Οι μέρες του lockdown είναι μια καλή ευκαιρία να διαβάσουμε ξανά τους κλασικούς.
Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2020
Ο άνθρωπος που "γέννησε" τον Άγιο Βασίλη.....
Ο καλλιτέχνης με καταγωγή από το Μίσιγκαν των ΗΠΑ, Haddon Sundblom, δημιούργησε τη φιγούρα του Άη Βασίλη το 1931 για λογαριασμό της Coca-Cola και πιο συγκεκριμένα για την καμπάνια «Thirst Knows No Season». Η έμπνευση ήρθε από ένα ποίημα του Clement C. Moore από το μακρινό 1822, με τίτλο «Μια επίσκεψη του Αγίου Νικολάου». Προηγουμένως, η αντίληψη του κόσμου σχετικά με τον Άγιο Βασίλη και την πιθανή του μορφή ήταν πιο κοντά σε αυτή ενός επισκόπου, ενός καλοσυνάτου ξωτικού ή τρολλ, ακόμα και ενός άντρα με χαρακτηριστικά που παρέπεμπαν στο Διογένη. Ωστσόσο, η πρώτη οπτικοποιημένη εκδοχή του Άγιου Βασίλη πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Harper's Weekly» το 1863 από τον Τόμας Ναστ, ο οποίος θεωρείται ο αμερικανός πατέρας του καρτούν.
Για τους Ορθόδοξους χριστιανούς ο Άι Βασίλης είναι ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έζησε στη Καππαδοκία που αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια, αλλά πέθανε φτωχός, έχοντας σπαταλήσει όλη την περιουσία του για τη φροντίδα των άλλων.
Ενώ ακόμα ζούσε ακόμη, τον ονόμασαν «Μέγα» για την πίστη, τη σοφία, τη φιλανθρωπία και τη γενναιοδωρία του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Μητροπολίτης Καισάρειας, εκτός από το ότι αγωνίστηκε για έναν καλύτερο κόσμο και μερίμνησε να χτιστούν νοσοκομεία, φτωχοκομεία και ορφανοτροφεία, ενώ φρόντιζε πάντα όσους είχαν την ανάγκη του και καθιέρωσε την διανομή αγαθών τροφίμων, ρούχων, χρημάτων και κάθε είδους βοήθειας σε φτωχές οικογένειες απόρων. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε στης 31 Δεκεμβρίου του 378. Τη 1 Ιανουαρίου του 379, ημέρα της κηδείας του, διατηρούμενη στη παράδοση, θεωρήθηκε απ΄ όλους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά.
Στη Δύση το πρόσωπο του Santa Claus έχει ταυτιστεί με την ιστορία του Αγίου Νικολάου που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του. Στην ιστορία του Αγίου Νικολάου οι βόρειοι λαοί έχουν προσθέσει στοιχεία των δικών τους παραδόσεων (τάρανδοι, έλκηθρο, άστρο του Βορρά, μεγάλες κάλτσες κλπ), μια κουλτούρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα και δημιούργησε τη σημερινή φιγούρα του Santa Claus με όλα τα χαρακτηριστικά του.
Γεννήθηκε στο Ντεμρέ της σημερινής Νότιας Τουρκίας και η ιστορία ξεκινάει τον 4ο αιώνα, όταν η περιοχή ήταν γνωστή ως Μύρα της Λυκίας. Ο Νικόλαος ήταν Επίσκοπος Μύρων, γνωστός και αγαπητός για τις καλές του πράξεις. Ιστορίες για την καλοσύνη του Νικολάου εξαπλώθηκαν μετά τον θάνατό του. ήταν μάλιστα τόσο αγαπητός που τα οστά του εκλάπησαν από τα Μύρα το 1087 και μεταφέρθηκαν στην Ιταλία για να μην πέσουν στα χέρια των τούρκων εισβολέων. Στην ορθόδοξη παράδοση έγινε ο προστάτης άγιος των παιδιών και των ναυτικών.
Η ιστορία του Αγίου Νικολάου άρχισε σιγά σιγά να ταξιδεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Παρά την απαγόρευση αναγνώρισης αγίων που επέβαλλε ο προτεσταντισμός, επέζησε με το όνομα Σίντερ Κλάας, ο οποίος την ημέρα της εορτής του, στις 6 Δεκεμβρίου, παριστάνεται με ιερατική στολή και επισκοπική ράβδο να μοιράζει δώρα στα παιδιά. Πρόκειται πιθανότατα για την πιο καθαρή μορφή του Αγίου Νικολάου που έχει μείνει σήμερα.
Οι Ολλανδοί άποικοι μετέφεραν τον μύθο του στον Νέο Κόσμο. Με την πάροδο των χρόνων, ο «Ολλανδός» Sinterklaas, μετονομάστηκε σε Santa Claus. Η πρώτη καταγραφή του ολλανδικού μύθου έγινε το 1809, από τον συγγραφέα Ουάσιγκτον Ίρβινγκ, που μιλούσε για την άφιξη ενός Αγίου πάνω σε άλογο την παραμονή της γιορτής του Αγίου Νικολάο.
Λίγο αργότερα, το 1823, δημοσιεύτηκε το ποίημα «A Visit from St. Nicholas»(Μια επίσκεψη από τον Άγιο Νικόλαο). Η οπτικοποιημένη εκδοχή πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Harper's Weekly» το 1863 από τον Τόμας Ναστ, ο οποίος θεωρείται ο αμερικανός πατέρας του καρτούν, ενώ εγινε γνωστός και από το παιδικό βιβλίο «The Life and Adventures of Santa Claus» του 1902.
Η σημερινή εικόνα που έχουμε για τον Άγιο Βασίλη είναι επί της ουσίας ένα συνονθύλευμα όλων των παραπάνω παραδόσεων. Είναι ο Άγιος Βασίλης εξ Αμερικής, παχουλός, λευκός και μεγάλος σε ηλικία, ντυμένος στα κόκκινα. Οι αμερικανικές οικογένειες τον αντιλαμβάνονται όμως, όχι σαν σύμβολο ή θεϊκή υπόσταση, αλλά σαν διακοσμητικό στοιχείο, σύμφωνα δηλαδή με τις επιταγές του μάρκετινγκ. Η επιτυχία της Coca-Cola έγκειται στο γεγονός ότι κατάφερε να γίνει η πρώτη εταιρία που δημιούργησε ένα μέσο να πουλήσει το προϊόν της, το οποίο οι καταναλωτές οικειοποιήθηκαν σαν μέσο για να γιορτάσουν την πιο εμπορική γιορτή της χρονιάς. Πάντως όπως και να τον δούμε ο Άγιος Βασίλης θα κατέχει πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων μας, αφού έχει χαράξει ανεξίτηλα τα παιδικά μας χρόνια με τις πιο ωραίες αναμνήσεις.
πηγή: tvxs..gr
Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2020
Ένα σκοτεινό Σύμπαν σε μια σκοτεινή εποχή...
Είναι αναμφισβήτητο ότι η ανθρωπότητα ζει αυτό τον καιρό σε μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας της. Ένας φονικός ιός φέρνει παντού το φόβο και τον όλεθρο, τοπικοί πόλεμοι ξεσπούν σε ένα η το άλλο σημείο του πλανήτη, n οικονομική κρίση απειλεί ένα μεγάλου μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού. Παράλληλα, η κλιματική αλλαγή δείχνει ήδη το σκοτεινό μέλλον που μας περιμένει, αν δεν γίνομε σοφότεροι.
Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη για τον αναγνώστη μια δραματική αποκάλυψη της επιστήμης: Ότι «σκοτεινό» είναι και το ίδιο το Σύμπαν! Πράγματι. Σε όλη του την έκταση κυριαρχεί μια αθέατη, σκοτεινή ύλη, που είναι αδύνατον να αντιληφθούμε με τα μάτια η τα τηλεσκόπια μας. Ως να μην έφθανε αυτό, μια σκοτεινή ενέργεια, με άγνωστη προέλευση η φύση, δεσπόζει στο Σύμπαν, και προκαλεί απρόσμενα φαινόμενα.
Ας περιορισθούμε όμως, προς το παρόν τουλάχιστον, στην σκοτεινή ύλη. Η ύπαρξη της αποτελούσε από παληά μια υποψία των επιστημόνων, τα τελευταία όμως χρόνια ενισχύθηκε από νέες παρατηρήσεις και ευρήματα. Η σκοτεινή ύλη, που δεν εκπέμπει, ούτε απορροφά φως απαντάται σε κάθε γωνιά του Σύμπαντος. Φαίνεται ωστόσο ότι έχει μεγαλύτερη πυκνότητα στο εσωτερικό των γαλαξιών. Γύρω από τους γαλαξίες σχηματίζει ένα δακτύλιο, μια “άλω” σκοτεινής ύλης, που εκτείνεται σε μεγάλες αποστάσεις,
Δεν είναι πάντως εύκολο να προσαρμοσθεί κανείς σε αυτή την νέα, συμπαντική πραγματικότητα. Αρκει να σημειωθεί ότι η γνωστή μας ορατή ύλη -τα δισεκατομμύρια των γαλαξιών, οι πλανήτες και τα νεφελώματα, οι κομήτες και οι αστεροειδείς, η μεσοαστρική σκόνη – αντιστοιχούν σε ένα μικρό μόνον ποσοστό της συνολικής μάζας του Σύμπαντος. Το ποσοστό αυτό, μόλις και μετά βίας προσεγγίζει το 15%! Το υπόλοιπο, τρομακτικό ποσοστό, που φθάνει περίπου στο 85%, συντίθεται από την μυστηριώδη, αλλά και πανταχού παρούσα σκοτεινή ύλη.
Εδώ βέβαια ανακύπτει ένα κύριο ερώτημα. Αφού είναι αθέατη ακόμα και από τα ισχυρότερα διαστημικά μας τηλεσκόπια, πως είμαστε βέβαιοι για την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης; Η απάντηση είναι απλή: Επειδή εξασκεί βαρυτικές δυνάμεις στον γύρω της χώρο, που επηρρεάζουν την κίνηση των άστρων και των γαλαξιών. ‘Ετσι, η ταχύτητα περιφοράς ενός άστρου -όπως είναι για παράδειγμα ο Ήλιος μας- γύρω από το κέντρο του Γαλαξία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από όση υπολογίζεται, αν ληφθεί υπόψει μόνον η βαρυτική έλξη, που ασκεί η γνωστή μας, ορατή ύλη. Κάποια λοιπόν πρόσθετη δύναμη, που οφείλεται προφανώς στην σκοτεινή ύλη, φαίνεται να δρά παράλληλα. Ακόμα και οι γαλαξίες ενός σμήνους, ενώ έπρεπε να αποδράσουν και να παραμείνουν χώρια και αγαπημένοι, συγκρατώνται σε μια σταθερή δομή χάρις στην σκοτεινή ύλη.
Η ΓΑΛΑΞΙΑΚΗ ΣΥΣΤΑΔΑ ΤΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ
Αποτελείται
από δυο γαλαξιακά σμήνη που συγκρούονται. Η ύπαρξη της σκοτεινής ύλης
αποδεικνύεται από την εντυπωσιακή καμπύλωση του φωτός, όπως προβλέπει η
Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Χαρακτηριστικά είναι όσα συμβαίνουν στην «Κόμη της Βερενίκης»,
έναν αστερισμό που έχει δεσμούς ακατάλυτους με τον υπογράφοντα. Στην
περιοχή του εντοπίζεται ένα εντυπωσιακό σμήνος από εκατοντάδες γαλαξίες,
που έπρεπε προ πολλού να έχει διαλυθεί λόγω της ταχύτητας των γαλαξιών.
Ευτυχώς, και προς αγαλλίαση του υπογράφοντος, κάποια μορφή σκοτεινής
ύλης, φαίνεται να υπάρχει σε όλη την έκταση του σμήνους, και είναι αυτή
που συγκρατεί βαρυτικά την δομή του.
Με αυτές αλλά και πολλές άλλες παρατηρήσεις, λίγοι αστροφυσικοί αμφιβάλλουν σήμερα για την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης. Διαφορετικές όμως είναι οι θεωρίες, που διατυπώνονται για την υφή η την ταυτότητα της. Μια επιστημονική άποψη που έχει όμως μικρή αποδοχή, θεωρεί ότι την σκοτεινή ύλη συνιστούν πλανήτες, υπερμεγέθεις μαύρες οπές, ακόμα και νάνοι αστέρες. Δεν διαφέρει δηλαδή και πολύ η σύσταση της από την συνηθισμένη ύλη, όπως την γνωρίζομε.
Μια άλλη άποψη στρέφει την προσοχή της στα φαντασματικά νετρίνα, που αφθονούν στο Σύμπαν, και διαπερνούν ανεμπόδιστα πλανήτες και άστρα – αλλά και εμάς τους ίδιους. Τα νετρίνα έχουν όμως απειροελάχιστη μάζα, και το συνολικό τους άθροισμα λίγο μπορεί να συμβάλλει στις μεγάλες ποσότητες της σκοτεινής ύλης, που απλώνονται στο Σύμπαν.
Περισσότερες πάντως ελπίδες για την ερμηνεία της σκοτεινής ύλης, συγκεντρώνει η πιθανή ύπαρξη εξωτικών, αγνώστων προς το παρόν σωματιδίων. Η θεωρία υποθέτει ότι τα εξωτικά αυτά σωματίδια αφθονούσαν στο αρχέγονο συμπαντικό ρευστό, που ακολούθησε την δημιουργία του Σύμπαντος από μια αδιανόητη, Μεγάλη Έκρηξη. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ τα σωματίδια αυτά αναζητώνται με επιμονή στους γήινους επιταχυντές, που παράγουν συνθήκες ανάλογες με την Μεγάλη Έκρηξη, δεν έχουν δώσει κανένα σήμα της παρουσίας τους. Δεν αποκλείεται λοιπόν να αποτελούν απλώς ένα ευσεβή πόθο των επιστημόνων.
Είναι χαρακτηριστική η απόγνωση, που εκφράζει ένας από πρωτοπόρους στην σχετική έρευνα: «Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή,» σχολιάζει «πείθομαι ότι η σκοτεινή ύλη είναι πλανητικής μορφής. Την Τρίτη, την Πέμπτη και το Σάββατο, θεωρώ ότι αποτελείται από ασυνήθιστα σωματίδια, που επιβίωσαν από την Μεγάλη Έκρηξη.Όσο για την Κυριακή, απλώς φοβούμαι ότι δεν καταλαβαίνω την βαρύτητα.»
Αυταπάτες, λοιπόν, δεν χωρούν. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι παρατηρήσεις των επιστημόνων έφεραν στο φως μια απίστευτη, όσο και συγκλονιστική αλήθεια: το Σύμπαν, που βλέπομε, είναι μικρό μόνον μέρος του πραγματικού. Μια αόρατη, σκοτεινή ύλη κυριαρχεί στην απέραντη του έκταση. Έτσι ο υπέρλαμπρος κόσμος των άστρων, που ύμνησαν οι πολιτισμοί και οι ψυχές μας, μοιάζει να υποτάσσεται σε μια ύπουλη, σκοτεινή πραγματικότητα. Είναι ως το ίδιο το Σύμπαν να θέλει να συμβαδίσει με την σκοτεινή μας εποχή, που λυγίζει και ταπεινώνει τις βεβαιότητες και τα όνειρα μας.
Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά. Την δομή και τα χαρακτηριστικά του Σύμπαντος δεν μπορούμε να επηρεάσουμε. Η μόνη μας ελπίδα παραμένει η καλύτερη τους κατανόηση. Η ίδια όμως η ανθρώπινη ζωή, είναι ανάγκη να αποκτήσει το βαθύτερο της νόημα. Αποτελεί λοιπόν και δικό μας χρέος να επικρατήσουν όσο γίνεται η αλληλεγγύη και ο σεβασμός στον άλλο, η δικαιοσύνη και οι αξίες του πολιτισμού, η έγνοια για το περιβάλλον. Ίσως τότε πολλά από τα μυστήρια του Σύμπαντος να παραμένουν άλυτα, την πορεία όμως της ανθρωπότητας θα συνοδεύουν πιό ευδιάκριτες και φωτεινές προοπτικές.
Ο ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑΣ
Είναι
ο πλησιέστερος σε μας γαλαξίας. Χαρις στην ύπαρξη της σκοτεινής ύλης,
που υπολογίζεται να είναι επτά φορές μεγαλύτερη από την συνηθισμένη, τα
εξωτερικά άστρα του γαλαξία περιστρέφονται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα
από την αναμενόμενη.
Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2020
"Να ζήσουν των Καλαβύτων τα βουνά!" 77 χρόνια από το Ολοκαύτωμα...
Το ρολόι της πόλης έδειχνε δυο και τριαντατέσσερα λεπτά, και το ημερολόγιο 13 Δεκεμβρίου 1943, όταν στον λόφο Καπή πάνω από τα Καλάβρυτα ήχησε το πρώτο από τα τρία μυδραλιοβόλα. Όταν και τα τρία έπαψαν, 700 άτομα - σχεδόν όλος ο ανδρικός πληθυσμός της πόλης - είχαν εκτελεσθεί. Οι Καλαβρυτινοί δεν είχαν γεννηθεί για να γίνουν ήρωες, η άδικη θυσία τους όμως στο βωμό του ναζισμού που έβαψε την πορεία προς την Απελευθέρωση με αίμα, τους κατέστησε ήρωες.
Η περιοχή των Καλαβρύτων και της Αιγιαλείας είχε αναπτύξει ισχυρή αντιστασιακή δράση, ήδη από τις αρχές του 1943. Ο
γερμανικός στρατός της Βέρμαχτ άρχισε να ανησυχεί για το επαναστατικό
κλίμα, το οποίο ενδυναμωνόταν συνεχώς και θέλησε να το περιορίσει με μια
οργανωμένη εκκαθαριστική επιχείρηση που θα περιλάμβανε βομβαρδισμούς,
πυρπολήσεις και εκτελέσεις.
Στη Μάχη της Κερπινής στις 17 Οκτωβρίου 1943, η νίκη των ανταρτών ήταν μεγάλη. Είχαν καταφέρει να αιχμαλωτίσουν 80 περίπου Γερμανούς στρατιώτες εκτελώντας τους. Αυτή ήταν και η αφορμή...
Τα γερμανικά στρατεύματα ξεκίνησαν από τρεις ελληνικές πόλεις, την
Τρίπολη, το Αίγιο και την Πάτρα, με τελική κατεύθυνση τα Καλάβρυτα,
καίγοντας, λεηλατώντας και καταστρέφοντας ολοκληρωτικά τα γειτονικά χωριά που συναντούσαν στο δρόμο τους.
Ρογοί, Κερπινή, Ζαχλωρού, Σούβαρδο, Βραχνί, Κάλανο, Βλασία, Μάνεσι
Σαραδί, Μάζι, κ.ά., καθώς και η Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και Μονή
Ομπλού νότια της Πάτρας, τυλίχθηκαν στις φλόγες και μέτρησαν νεκρούς.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1943, οι Γερμανοί μπήκαν στα Καλάβρυτα. Πολλοί
κάτοικοι των Καλαβρύτων, είχαν εγκαταλείψει το χωριό από το φόβο για τα
αντίποινα. Οι Γερμανοί όμως κάλεσαν τους Καλαβρυτινούς να επιστρέψουν,
με την διαβεβαίωση ότι δεν θα πειραχτεί κανείς. Μάλιστα, ο Γερμανός
Διοικητής Ebersberger έδωσε το λόγο της στρατιωτικής του τιμής για να
κατευνάσει τους ανήσυχους και φοβισμένους κατοίκους. Αφού προχώρησαν
αρχικά στην πυρπόληση των σπιτιών που ανήκαν σε αντάρτες και στην
αναζήτηση των Γερμανών τραυματιών της μάχης της Κερπινής, στις 12
Δεκεμβρίου ετοίμαζαν την αναχώρησή τους.
Στις 13 Δεκεμβρίου όμως, νωρίς το πρωί, κατέφθασε στην κωμόπολη δύναμη του τακτικού γερμανικού στρατού. Οι
καμπάνες της κεντρικής Εκκλησίας ήχησαν και οι Γερμανοί αξιωματικοί
διέταξαν όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στο δημοτικό σχολείο της
κωμόπολης, έχοντας μαζί τους μία κουβέρτα και τρόφιμα μιας ημέρας.
Στα σκαλοπάτια του σχολείου έγινε
ο διαχωρισμός με τα γυναικόπαιδα να παραμένουν στο σχολείο, ενώ όλος ο
ανδρικός πληθυσμός ηλικίας άνω των 14 χρονών οδηγήθηκε σε φάλαγγες στην
κοντινή Ράχη του Καπή (στο «χωράφι του Καπή»). Το χωράφι αυτό
ήταν μια επικλινής τοποθεσία σε σχήμα αμφιθεάτρου από το οποίο κανείς
δεν μπορούσε να γλιτώσει, ενώ παράλληλα είχε πλήρη θέα της πυρπόλησης
και καταστροφής των περιουσιών και των σπιτιών του χωριού.
Λίγες ώρες αργότερα, ριπές πολυβόλων έριχναν στο έδαφος τα σώματα των άτυχων Καλαβρυτινών.
Την ώρα που οι άντρες έπεφταν νεκροί, τα γυναικόπαιδα παγιδεύτηκαν στο
δημοτικό σχολείο, το οποίο είχε τυλιχτεί στις φλόγες. Ο καπνός που
έπνιγε την ατμόσφαιρα τους έδωσε τη δύναμη να σπάσουν την πόρτα και να
ξεχυθούν στα αιματοκυλισμένα Καλάβρυτα...
Αν και πέρασαν 77 χρόνια, ποτέ δεν ξέχασαν.
Από τους υπεύθυνους αξιωματικούς που διέταξαν τη σφαγή, μόνο ο Φέλμυ καταδικάστηκε στην Νυρεμβέργη,
στην λεγόμενη δίκη των στρατηγών της ΝΑ Ευρώπης, και εξέτισε τρία
χρόνια στην φυλακή για μια πράξη που δεν διέταξε και δεν γνώριζε, είχε
όμως διατάξει γενικώς παρόμοια «μέτρα εξιλασμού». Ο Λε Σουίρ πέθανε
αιχμάλωτος των Σοβιετικών το 1955 και κηδεύτηκε στην γενέτειρά του στην
Βαυαρία με πλήρεις στρατιωτικές τιμές. Ο Εμπερσμπέργκερ πέθανε στο
Ανατολικό Μέτωπο. Ο Ακαμπχούμπερ πέθανε στην Αυστρία το 1972 σε ηλικία
67 ετών. Ο Νταίνερτ πέθανε στην Αυστρία το 1979 σε ηλικία 64 ετών.
Κανείς τους δεν λογοδότησε ενώπιον της Δικαιοσύνης...
Πηγή: tvxs.gr
Απο το Μουσείο του Καλαβυτινού Ολοκαυτώματος και τη Μηχανή του Χρόνου το παρακάτω φιλμ που μεταφέρει ανάγλυφα τα γεγονότα της εποχής...
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2020
Ξαναδιαβάζουμε την "Άννα Καρένινα"...
Με αφορμή την πρόσφατη επέτειο του θανάτου του Τολστόι αναζητήσαμε ξανά την «Άννα Καρένινα» και ξαναθυμηθήκαμε για ποιο λόγο ο Ρώσος συγγραφέας παραμένει αξεπέραστος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής και απαράμιλλος στιλίστας της γραφής.
To μυθιστόρημα του Τολστόι δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στο περιοδικό «Ρούσκιι Βέστνικ» μεταξύ 1873 και 1877, ενώ εκδόθηκε για πρώτη φορά σε μορφή βιβλίου το 1878. Μαζί με το «Πόλεμος και ειρήνη» θεωρούνται τα κορυφαία έργα του. Θέμα του η ιστορία της Άννας Καρένινα μιας όμορφης νεαρής παντρεμένης γυναίκας της υψηλής κοινωνίας η οποία στην προσπάθειά της να δραπετεύσει από τη μονότονη ζωή της βρίσκει τον έρωτα στην αγκαλιά ενός νεαρού αξιωματικού. Η σχέση τους γίνεται αντικείμενο σχολιασμού από τον κοινωνικό περίγυρο, με αποτέλεσμα να γίνει γνωστή και στον σύζυγο της, ο οποίος δοκιμάζει τα πάντα προκειμένου να αποκαταστήσει τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Η ηρωίδα αντιμέτωπη με το αναπόδραστο της μοίρας της οδηγείται σε τραγικό τέλος.
Όταν ο Ντοστογιέφσκι διάβασε το μυθιστόρημα του Τολστόι το χαρακτήρισε «τέλειο καλλιτεχνικό έργο» τονίζοντας ότι κανένα ευρωπαϊκό έργο μυθοπλασίας της εποχής δεν μπορούσε να φτάσει στο επίπεδό του. Αυτό που κάνει την «Άννα Καρένινα» να ξεχωρίζει μέχρι σήμερα είναι ότι αποτελεί μια σπαρακτική ερωτική τραγωδία ενώ ταυτόχρονα είναι ένα μωσαϊκό της ρωσικής κοινωνίας της εποχής. Ο Τολστόι βάζει στο μεγεθυντικό φακό την κίβδηλη ηθική της αριστοκρατίας, ενώ με κάθε ευκαιρία δηλώνει την προτίμησή του στον τρόπο ζωής της επαρχίας τον οποίο θεωρεί ειλικρινή και κοντά στην ανθρώπινη φύση σε αντίθεση με τη ζωή στην πόλη, την οποία αντιλαμβάνεται σαν τεχνητό, στατικό μέρος που προκαλεί ψυχική δυσφορία.
Όπως αναφέρει ο Τζέιμς Μικ στον «Guardian»: «Είναι σαν να μην πιστεύει ότι οι πόλεις είναι μόνιμες, σαν να πιστεύει ότι αν τις αγνοήσει, θα φύγουν». Ο Τολστόι όπως συμβαίνει με όλους τους σπουδαίους μυθιστοριογράφους έχει την ικανότητα να συστήνει χαρακτήρες τους οποίους αναγνωρίζει ως οικείους ένα ευρύ κοινό διαφορετικής κουλτούρας, κοινωνικής τάξης και γενιάς. Γι’ αυτό το έργο του παραμένει επίκαιρο μέχρι σήμερα.
Η «Άννα Καρένινα» έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά σε αρκετές εκδόσεις. Αυτές που ξεχωρίζουν είναι της Άγρας (σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου) και του Γκοβόστη (σε μετάφραση Κοραλίας Μακρή).
Πηγή: documentonews.gr
Μηνολόγιο Δεκεμβρίου 2020
Φτάσαμε ασθμαίνοντας, ίσως από τη μάσκα που συνέχεια φοράμε, και στον Δεκέμβρη, τον τελευταίο μήνα του χρόνου που τόσα μας είχε φυλαγμένα (αρνητικά τα περισσότερα...). Ας ελπίσουμε πως ο κορονοιός θα είναι, με την καινούργια χρονιά, μια δυσάρεστη ανάμνηση...
Ο Δεκέμβριος ή Δεκέμβρης είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του ημερολογίου μας, παρόλο που το όνομά του παραπέμπει ολοφάνερα στον αριθμό δέκα, decem. Για την ανακολουθία φταίνε οι Ρωμαίοι -διότι τα ονόματα των μηνών, όλα, είναι δάνειο από τα λατινικά. Το παλιό ρωμαϊκό μηνολόγιο άρχιζε από τον Μάρτιο και ο Decem-ber ήταν ο δέκατος μήνας. Όταν αργότερα μεταρρυθμίστηκε το ημερολόγιο και μπήκαν στις δυο πρώτες θέσεις ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, η αντιστοιχία χάλασε και ο Δεκέμβρης είναι πλέον δωδέκατος.
Ο Δεκέμβρης λαϊκά λέγεται και Γιορτινός -και όχι άδικα: είναι ο μήνας με τις πολλές γιορτές, ξεκινώντας από τα Νικολοβάρβαρα (4-6 Δεκεμβρίου) και καταλήγοντας στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά -και ενδιάμεσα έχουμε επίσης την Άννα, τον Σπύρο, τον Λευτέρη, τον Διονύση και την Αναστασία. Να είναι σύμπτωση οι τόσες γιορτές στον σκοτεινότερο μήνα της χρονιάς, όπου η μέρα βρίσκεται στα μικρότερά της;
Όπως διαβάζουμε στο θαυμάσιο sarantakos.wordpress.com, στα τούρκικα, ο Δεκέμβριος λέγεται Aralιk, που θα πει «μεσοδιάστημα». Στα ελληνικά, αραλίκι βέβαια λέγεται η ξεκούραση, και κατά σύμπτωση ή όχι ο Δεκέμβρης είναι μήνας ξεκούρασης για τους περισσότερους αγρότες, αφού είναι ο μήνας που έχει τις λιγότερες αγροτικές δουλειές: τα χωράφια έχουν σπαρεί, τα ζώα μένουν κλεισμένα και τρώνε από τα αποθηκευμένα, η μέρα είναι μικρή και εκ των πραγμάτων δεν έχεις πολύ χρόνο για δουλειές. Έτσι, είναι ο μήνας που οι πιο πολλοί αγρότες ξεκουράζονται, αν και αυτό δεν ισχύει στα μέρη όπου καλλιεργείται η ελιά, αφού εκεί έχουν φούριες: τη συγκομιδή.
Ο Δεκέμβριος είναι από τους μήνες που έχουν δώσει το όνομά τους σε γεγονότα -εννοώ βέβαια τα Δεκεμβριανά, τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα και για τα όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 από την οποία φέτος κλείνουν 12 χρόνια.
| Τρ 1 | Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS και γενέσιον Ιωάννου Συκουτρή | |||||||||||||
| Τε 2 | Αντιφώντος του σοφιστού, Μαρίας Καλογεροπούλου της καλλιφώνου και Διονυσίου Σαββόπουλου της νιότης μας | |||||||||||||
| Πε 3 | † Αυγούστου Ρενουάρ και γενέσιον Νίνου Ρότα του μουσουργού | |||||||||||||
| Πα 4 | Ο Θωμάς Έδισον εφευρίσκει τον ηλεκτρικόν λαμπτήρα | |||||||||||||
| Σα 5 | Θεοφίλου Μόζαρτ τελευτή | |||||||||||||
| Κυ 6 | Νικολάου Μύρων και των Διοσκούρων, προστατών των πλοϊζομένων και Αλεξάνδρου Γρηγοροπούλου αναίρεσις | |||||||||||||
| Δε 7 | Των τριών Χαρίτων | |||||||||||||
| Τρ 8 | Δάμωνος και Φιντίου· και Ιωάννου Λένον του πολυκλαύστου αναίρεσις | |||||||||||||
| Τε 9 | Ιωάννου Βοκκακίου και της Ανθρωπίνης Κωμωδίας του | |||||||||||||
| Πε 10 | Των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τελευτή Άλκη Αλκαίου του στιχουργού | |||||||||||||
| Πα 11 | Γενέσιον Μαξίμου Γκόρκι | |||||||||||||
| Σα 12 | Διογένους του Κυνός | |||||||||||||
| Κυ 13 | Γαλιλαίου ταπείνωσις και Μέντη Μποσταντζόγλου τελευτή | |||||||||||||
| Δε 14 | Ανάληψις Απολλωνίου του Τυανέως εκ του ιερού της Δικτύννης | |||||||||||||
| Τρ 15 | Αναξαγόρου του φιλοσόφου | |||||||||||||
| Τε 16 | Τελευτή Κωνσταντίνου Βάρναλη, ποιητού των Μοιραίων | |||||||||||||
| Πε 17 | † Δημητρίου Σαραντάκου του συγγραφέως και Σίμωνος Μπολιβάρ του ελευθερωτού | |||||||||||||
| Πα 18 | Του χορού του Ζαλόγγου | |||||||||||||
| Σα 19 | Προμηθέως καθήλωσις επί του Καυκάσου | |||||||||||||
| Κυ 20 | Της εν Επιδαύρω πρώτης Εθνοσυνελεύσεως | |||||||||||||
| Δε 21 | Χειμερινόν ηλιοστάσιον | |||||||||||||
| Τρ 22 | Ησιόδου του Ασκραίου και των Έργων και Ημερών αυτού | |||||||||||||
| Τε 23 | Κρυσταλλοτριόδου της θαυματουργού γενέσιον | |||||||||||||
| Πε 24 | Λουδοβίκου Αραγκόν τελευτή | |||||||||||||
| Πα 25 | Γέννησις Ιησού του Ναζωραίου, Ορφέως και Μίθρα | |||||||||||||
| Σα 26 | † Ερρίκου Σλήμαν του αρχαιολόγου | |||||||||||||
| Κυ 27 | Πινδάρου του Θηβαίου | |||||||||||||
| Δε 28 | Κινηματογράφου γέννησις | |||||||||||||
| Τρ 29 | Γενέσιον Παύλου Καζάλς | |||||||||||||
| Τε 30 | Ίδρυσις Σοβιετικής Ενώσεως | |||||||||||||
| Πε 31 | Εφεύρεσις του τηλεσκοπίου |
Θα προϋπαντήσουμε τον γιορτινό τελευταίο μήνα του χρόνου με τον "Δεκέμβρη" του Ορφέα Περίδη. Με το μυαλό στα παιδιά που μοιράζονται με τους δασκάλους τους τις ανησυχίες και τις ανασφάλειες της εκπαίδευσης από μακριά...
Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2020
O Μαραντόνα δεν έπαιζε ποδόσφαιρο, έκανε επανάσταση...
Η συζήτηση για το ποιος είναι ο καλύτερος όλων των εποχών είναι εντελώς λανθασμένη. Ο Μαραντόνα είχε μία διαφορετική πορεία από όλους, είναι πάνω από όλους, γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν. Κανένας δεν έχει το ειδικό βάρος για να κάτσει δίπλα του στη ζυγαριά.
Το ποδόσφαιρο στο πρόσωπο του Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος έφυγε απ' τη ζωή σε ηλικία 60 ετών, βρήκε τον δικό του θεό, για την ακρίβεια τον δημιούργησε. Έχουν περάσει στην ιστορία του αθλήματος τεράστιοι ποδοσφαιριστές, κανένας όμως δεν έχει επηρεάσει τόσο μαζικά το συναίσθημα του κόσμου, όσο ο Μαραντόνα. Το γεγονός αυτό είναι που θα πρέπει να εξετάσουμε.
Για ποιoν λόγο ο απλός κόσμος ένιωθε και θα νιώθει αιώνια την ανάγκη να λατρεύει τον Ντιέγκο Μαραντόνα, με έναν τρόπο τόσο ιδιαίτερο. Στο πρόσωπο του Μαραντόνα δεν υπήρχε θαυμασμός, ήταν και η ζωή που διάλεξε τέτοια που δεν γινόταν να τον θαυμάσεις, υπήρχε κάτι πολύ πιο δυνατό. Λατρεία. Λες και τα πάθη του έκαναν τον κόσμο να τον αγαπά ακόμα πιο πολύ, δημιουργούσαν την ανάγκη για να δεθεί περισσότερο μαζί του.
Για τον Μαραντόνα έγιναν ντοκιμαντέρ, γράφτηκαν τραγούδια, δημιουργήθηκαν εκκλησιές, προσευχές, έγινε θρησκεία.
ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ
Ασφαλώς τον μύθο του τον γιγάντωσε το γεγονός πως είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής στην εποχή του αθλήματος που άφησε την αίσθηση πως πήρε τον υπέρτατο τίτλο μόνος του. Δεν είναι αλήθεια, δεν γίνεται να είναι αλήθεια, το ποδόσφαιρο είναι ένα χαοτικό σύνθετο άθλημα, δεν γίνεται κάποιος να κατακτήσει χωρίς βοήθεια την κορυφή και εκείνη η Αργεντινή είχε σπουδαίους παίκτες.
Μοιάζει σε ένα σημείο, σαν την σχέση που έχει αναπτύξει η δική μας γενιά στην Ελλάδα, με τον Νίκο Γκάλη. Όσοι έχουμε ζήσει τον Γκάλη, είναι αδύνατον να τον συγκρίνουμε με κάποιον άλλον αθλητή, παρότι μπορούμε να αναγνωρίζουμε πως σε κάποια κομμάτια κάποιος πιο σύγχρονος είχε μεγαλύτερη πληρότητα.
Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχουν κοινοί παρονομαστές. Ίδια εποχή, κατάκτηση στόχου με Εθνική ομάδα που γέμισε το έθνος χαρά και ακραία συναισθήματα και την αίσθηση που άφηνε ο τρόπος παιχνιδιού τους, στο μόνος μου και όλοι σας.
Ασφαλώς και στις δύο περιπτώσεις υπήρχαν σπουδαίοι συμπαίκτες, όμως όλοι αντιλαμβάνονται πως αν δεν είχαν μαζί τους μία ανώτερη δύναμη, δεν θα μπορούσαν να φθάσουν στην επιτυχία ενός στόχου, που θα τους άφηνε στην αιωνιότητα. Αυτός λοιπόν που δημιουργούσε την ανώτερη δύναμη, είναι φυσικό στο μυαλό όσων έζησαν το θαύμα, να ξεφεύγει από τα όρια του κοινού θνητού.
Το να κατακτάς κάτι σπουδαίο με την εθνική σου ομάδα δεν μπορεί να συγκριθεί με ό,τι και αν πετύχεις σε συλλογικό επίπεδο. Ειδικά όταν πρόκειται για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η συγκεκριμένη διοργάνωση δεν αφορά μόνο όσους παρακολουθούν το άθλημα στην καθημερινότητα τους, αφορά όλο τον κόσμο. Μια νοκ άουτ μάχη Μουντιάλ αφορά όλο το έθνος, το παρακολουθούν οικογένειες με ένα ιερό φανατισμό. Την στιγμή που δίνει μάχη η χώρα σου, μαζί με τους ποδοσφαιριστές, συμπαραστέκεται όλο το έθνος.
ΠΗΡΕ ΡΕΒΑΝΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΧΑΜΕΝΟ ΠΟΛΕΜΟΤον Μαραντόνα τον είδαν να χάνει την μάχη το 1982 αμέσως μετά τις συνέπειες που είχε αφήσει στην πατρίδα τους, ο Πόλεμος των Φώκλαντ και τέσσερα χρόνια αργότερα, πήραν στο γήπεδο της δικιά τους ρεβάνς. Είναι αδιανόητο, αλλά ο Μαραντόνα έβαλε το καλύτερο γκολ που έχουμε δει σε παγκόσμιο κύπελλο και το γκολ που έχει συζητηθεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, απέναντι στους Άγγλους. Σε έναν αγώνα που για το λαό της Αργεντινής ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, χωρίς καμία υπερβολή, ήταν η ρεβάνς ενός χαμένου πολέμου.
Η Αργεντινή το 1982 παρέδωσε τα νησιά Φώκλαντ στους Άγγλους, τέσσερα χρόνια αργότερα τους απέκλεισε από το Μουντιάλ, με έναν τρόπο που δεν θα ξεχάσουν ποτέ και αυτό το παιχνίδι, ο Μαραντόνα το κέρδισε μόνος του. Δεν υπάρχουν ομαδικές ενέργειες στα δύο τέρματα. Χρησιμοποίησε την πονηριά του, το ταπεραμέντο του στο "χέρι του Θεού", πήρε την μπάλα και πέρασε όλους τους Άγγλους στο δεύτερο τέρμα.
Αν αυτή η ιστορία γραφόταν σε σενάριο, την ώρα που θα τελείωνε η ταινία, θα είχαμε την αίσθηση πως υπήρχε μία υπερβολή, δεν μπορεί σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι να γίνουν τόσο πολλά πράγματα, να υπάρξουν συναισθήματα και μία επικράτηση που ξεπερνά σημαντικά το μέγεθος του αθλητισμού.
ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΘΕΟΑυτή είναι και η μαγεία του αθλητισμού που σε μεγαλύτερο βαθμό μπορεί να την προσφέρει το ποδόσφαιρο και ειδικά εκείνη την εποχή, που ήταν ένα καθαρά λαϊκό άθλημα.
Σε μία εποχή που αρκούσαν τρία παιδιά, ένα κουτάκι κόκα κόλας, δύο πέτρες και ένας μικρός χώρος τσιμέντου για να νιώσεις την απόλυτη ηδονή. Να ματώσεις τα πόδια σου, να χτυπηθείς, να χτυπήσεις, να κερδίσεις, να χάσεις, να γεμίσεις με βρώμα και να πας σπίτι σου γεμάτος από συναίσθημα, γνωρίζοντας πως σε περιμένει η κατσάδα της μάνας σου.
Αυτήν την εποχή δεν μπορούσε να την ενσαρκώσει κανένας καλύτερα, από τον Ντιέγκο Μαραντόνα.
Ασφαλώς και η κατάκτηση του Μουντιάλ ήταν η αφετηρία, είναι το γεγονός που έκανε τον κόσμο να καταλάβει πως εδώ υπάρχει μία ιστορία που αφορά κάτι περισσότερο από έναν ποδοσφαιριστή.
Πέρα από τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες, ο Μαραντόνα ήταν ένας άνθρωπος που πλημμύριζε από συναίσθημα, πάθος, ήταν γεννημένος επαναστάτης, οι επιτυχίες του είχαν πολιτική υπόσταση και ταυτόχρονα ήταν και αυτοκαταστροφικός.
Χαρακτηριστικά που είχαν δώσει οι Αρχαίοι Έλληνες στους θεούς που δημιούργησαν από την φαντασία τους, ο Μαραντόνα τα είχε όλα ανεπτυγμένα. Ήταν λες και ενσάρκωσε την φαντασία των ποδοσφαιρόφιλων, σαν το ποδόσφαιρο να δημιούργησε τον δικό του θεό.
ΟΙ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗΟι επιτυχίες του είχαν πολιτική υπόσταση. Το 1986 κατέκτησε το Μουντιάλ με την Αργεντινή ενώ βρισκόταν στην καλύτερη του αγωνιστική κατάσταση. Το 1990 δεν ήταν ο ίδιος. Η προσωπικότητα του όμως ήταν τόσο έντονη που, παρότι μπορούσε να κάνει πολύ λιγότερα πράγματα στο γήπεδο, έφθανε για να πάει την χώρα του στον τελικό και για να διχάσει ολόκληρη την Ιταλία.
Βλέπετε, οι επιτυχίες του είχαν κάτι το ξεχωριστό. Δεν μεγάλωσε ο μύθος του επειδή έφτιαξε εντυπωσιακά στατιστικά, επειδή έσπασε τα κοντέρ με τα τέρματα που σημείωσε. Αξεπέραστος στις μνήμες του κόσμου έμεινε για το μέγεθος των επιτυχιών που πέτυχε. Πέρα από τον τρόπο που κατάκτησε το Μουντιάλ, τον γιγάντωσε που δεν πέτυχε, όπως όλοι οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές, σε κάποιον πλούσιο σύλλογο.
Ο κόσμος έβλεπε πως ό,τι αντιπροσώπευε ο τρόπος ζωής, η κουλτούρα, οι θέσεις του Μαραντόνα, γινόταν πράξη και στους αγωνιστικούς χώρους. Πήγε στην φτωχή πόλη της Νάπολι, που δεν την υπολόγιζε κανένας στην Ιταλία, τους υποσχέθηκε πως θα τους κάνει πρωταθλητές και τήρησε την υπόσχεση του. Έδωσε χρόνια χαράς, έδωσε υπόσταση σε έναν ταλαιπωρημένο φτωχό κόσμο, που είχε συνηθίσει να είναι στο περιθώριο.
ΕΚΑΝΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΔεν κατέκτησε απλά τίτλους με τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, τη Γιουβέντους, τη Μίλαν. Ο τρόπος που διάλεξε και κατάφερε να πετύχει ήταν μοναδικός. Είχε έναν δικό του μαγικό τρόπο οι επιτυχίες του να ξεπερνούν τον αθλητισμό, είχαν τεράστια κοινωνική επίπτωση, ήταν πολιτικές πράξεις, με συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο Μαραντόνα σού άφηνε την αίσθηση πως δεν έπαιρνε απλά το Μουντιάλ, το πρωτάθλημα Ιταλίας το Κύπελλο UEFA. Έκανε επανάσταση.
Με τη διαδρομή του εκτός των γραμμών του γηπέδου, ενίσχυε τον μύθο του. Δεν έκανε ποτέ ζωή αθλητή, έμοιαζε περισσότερο με πολιτικοποιημένο ροκ σταρ της εποχής.
Στενός φίλος του Φιντέλ Κάστρο, επαναστάτης, αλλά και ταυτόχρονα είχε δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με τον Εσκομπάρ. Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων, αλλά και εθισμένος στα ναρκωτικά. Όλα αυτά δεν κολλούσαν, όμως στην περίπτωση του Μαραντόνα με έναν μαγικό τρόπο, έδεναν απόλυτα μεταξύ τους.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑΤα πάθη του τον έκαναν να μην έχει τη διάρκεια στους αγωνιστικούς χώρους που θα μπορούσε, μας στέρησε ποδοσφαιρικό χρόνο από τον Μαραντόνα, καθώς οι τεχνοκράτες του ποδοσφαίρου τον τιμώρησαν, όχι όμως ο απλός κόσμος.
Ο κόσμος τον αγάπησε ακόμα περισσότερο, δέθηκε μαζί του, γιατί τον βρήκε ανθρώπινο, γήινο. Λατρεύτηκε από όλους, αλλά ο ίδιος με την πορεία του, πάντοτε έδειχνε πως απευθύνεται, πως αγωνίζεται για τον φτωχό για τον αδικημένο.
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος πάθος και πάθη, ήταν πολύ ανθρώπινος, πλημμύριζε από συναίσθημα, δημιουργούσε μία ξεχωριστή μαγεία.
Είχε μία ικανότητα να πιάνει τον ρυθμό, την ενέργεια, να δημιουργεί συναίσθημα από το πουθενά.
Με το που άκουγε μουσική, το σώμα του ήταν αδύνατον να μην ακολουθήσει τον ρυθμό. Ήξερε να δημιουργεί ρυθμό και ο ίδιος, ακόμα και όταν τελείωσε το ποδόσφαιρο, αρκούσε απλά να βγει σε ένα μπαλκόνι. Είχε τον τρόπο του, να δημιουργεί μία μοναδική ατμόσφαιρα, λες και διεύθυνε ορχήστρα.
Ο κόσμος να τραγουδά για χάρη του και ο ίδιος να πιάνει τον παλμό και να δημιουργεί από το πουθενά πάθος, μία ατμόσφαιρα μοναδική, που κανένας άλλος δεν μπορούσε να την χτίσει από το πουθενά. Όμως τα τραγούδια του Μαραντόνα δεν ήταν κενά, δεν ήταν απλά στίχοι, είχαν συναίσθημα, γέμιζαν με μνήμες από μία ιδιαίτερη εποχή, που κατάφερε ο ίδιος να αφήσει το σημάδι του, όσο ελάχιστοι.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΘΕΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝΗ συζήτηση για το ποιος είναι ο καλύτερος όλων των εποχών υπάρχει για όλα τα αθλήματα, είναι από την φύση της εντελώς λανθασμένη, όμως δεν θα τελειώσει ποτέ.
Στην πράξη δεν μπορείς να κάνεις σύγκριση μεταξύ διαφορετικών εποχών, τα αθλήματα αλλάζουν εξελίσσονται. Το μοναδικό κριτήριο μπορεί να είναι η αίσθηση που έχει αφήσει ο κάθε αθλητής στην εποχή του, το συναίσθημα το οποίο δημιούργησε, το αποτύπωμα που άφησε. Ο Μαραντόνα είχε μία διαφορετική πορεία από όλους, είναι πάνω από όλους, γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν. Κανένας δεν έχει το ειδικό βάρος για να κάτσει δίπλα του στη ζυγαριά.
Ο Μαραντόνα είχε μία διαφορετική πορεία από όλους, είναι πάνω από όλους, γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν. Κανένας δεν έχει το ειδικό βάρος για να κάτσει δίπλα του στη ζυγαριά. Στην ιστορία του ποδοσφαίρου δεν έμεινε για τα γκολ που πέτυχε, για τα προσωπικά του επιτεύγματα, αλλά για το συναίσθημα που δημιούργησε. Ο Μαραντόνα δεν έπαιξε απλά ποδόσφαιρο, έκανε επανάσταση.
Πηγή: Βαγγέλης Πρωτοπαπάς /sport24.gr
sport
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)