπάτη
Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα παιχνίδι εισαγωγής και εξαγωγής απ’ το οποίο λείπει μια στέρεη αυτόχθων βάση. Η πολιτική δεν είναι, λοιπόν, μια ισχυρή τεχνική σκέψη που δίνει συγκεκριμένη μορφή στη μοίρα ενός συνόλου μέσω μιας ευφυούς στρατηγικής, αλλά περιπέτεια. Κι ανάμεσα στις περιπέτειες υπάρχουν μεγάλες και μικρές. Οι Ελληνες – ή οι μη Ελληνες – που σκέπτονται το παιχνίδι της ελληνικής πολιτικής εφαρμόζουν νοητικά και ρηματικά τους δυτικούς κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Επιχειρούν να συλλάβουν μια πραγματικότητα ακολουθώντας ένα ακατάλληλο σχήμα. Σχήμα και πραγματικότητα δεν υπακούουν πάντοτε στον ίδιο ρυθμό. Σ’ αυτή την ακαταλληλότητα έρχονται να προστεθούν οι πολυάριθμες αυταπάτες της αυτοσυνείδησης του έθνους.

Η μείζων αυταπάτη της νεοελληνικής αυτοσυνείδησης είναι εκείνο το οποίο η ίδια (με ελάχιστη μετριοφροσύνη) ονομάζει ελληνοκεντρισμό. Οι δύο λέξεις που συνθέτουν τον όρο είναι ελληνικές. Τι σημαίνει, όμως, ο όρος αυτός; Ελληνοκεντρική είναι η σύλληψη που θέλει την Ελλάδα να αποτελεί ένα κέντρο.
Κέντρο τίνος πράγµατος; Κανείς δεν απαντά ξεκάθαρα στο ερώτηµα, ωστόσο η αναπαράσταση του κέντρου αυτού συνεπάγεται τον κόσµο σαν να είναι η περιφέρειά του. Βεβαίως, η ελληνοκεντρική αντίληψη καθόλου δεν αποσαφηνίζει το άρρητο περιεχόµενο του ονόµατος που δίνει στον εαυτό της, επειδή, όπως ήδη έχουµε πει, δεν σκέπτεται το πεπρωµένο της έτσι ώστε να το εκφράσει µέσω της γλώσσας. Κατασκευάζει για τον εαυτό της διαταραγµένες και διαταράσσουσες αναπαραστάσεις και προφέρει ένα χείµαρρο από λόγια ή σωπαίνει.
Εντούτοις, ο ελληνοκεντρισµός είναι η µοναδική «ιδέα» την οποία µπόρεσε να προβάλει η Ελλάδα [..]
Ο ελληνοκεντρισµός δεν πραγµατώθηκε ούτε πολιτικά ούτε πολιτισµικά ούτε αισθητικά […]
Ισχυρή ή όχι, η νεοελληνική πραγµατικότητα συνιστά παρ’ όλα αυτά µια πραγµατικότητα. Κι αν ακόµη η πραγµατικότητα αυτή είναι στρωµένη µε στάχτες, υπάρχουν ακόµη εστίες φωτιάς. Και άνθρωποι που µάχονται ηρωικά υπέρ των εστιών αυτών. Βεβαίως η Ελλάδα δεν παρέχει το πρότυπο ενός νεωτερικού έθνους, εντούτοις ζει στο κέντρο του νεωτερικού κόσµου.
Μήπως κάνει µόνον ωσάν να ήταν νεωτερική; Ή µήπως ζει µιαν ύπαρξη παρόµοια µ’ εκείνη των φελάχων ή των «πρωτόγονων», οι οποίοι επίσης ζουν συγχρόνως και στο περιθώριο και στο κέντρο του υπερπολιτισµένου κόσµου; Αυτό θα µπορούσαν ή θα έκαναν λάθος να το διαβεβαιώσουν όσοι της επιτίθενται, αλλά διαβεβαιώνοντάς το θα έλεγαν την αλήθεια;

Πώς θα γίνει η Ελλάδα αληθινά νεωτερική
Στον αντίποδα της «ελληνοκεντρικής» τάσης, µια άλλη τάση εκδηλώθηκε. Συνιστώντας κι αυτή µιαν αυταπάτη της εθνικής αυτοσυνείδησης, χαρακτηρίζεται από τον ριζικό «δυτικισµό» της […]
Οι «άλλοι» (στους οποίους τόσο συχνά οι Ελληνες αποδίδουν τη σχετλιαστική ονοµασία «Φράγκοι»), δηλαδή οι Δυτικοί, είναι Ευρωπαίοι και νεωτερικοί, επειδή το είναι τους το ίδιο συνεπάγεται το γίγνεσθαί τους. Μετά το τέλος του αρχαίου κόσµου και το τέλος του µεσαιωνικού κόσµου, ρίχτηκαν στην ιστορική αρένα, εµψυχωµένοι από τον καινούριο νεωτερικό τους ζήλο· δεν µιµούνταν κανέναν, προσφέρονταν ως παράδειγµα. Το ζήτηµα δεν είναι καθόλου να γνωρίζουµε αν, επειδή οι χώρες αυτές είναι «προωθηµένες» και οι άλλες µένουν «καθυστερηµένες», πρέπει οι δεύτερες να προσπαθήσουν να φθάσουν τις πρώτες.
Ο καλπασµός των ιστορικών εποχών κατά κανέναν τρόπο δεν συγκρίνεται µε ιπποδροµία. Οι χώρες που δεν δηµιούργησαν τον νεωτερικό κόσµο οφείλουν να πραγµατοποιήσουν ξανά, και για δικό τους λογαριασµό, τούτες τις κατακτήσεις αν δεν θέλουν να ζουν διαρκώς σαν φτωχοί συγγενείς τους οποίους από καιρό σε καιρό (ή έστω συχνά) έρχονται να επισκεφθούν οι πλούσιοι συγγενείς τους για να γευθούν τη χάρη της γραφικής τους ζωής. Οι σπόροι που µεταφέρθηκαν πρέπει να φυτρώσουν σε γόνιµο έδαφος και µάλιστα να ριζώσουν. Για να γίνει η Ελλάδα αληθινά νεωτερική θα πρέπει να υπάρξει ένα κίνηµα προερχόµενο από τη δική της ουσία, το οποίο να τη σπρώξει όχι προς τον «µοντερνισµό» αλλά προς τη νεωτερικότητα. Είναι έτοιµο το κίνηµα αυτό προκειµένου να ολοκληρωθεί;
Αν η ελληνοκεντρική αυταπάτη αναγνωριζόταν κι αν η δυτικόστροφη τοποθέτηση απέβαλλε τη µιµητική της τάση, θα µπορούσε µήπως να γίνει αυθεντικά νεωτερική αυτή η χώρα των ερειπίων πάνω στα οποία τόσο δύσκολα ξεφυτρώνουν τα εργοστάσια; Για να συµβεί κάτι τέτοιο, θα χρειαζόταν πρώτα να ξεπεράσει η χώρα µιαν άλλη από τις τάσεις της: εκείνη τη µισο-εθνική, µισο-ψυχολογική τάση της που την εξωθεί ν’ αναπτύσσει διαλεκτικές ψευδο-συνθέσεις.
Μία κοινή άποψη, πολύ κοινή – και πολύ διαδεδοµένη – θέλει την Ελλάδα να είναι ένα περίεργο σύνολο αντιφατικών ιδιαιτεροτήτων […]
Μπορεί µήπως αυτός ο ναρκισσισµός της νωθρής ιδιαιτερότητας να πραγµατώσει (να πραγµατώσει κι όχι να ονειρευθεί την πραγµάτωσή του) οτιδήποτε αξιόλογο, ακόµη και εντός των δικών του ορίων; Μπορεί να σπρώξει ως την άκρη την ίδια τη λογική του; Οπωσδήποτε όχι, επειδή δεν διαθέτει λογική, ούτε τυπική ούτε διαλεκτική. Δεν τον κινητοποιούν παρά ψυχολογικές αναπαραστάσεις που εξαντλούνται στη «γεύση» της καθηµερινής ζωής και δονούν κυρίως τις αισθήσεις των φιλήδονων. Ολα τούτα δεν µπορούν να εγερθούν σε βλέψεις αντάξιες ενός συνόλου το οποίο εντάσσεται απαραιτήτως στην ολότητα όλων όσα είναι. Το τοπικό εξαντλείται γρήγορα, όταν δεν είναι ο – έστω και περιορισµένος – τόπος όπου τοποθετείται µια οικουµενικότητα.
Μια ατµόσφαιρα γεµάτη µεν απελπισία αλλά φτωχή σε ένταση
Η σκέψη είναι ένα άνοιγµα, κι ένα παράθυρό της είναι η λογική σκέψη. Οι αρχαίοι Ελληνες κατεύθυναν την πρωταρχική (και αναγκαστικά ποιητική) σκέψη προς την ολότητα όλων όσα είναι, οι Βυζαντινοί την εναρµόνισαν µε το χριστιανισµό και οι Νεοέλληνες την αγνοούν. Διαθέτουν οπωσδήποτε ζωηρή (πολύ ζωηρή) ευφυΐα. Εχοντας ακόρεστη περιέργεια λατρεύουν την πληροφόρηση και καταβροχθίζουν κάθε νεωτερισµό, ενώ κι ένας αρκετά αξιόλογος αριθµός οιονεί ιδιοφυών εκδηλώνεται στη δηµοκρατία του δρόµου. Ωστόσο, λείπει ο λόγος.
Οι Νεοέλληνες, καθώς αφοµοιώνουν λίγο πολύ την ευρωπαϊκή σκέψη, συλλογίζονται µεν, αλλά δεν σκέπτονται. Η απουσία σκέψης συνιστά απουσία διαµόρφωσης και µορφής, κι έτσι ούτε το ψυχολογικό ούτε το κοινωνικό µπορούν να ξεπεραστούν. Οι σύγχρονοι Ελληνες µοιάζουν ανίκανοι να κατευθύνουν το δικό τους πεπερασµένο προς το άπειρο. Κι ούτε κατορθώνουν να µεταµορφώσουν τη θλίψη των τραγουδιών τους σε λόγια της αγωνίας. Η γλυκύτητα της ζωής, οι χαρές της γιορτής δεν ορθώνονται σε µορφές της Χαράς, επειδή λείπει ο στοχασµός. Ακόµη και µια παράξενη χαρά της ζωής µπερδεύεται κατά περίεργο τρόπο µε µιαν ορισµένη µελαγχολία, κι όλα αυτά φτιάχνουν µιαν ατµόσφαιρα γεµάτη µεν απελπισία αλλά φτωχή σε ένταση, χωρίς εµβέλεια οικουµενική.
Γιατί η σκέψη δεν εκδηλώνεται στη σύγχρονη Ελλάδα; Είναι δύσκολη η απάντηση σε κάθε ερώτηση που αρχίζει µε ένα απότοµο «γιατί;».
Τούτη τη στιγµή προσπαθούµε να σκεφθούµε αυτή την απουσία σκέψης […]
Οι Νεοέλληνες, αντιθέτως, συλλογίζονται και δεν σκέπτονται, µιλούν πολύ και δεν έχουν συντεταγµένη γλώσσα, ρωτούν και απαντούν, αλλά χωρίς καµιά συνέχεια· βαδίζουν πάνω σ’ ένα δρόµο αλλά δεν πορεύονται. Θα ακολουθήσουν ποτέ τη σχολή της σκέψης και, ξεπερνώντας τη σκέψη της σχολής, θα αποκτήσουν επίσης και µνήµη;
Τα ερωτήµατα που εγείραµε αφορούν εξίσου τόσο τη «δεξιά» όσο και την «αριστερά» που µάχονται η µία την άλλη, αλλά και το «κέντρο» επίσης, όπως εξυπακούεται. Επειδή τα κόµµατα, έστω κι όταν στοχεύουν στο όλον, δεν είναι παρά µόνο «κοµµάτια». Ας πάψουµε να συντηρούµε τη σύγχυση των όρων, όταν το ζήτηµα είναι να θέσουµε τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων.
Η µοίρα της σύγχρονης Ελλάδας είναι µία µοίρα: θετική ή αρνητική, µπορεί ν’ αντιµετωπισθεί είτε ως µοίρα προνοιακή είτε ως η µοίρα ενός καθυστερηµένου λαού τον οποίο εκµεταλλεύονται οι ιµπεριαλιστικές δυνάµεις.
Η Ελλάδα είναι ελληνική: είτε συνθέτει εθνική ενότητα, µια ράτσα, είτε το µελλοντικό µέλος µιας µελλοντικής Συνοµοσπονδίας. Η µοίρα της είναι νεωτερική: είτε βρίσκεται κάτω απ’ το σηµάδι της αναζήτησης του θεµελίου είτε κάτω απ’ το σηµάδι της πάλης των τάξεων ή των κρατών. Η σύγχρονη Ελλάδα, όπως κι αν αντιµετωπίζεται, εθνικά ή κοινωνικά, φυλετικά ή πολιτισµικά, δεν µπορεί να είναι δίχως µοίρα στους κόλπους του σύγχρονου κόσµου. Παραµένει εντούτοις πρόβληµα: από το α ως το ω.
Το ερώτηµα το οποίο µας θέτει είναι καίριο: ο κατακερµατισµός εποµένως των απαντήσεων θα σήµαινε ότι δεν εισακούεται η ερώτηση. Οι επιµέρους λύσεις που επιβάλλονται είναι, φυσικά, πολυάριθµες και αφορούν την οικονοµία και την πολιτική, το δίκαιο και την παιδεία, τη συνείδηση και την τεχνική. Ολες αυτές οι επιµέρους λύσεις έχουν θεµελιωδώς ανάγκη θεµελίου. Το είναι της Ελλάδας συµπίπτει µε το θεµέλιο αυτό.
Η Ελλάδα οφείλει επίσης ν’ αναπτύξει τις έρευνες που αφορούν τα ιδιαίτερά της προβλήµατα: ν’ αποκτήσει συνείδηση της παράδοσης και της ιστορίας της, της καταγωγής και της δοµής της, της λογοτεχνίας και των προσωπικοτήτων της· οφείλει ν’ αποκτήσει µια γνώση και ν’ αναπτύξει τις επιστήµες. Αφήνοντας κατά µέρος την αυταρέσκειά της, θα περάσει µήπως στο στάδιο της προσπάθειας και της συνέπειας; Θα εκτιναχθεί – σαν µεταλλικό ελατήριο πιεσµένο από καιρό – προς την κατάκτηση της δικής της κίνησης; Θα γνωρίσει τη χαρά της αποτελεσµατικής έντασης και την αληθινή θλίψη της κακιάς ώρας; Στους κόλπους του νεωτερικού Κόσµου που κυριαρχείται από τις µεγάλες δυνάµεις, µε ποιον τρόπο θα εδραιώσει η Ελλάδα την αρµονία ανάµεσα στη δύναµη και την αδυναµία της; Και για να ιδιοποιηθεί το είναι της, µήπως πουλήσει την ψυχή της στον διάβολο; Θα µπορέσει να εξασφαλίσει τη θέση της στον κόσµο χωρίς να εγκαταλείψει τη φύση της και θα ξέρει µε ποιον τρόπο να διατηρήσει την ισορροπία ανάµεσα στην φύσιν και την τέχνην;


Κώστας Αξελός "Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας", μτφ. Κατερίνα Δασκαλάκη, Αθήνα, 2010, εκδόσεις Νεφέλη.

Μηνολόγιο Ιουλίου 2019...

Αποτέλεσμα εικόνας για ιούλιος
Ο Ιούλιος είναι ο πρώτος μήνας από το δεύτερο εξάμηνο του χρόνου. Βέβαια, επειδή το πρώτο εξάμηνο έχει τον Φλεβάρη, είναι κάπως πιο κοντό από το δεύτερο -έτσι, σε ένα μη δίσεκτο έτος όπως το φετινό η απόλυτη μέση του χρόνου είναι η σημερινή μέρα, η 2α Ιουλίου!
¨οπως διαβάζουμε στο εξαιρετικό sarantakos.wordpress.com,Ο Ιούλης έχει τις λαϊκές ονομασίες Αλωνάρης (επειδή τότε γίνεται το αλώνισμα, τουλάχιστο στη νότια Ελλάδα), που είναι και η πιο διαδεδομένη, καθώς και τις Αηλιάς και Αηλιάτης (από τη γιορτή τ’ Άη Λιος στις 20 του μήνα).
 Ο Ιούλιος έχει χάρη στον Καίσαρα το Ιουλιανό ημερολόγιο, έχει φέτος τις βουλευτικές εκλογές στις 7 του μήνα, βέβαια και, γυρίζοντας πίσω στο χρόνο,τα Ιουλιανά, την εκτροπή του 1965 με τον εξαναγκασμό του εκλεγμένου πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου σε παραίτηση, την αποστασία βουλευτών της Ένωσης Κέντρου και τις καθημερινές διαδηλώσεις λαού επί 70 μέρες στο κέντρο της Αθήνας. Έχει την απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου,τον θάνατο του Ίωνα Δραγούμη, αργότερα,μέσα στο 1920...
Να και το μηνολόγιο του μήνα:

Δε  1
Ανακοίνωσις της θεωρίας της εξελίξεως των ειδών υπό Καρόλου Δαρβίνου -και θανή Νικολάου Γουίντωνος, σωτήρα των εβραιόπουλων
Τρ  2
† Άρεως Αλεξάνδρου
Τε 3
Γενέσιον Φραγκίσκου Κάφκα -και Ιακώβου Μόρρισων τελευτή κατά τον δαίμονα εαυτού
Πε  4
Διακήρυξις της Ανεξαρτησίας υπό Θωμά Τζέφερσον. Και του τιμημένου η ανύψωσις.
Πα  5
Δημοσίευσις των Μαθηματικών Αρχών της Φυσικής Φιλοσοφίας υπό Ισαάκ Νεύτωνος. Και του ογδόου ελληνικού δημοψηφίσματος.
Σα  6
Πρώτον αντιλυσσικόν εμβόλιον υπό Λουδοβίκου Παστέρ
Κυ 7
Γενέσιον Βλαδιμήρου Μαγιακόφσκι και Νικολάου Ξυλούρη του Κρητός
Δε 8
Γενέσιον Αρθούρου Έβανς του αρχαιολόγου
Τρ 9
Θανάτωση επισκόπων και προκρίτων εν Λευκωσία Κύπρου
Τε 10
Γενέσιον Ιωάννου Χατζηανδρέου (κατά κόσμον Στρατή Τσίρκα) και Νικολάου Τέσλα
Πε 11
Έναρξις της εξοντώσεως των Ισραηλιτών της Θεσσαλονίκης υπό των χιτλερικών δημίων
Πα 12
† Κωνσταντίνου Ουράνη
Σα 13
† Φωτίου Κόντογλου (και γενέσιον Νεοκιδίου της Αραβίας)
Κυ 14
Της πτώσεως της Βαστίλης
Δε 15
Της Ιουλιανής εκτροπής και του κυπριακού πραξικοπήματος
Τρ 16
Της Εγίρας
Τε 17
Πρωταγόρου του Αβδηρίτου
Πε 18
Γενέσιον Νέλσονος Μαντέλα
Πα 19
† Στρατή Μυριβήλη τελευτή
Σα 20
Νιλ Άρμστρογκ και των πρώτων επί της Σελήνης βαδισάντων
Κυ 21
+ Κωνσταντίνου Καρυωτάκη τελευτή και Σωτηρη Πέτρουλα δολοφονία
Δε 22
Γενέσιον Ερνέστου Χεμινγουαίη
Τρ 23
Της πρώτης κατά την Αρχαιότητα Ολυμπιάδος
Τε 24
Γενέσιον Σίμωνος Μπολιβάρ του ελευθερωτού
Πε 25
Γενέσιον Γεωργίου Βερνάρδου Σω
Πα 26
Της νίκης των Ελλήνων επαναστατών εις Δερβενάκια
Σα 27
Τελεσίλλης της Αργείας
Κυ 28
Γενέσιον Εμμανουήλ Ροΐδου
Δε 29
† Βικεντίου Βαν Γκογκ και γενέσιον Μιχαήλ Θεοδωράκη του επιμήκους μουσουργού
Τρ 30
† Κοίμησις Διονυσίου Ντιντερό
Τε 31
† Θανή Νικολάου Σκουφά
Το τραγούδι με το οποίο υποδεχόμαστε τον νέο μήνα είναι σε μουσική Βασίλη Κουμπή και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου κι έχει τίτλο "Τον Ιούλιο κάποτε..."

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019

Πέρυσι ο Αϊλάν, σήμερα η Άντζι...Ως πότε αδιαφορία για τους πρόσφυγες;


Αποτέλεσμα εικόνας για Αϊλάν - ΆντζιΗ εικόνα του πατέρα και της δίχρονης κόρης του που πνίγηκαν αγκαλιά στα νερά του ποταμού Ρίο Γκράντε κάνει τον γύρο του κόσμου και σοκάρει... ξανά. Όμως οι πολιτικές που δημιουργούν αυτές τις τραγωδίες παραμένουν ισχυρές και καμία πρόθεση αλλαγής δεν διαφαίνεται, αναδεικνύοντας την εγκληματική στάση χωρών και κυβερνήσεων.
Ο Όσκαρ Αλμπέρτο από το Έλ Σαλβαδόρ βρέθηκε νεκρός στην όχθη του Ρίο Γκράντε, τον ποταμό που χρησιμοποιούν οι μετανάστες για να περάσουν από το Μεξικό τις ΗΠΑ, μαζί με τη δίχρονη κόρη του Άντζι Βαλέρα. Είχε χωθεί στην μπλούζα του και βρήκε το θάνατο αγκαλιάζοντας τον πατέρα της. Η συγκλονιστική εικόνα θύμισε την τραγωδία του 3χρονου Σύρου Αϊλάν που έχασε τη ζωή του με τη μητέρα του και τον αδερφό του, επιχειρώντας να περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα.
Οι άνθρωποι που χάνονται σε ποταμούς, θάλασσες και ερήμους αναζητώντας μια καλύτερη ζωή συνεχίζουν και αυξάνονται. Είτε κατευθύνονται στην Ευρώπη, είτε στις ΗΠΑ, είναι τα θύματα της φτώχιας, των πολέμων και της καταστροφής του περιβάλλοντος, του δράματος που τους επιφύλαξαν οι ισχυροί για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.
 Τόσο στην Ευρώπη, με την ενίσχυση της ακροδεξιάς, όσο και στις ΗΠΑ με τον Ντόναλντ Τραμπ, οι πολιτικές - "φρούριο" γίνονται ακόμη πιο σκληρές. Τείχη, χερσαία και θαλάσσια, σηκώνονται παντού, ενώ οι άνθρωποι ψάχνουν την εναλλακτική διαδρομή για μια καλύτερη ζωή, είτε στα νερά ποταμών , είτε με βάρκες στις θάλασσες. Χιλιάδες είναι τα θύματα τόσο στα σύνορα Μεξικού - ΗΠΑ όσο και στη Μεσόγειο, όπου πλέον ποινικοποιείται ακόμη και η βοήθεια προς τους μετανάστες, το αυτονόητο ανθρωπιστικό καθήκον. Καθημερινά και συνειδητά άνθρωποι οδηγούνται στο θάνατο από αυτές τις πολιτικές. 
Η υποκρισία περισσεύει: Οι Ευρωπαϊοι που δυσανασχετούν με το "τείχος" του Τραμπ εφαρμόζουν παρόμοιες πολιτικές, ενώ παράλληλα οι χώρες της Δύσης είναι σε μεγάλο βαθμό οι υπεύθυνες για τις κρίσεις και τους πολέμους που δημιουργούν τις ροές, από την Αφρική μέχρι τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική. Στον πυρήνα της λύσης του προσφυγικού δεν βρίσκεται η περιφρούρηση και η καταστολή, αλλά οι αναπτυξιακές πολιτικές που θα περιορίσουν τη φτώχεια, τη μεγάλη παγκόσμια ανισότητα και τις κοινωνικές κρίσεις. Ένας φαύλος κύκλος αίματος. Είναι οι πολιτικές που σκοτώνουν τον κόσμο και όχι τα νερά... 

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2019

Οι Κεφαλονίτες βουλευτές απο το 1865 έως το 2019...

Αποτέλεσμα εικόνας για επτάνησος πολιτεία
Με αφορμή της βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου ας κάνουμε μια ιστορική αναφορά για το ποιοί εκπροσώπησαν το νησί μας στη Βουλή απο ο 1865 έως σήμερα.

Οι πρώτες εκλογές μετά την “Ενωση” με την Ελλάδα
Οι πρώτοι Κεφαλλονίτες και Θιακοί βουλευτές (20 από Κεφαλονιά και 4 από Ιθάκη) μπήκανε στην Β’ Εθνοσυνέλευση του 1862 και η ενσωμάτωση τους έγινε 23 Σεπτεμβρίου 1863 αλλά οι πρώτες εκλογές διενεργήθηκαν στις 14 Μαΐου 1865 και εκλέχτηκαν 12 βουλευτές (4 Κρανιά, 3 Πάλλη, 3 Σάμη και 2 Ιθάκη).

Προπολεμικά
Γιάννης Μεταξάς, ο δικτάτορας, βγήκε 5 φορές αλλά όχι συνεχόμενες
7/11/1926, (19/8/1928 δεν βγήκε), 25/11/1932, 5/3/1933, 9/6/1935, 26/1/1936
Βαλσαμάκης Νικόλαος (Κραναίας) βγήκε 7 φορές αλλά όχι συνεχόμενες
18/7/1875, 23/9/1879, 20/12/1881, 7/4/1885, 4/1/1887, 14/10/1890, 16/4/1895,
Καβαλιεράτος- Άννινος Μιλτιάδης (Σάμης) βγήκε 7 φορές αλλά όχι συνεχόμενες
20/2/1905, 26/3/1906, 8 (21)/8/1910, 31/5/1915, 6/12/1915, 1/11/1920, 16/12/1923
Μεταξάς Αγαμέμνων (Κραναίας) (Υπουργός Δικαιοσύνης 6/1/1872 έως 12/7/1872) βγήκε 6 φορές αλλά όχι συνεχόμενες.
21/3/ 1868, 16/5/1869, 26/2/1872, 27/1/1873, 18/7/1875, 4/1/1887
Ιακωβάτος Τυπάλδος Γεώργιος (Πάλης) βγήκε 6 φορές αλλά όχι συνεχόμενες
23/9/1863, 14/5/1865, 21/3/1868, 16/5/1869, 23/6/1874, 23/9/1879
Ιακωβάτος Τυπάλδος Χαράλαμπος (Πάλης) 6 φορές αλλά όχι συνεχόμενες
23/9/1863, 14/5/1865, 21/3/1868, 16/5/1869, 23/6/1874, 23/9/1879

Μεταπολεμικά
Μεταξάς Γεράσιμος (Σούλης το παρατσούκλι του από τον Πόρο) 7 συνεχόμενες φορές;
9/9/1951, 16 /11/1952, 19/2/1956, 11/5/1958, 29/10/1961, 3/11/1963, 16/2/1964 (πέθανε βουλευτής στις 23/4/1966 και αντικαταστάθηκε από τον Μεσσάρη Χαράλαμπο)
Δενδρινός Βαγγέλης βγήκε 5 φορές αλλά όχι συνεχόμενες
5/3/1950, 9/9/1951, 29/10/1961, 3/11/1963, 16/2/1964
Και από αριστερά είχε βγει (ΕΔΑ) το 1958 ο Διβάρης Σπυρίδων

Μεταπολίτευση έως σήμερα
Α΄ Περίοδος : Εκλογές 17 Νοεμβρίου 1974 (έως 22/10/1977)
Γεράκης Παναγής
Μεσσάρης Χαράλαμπος
Β΄ Περίοδος : Εκλογές 20 Νοεμβρίου 1977 (έως 19/9/1981)
Γεράκης Παναγής
Μεσσάρης Χαράλαμπος
Γ΄ Περίοδος : Εκλογές 18 Οκτωβρίου 1981 (έως 7/5/1985)
Μαντέλης Αναστάσιος
Τρίτσης Αντώνιος (Υπουργός Χωροταξίας Περιβάλλοντος)
Δ΄ Περίοδος : Εκλογές 2 Ιουνίου 1985 (έως 2/6/1989)
Τρίτσης Αντώνιος (Υπουργός Παιδείας)
Ε΄ Περίοδος : Εκλογές 18 Ιουνίου 1989 (έως 12/10/1989)
Μεσσάρης Γεράσιμος
ΣΤ΄ Περίοδος : Εκλογές 5 Νοεμβρίου 1989 (έως 12/3/1990)
Μεσσάρης Γεράσιμος
Ζ΄ Περίοδος : Εκλογές 8 Απριλίου 1990 (έως 11/9/1993)
Μπενετάτος Παναγής
Η΄ Περίοδος : Εκλογές 10 Οκτωβρίου 1993 (έως 24/8/1996)
Μπενετάτος Παναγής
Θ΄ Περίοδος : Εκλογές 22 Σεπτεμβρίου 1996 (έως 14/3/2000)
Καλαφάτης Αλέξανδρος
Ι΄ Περίοδος : Εκλογές 9 Απριλίου 2000 (έως 11/2/2004)
Καλαφάτης Αλέξανδρος (Υφυπουργός Ανάπτυξης)
ΙΑ΄ Περίοδος : Εκλογές 7 Μαρτίου 2004 (έως 18/8/2007)
Αλιβιζάτος Πέτρος
ΙΒ΄ Περίοδος : Εκλογές 16 Σεπτεμβρίου 2007 Έως 19/9/2009)
Παρίσης Αλέξανδρος
ΙΓ΄ Περίοδος : Εκλογές 4 Οκτώβριος 2009 (έως 11/4/2012)
Μοσχόπουλος Σπυρίδων
ΙΔ΄ Περίοδος : Εκλογές 6 Μαΐου 2012 (έως 19/5/2012)
Θεοπεφτάτου Αφροδίτη
ΙΕ΄ Περίοδος : Εκλογές 17 Ιουνίου 2012 (έως 31/12/2014)
Θεοπεφτάτου Αφροδίτη
ΙΣΤ΄ Περίοδος : Εκλογές 25 Ιανουαρίου 2015 (έως 28/8/2015)
Θεοπεφτάτου Αφροδίτη
ΙΖ΄ Περίοδος : Εκλογές 20 Σεπτεμβρίου 2015
Θεοπεφτάτου Αφροδίτη

Ο βουλευτής με την μακροβιότερη συνεχόμενη θητεία είναι ο Μεταξάς (Σούλης)  με 7 ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ θητείες , και ακολουθεί ο Δενδρινός με 5 συνεχόμενες θητείες, η Αφροδίτη Θεοπεφτάτου έχει 4 συνεχόμενες θητείες όπως και άλλοι στο παρελθόν...
Η βουλευτής Αφροδίτη Θεοπεφτάτου είναι η πρώτη γυναίκα βουλευτής του Νομού μας όχι όμως και η πρώτη βουλευτής της Αριστεράς , αυτή την πρωτιά την έχει ο Διβάρης Σπυρίδων (1958).

                                                                                                       Πηγή: kefaloniapress.gr

Κυριακή 23 Ιουνίου 2019

Κυριακάτικο σινεμά: "Πλανήτης ΔΙΑΣ & δορυφόροι. Οι διαστημικές αποστολές VOYAGER & GALILEO" (1997)

Αποτέλεσμα εικόνας για γαλιλαίος
Με ένα ντοκιμαντέρ ξαναθυμόμαστε τη δίκη και την καταδίκη του Γαλιλαίου, τέτοιες μέρες , κοντά στα μέσα του 17ου αιώνα. Ντοκιμαντέρ για τους αέριους γίγαντες του ηλιακού συστήματος Δία, Κρόνο, Ουρανό, Ποσειδώνα και λεπτομέρειες από τις διαστημικές αποστολές της NASA Voyager 1, 2 και Galileo στη γειτονιά του Δία και των δορυφόρων του. Παραγωγής 1997.
 Ηλιακό σύστημα / πλανήτες / δορυφόροι / πλανήτης Δίας / πλανήτης Κρόνος / πλανήτης Ουρανός / πλανήτης Ποσειδώνας / αέριοι γίγαντες / διαστημικές αποστολές ΝΑΣΑ / αποστολή Voyager / αποστολή Galileo / Γανυμήδης / Ιώ / Καλλιστώ / Ευρώπη / δορυφόροι Δία / κομήτης Shoemaker-Levy / NASA.
Σαν χθες,  στις 22/06/1633, η  Ιερά Εξέταση καταδικάζει τον  Γαλιλαίο Γαλιλέι (Galileo Galilei) σε φυλάκιση σαν αιρετικό, επειδή είχε υποστηρίξει ότι η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο.
Ο Γαλιλαίος θεωρείτε πατέρας της σύγχρονης αστρονομίας. Είναι ο επιστήμονας που επιβεβαίωσε την θεωρία του Κοπέρνικου, αποδεικνύοντας ότι η Γη στρέφεται γύρω από τον Ήλιο και δεν αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος, όπως ήταν η αντίληψη που επικρατούσε τότε.
Αντιμετώπισε την μήνη του εκκλησιαστικού και επιστημονικού κατεστημένου της εποχής, και στις 22 Ιούνη του 1633 αναγκάζεται από την Αγία Έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να αποκηρύξει, ενώπιον της Ιεράς Εξέτασης, την θεωρία του, ενώ καταδικάστηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό άνευ ορίου, λόγω «βαρύτατων εγκλημάτων» και «υποψίας αίρεσης», ενώ απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του βιβλίου του «Διάλογος», που περιείχε «κατά λάθος», όπως αναγκάστηκε να δηλώσει, τις «αιρετικές» αντιλήψεις του.
Υπάρχει και η παράδοση η οποία αναφέρει ότι μετά το τέλος της απολογίας που έκανε γονατιστός μπροστά στην Ιερά Εξέταση, απαρνούμενος τις απόψεις του και καθώς σηκωνόταν, ο Γαλιλαίος, μουρμούρισε: «Και όμως κινείται» (εννοώντας τη Γη).
Χρειάστηκε να περάσουν κάποιοι … αιώνες μέχρι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β  και η καθολική εκκλησία -31 Οκτωβρίου του 1992- να ζητήσουν συγνώμη για την καταδίκη του Γαλιλαίου και να αποδεχθούν επίσημα ότι .. η γη γυρίζει.


ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Παρασκευή 21 Ιουνίου 2019

Παγκόσμια ημέρα προσφύγων: Πάνω από 70 εκ. άνθρωποι βιώνουν τον εκτοπισμό...

Αποτέλεσμα εικόνας για πρόσφυγες στην ελλάδα

Ο αριθμός των ανθρώπων που διαφεύγουν από τον πόλεμο, τις διώξεις και τις συγκρούσεις ξεπέρασε τα 70 εκατομμύρια το 2018.

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό που έχει δει ποτέ η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.) στα 70 περίπου χρόνια λειτουργίας της.

Τον ανθρωπισμό των χωρών που φιλοξενούν τους πρόσφυγες ακόμη και όταν παλεύουν με τις δικές τους οικονομικές προκλήσεις και τις ανησυχίες τους για ζητήματα ασφάλειας», αναγνωρίζει σε μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες. Υπογραμμίζει μάλιστα πως αυτό που χρειάζονται περισσότερο και επειγόντως οι πρόσφυγες είναι η ειρήνη.
Σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, οι περισσότεροι από τους βίαια εκτοπισμένους προέρχονται από λίγες μόνο χώρες: Συρία, Αφγανιστάν, Νότιο Σουδάν, Μυανμάρ και Σομαλία. Τους τελευταίους 18 μήνες, εκατομμύρια άλλοι έχουν τραπεί σε φυγή από τη Βενεζουέλα.
«Πρέπει να αποκαταστήσουμε την ακεραιότητα του καθεστώτος διεθνούς προστασίας» διαμήνυσε.
Περαιτέρω ο κ. Γκουτέρες αναφέρει πως το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες, που εγκρίθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο, προσφέρει ένα σχέδιο για μία σύγχρονη απάντηση στο προσφυγικό ζήτημα. «Θα κάνεις κι εσύ ένα βήμα με τους πρόσφυγες;» καταλήγει το μήνυμα του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ.

Διπλασιάστηκε ο αριθμός προσφύγων

Σύμφωνα με στοιχεία από την ετήσια έκθεση της Υ.Α. Παγκόσμιες Τάσεις (Global Trends), η οποία δημοσιεύεται σήμερα, καταδεικνύεται ότι σχεδόν 70,8 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο έχουν εκτοπιστεί με τη βία. Συγκριτικά, αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός των ξεριζωμένων είναι διπλάσιος σε σχέση με 20 χρόνια πριν, και κατά 2,3 εκατ. μεγαλύτερος σε σχέση με πέρυσι, ενώ αντιστοιχεί σε πληθυσμό μεγαλύτερο της Ταϋλάνδης.
Τα 70,8 εκατομμύρια αποτελούν ένα συντηρητικό νούμερο, κυρίως επειδή η κρίση στη Βενεζουέλα αντικατοπτρίζεται μόνο εν μέρει στον αριθμό αυτόν. Συνολικά, σύμφωνα με τα στοιχεία των χωρών υποδοχής, περίπου 4 εκατ. κάτοικοι έχουν εγκαταλείψει τη Βενεζουέλα, γεγονός που την καθιστά μια από τις μεγαλύτερες πρόσφατες κρίσεις εκτοπισμού παγκοσμίως. Αν και η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών χρήζουν διεθνούς προσφυγικής προστασίας, ως σήμερα μόλις μισό εκατομμύριο περίπου έχουν προχωρήσει επισήμως σε αίτημα ασύλου.

Τρείς ομάδες εκτοπισμένων

Ανάμεσα στα 70,8 εκατ. που αναφέρει η έκθεση Παγκόσμιες Τάσεις βρίσκονται τρεις βασικές ομάδες. Η πρώτη είναι οι πρόσφυγες, δηλαδή άνθρωποι που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω του πολέμου, των διώξεων ή των συγκρούσεων.
Το 2018, ο αριθμός των προσφύγων έφτασε τα 25,9 εκατ. παγκοσμίως, δηλαδή 500.000 περισσότεροι από το 2017.
Στον αριθμό αυτόν περιλαμβάνονται οι 5,5 εκατ. Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που εμπίπτουν στην εντολή της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA).
Η δεύτερη ομάδα είναι οι αιτούντες άσυλο – άνθρωποι που βρίσκονται εκτός της χώρας καταγωγής τους και λαμβάνουν διεθνή προστασία, αλλά περιμένουν να βγει η απόφαση του αιτήματος ασύλου τους. Στο τέλος του 2018, υπήρχαν 3,5 εκατ. αιτούντες άσυλο παγκοσμίως.
Η τρίτη και μεγαλύτερη ομάδα, που ανέρχεται στα 41,3 εκατ., είναι άνθρωποι που έχουν εκτοπιστεί σε άλλες περιοχές εντός της χώρας καταγωγής τους, μια κατηγορία που είναι γνωστή ως εσωτερικά εκτοπισμένοι (IDPs).
Ωστόσο, μόνο 92.400 πρόσφυγες επανεγκαταστάθηκαν σε τρίτες χώρες το 2018, που αντιστοιχούν σε λιγότερο από το 7% όσων περιμένουν για επανεγκατάσταση. Περίπου 593.800 πρόσφυγες κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ενώ 62.600 πολιτογραφήθηκαν.

Ύπατη Αρμοστεία : Οι 8 αλήθειες για τους πρόσφυγες που πρέπει να γνωρίζετε...

ΠΑΙΔΙΑ: Το 2018, κάθε δεύτερος πρόσφυγας ήταν παιδί. Πολλά παιδιά (111.000) είναι μόνα τους, χωρίς την οικογένειά τους.
ΝΗΠΙΑ: Η Ουγκάντα κατέγραψε 2.800 παιδιά πρόσφυγες ηλικίας έως 5 ετών που ήταν μόνα τους ή χωρισμένα από την οικογένειά τους.
ΑΣΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ: Ως πρόσφυγας, είναι πιο πιθανόν να ζεις σε μια κωμόπολη ή πόλη (61%) παρά σε αγροτική περιοχή ή καταυλισμό.
ΠΛΟΥΣΙΟΙ & ΦΤΩΧΟΙ: Οι χώρες υψηλού εισοδήματος κατά μέσο όρο φιλοξενούν 2,7 πρόσφυγες ανά 1000 κατοίκους. Οι χώρες μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος φιλοξενούν κατά μέσο όρο 5,8 πρόσφυγες. Οι πιο φτωχές χώρες φιλοξενούν το ένα τρίτο του συνόλου των προσφύγων παγκοσμίως.
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Περίπου το 80% των προσφύγων ζουν σε χώρες που γειτνιάζουν με τις χώρες καταγωγής τους.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: Σχεδόν 4 στους 5 πρόσφυγες βρίσκονται σε καταστάσεις εκτοπισμού που διαρκούν τουλάχιστον πέντε χρόνια. Ένας στους 5 βρίσκεται σε καταστάσεις εκτοπισμού που διαρκούν 20 χρόνια ή και περισσότερο.
ΝΕΟΙ ΑΙΤΟΥΝΤΕΣ ΑΣΥΛΟ: Ο μεγαλύτερος αριθμός των νέων αιτημάτων ασύλου το 2018 ήταν από πολίτες της Βενεζουέλας (341.800).
ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ: Η αναλογία των ανθρώπων που είναι πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο ή εσωτερικά εκτοπισμένοι σε σχέση με τον παγκόσμιο πληθυσμό είναι 1 στους 108. Πριν από δέκα χρόνια ήταν 1 στους 160.

                                                     Πηγή:Γ. Αποστολίδης / athina984.gr