Λίγο πριν πέσει η καγκελόπορτα...Νοέμβρης 1973

Οι αγώνες του Νοέμβρη του 1973 που κορυφώθηκαν στις 17 στο Πολυτεχνείο, αποτελούν κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιχουντικής πάλης του λαού και της νεολαίας και μια από τις κορυφαίες στιγμές της ιστορίας του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας. Το Πολυτεχνείο έδειξε ότι όταν ο λαός πιστέψει στη δύναμή του και οργανωθεί, έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει λύσεις προς όφελός του, ακόμα και όταν αυτό φαντάζει αδύνατο. Η μάχη του Πολυτεχνείου, οι αγώνες που προηγήθηκαν και οι εξελίξεις που ακολούθησαν ήταν μια γροθιά στην μοιρολατρία και την απογοήτευση του «δεν γίνεται τίποτα, δεν αλλάζει τίποτα» και εμπνέει τους σύγχρονους αγώνες του λαού και της νεολαίας.

Στο αφιέρωμά μας παρουσιάζουμε αποσπάσματα από την τελευταία εκπομπή του ελεύθερου Ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου, τη νύχτα της 16 προς 17 Νοέμβρη. Η απομαγνητοφώνηση έγινε από μαγνητοταινία που γράφτηκε μέσα στην αίθουσα του Σταθμού και βρέθηκε δίπλα στο μικρόφωνο των εκφωνητών. Δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη της 17 Νοέμβρη 1974, σε αφιέρωμα της εφημερίδας στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Από το ίδιο δημοσίευμα προέρχεται και το απόσπασμα μαρτυρίας του λογοτέχνη Κώστα Κοτζιά, αυτόπτη μάρτυρα της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείο. Το αφιέρωμά μας συμπληρώνουν ένθετα αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιώργου Γάτου ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ρεπορτάζ με την ιστορία, σχετικά με τον Ραδιοσταθμό των ελεύθερων-πολιορκημένων φοιτητών και τις τελευταίες στιγμές εκπομπής του.

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλάει ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων. Αυτή τη στιγμή πρέπει όλοι να μάθετε τι γίνεται στην Ελλάδα μας. Ελληνικέ Λαέ πρέπει να συμπαρασταθείς. Σήμερα, αυτή τη στιγμή, πώς είναι δυνατό να κοιμηθείς όταν τα τανκς έχουν στηθεί στις πύλες του Πολυτεχνείου και σημαδεύουν τα παιδιά σου; Γι’ αυτό αυτή τη στιγμή αγωνιζόμεθα και ακόμα μιλάμε, για να ’ρθεις κοντά μας. Γιατί αν δεν έρθεις αυτή τη στιγμή κοντά μας, αν μας πιάσουν κι αν ακόμα μας σκοτώσουν, δεν φοβόμαστε να πεθάνουμε, γιατί θα πεθάνουμε Λεύτεροι. Έλληνες πρέπει να μάθετε πως τα παιδιά σας γεννήθηκαν λεύτεροι, πως τα παιδιά σας θα ζήσουν λεύτερα. Γιατί πιστεύουν στην προκοπή αυτού του τόπου…».

Ο Σταθμός του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να μεταδίδει τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, μηνύματα συμπαράστασης, συνθήματα, από το βράδυ μέχρι το πρωί και από το πρωί μέχρι το βράδυ συνέχεια, πάντα στους γνωστούς 1050 χιλιοκύκλους.

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!  Σας μιλάει ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων…»

Από την Πέμπτη που έχει αντικατασταθεί ο παλιός πρόχειρος πομπός με ισχυρότερο, που έφερε στο Πολυτεχνείο ένας ερασιτέχνης ραδιοτεχνικός, η ισχύς του ξεπερνάει τα 40 βατ κι ακούγεται τώρα μέχρι τα Σπάτα. Μάλιστα το βράδυ της Παρασκευής είχε σχεδιαστεί να αντικατασταθεί και αυτός με άλλο πομπό, ισχυρότερης εμβέλειας, ώστα η φωνή των ελεύθερων-πολιορκημένων να ακούγεται σε ολόκληρη τη χώρα, όμως τα γεγονότα προλάβανε…

[Γιώργου Γάτου: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ρεπορτάζ με την ιστορία, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1983]

«Πρέπει όλοι να μάθουν αυτό που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα στην Ελλάδα. Να πολεμάνε άοπλα τα τέκνα της, με τα στήθια τους, το μόνο τους όπλο να ’ναι η πίστη για Λευτεριά, μ’ ένα σώμα, με μια ψυχή για να κερδίσουν τη λευτεριά. Για ν’ ανατρέψουν τους δυνάστες τους· που χρόνια τώρα σου ρουφούν το αίμα, ελληνικέ λαέ! Και το ξέρεις πολύ καλά ότι σου ρουφούν το αίμα.

Ο αγώνας είναι παλλαϊκός. Ο λαός αγωνίζεται για να γίνει κυρίαρχος στο σπίτι του. Τα τανκς δεν θα σαρώσουν τα στήθια μας, δεν θα ποδοπατήσουν την λευτεριά μας. Ο λαός έχει χυθεί στους δρόμους. Έχει μπει μπροστά στα τανκς και δεν τ’ αφήνει να κινηθούν. Και καλεί τους στρατιώτες να μη σκοτώσουν τ’ αδέλφια τους, να μη χύσουν αδελφικό αίμα, να μη χυθεί ελληνικό αίμα.

Αδέλφια μας στρατιώτες δεν θα σηκώσετε όπλο, δεν θα πυροβολήσετε, δεν θα σκοτώσετε τ’ αδέλφια σας. Πώς είναι δυνατό να σκοτώσετε τ’ αδέλφια σας;…».

…

«Αυτή τη στιγμή τα παιδιά σου έχουν χυθεί στους δρόμους, μπροστά στα τανκς και δεν τ’ αφήνουν να στραφούν εναντίον σου. Αγωνίσου όσο μπορείς! Τα στρατευμένα παιδιά σου δεν πρόκειται να σηκώσουν το όπλο εναντίον σου. Χαρμόσυνο μήνυμα: Από ένα τανκς φαντάρος χαιρέτησε το λαό που ζητωκραύγαζε. Οι φοιτητές είναι σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα και τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο. Το ηθικό όλων είναι ακμαιότατο. Ο ενθουσιασμός θυμίζει λαϊκό πανηγύρι. Οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα!…».

«Η ώρα είναι 2 και 10 μετά τα μεσάνυχτα. Το Πολυτεχνείο, το μόνο οχυρό της ελευθερίας και η φωνή μας, η μόνη φωνή της αλήθειας, στέλνουν το μήνυμα της Ελευθερίας. Όλοι ενωμένοι. Όλοι αγαπημένοι. Όλοι αδελφωμένοι. Στρατός – Λαός μαζί! Στρατός – Λαός μαζί! Ακούτε αυτή τη στιγμή το σύνθημα από τους φοιτητές: «Όχι αδελφικό αίμα! Λαός και στρατός ενωμένοι στον αγώνα ενάντια στη χούντα που 6 χρόνια τώρα τυραννάει το βασανισμένο ελληνικό λαό! Δεν ανήκει ο στρατός στη χούντα!». Η χούντα στηρίζεται στο μέταλλο. Η καρδιά όμως των φαντάρων μας είναι μαζί μας. Δεν θα στρέψουν το μέταλλο ενάντια στα παιδιά μας. Ο λαός μας δεν μπορεί ν’ ανεχθεί δυνάστες. Έχει χύσει εκατόμβες αίμα για τη Λευτεριά. Δεν μπορεί να ζήσει σκλαβωμένος.

Οι καμπάνες σημαίνουν χαρμόσυνα. Στον Άγιο Νικόλαο στα Πευκάκια οι καμπάνες χτυπάνε ενωμένες με τις καμπάνες της Κυψέλης. Παρακαλούμε όσοι βρίσκεστε κοντά σε καμπαναριά να τρέξετε να ηχήσει από το ύψος τους η φωνή της Λευτεριάς. Ας ενωθούν οι χτύποι τους με τους χτύπους της καρδιάς μας. Αυτή τη στιγμή γύρω στο Πολυτεχνείο υπάρχουν τανκς και γίνεται η μεγαλύτερη μάχη χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα!…».

«Μας συγχωρείτε για τη μεγάλη μας συγκίνηση! Μας συγχωρείτε για τα δάκρυά μας! Κλαίμε από χαρά. Κλαίμε από την πίστη στον αγώνα. Ο αγώνας είναι Ιερός. Είναι αγώνας για τη Λευτεριά. Η στρατοκρατία στα 6 χρόνια δεν μπόρεσε να ριζώσει το φόβο μέσα στις καρδιές των Ελλήνων. Ο φόβος έχει εξαφανισθεί. Η λευτεριά έχει αναφτερώσει το ηθικό όλων των Ελλήνων!».

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

«Ελληνικέ Λαέ! Απόψε, εδώ και λίγη ώρα, η χούντα, η δικτατορία έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Η σκιά του Στρατιωτικού Νόμου έπαψε πια να ’ναι σκιά. Είδαμε τα τανκς να κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας.

Λαέ! Η χούντα ξεσκέπασε για άλλη μια φορά το πρόσωπό της! Φάνηκε καθαρά ποιες είναι οι προθέσεις της. Όταν για πρώτη φορά αντιμετώπισε το λαϊκό αγώνα έστειλε σ’ αυτόν τα τανκς. Όμως όλοι ξέρουμε: η χούντα έχει μόνο τα όπλα, δεν έχει τις καρδιές κανενός. Είναι ξενοκίνητη. Και γι’ αυτό δεν την υποστηρίζει καμιά παλλόμενη ελληνική καρδιά!…»._

Ο λογοτέχνης Κώστας Κοτζιάς που έζησε από κοντά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και τη νύχτα της σφαγής, περιγράφει τις συγκλονιστικές στιγμές της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείο:

«(…) Σ’ όλα τα σπίτια της Αθήνας ξεσπάει ένας υπόκωφος θρήνος που συνοδεύεται από άγριες ριπές. Το τανκ δίνει από τηλεβόα δέκα λεπτά καιρό στους πολιορκημένους να παραδοθούν. Σπουδαστές τρέχουν προς το βάθος να πληροφορήσουν τη Συντονιστική Επιτροπή. Η Καρυστιάνη, η πρόεδρος των Κρητών σπουδαστών, παίρνει την εντολή να βγει ν’ αναγγείλει τη συνθηκολόγηση. Μα ο αξιωματικός του τανκ έχει κιόλας δώσει εντολή στον φαντάρο να εισβάλλει. Ο φαντάρος ενώνει και ανοίγει τα χέρια του προς τους σπουδαστές που βρίσκονται σκαρφαλωμένοι στην πόρτα, για να καταλάβουν πως θα προχωρήσει και ν’ απομακρυνθούν. Τα παιδιά μένουν στις θέσεις τους φωνάζοντας: «Χτυπάτε αδέλφια, εμπρός»!

Ο αξιωματικός του τανκ επαναλαμβάνει τη διαταγή στο φαντάρο, αλλ’ αυτός δεν προχωρεί. Τον εκτελούν αστραπιαία και το τανκ ορμά γκρεμίζοντας την είσοδο με τα τρία παιδιά που έχουν μείνει στην κορφή της. Λιώνει την μπλε μερσεντές του Πρύτανη, που πίσω της είναι οχυρωμένα άλλα παιδιά. Λιώνει άλλη μια μερσεντές καθηγητή και σταματά ρίχνοντας τον παμπάλαιο φοίνικα, που στέκει στα Προπύλαια, στο πρώτο κτίριο στο βάθος. Εκεί μπροστά βρέθηκε η Καρυστιάνη που συνελήφθη αμέσως.

Πρώτα μπουκάρει μέσα μια ομάδα αξιωματικών, ύστερα οι λοκατζήδες. Ακολουθούν οι ασφαλίτες και οι αστυνομικοί. Όπου οι τελευταίοι αποδείχνονται περισσότερο βάρβαροι, αδίσταχτοι και αιμοδιψείς από τους πρώτους. Επικρατεί χάος, πανικός, αναταραχή. Αξιωματικοί και ΛΟΚατζήδες και προπαντός ασφαλίτες και αστυνομικοί πέφτουν με λυσσασμένη μανία πάνω στους άοπλους και απροστάτευτους σπουδαστές και χτυπούν τυφλά, όπου βρουν, με ρόπαλα, με γκλομπς, με τις λαβές των περιστρόφων, με τα κοντάκια των ντουφεκιών. Κάποιοι «παληκαράδες» δεν διστάζουν και να πυροβολούν. Οι συγκρούσεις σώμα με σώμα γενικεύονται παντού, στο προαύλιο, στους διαδρόμους, στις σκάλες, στις αίθουσες…»

(…)Ο Σταθμός των ελεύθερων-πολιορκημένων δίνει το τελευταίο μήνυμά του:

«Τώρα μπαίνουν μέσα. Βλέπω έναν έφεδρο ανθυπολοχαγό. Ξέρω τι με περιμένει. Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο… Αγαπητοί ακροατές θα διακόψουμε για λίγο τη μετάδοση. Μείνετε στους δέκτες σας, στο ίδιο μήκος κύματος…»

Ακολούθησε ο εθνικός ύμνος. Μετά ο Σταθμός καταστράφηκε για να μην χρησιμοποιηθεί από το στρατό και την αστυνομία.

[Γιώργου Γάτου, ό.π.]

Μια τρομακτική σιωπή απλώθηκε από το μέρος των παιδιών, που στέκονταν δεξιά κι αριστερά στον περίβολο, καθώς είδαν τους συντρόφους τους να χάνονται κάτω από τις αλυσίδες του τανκ. Μια σιωπή τόσο μεγάλη που άκουσε καθαρά τους ήχους από τις αρβύλες των λοκατζήδων που έτρεχαν κυνηγώντας τα παιδιά που έφευγαν, αλλά αμίλητα, βουβά, πετρωμένα σε όγκους που διασκορπιζόντουσαν συσπειρωμένοι προς διάφορες κατευθύνσεις».

                                                                                                      Πηγή:atexnos.gr

Περπατώντας προς το Δημοτικό: Η φωνολογική ενημερότητα και η σχέση της με την ανάγνωση...

Από την Τασούλα Τσιολπίδου, Δασκάλα Ειδικής Αγωγής

Ο όρος φωνολογική ενημερότητα φαίνεται βαρύγδουπος και εντυπωσιάζει. Το μόνο όμως που σημαίνει είναι ότι αναγνωρίζουμε και ξεχωρίζουμε τους ήχους της γλώσσας μας. Οι ειδικοί συμφωνούν πως η φωνολογική ενημερότητα αποτελεί έναν από τους πιο ισχυρούς προγνωστικούς δείκτες για την επιτυχή κατάκτηση της ανάγνωσης. Τα παιδιά που έχουν φωνολογική ενημερότητα μπορούν να σου πούνε τι ήχους ακούνε μέσα σε μία λέξη (φωνήματα), να διαχωρίσουν τους ήχους αυτούς και να αντικαταστήσουν έναν ήχο με έναν άλλο. Μπορούν για παράδειγμα να ακούσουν τέσσερα ξεχωριστά φωνήματα π.χ. “γ-α-λ-α” και να σου πούνε ότι κάνουν τη λέξη “γάλα” και στη συνέχεια αν τους ζητήσεις να αλλάξουν το “λ” με το “τ” να σου πούνε ότι κάνουν τη λέξη “γάτα”.
Η φωνολογική ενημερότητα μπορεί και πρέπει να καλλιεργείται στα παιδιά από νωρίς. Οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν την φωνολογική ενημερότητα των παιδιών τους μέσα από παιγνιώδεις δραστηριότητες.
“Προετοιμαστείτε”
Πριν ξεκινήσετε το παιχνίδι αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείξετε στο παιδί πώς αρθρώνεται ένα φώνημα. Για παράδειγμα επιδείξτε στο παιδί πώς δαγκώνετε τα χείλη ενώ η γλώσσα είναι ακούνητη για να αρθρώσετε το “βββββ” και πώς την δαγκώνετε ελαφρά για να αρθρώσετε το “δδδδδ”.
“Πες μου μια λέξη”
Επιλέξτε ένα φώνημα και ζητήστε από το παιδί να σας βρει λέξεις που να ξεκινούν με αυτό. Είναι μια εύκολη δραστηριότητα κατάλληλη για οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ακόμη και όταν έχετε κάποια άλλη δουλειά μέσα στο σπίτι. Ζητήστε για παράδειγμα από το παιδί την ώρα που εσείς μαγειρεύετε να βρει μέσα στην κουζίνα πράγματα που ξεκινάνε από “μμμ”: μήλο, μαχαίρι, μαρμελάδα κ.ο.κ.
“Ρίμες”
Ζητήστε από το παιδί να σας πει μία λέξη που να ομοιοκαταληκτεί με μία δική σας. Πχ. “πες μου τι ακούγεται σαν μήλο;” Μπορεί να σας πει “ξύλο” αλλά και λέξη που δεν υπάρχει αρκεί να ομοιοκαταληκτεί.

“Οικογένειες λέξεων”
Παρόμοια δώστε στο παιδί μία λέξη αρχική που θα την αποκαλείτε “μαμά της οικογένειας” και ζητήστε να βρει τις λέξεις-παιδιά, λέξεις δηλαδή που να ομοιοκαταληκτούν. π.χ. μάτι –> κάτι, αλάτι, παλάτι

“Αστεία τραγούδια” Φτιάξτε μόνοι σας τραγούδια ή ρίμες αστείες για ένα φώνημα που δυσκολεύει το παιδί και τραγουδήστε μαζί του. Π.χ.
¨Ο Φάνης το φίδι φοράει φράκο φαρδύ” ή
“Τρεις ποντικοί ήρθαν στο κέφι
τραγουδούν και παίζουν ντέφι”
“Γυμναστείτε”
Δώστε στα παιδιά μία λέξη με τρία ή τέσσερα φωνήματα και ζητήστε να ξεχωρίσουν έναν έναν τους ήχους που ακούνε σε αυτή ενώ παράλληλα ακουμπάνε με το χέρι τους στην αρχή το κεφάλι, μετά το στήθος, τα γόνατα και τελευταία τις πατούσες. Έπειτα καθώς θα ξεδιπλώνονται ζητήστε να επαναλάβουν ολόκληρη τη λέξη.
“Πόσα δάχτυλα”
Πείτε στο παιδί μία λέξη και ζητήστε να σας δείξει με τα δάχτυλά του πόσους ξεχωριστούς ήχους άκουσε. π.χ. 4 δάχτυλα για τη “μύτη”. Το ίδιο παιχνίδι μπορείτε να το οργανώσετε και με κάποιο σνακ που θα το απολαμβάνει το παιδί μετά από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια.
“Μέσα από τις ιστορίες”
Την ώρα που διαβάζετε ένα βιβλίο στο παιδί διαλέξτε μία λέξη από την ιστορία, διαβάστε την με έμφαση στο πρώτο φώνημα και ζητήστε από το παιδί να σας πει ποιον ήχο ακούει. Στη συνέχεια διαλέξτε μια ακόμη λέξη και πείτε στο παιδί να συγκρίνει αν ακούγεται το πρώτο φώνημα ίδιο ή διαφορετικό.
Η φωνολογική ενημερότητα αφορά αποκλειστικά τους ήχους που ακούει το παιδί. Στο στάδιο αυτό δεν εμπλέκεται ακόμη η γραφή και η ανάγνωση. Συμβαίνει όμως πολλές φορές οι γονείς να συνειδητοποιούν την ελλιπή φωνολογική επίγνωση των παιδιών όταν αυτά ξεκινούν το σχολείο και συναντούν δυσκολίες στην πρώτη ανάγνωση και γραφή. Μπορούν ακόμη και τότε να χρησιμοποιήσουν παρόμοιες τεχνικές και παιχνίδια. Για μεγαλύτερη υποστήριξη ωστόσο μπορούν να απευθυνθούν εκτός από το δάσκαλο/τη δασκάλα της τάξης, στους/στις εξειδικευμένους παιδαγωγούς που στελεχώνουν τα Τμήματα Ένταξης σε πολλά δημόσια δημοτικά σχολεία. Είναι σημαντικό η υποστήριξη αυτή να παρέχεται έγκαιρα καθώς η πρώιμη παρέμβαση για την ενίσχυση της φωνολογική επίγνωσης μπορεί να βοηθήσει το παιδί να γίνει αργότερα ένας ικανός αναγνώστης.

                                                                                                     Πηγή: fresh-education.gr

Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕ (μ-λ): Απαραίτητες διευκρινίσεις (...για όσους ενδιαφέρονται...)

Ο θάνατος του Μάο Τσε Τουνγκ το 1976 είναι ένα ορόσημο για ένα κομμάτι του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Η αποχώρηση από τα εγκόσμια του 'μεγάλου τιμονιέρη' προκάλεσε τριγμούς στους εγχώριους οπαδούς του Μαοϊσμού με αποτέλεσμα την διάσπαση της ΟΜΛΕ (Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας) και τη δημιουργία του ΚΚΕ (μ-λ) αλλά και του Μ-Λ ΚΚΕ. Ιδού και η αρχή της σύγχυσης και της αιώνιας ερώτησης 'ποια είναι η διαφορά τους', που ξεκίνησε πριν από 43 χρόνια και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.
Πρόσφατα, άλλωστε, ο Δήμος Καλαμάτας έστειλε λάθος ... πρόστιμο 500 ευρώ (για αφισοκόλληση) στο Μ-Λ ΚΚΕ για αφίσες, ωστόσο, που είχαν κολλήσει μέλη του ΚΚΕ (μ-λ)! Πέραν του ότι ο Δήμος Καλαμάτας θα μπορούσε να ασχοληθεί με άλλου είδους ρύπανση (στο κάτω- κάτω για πόσες ... αφίσες, έγινε η 'παράβαση';) της πόλης το μπέρδεμα είναι προφανές. Κι όποιος δεν γνωρίζει λεπτομέρειες, δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά του ΚΚΕ (μ-λ) με το Μ-Λ ΚΚΕ εύκολα. Αφήστε που σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις (2012 και 2015) τα δυο κόμματα συνεργάστηκαν και κατέβηκαν σε κοινό ψηφοδέλτιο!

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να βρούμε τις διαφορές. Πως ξεκίνησαν και που έφτασαν οι Έλληνες μαοϊκοί, με ολίγη από ... Αλβανία και Εμβέρ Χότζα. Οι μη έχοντες σχέση με τη συγκεκριμένη μερίδα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς μάλλον δεν παίρνουν πολύ σοβαρά το μ-λ σε παρένθεση μετά το ΚΚΕ και το Μ-Λ με κεφαλαία πριν από το ΚΚΕ. 'Είναι τρελοί και γραφικοί' λένε. Έχουν κυκλοφορήσει και ανέκδοτα του στυλ:
- Τι ψήφισες;
- ΚΚΕ (μ-λ). Εσύ;
- Μ-Λ ΚΚΕ
- Γατί έτσι;
- Έτσι γιατί...
Η ιστορία, πάντως, δεν είναι τόσο ... αστεία και εκτός των άλλων αναδεικνύει την πολυδιάσπαση της ελληνικής αριστεράς. Επειδή έχω μεγαλώσει σε μια οικογένεια που πάντα τσακωνόταν, ενώ θεωρητικά ήταν όλοι αριστεροί, μπορώ να καταλάβω. Μέχρι ενός σημείου, βέβαια.

Όλα ξεκίνησαν στην ομιλία του Χρουτσόφ

Για να ξετυλίξουμε το κουβάρι θα πρέπει να πάμε αρκετά πίσω. Είκοσι χρόνια πριν πεθάνει ο Μάο. Το 1956 το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, με την περίφημη ομιλία του Νικίτα Χρουτσόφ, η ΕΣΣΔ απογαλακτίζεται από τον Στάλιν που είχε πεθάνει τρία χρόνια πριν. Για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα το σοκ είναι τεράστιο, καθώς το να αμφισβητήσει κανείς τον Στάλιν όταν ακόμη ο 'πατερούλης' ήταν ζωντανός έμοιαζε αδιανόητο. Η επίδραση της αλλαγής των δεδομένων στην Σοβιετική Ένωση, συγκλόνισε το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Μαζί, βέβαια, και το ΚΚΕ που με την περίφημη 6η Ολομέλεια της ΚΕ, το 1956 προχώρησε στην απομάκρυνση από τη θέση του γενικού γραμματέα (και ως τότε πανίσχυρου μέσα στο κόμμα) Νίκου Ζαχαριάδη.
Τα μέλη του ΚΚΕ που ζούσαν στις ανατολικές χώρες και κυρίως στην Σοβιετική Ένωση χωρίζονται σε υπέρμαχους της νέας κατάστασης και στους υπόλοιπους (κάθε άλλο παρά λίγοι) οι οποίοι κατηγορούσαν τη Σ.Ενωση (και κατ' επέκταση τα κόμμουνιστικά κόμματα που συντάχθηκαν με τη γραμμή της) για ρεβιζιονισμό (αναθεωρητισμό).
Κάπως έτσι θα αρχίσει να χρησιμοποιείται ο όρος μ-λ, δηλαδή Μαρξιστές Λενινιστές, δηλαδή κατά τη γνώμη τους, συνεχιστές της καθαρότητας στην ιδεολογία. Το 1964 συγκροτείται η Προσωρινή Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (μ-λ) που για πρώτη φορά το βλέπουμε σαν σχηματισμό. Πρόεδρος είναι ο Πολύδωρος Δανιηλίδης, που δεν είχε ψηφίσει τη διαγραφή Ζαχαριάδη από μέλος του ΚΚΕ. Λιγο αργότερα δημιουργείται η ΜΛΟ (Μαρξιστική Λενιστική Οργάνωση) ενώ στην Ελλάδα εκδίδεται το περιοδικό Αναγέννηση. Ηγετικό ρόλο παίζουν οι Γιάννης Χοντζέας και Ισαάκ Ιορδανίδης. Καθώς η Σοβιετική Ένωση, υποτίθεται ότι δεν εκφράζει πλέον την καθαρότητα, υπάρχει και μια στροφή στις θέσεις του Μάο, με τα έργα του Κινέζου ηγέτη να μεταφράζονται και να παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η ΟΜΛΕ συντάσσεται με τον Μαοϊσμό και εκφράζεται στο φοιτητικό κίνημα από τις γραμμές της ΠΠΣΠ. Το 1967 εκδίδεται για πρώτη φορά και η εφημερίδα 'Λαϊκος Δρόμος'.

Κινέζικα και Κινέζοι (με Αλβανούς)

Σας μοιάζουν κινέζικα όλα αυτά, δεν είναι όμως. Ειδικά στην Ελλάδα που βιώνει την χούντα των συνταγματαρχών, η νεολαία της ριζοσπατικοποιείται και πάει ... φουλ αριστερά, ειδικά στα πανεπιστήμια. Οι θεωρητικές συζητήσεις για την μετάβαση στον σοσιαλισμό και ο τρόπος της επανάστασης, αμέσως μετά την Μεταπολίτευση καίνε νεανικές φλεγόμενες καρδιές και όχι μόνο. Το 1976 πεθαίνει ο Μάο σε ηλικία 82 ετών. Το κάπνισμα του είχε καταστρέψει τους πνεύμονες. Ο θάνατος του, φέρνει τους κραδασμούς σε όσους θεωρούσαν ότι ήταν ο αυθεντικός εκφραστής του Μαρξισμού Λενινισμού. Η θεωρία των τριών κόσμων (ο πρώτος από τις υπερδυνάμεις ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, ο δεύτερος με τις μονοπωλιακά καπιταλιστικές χώρες της Δύσης και ο τρίτος με όλες τις υπόλοιπες, κύριος εχθρός οι υπερδυνάμεις και δυνατή η συμμαχία χωρών του δεύτερου και του τρίτου κόσμου) δίχασε.
Η πλειοψηφία των μελών της ΟΜΛΕ απορρίπτει τη συγκεκριμένη θεωρία, υιοθετεί κριτική σκέψη στο έργο του Μαο και ιδρύει το ΚΚΕ (μ-λ) που συντάσσεται, μάλιστα, με τις θέσεις του Εμβέρ Χότζα και του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας (είχε έρθει σε ιδεολογική σύγκρουση με το ΚΚ Κίνας). Η μειοψηφία (που αποδέχεται τη θεωρία του Μάο, όχι όμως και του Χότζα) ιδρύει το Μ-Λ ΚΚΕ. Μπορεί και οι δυο να χρησιμοποίησαν τον όρο Μαρξισμό Λενινισμό, οι διαφορές τους, ωστόσο, εν τέλει ήταν ξεκάθαρες στην ιδεολογική γραμμή που αποφάσισαν να ακολουθήσουν.

Διασπάστηκε και το ΚΚΕ (μ-λ)!

Οι διασπάσεις όμως δεν σταματούν εδώ. Το ΚΚΕ (μ-λ) θεωρήθηκε κάποια στιγμή το μεγαλύτερο κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με ισχυρές οργανώσεις και 3.000 μέλη σε όλη την Ελλάδα. Στις εκλογές του 1977 παίρνει 8.839 ψήφους και 0.21%, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα πέφτει στις 6.595 ψήφους (0, 12%).
Ήδη, όμως, έχει αρχίσει μια συζήτηση που θα προκαλέσει πάλι τριγμούς. Η μη υλοποίηση των αποφάσεων του 2ου συνεδρίου από την πλειοψηφία, φέρνει τη ρήξη η οποία απεικονίζεται στην απόφαση να εκδοθούν δυο εφημερίδες, που εκφράζουν τις δυο ... γραμμές.

• Η πρώτη λέγεται 'Για μια αριστερή πολιτική', έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας της ΚΕ και αντιμετωπίζει με θετικό προσανατολισμό το ΠΑΣΟΚ, που μόλις έχει ανέβει στην εξουσία.
• Η δεύτερη είναι η 'Προλεταριακή Σημαία', η οποία ανήκει στους υπόλοιπους (μειοψηφία της ΚΕ και τα μέλη) που είχαν βρεθεί χωρίς κομματική στέγη.

Τελικά, τα στελέχη της πλειοψηφίας, σταμάτησαν κάποια στιγμή να χρησιμοποιούν τον τίτλο ΚΚΕ (μ-λ), δημιούργησαν την Α/συνέχεια (πρόγονος των αριστερών συσπειρώσεων). Το ΚΚΕ (μ-λ) συνεχίζει το δρόμο του με τα υπόλοιπα στελέχη και μέλη και στη δεκαετία του 90, συνεργάζονται με το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ, οργάνωση που δημιουργήθηκε μετά την διάσπαση της ΚΝΕ το 1989) δημιουργώντας το ΜΕΡΑ (Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς) πρόδρομο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην οποία, ωστόσο, δεν συμμετέχει το ΚΚΕ (μ-λ).
Το ΚΚΕ (μ-λ) εξακολουθεί να εκδίδει την 'Προλεταριακή Σημαία', ενώ εκφράζεται στους φοιτητές με τις 'Αγωνιστικές Κινήσεις', την 'Ταξική Πορεία' (συνδικαλιστική παράταξη), Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών (παράταξη στην εκπαίδευση)
Που είχαμε μείνει; Στο 1976. Οι μειοψηφούντες στην ΟΜΛΕ, ίδρυσαν το Μ-Λ ΚΚΕ. Πέραν της αντίθεσης στην πολιτική της ΕΣΣΔ που είχε αντίστοιχο ιμπεριαλιστικό ρόλο με εκείνο των ΗΠΑ, το κόμμα κατήγγειλε την 'συμμορία των τεσσάρων' για την διαστρέβλωση του Μαϊσμού. Το Μ-Λ ΚΚΕ συντάχθηκε με την θεωρία των τριών κόσμων, εναντιώθηκε στο Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας και υποστήριξε τον Χούα Κούο Φενγκ, που μετά το θάνατο του Μαο, ανέλαβε γενικός γραμματέας του ΚΚ Κίνας, για μια τετραετία.

Το Μ-Λ ΚΚΕ (τί πρωτότυπο) επίσης διασπάστηκε

Το 1979 όμως διασπάστηκε εκ νέου, καθώς αποχώρησε ο εμβληματικός Ισαάκ Ιορδανίδης, που θεωρείται από τους πρωτεργάτες του μαρξιστικού-λενιστικού κινήματος, καθώς θεωρούσε οπορτουνιστική την θεώρηση της ΕΣΣΔ ως σοσιαλιμπεριλιαστικής υπερδύναμης και δημιούργησε το Μ-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο). Μια ακόμη ... έκδοση δηλαδή του ιδίου κόμματος, την ώρα που το κανονικό Μ-Λ ΚΚΕ συνεργαζόταν με το ΕΚΚΕ (Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας). Έτσι ... όμως, διασπάστηκε το ΕΚΚΕ (!) με την οργάνωση του Πειραιά να δημιουργεί την ΟΑΚΚΕ (Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ). Στο τέλος θα χάσουμε τον μπούσουλα, αν δεν το έχουμε κάνει ήδη!
Εννιά χρόνια αργότερα, ωστόσο, σε ένα συνέδριο επανένωσης ο Ισαάκ Ιορδανίδης προσχώρησε ξανά στο Μ-Λ ΚΚΕ. Η πρώτη κάθοδος στις εκλογές έγινε το 1981 όταν το Μ-Λ ΚΚΕ πήρε 4.750 ψήφους (σαν ΕΚΚΕ- ΜΛΚΚΕ) ή 0.08%. Η εφημερίδα του κόμματος είναι ο 'Λαϊκος Δρόμος'.
Προφανώς οι διαφορές που υπήρχαν ευθύς εξαρχής στον σχηματισμό των δυο κομμάτων (που κάποια στιγμή έγιναν τέσσερα) εξαλείφθηκαν με την πάροδο του χρόνου. Ο Χότζα πέθανε, η Κίνα έκανε ξεκάθαρη καπιταλιστική στροφή, κανείς δεν θυμάται τον Μάο και το κόκκινο βιβλιαράκι. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός επίσης δεν υπάρχει, αν και για την κατάρρευσή του ο συγκεκριμένος χώρος μάλλον θα θεωρεί ότι δικαιώθηκε. Άλλωστε η κοινή τους αφετηρία, θυμίζουμε ότι βρίσκεται στην θεώρηση ότι το 1956 η Σοβιετική Ένωση έκανε στροφή στον ρεβιζιονισμό!

Κοινή κάθοδος και ξανά χωρισμός

Το 2012 γίνεται η ιστορική συμφωνία για εκλογική σύμπραξη των πρώην συντρόφων! Το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, θυμίζουν την πρώην ΟΜΛΕ και κατεβαίνουν σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτές του 2012 και του 2015. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012, συγκεντρώνουν 16.010 ψήφους, ή 0,25%. Είναι το μεγαλύτερο ποσοστό που κατέγραψαν οι δυο οργανώσεις, οι οποίες θα κατέβουν εκ νέου μαζί σε όλες τις εκλογικές μάχες μέχρι το 2015.
Φάνηκε ότι οι συνθήκες της κρίσης ευνοούσαν τη συνένωση των δυνάμεων, σε δυο κόμματα που από κάποια στιγμή και μετά διαφωνούσαν χωρίς ουσιαστικό λόγο, τουλάχιστον σε ιδεολογικό επίπεδο. Ή μήπως όχι; Το ΚΚΕ (μ-λ) εξήγησε ότι “αναδείχθηκαν σοβαρά πολιτικά ζητήματα όπου φάνηκαν σημαντικές αποκλίσεις, με πιο πρόσφατο το ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και της στάσης του κινήματος, το ζήτημα των 12 μιλίων και των ΑΟΖ. Αλλά και στο επίπεδο της κινηματικής αντίληψης-πρότασης, οι διαφορές των δύο οργανώσεων συνεχίζουν να είναι αρκετά σημαντικές” με το Μ-Λ ΚΚΕ να αφήνει αιχμές για μονομερή απόφαση: “Θεωρούμε πως πρόκειται για μια αρνητική εξέλιξη, για ένα σοβαρό σφάλμα των συντρόφων, για ένα βήμα στη λάθος κατεύθυνση που έρχεται να φρενάρει και να αναιρέσει την κοινή προσπάθεια των δυο οργανώσεων τα τελευταία χρόνια, να πλήξει ό,τι με πολύ κόπο έχουν κατακτήσει μέσα στον κόσμο του κινήματος και την Αριστερά, να σκορπίσει κλίμα απογοήτευσης σε ένα ευρύτερο δυναμικό αγωνιστών που είδε και εξακολουθεί να βλέπει με θετικό τρόπο την κοινή μας προσπάθεια”
Κάπως έτσι φτάσαμε στην αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου. Το ΚΚΕ (μ-λ) πήρε 7.778 ψήφους (0.14%), το Μ-Λ ΚΚΕ 2.791 (0.05%) και στην κολόνα έμεινε το ιστορικό σύνθημα “Μαράκι, για σένα Μ-Λ ΚΕ και ΚΚΕ Μ-Λ και ό,τι χρειαστεί”...

                                                                                                                       Πηγή: oneman.gr

"Στο ΚΕΘΕΑ, ο γιος μου ένιωσε ξανά περήφανος που τον εκτιμούν"...

 

Η ιστορία της χρήσης των ναρκωτικών είναι μια ιστορία που συνδέθηκε σχέδον από τις απαρχές της με την καταστολή. Τα ναρκωτικά είναι, ακόμα και σήμερα, ουσίες που διακινούνται παράνομα και αυτή η ιδιότητά τους έρχεται παραδοσιακά να στιγματίσει και όσους προχωρούν στη χρήση τους. Η ταυτότητα του τοξικοεξαρτημένου συνδέεται έντονα με προκαταλήψεις, φοβίες και ταυτόχρονα παντελή αδιαφορία να παρουσιαστεί η δική τους οπτική, να πουν τη δική τους πλευρά της ιστορίας. Εξάλλου, το ζήτημα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά χτίστηκε πάνω σε έναν ηθικό πανικό που κυριάρχησε στα ΜΜΕ ιδίως της δεκαετίας του ‘80. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια, για να εκαθιδρυθούν οι πρώτες συστηματικές προσπάθειες αντιμετώπισης του φαινομένου.
Το νησί που έψαχνε ο Οδυσσέας μετά από τις αμέτρητες περιπέτειές του έγινε και το όνομα για την πρώτη κλειστή θεραπευτική κοινότητα της Ελλάδας. Ήταν τα τέλη του 1983, όταν ο ψυχίατρος Φοίβος Ζαφειρίδης πρότεινε ένα σχέδιο θεραπευτικών κοινοτήτων στα πρότυπα της Ελβετίας και της Γερμανίας και μαζί έναν χώρο απεξάρτησης στον τότε Υπουργό Υγείας Γιώργο Γεννηματά. Το αίτημα του γίνεται παραδόξως πραγματικότητα. Έτσι, οι πρώτοι επτά χρήστες μαζί με το προσωπικό εγκαθίστανται σε ένα ακίνητο εκτός πυκνού αστικού ιστού στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης. Η κοινότητα ονομάστηκε ‘Ιθάκη’ και ως χώρος επιλέχθηκε ένα μέρος το οποίο από τις αρχές του 1950 φιλοξενούσε, υπό την αιγίδα της Φρειδερίκης, φτωχά παιδιά.

H ‘Ιθάκη’ δείχνει την ανθρώπινη πλευρά της εξάρτησης από τα ναρκωτικά προσθέτοντας έναν διαφορετικό λόγο για την ποινικοποιημένη εξάρτηση. Καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί αρχίζουν να κοιτούν στα μάτια το πρόβλημα. Το 1986 έρχεται ο δίσκος ‘Στο δρόμο για την Ιθάκη’ με τη συμμετοχή του Γιώργου Σωτηρόπουλου, του Κώστα Τουρνά, του Λάκη Παπαδόπουλου, του Αντώνη Βαρδή, του Άγγελου Σκορδίλη  και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Την ίδια χρονιά η ΕΡΤ βγάζει σε σκηνοθεσία Νίκου Παπαθανασίου τη σειρά ‘Ναρκωτικά’ που γνωρίζει τρομερή επιτυχία. Και τα δύο έγιναν για την ενίσχυση της ειδικής θεραπευτικής κοινότητας ‘Ιθάκη’ φτιαγμένα μάλιστα σε μια περίοδο που το προσωπικό βίωμα ενός τοξικοεξαρτημένου ήταν ταμπού. Η ελληνική κοινωνία βρίσκει μπροστά της μια διαφορετική εκδοχή, μια πιο ανθρώπινη πλευρά της εξάρτησης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το 1987 ιδρύεται επίσημα με τον νόμο 1729/1987 και με τίτλο ‘Καταπολέμηση της διάδοσης των ναρκωτικών, προστασία των νέων κι άλλες διατάξεις’, καθώς προβλέπεται στο άρθρο 26, το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων με τον χρόνο παραμονής σε αυτόν να θεωρείται χρόνος έκτισης ποινής για όσους συλλαμβάνονται για χρήση ναρκωτικών. Το ΚΕΘΕΑ θεωρείται εξαρχής Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου που βρίσκεται πάντα υπό την εποπτεία του αρμόδιου Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας.H αποστολή του ΚΕΘΕΑ είναι η πρόληψη της χρήσης ουσιών, η θεραπεία, η επαγγελματική κατάρτιση και η ένταξη των εξαρτημένων ατόμων, η έρευνα και η εκπαίδευση στον τομέα των εξαρτήσεων, η συμβολή στον σχεδιασμό και την εφαρμογή του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τα Ναρκωτικά.
Μετά από 32 χρόνια αδίακοπης λειτουργίας, στο ΚΕΘΕΑ ανήκουν πλέον -εκτός βέβαια από την ΙΘΑΚΗ- πολλά ακόμα θεραπευτικά προγράμματα. Το Κέντρο απευθύνεται σε όσους αντιμετωπίζουν διάφορες μορφές εξάρτησης πέραν της χρήσης ναρκωτικών ουσιών: το αλκοόλ, ο τζόγος ή το διαδίκτυο. Παρέχονται τόσο συμβουλευτικές όσο και θεραπείες αποκατάστασης, με ιδιαίτερη έμφαση στο ότι αυτές είναι ‘στεγνές’, γίνονται δηλαδή χωρίς υποκατάσταση ή φάρμακα. Βάση της διαδικασίας είναι η παροχή ενός δομημένου, ασφαλούς και υποστηρικτικού περιβάλλοντας για τον εξαρτημένο και η ταυτόχρονη δραστηριοποίησή του εντός της κοινότητας στην οποία βρίσκεται. Το ΚΕΘΕΑ είναι ένας οργανισμός όπου η αλληλεγγύη ξεφεύγει από την απλή συνθηματολογία και γίνεται πυρηνικό και απαραίτητο στοίχειο για την ίδια την ύπαρξή του. Και αυτό ισχύει για όποια κοινότητα και αν μιλάμε.
Μια από αυτές είναι η ΔΙΑΒΑΣΗ. Η ΔΙΑΒΑΣΗ απευθυνόταν και απευθύνεται σε χρήστες που είναι σε ανοιχτό πρόγραμμα, δηλαδή που συνεχίζουν τη ζωή τους και ακολουθούν είτε το πρωινό είτε το βραδινό πρόγραμμα. 

 Συνήθως αφορά νέους ανθρώπους που συνοδεύονταν από τους γονείς τους. Το πρόγραμμα ‘Οικογένειας’ στη ΔΙΑΒΑΣΗ είναι ένα μοντέλο (λειτουργεί κατά βάση στη Μεσόγειο) που δίνει ιδιαίτερη σημασία στο περιβάλλον του τοξικοεξαρτημένου. Αν θέλει ο χρήστης ή αν θέλει η οικογένεια -χωρίς να είναι απαγορευτικό το ένα για το άλλο (συχνά πηγαίνουν και οικογένειες χωρίς να έχει κάνει ακόμα το βήμα ο χρήστης)- πηγαίνει στη ΔΙΑΒΑΣΗ και εντάσσεται σε μια ομάδα αυτοβοήθειας, “παρέα” όπως την ονομάζουν. Εκεί μαθαίνει τι είναι η χρήση και ποιες συμπεριφορές φέρνει μαζί της. Μπαίνει στη θέση του άλλου και ο άλλος μπαίνει στη θέση του.
Μέσα από τη λογική αυτή, μαζί με τους εξαρτημένους εντάσσονται σε παρέες και τα μέλη του στενού περιβάλλοντος του χρήστη. Χωρίζονται έτσι σε ομάδες ή παρέες (αν θέλετε) γονέων, αδερφών και συντρόφων, προκειμένου να μοιραστούν τα βιώματά τους, να αλλάξουν οι ίδιοι και μέσα από την αλλαγή τους αυτή να βοηθήσουν την διαδικασία απεξάρτησης των δικών τους ανθρώπων. Η ΔΙΑΒΑΣΗ είναι μια από τα καλύτερα παραδείγματα για να καταλάβει κανείς τη λειτουργία του ΚΕΘΕΑ. Γι’αυτό και την επισκέφτηκα.
  Όταν μπήκαμε σε ένα πολύ όμορφο νεοκλασικό στην Κυψέλη, προκειμένου να συναντήσουμε τους ανθρώπους της ΔΙΑΒΑΣΗΣ, μιας από τις πολλές κοινότητες του ΚΕΘΕΑ, ανεβήκαμε τις σκάλες και βρήκαμε έναν πραγματικά πολύ ζεστό χώρο με ξύλινο πάτωμα και διακριτική αισθητική. Μέσα του ήταν έξι γυναίκες διαφόρων ηλικιών και με περίμεναν. Άλλες πολύ άνετες, άλλες λίγο πιο αγχωμένες.  Μας καλωσόρισαν με ένα ακριβώς όσο πρέπει ζεστό και φιλικό χαμόγελο. Μεταξύ τους αντάλλαζαν αστεία ανθρώπων που μοιάζουν να ξέρουν καλά ο ένας τον άλλο.
Όταν αρχίσαμε να προσαρμοζόμαστε στον χώρο, είδαμε μπροστά μας για ακόμα μια φορά πόσο εκτός πραγματικότητας μπορούν να φαντάζουν όλα εκείνα για τα οποία ακούς από ανθρώπους που κουνάνε το δάχτυλο χωρίς να έχουν ιδέα για τι μιλάνε. Στο ΚΕΘΕΑ βρήκαμε, λοιπόν, 6 καλοντυμένες γυναίκες που είχαν όλες για τον ένα και τον άλλο τρόπο μια διαφορετική σχέση με την πιο βαριά ίσως περίπτωση εξάρτησης, τα ναρκωτικά. Και η εικόνα τους έδειχνε από την αρχή πόσο εκτός πραγματικότητας είναι αυτό το κλισέ που λέει ότι για να έχεις θέμα με τα ναρκωτικά πρέπει αναγκαστικά να προέρχεσαι από μια διαλυμένη οικογένεια που δεν νοιάζεται, από κακές παρέες και συντρόφους, από μια απλά στιγμή χρήσης. Κι όμως, ό,τι και αν σας λέει ο κύριος με το υψωμένο δάχτυλο, τα ναρκωτικά και η εξάρτηση από αυτά είναι μια ιστορία πολύ πιο σύνθετη.
Η ΔΙΑΒΑΣΗ και γενικότερα το ΚΕΘΕΑ είναι ένας ζωντανός τρόπος, για να δεις πόσο εκτός πραγματικότητας είναι όλα τα χιλιοπαιγμένα κλισέ. Οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα, πολλές φορές κατά την αφήγηση του βιώματός τους, έσπασαν τη φωνή τους, συγκινήθηκαν ξαναζώντας όσο μίλαγαν τον γολγοθά που πέρασαν με τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Ακόμα και στις περιπτώσεις που όλα αυτά ήταν πολλά χρόνια πίσω, η συναισθηματική ένταση ήταν ακόμα εκεί. Είχαν, βλέπετε, και αυτή την ευγένεια στο πρόσωπο που έχουν συνήθως οι άνθρωποι εκείνοι που έχουν περάσει πολλά. Και πραγματικά πέρασαν, ώστε δεν έχει δικαίωμα να τους κατηγορήσει ότι δεν νοιάστηκαν. Δεν μπορούμε καν να φανταστούμε το πόσο νοιάστηκαν.
Όταν κάτσαμε στο στρογγυλό τραπέζι, το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να συστηθούμε. Ίσως είναι ένας από τους πιο γνώριμους τρόπους, προκειμένου να ανοιχτούν.
Μίνα: Καλησπέρα λέγομαι Μίνα. Είμαι γονιός εδώ στη ΔΙΑΒΑΣΗ. Ήρθα για την κόρη μου τον Φεβρουάριο του 2011. Μετά από 3,5 χρόνια, η κόρη μου αποφοίτησε, ολοκλήρωσα και εγώ. Παρέμεινα όμως στο Πρόγραμμα Οικογένειας, αφού εκπαιδεύτηκα, και συντονίζω ομάδες γονέων.
Μυρτώ: Είμαι η Μυρτώ. Είμαι στη Διάβαση από το 2001. Ο αδερφός μου αποφοίτησε το 2003. Εγώ παρέμεινα και είμαι leader από το 2004 μέχρι σήμερα. Είμαι στα Αδέρφια.
Κατερίνα: Είμαι η Κατερίνα. Είμαι μητέρα και ήρθα τον Φεβρουάριο του 2016 για τον γιο μου. Ήμουν στους Ανεξάρτητους Γονείς, γιατί ο γιος μου δεν έμπαινε. Το τελευταίο διάστημα όμως πείστηκε και τους τελευταίους μήνες είναι και αυτός μέσα στην κοινότητα.
Παρασκευή: Είμαι η Παρασκευή. Είμαι υπεύθυνη στην Ηπια Παρέμβαση, στο Πρόγραμμα Οικογένειας. Είμαι 23 χρόνια στο ΚΕΘΕΑ και έχω μέρος της εποπτείας για τα αδέρφια, τους γονείς και τους συντρόφους.
Aλίκη: Είμαι η Αλίκη. Εργάζομαι στο ΚΕΘΕΑ και είμαι υπεύθυνη στο τμήμα Εντατικής Παρέμβασης.
Μαριάννα: Είμαι η Μαριάννα. Ήρθα εδώ πέρα το 2018 για τον σύντροφό μου, χώρισα μαζί του και τώρα είμαι εδώ για τον αδερφό μου.
  
Η Θεραπευτική Διαδικασία της ΔΙΑΒΑΣΗΣ
Το πρώτο πράγμα που θέλαμε να μάθουμε ήταν ως προς τη θεραπευτική διαδικασία. Ρώτησα, λοιπόν, την Αλίκη, την Παρασκευή και τη Μυρτώ για τον ρόλο τους στη ΔΙΑΒΑΣΗ και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί χωρίς υποκατάσταση και με έμφαση στις οικογενειακές σχέσεις.
Αλίκή: H ΔΙΑΒΑΣΗ είναι ένα κέντρο εξωτερικής θεραπείας, δηλαδή κάποιος δεν παραμένει μέσα. Λειτουργούμε κατά κάποιον τρόπον σε αντίθεση με τα κλειστά προγράμματα. Η ΔΙΑΒΑΣΗ δέχεται ανθρώπους άνω των 21 που έχουν μια κάποια δουλεία ή δραστηριότητα, μπορούν να υποστηριχθούν εδώ κάποιες ώρες και παράλληλα να είναι στις άλλες δραστηριότητές τους (φοίτηση, εργασία, κτλ). Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν τη ΔΙΑΒΑΣΗ γιατί τους αρέσει ακριβώς αυτό.
Παρασκευή: Στη ΔΙΑΒΑΣΗ πιστεύουμε ότι η χρήση ενός ανθρώπου είναι το σύμπτωμα το οποίο εκφράζεται για διάφορους λόγους. Είναι ένα σύνθετο ψυχοκοινωνικό φαινόμενο. Για αυτόν τον λόγο, θέλουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους και θεραπευτικά και εκπαιδευτικά. Πιστεύουμε ότι δεν αφορά μόνο τον εξαρτημένο αλλά όλο το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Έχουμε τη συστημική προσέγγιση σε αυτό το κομμάτι και βοηθάμε και την οικογένεια, τους συντρόφους και τους φίλους. Πιστεύουμε ότι η προσωπική αλλαγή έστω και σε ένα άτομο στην οικογένεια μπορεί να έχει επίδραση και στον ίδιο τον χρήστη. Αυτό το έχουμε δει και σε ανθρώπους που είναι εδώ αλλά δεν έχουν πείσει ακόμα τα παιδιά τους.
Μυρτώ: Ένας συγγενής ενός ανθρώπου με εξαρτήσεις μπορεί να πει στην αρχή ότι έρχεται στον ΚΕΘΕΑ για τον αδερφό του. Θα δει όμως ότι έρχεται και για τον εαυτό του. Με την πάροδο των θεραπειών καταλαβαίνεις ότι δεν είναι κίνητρο μόνο ο αδερφός σου ή ο φίλος σου κτλ. Εξάλλου, οι οικογένειες ενός μέλους που έχει μπλέξει με ναρκωτικά, ακόμα και αν δεν έχουν μπλέξει οι ίδιοι, έχουν πνιγεί μέσα από το πρόβλημά τους. Ως συγγενής μπαίνεις σε μια φάση που μπαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις. Μπορεί να έχεις συνηθίσει κάποιες κατάστασεις και συμπεριφορές και να τις θεωρείς φυσιολογικές χωρίς να είναι. Ακόμα και αν έχουν περάσει πολλά χρόνια. Αναμφίβολα χρειάζονται και αυτοί βοήθεια.

Πώς μπήκατε εδώ; Χρειάστηκε κάποια γραφειοκρατική διαδικασία;

Ένα από τα βασικότερα θετικά πράγματα που έχει το ΚΕΘΕΑ και εν προκειμένω η ΔΙΑΒΑΣΗ είναι ότι είναι δημόσιο, δωρεάν και δεν σε μπλέκει σε άπειρες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Όταν μάλιστα ρώτησα αν υπάρχουν κάποια κριτήρια ως προαπαιτούμενα για να μπεις σε ένα πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ, όλες γέλασαν και η Αλίκη μου τόνισε ότι “δεν υπάρχει κανένα. Στο ΚΕΘΕΑ δεχόμαστε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, την κοινωνική τάξη, το επάγγελμα, κτλ”.
Στη συνέχεια απευθύνθηκα και προς τα υπόλοιπα μέλη του τραπεζίου, ακριβώς για να μάθω γι’αυτές τις πρώτες μέρες τους αλλά και τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσει κανείς, για να μπει κανείς σε πρόγραμμα.
Μίνα: Ως διαδικασία ήταν πάρα πολύ εύκολη. Πήρα ένα τηλέφωνο στην Γραμματεία και έκλεισα ραντεβού μέσα σε δύο μέρες. Προσωπικά, ένιωσα πολύ μεγάλη ασφάλεια, γιατί ήταν πολύ δύσκολο αυτό που βίωνα και κρατούσε πάρα πολύ χρόνο. Μετά το πρώτο ραντεβού, απέκτησα κίνητρα, για να καταλάβω κάποια πράγματα πιο καθαρά. Να μιλήσω εγώ η ίδια στο παιδί μου και να ορίσω τα πράγματα ως γονιός. Τότε όλα πήραν τον δρόμο τους. Η κόρη μου ήρθε άμεσα και ξεκινήσαμε παράλληλα σχεδόν τη διαδικασία. Εκείνη στην κοινότητα και εγώ στο πρόγραμμα.
Μαριάννα: Εμένα με παρότρυνε η μητέρα του συντρόφου μου να έρθω στο πρόγραμμα για οικογενειακή υποστήριξη. Όταν ήρθα εδώ, άρχισα να σκέφτομαι πώς θα αντιμετωπίσω και τη χρήση του αδερφού μου. Παραμένω στην παρέα των Συντρόφων, γιατί με βοηθάει πάρα πολύ. Η διαδικασία είναι πιο δύσκολη ως διαδικασία εσωτερική. Κατά τα άλλα, δεν με δυσκόλεψε τίποτα γραφειοκρατικό.
Κατερίνα: Όταν βρήκα κάποια πράγματα που με προβλημάτισαν, κάποια καλαμάκια, πήρα αμέσως τηλέφωνο στη ΔΙΑΒΑΣΗ, για την οποία μας είχε μιλήσει μια φίλη. Το ραντεβού κλείστηκε αμέσως για την επόμενη μέρα με την Αλίκη. Ήμασταν κομμάτια. Μας είπαν ότι το πρώτο πράγμα που έπρεπε να πούμε στον γιο μας ήταν ότι το ξέρουμε ότι κάνει χρήση. Αμέσως κλείσαμε ραντεβού για τα σεμινάρια. Δεν υπήρξε καμία γραφειοκρατία και καμία απολύτως δυσκολία. Τίποτα. Απλώς ήταν μια γροθιά στο στομάχι γιατί είδαμε την πραγματικότητα της χρήσης, την οποία δεν βλέπαμε και δεν την είχαμε κατανοήσει. Είδαμε επίσης την ανάγκη να δράσουμε, να σταματήσουμε να κλαίμε και να κάνουμε αυτά που έπρεπε να κάνουμε.

Η Καθημερινότητα μέσα σε ένα Πρόγραμμα Απεξάρτησης

Aπό τη στιγμή, που γίνεται το πρώτο βήμα, τα πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι τα δύσκολα πέρασαν. Οι συγγενείς των εξαρτημένων μπαίνουν μέσα στο πλαίσιο λειτουργίας του ΚΕΘΕΑ, καταλαβαίνουν τις αρχές του και μετά προσφέρουν και κερδίζουν πράγματα μέσα από σκληρή δουλειά. Η διαδικασία απεξάρτησης του ανθρώπου τους, μπαίνει για τα καλά μέσα στη ζωή και τη ρουτίνα τους.

Μίνα: Όταν ξεκίνησε όλο αυτό, ξεκίνησε με τη θεραπευτική ομάδα των γονιών. Μπαίνοντας σιγά-σιγά στο κλίμα. Στην αρχή ερχόμουν μια φορά την εβδομάδα για δύο ώρες. Όταν κατάλαβα πώς λειτουργεί το κομμάτι της αυτοδιαχείρισης, κατάλαβα ότι εδώ όλοι μαζί λειτουργούσαμε το πρόγραμμα σε εθελοντική βάση. Υπήρχαν δηλαδή ομάδες εργασίας που μπορούσαν να φροντίσουν το σπίτι, τη γραμματεία, τις ανάγκες που υπήρχαν στο Πρόγραμμα της Οικογένειας ή των Παιδιών. Εντάχθηκα σε αυτές. Όλο αυτό έχει μια εξέλιξη που είναι και θεραπευτική ταυτόχρονα. Αυτά που άκουγα στο θεραπευτικό κομμάτι, άρχισα να τα βιώνω στην πράξη. Όσα κάναμε εδώ, όσα δημιουργούσαμε, με βοήθησαν να αρχίσω εγώ να αλλάζω ως άνθρωπος. Να καταλαβαίνω ποιος είναι ο σωστός τρόπος συμπεριφοράς, ο σεβασμός και άρχισα να προσεγγίζω με καλύτερο τρόπο το ίδιο μου το παιδί, η σχέση με το οποίο είχε χαθεί λόγω της κρίσης που ζούσαμε. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι που έπρεπε να διαχειριστώ. Όλο αυτό που μάθαινα εδώ ήταν να καταλάβω την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης.
Κατερίνα: Εδώ καταλάβαμε ότι έπρεπε να δυναμώσουμε. Έπρεπε να σταματήσουμε να κάνουμε πράγματα που πήγαιναν τον γιο μας πίσω. Δεν κάνουν βλέπετε υποτροπές μόνο τα παιδιά. Να εμπεδώσουμε εκείνα που μας έδιναν οι leaders. Ήταν δύσκολο γιατί ο γιος μας δεν ήταν μαζί. Δεν έμενε μαζί μας. Κάναμε και εμείς λάθη, γιατί μας έτρεχε και αυτό με συνεχείς ανατροπές. Τα καταφέραμε όμως με τη βοήθεια της παρέας και της leader μας μετά από 2,5 χρόνια. Αυτό έγινε, όταν ουσιαστικά τον βγάλαμε για λίγο από τη ζωή μας, παρόλο που αυτό μας πόνεσε πάρα πολύ. Αλλά αυτό είναι η σκληρή αγάπη. Είναι εκείνη που βγάζει το παιδί σου από τη χρήση. Αυτή που του λες ότι δεν σε θέλω με τη χρήση. Συνειδητοποιήσαμε όμως ότι τον γιο μας τον θέλαμε ζωντανό. Σε αγαπάω πάρα πολύ αλλά δεν σε θέλω χρήστη. Έπρεπε να πονέσουμε πάρα πολύ και να αλλάξουμε πραγματικά. Το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι οι χρήστες.Μόνοι μας δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε τίποτα.
Μαριάννα: Όταν ήρθα εδώ, ο σύντροφός μου ήταν ήδη στη διαδικασία της αποτοξίνωσης, στη φάση της επανένταξης. Η χρήση είναι ένα σύμπτωμα. Γύρω της υπάρχουν κάποιες συμπεριφορές που τις υιοθετούν και τις αναπαράγουν αυτοί οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της θεραπείας και πριν από αυτή. Έπρεπε να βρω και εγώ μια ισορροπία, να υιοθετήσω κάποιες συμπεριφορές και να μάθω πράγματα πολύ βασικά που δεν γνώριζα. Αυτό με βοήθησε πολύ να δω και τη χρήση στην οικογένεια. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βάλεις ταμπέλα σε μια τέτοια κατάσταση. Σημαίνει ότι την αποδέχεσαι. Συνεχίζω, λοιπόν, γιατί αντιλήφθηκα και πράγματα για τη χρήση του αδερφού μου. Πλέον βάζω και τα όρια στην οικογένεια.
Παρασκευή: Θα σας πουν και οι ίδιοι οι άνθρωποι ότι μέχρι να έρθουν εδώ είχαν προσπαθήσει με πάρα πολλούς τρόπους να αλλάξουν τα πράγματα. Χωρίς επιτυχία. Αυτό που μάλλον έχουμε ως συμπέρασμα είναι ότι κανείς μόνος του δεν μπορεί να καταπολεμήσει την εξάρτηση. Οποιαδήποτε μορφή. Χρειάζεται να καταλάβει ο καθένας που βρίσκεται, πώς επικοινωνεί με τους άλλους, πώς διευκολύνει τους άλλους να παραμένουν σε χρήση μέσα από τον ρόλο του. Αυτό είναι που λέμε σκληρή αγάπη. Το λέμε έτσι, επειδή ο καθένας μας πρέπει να κάνει πολύ βαθιές υπερβάσεις, για να μπορει να βοηθήσει το άτομο να σταματήσει να κάνει χρήση. Όταν λέμε για όρια, μιλάμε για τα  προσωπικά μας όρια. Το πρόγραμμα εδώ είναι βασισμένο στην αυτοβοήθεια και στην αλληλεγγύη με την έννοια ότι εμείς είμαστε τρία άτομα θεραπευτικό προσωπικό. Μόνο με την εθελοντική προσφορά των ανθρώπων μπορούμε να το λειτουργήσουμε. Καθετί μας αφορά και τίποτα δεν αφορά μόνο τους άλλους. Τίποτα δεν αφήνουμε να το ορίζει κάποιος άλλος. Αν πάρεις εσύ την κατάσταση στα χέρια σου, τότε μόνο μπορείς να φύγεις από τη χρήση.
Αλική: Ούτως ή άλλως το θεραπευτικό μοντέλο με το οποίο στηρίζεται όλο το ΚΕΘΕΑ και η θεωρία πίσω από τις θεραπευτικές κοινότητες είναι αυτό της αυτοβοήθειας και της αλληλεγγύης. Όποιος μπαίνει μέσα στην κοινότητα του ΚΕΘΕΑ, μαθαίνει από την πρώτη στιγμή ότι στον ΚΕΘΕΑ υπάρχουν άνθρωποι που θα τον στηρίξουν, που ξέρουν γιατί έχουν το ίδιο βίωμα, τις ίδιες αναμνήσεις, τις ίδιες καταβολές κατά μια έννοια, ως προς το βίωμα της χρήσης.
Μυρτώ: Πολύ συχνά οι χρήστες αδυνατούν να καταλάβουν ότι έχουν θέμα. Μπορεί να έχουν μια σύριγγα δίπλα τους και ακόμα να σου λένε ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα ναρκωτικά. Το πρώτο βήμα, λοιπόν, είναι να κατανοήσουν ότι έχουν πρόβλημα. Το επόμενο βήμα είναι να πας εκεί. Και ξέρεις αυτό το δεύτερο βήμα δεν γίνεται για να σωθείς. Δεν λειτουργεί έτσι, όταν είσαι χρήστης. Δεν θεωρείς ότι είσαι για σωτηρία. Τα κίνητρα της πρώτης επαφής μπορεί να είναι οτιδήποτε: Μπορεί να σε έχει πιάσει η αστυνομία και να θες χαρτί, μπορεί να πιέστηκες από τους γονείς σου, μπορεί να είναι γιατί κουράστηκες και θες να βρεις το φως.
Όταν πας εκεί ξεκινάει ένα άλλο ταξίδι. Ο χρήστης πρέπει να βρει ένα κίνητρο που να αφορά τον ίδιο. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και για τις οικογένειες. Το να βρουν κίνητρο. Γιατί καταλαβαίνετε πόσο επίπονη διαδικασία είναι να πηγαίνεις τόσο συχνά και να βοηθάς σε κάποια δουλειά κτλ στο ΚΕΘΕΑ. Είναι πολύ σκληρό αυτό που κάνεις. Πρέπει να κάτσεις και να δεις τι πήγε στραβά και από τη δική σου πλευρά. Δεν μπορείς να κάτσεις με τις βεβαιότητες που είχες. Ένας αδερφός μπορεί να έχει κουραστεί πολύ και να έχει ταλαιπωρηθεί απίστευτα πολύ από όλη αυτή τη διαδικασία.

Πώς λειτουργεί το μοντέλο της αυτοβοήθειας για τους χρήστες;

Το ΚΕΘΕΑ, στο μεγαλύτερο μέρος της λειτουργίας του, στηρίζεται στην αλληλεγγύη και στην αυτοβοήθεια. Η παρουσία των επαγγελματιών υγείας και των επιστημόνων υπάρχει αλλά δεν είναι στο επίκεντρο. Περισσότερο δρουν συμβουλευτικά. Πώς όμως ένα τέτοιο μοντέλο δρα τόσο αποτελεσματικά μέσα στην εποχή της πλήρους εξειδίκευσης;

Μυρτώ: Είναι ένα μοντέλο που λέει ότι ένας μη επαγγελματίας υγείας, που έχει όμως μια εμπειρία με τις εξαρτήσεις, μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερο έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη σε σχέση με κάποιον που έχει μεν τις ακαδημαϊκές γνώσεις αλλά δεν έχει περάσει από αυτά τα στάδια. Γενικά στη χρήση υπάρχει μια πολύ γερή σχέση υποτίμησης ως προς τους υπόλοιπους. Έχεις μάθει να ζεις με αυτό. Αν πάνε δηλαδή σε έναν ψυχιάτρο, επιστήμονα που έχει σίγουρα τις γνώσεις κτλ, η πρώτη αντίδραση θα είναι να τον υποτιμήσουν. “Ρε φίλε, εσύ το διάβασες, εγώ το ζω”. Η πρώτη αντίδραση έιναι η άμυνα, ότι εσύ δεν το ξέρεις πραγματικά. Σπάει λοιπόν έτσι στις κοινότητες είναι ένας τέτοιος τσαμπουκάς. Ξέρεις ότι απέναντί σου έχεις ανθρώπους που ξέρουν. Δεν θα πεις 5 ψέματα, όπως στις άλλες περιπτώσεις, και θα ξεμπερδέψεις. Δεν είσαι ο μόνος που ξέρει, που θεωρεί ότι μπορεί να τουμπάρει τους άλλους λέγοντας μερικά πολύ καλά ψέματα. Αυτό είναι σκληρό αλλά έχει και μια ίντριγκα. Ότι εδώ δεν είναι όπως εκεί έξω. Εδώ ξέρουν.
Κατερίνα: Εκείνο που πάντα με εντυπωσιάζει. Αυτό που κατακτά ο γιος μας μέσα στην κοινότητα είναι η εκτίμηση. Τον κάνει να αισθάνεται σημαντικός. Να βλέπει ότι τον εκτιμά ας πούμε ο θεραπευτής του, ένα μέλος της κοινότητας, ο οποιοσδήποτε. Υπάρχει και μια εξέλιξη στην ανάθεση ρόλων. Γίνεται υπεύθυνος για πράγματα. Εκεί που είχε πάει και ήταν ο καινούργιος, αυτός τον οποίον φρόντιζαν, σιγά-σιγά η παρέα του, τα άλλα παιδιά που είναι δίπλα του, εκεί που τον έβαζαν στις φτερούγες τους, τον βοήθησαν να αποκτήσει τις δικές του. Τον κάνει αυτό να νιώσει σημαντικός. Κερδίζει την αυτοεκτίμησή του. Αποκτά με έναν πολύ ωραίο τρόπο νέο ρόλο. Γίνεται αυτός που θα βοηθήσει. Τον βοηθούν για να βοηθήσει. Έρχεται ο γιος μου και μου λέει με μεγάλη χαρά ότι τον εκτιμάει ο τάδε. Νιώθει πολύ περήφανος.
Μαριάννα: Μόνο και μόνο που κοιτάς έναν άνθρωπο που ξέρεις ότι έχει περάσει ένα κοινό βίωμα παίρνεις θάρρος. Το βλέπεις μπροστά σου να γίνεται. Είναι και ένα θετικό παράδειγμα για σένα.

Ο εξαρτημένος βρίσκει έναν ρόλο που η κοινωνία αρνούνταν να του δώσει

Ο κοινωνικός στιγματισμός και οι οπτικές που βλέπουν τον εξαρτημένο ως εγκληματία ή ως άρρωστο με μια ασθένεια αθεράπευτη προφανώς και δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την ίδια τη ζωή των εξαρτημένων αλλά και των οικογενειών τους που δυσκολεύονται να προχωρήσουν επικυρώνοντας το πρόβλημα. Στη ΔΙΑΒΑΣΗ έχουμε μια ακριβώς αντίστροφη διαδικασία. Οι εξαρτημένοι βρίσκουν ρόλους που η κοινωνία τους αρνούνταν τοποθετώντας τους στο περιθώριό της, σε μια κατάσταση ζωντανού-νεκρού του οποίου η εξάρτηση είχε άρει όλα τα δικαιώματα και τις ευθύνες.
Αλίκη: Πολλές οικογένειες δυσκολεύονται να κάνουν αυτό το πρώτο βήμα, να περάσουν το κατώφλι του ΚΕΘΕΑ. Πιστεύουν ότι με το να έρθουν επικυρώνουν το πρόβλημα. Πολύ συχνά έχω ως παράδειγμα γονείς να έρχονται σε πρώτη συνάντηση, να προσπαθούν να με πείσουν ότι το παιδί τους είναι ένα πάρα πολύ καλό παιδί. Ο καθένας ξέρει το παιδί του και ξέρει όλα αυτά τα κρυμμένα καλά του στοιχεία. Γνωρίζοντας τον άνθρωπό του, λοιπόν, δεν θέλει να σχηματίσει η κοινωνία και ο περίγυρός του μια λάθος εντύπωση, ότι ο άνθρωπός τους είναι κάτι ιδιαίτερο, κάτι κακό. Το ξέρουν ότι δεν ισχύει. Υπάρχει, λοιπόν, κάποιες φορές μια δυσκολία να προσεγγίσει κανείς ένα πρόγραμμα λόγω αυτού του στίγματος.

Μίνα: Το δικό μου παιδί ήταν στο περιθώριο της ζωής. Πρακτικά είχε χάσει τη ζωή της. Είχε παρατήσει τις σπουδές της, δεν μπορούσε να στεριώσει σε δουλειά, δεν μπορούσε να έχει εισόδημα. Όλο αυτό της είχε πλήξει την αυτοπεποίθηση. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι, ερχόμενη εδώ, άρχισε μετά από πολύ καιρό να καταλαβαίνει ότι έχει αξία ο εαυτός της, ότι είχε πολλά κομμάτια να καλλιεργήσει. Άρχισε να εκτιμάει και τον εαυτό της αλλά και το περιβάλλον. Στη χρήση, ο χρήστης απομονώνεται από την κοινωνία και η κοινωνία στιγματίζει τον χρήστη αλλά και την οικογένεια. Και εγώ ήρθα εδώ γεμάτη ενοχές, αισθανόμενη άσχημα που η κόρη μου έπεσε στα ναρκωτικά. Το πρώτο συναίσθημα όμως που μου ήρθε εδώ είναι ότι δεν είμαι μόνη μου, ότι μοιράζομαι το συναίσθημα και με άλλους ανθρώπους. Το μόνο κριτήριο είναι ότι είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι, στο ίδιο πρόβλημα. Το νιώθουμε και οι γονείς και τα παιδιά. Φεύγει το στίγμα.
Παρασκευή: Το ΚΕΘΕΑ γενικότερα δεν αντιμετωπίζει τον χρήστη ως άρρωστο. Πιστεύουμε ότι κάθε άτομο που είναι στη χρήση έχει μια επιλογή: είτε να είναι εκεί είτε να φύγει. Ένας άνθρωπος που είναι σε χρήση δεν εξαφανίζει τα καλά του στοιχεία. Αυτά ίσως η χρήση να τα κάνει να κοιμούνται, να παγώνουν. Όταν έρχονται οι άνθρωποι εδώ, προσπαθούμε να τους το δείξουμε. Να δείξουμε ότι εδώ έρχονται για μια δεύτερη ευκαιρία, έχουν μια επιλογή. Aυτή είναι η βασική μας διαφορά με τα προγράμματα υποκαταστάτων. Γι’αυτό και δεν τους αντιμετωπίζουμε ψυχιατρικά, παρά μόνο αν παραστεί ανάγκη. Εμείς, λοιπόν, όταν βλέπουμε τον άνθρωπο ότι μπορεί, προσπαθούμε να του ενσταλλάξουμε μια ελπίδα. Προσπαθούμε ακριβώς να τον πείσουμε ότι μπορεί.

Η απρόσωπη φιγούρα, η ένεση και το σκοτεινό σοκάκι

Για αυτό το στίγμα και για τον τρόπο που αναπαρίστανται οι τοξικοεξαρτημένοι προφανώς και έχουμε ευθύνη και εμείς, τα media. Η εικόνα του σοκακιού και των ενέσεων μέσα στα σοκάκια είναι ο παραδοσιακός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται παραδοσιακά το ζήτημα των ναρκωτικών. Στις κλασικές εικονογραφήσεις, οι σκοτείνες φιγούρες δεν έχουν πρόσωπα παρά μόνο μια σήριγγα στο χέρι και ένα σκυμμένο κεφάλι. Ρώτησα, λοιπόν, ή καλύτερα ζήτησa μια εναλλακτική εικονογράφηση, μια άλλη οπτική από τους ανθρώπους που έζησαν το πρόβλημα από μέσα. Τι εικόνα θα έβαζαν για ένα θέμα σχετικό με το ΚΕΘΕΑ;
Κατερίνα: Η εικόνα της σήριγγας και όλο αυτό το κομμάτι σκοτεινιάζει λίγο την πραγματικότητα. Το σκοτάδι υπάρχει αλλά πρώτα από όλα είναι προσωπικό τους. Μπορεί να είναι λειτουργικοί, να έχουν οικογένεια αλλά ταυτόχρονα να βιώνουν το σκοτάδι. Η χρήση πλέον υπάρχει παντού. Στο σπίτι μας, στο διπλανό μας σπίτι. Εγώ το ΚΕΘΕΑ θα το παρομοίαζα, όπως έκανε και ένας φίλος μου από την παρέα των Παράλληλων Γονιών, ως τη στιγμή που πνιγόμουν, κάποιος μου έδειξε την ακτή. Εκεί που ένιωθες ότι βυθίζεσαι, τότε έρχεται το ΚΕΘΕΑ και σου δείχνει ότι υπάρχει λύση, υπάρχει ελπίδα.
Μαριάννα: Πριν το ΚΕΘΕΑ απέφευγα να κοιτάξω στα μάτια τον σύντροφό μου, τον αδερφό μου. Εγώ, λοιπόν, θα έβαζα δύο ανθρώπους να κοιτιούνται στα μάτια. Αυτή η καθαρότητα, αυτή η επικοινωνία, η ειλικρίνεια και η αμεσότητα θα μπορούσε να αποτυπωθεί με έναν τέτοιον τρόπο στο δικό μου το μυαλό.
Μίνα: Τον χώρο που βρήκα εδώ θα τον παρομοίαζα με ένα μονοπατι, δύσβατο μεν αλλά ένα μονοπάτι που τελικά οδηγεί στο φως. Το έζησα το σκοτάδι, υπήρξε μέσα στο σπίτι μου. Το ΚΕΘΕΑ και η ΔΙΑΒΑΣΗ ήρθαν απλά και μου έδειξαν ότι με πολλή προσπάθεια, κάπου εκεί στην άκρη υπάρχει το φως.
Μυρτώ: Υπάρχουν βέβαια τα σοκάκια, υπάρχουν οι σκοτεινοί δρόμοι και οι σήριγγες. Υπάρχουν και μας απασχολούν. Κάνουμε δράσεις σε αυτούς ακριβώς τους χώρους. Είμαστε εδώ και είμαστε και γι’αυτούς τους ανθρώπους. Το θέμα είναι ότι πια τα ναρκωτικά δεν είναι αυτό μόνο. Πλέον τα ναρκωτικά αφορούν και πολύ φωτισμένους χώρους, λαμπρά πρόσωπα και την υψηλή κοινωνία.
Παρασκευή: Είναι εικόνες που αποτρέπουν να ονοματίσουν, να κάνουν την παραδοχή ότι ο δικός μου άνθρωπος έχει πρόβλημα. Θεωρούμε ότι το πρόβλημα είναι εκεί και όχι στο σπίτι μου. Βεβαίως υπάρχει. Αυτό είναι όμως ένα ποσοστό και δεν είναι καν το μεγαλύτερο. Χρήστες υπάρχουν παντού. Μπορεί να είναι μάλιστα καταξιωμένοι στον χώρο τους. Μπορεί να είναι φοιτητές. Το θέμα της χρήσης, λοιπόν, δεν είναι μόνο εκεί. Δεν είναι μόνο στα σκοτεινά σοκάκια. Δεν αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο.

Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της Κυβέρνησης

  Με μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) που προωθήκε στο Τεύχος A’ 145/30.09.2019, ορίζεται η αλλαγή του τρόπου σύνθεσης του Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΕΘΕΑ που μέχρι τώρα οριζόταν μετά από εκλογή των ίδιων των μελών του ΚΕΘΕΑ. Σύμφωνα με την ΠΝΠ πλέον ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος και πέντε τακτικά μέλη δεν εκλέγονται αλλά διορίζονται από το Υπουργείο Υγείας. 

Ταυτόχρονα, παύει η άμισθη και εθελοντική σύνθεση του Συμβουλίου και αντικαθίσταται με την έμμισθη πλήρη απασχόληση του Πρόεδρου και την πλήρη ή μερική του Αντιπροέδρου και των μελών. Αυτή η αλλαγή σύμφωνα με τον Υπουργείο γίνεται για τη διασφάλιση της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης του οργανισμού, “χωρίς να μειωθεί ούτε ένα ευρώ από την επιχορήγησή του”.

Το επίμαχο άρθρο το βρίσκουμε στο ΦΕΚ ως εξής: “Ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος και πέντε (5) τακτικά μέλη διορίζονται με απόφαση του Υπουργού Υγείας, και πρέπει να είναι καταξιωμένα και αναγνωρισμένα πρόσωπα του οικονομικού και επιστημονικού χώρου του ιδιωτικού τομέα ή της δημόσιας διοίκησης που μπορούν με τις γνώσεις και την πείρα τους να συμβάλλουν αποτελεσματικά στην επίτευξη των σκοπών του οργανισμού”.
Το Υπουργείο επιμένει να διαβεβαιώνει πως δεν θα αλλάξει τίποτα ως προς την ίδια τη λειτουργία και την ευαίσθητη αποστολή του ΚΕΘΕΑ. Παρόλα αυτά, τα μέλη του Κέντρου αλλά και η Αντιπολίτευση, εκφράζουν τις έντονες διαφωνίες τους με το περιεχόμενο της ΠΝΠ και με την απουσία οποιουδήποτε διαλόγου πριν τη λήψη των σχετικών αποφάσεων. Γιατί έγινε αυτή η αλλαγή και γιατί θεωρεί το ΚΕΘΕΑ ότι δεν του ταιριάζει;
Παρασκευή: Κανείς επισήμως δεν μας έχει απαντήσει γιατί γίνεται αυτή η αλλαγή. Αυτό έχει παραξενέψει πολύ κόσμο και όχι μόνο του ΚΕΘΕΑ. Γιατί να μπούμε και εμείς σε μια ΠΝΠ. Δεν υπήρξε ποτέ θέμα χρηστής διοίκησης. Δεν έχει ακουστεί τίποτα. Έλεγχοι γίνονται συνεχώς και ούτως ή άλλως. Δύο άτομα του Συμβουλίου ήταν ούτως ή άλλως από το Υπουργείο. Το δικό μας Διοικητικό Συμβούλιο εκλεγόταν από το προσωπικό, τους ανθρώπους που ήταν προς το τελείωμα της θεραπείας τους και τους Συλλόγους Γονέων. Εξέλεγαν ανθρώπους που ήταν κοντά μας, ανθρώπους που είχαν την ίδια φιλοσοφία με μας ως προς την εξάρτηση μόνο. Δεν εννοώ πολιτικά. Στα Διοικητικά μας Συμβούλια, έμπαιναν άνθρωποι από διάφορα κόμματα και πολιτικούς χώρους. Με την αλλαγή του διοικητικού μοντέλου, χάνουμε τη δυνατότητα να πούμε όχι σε διάφορους ανθρώπους που μπορεί να μην ταιριάζουν μαζί μας. Καταλαβαίνω γιατί είναι δύσκολο να το καταλάβεις, αν είσαι έξω από αυτό. Η ίδια η κοινοτική λειτουργία του ΚΕΘΕΑ είναι δύσκολα κατανοήσιμη. Δεν μπορούμε να το δώσουμε με έναν καλύτερο τρόπο. Είμαστε ανοιχτοί να έρθουν να μας γνωρίσουν, να καταλάβουν τι πρεσβεύουμε. Νιώθουμε ότι δεν έχουμε τίποτα δικό μας, αν δεν το δώσουμε πίσω.
Με αυτή την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, χάνουμε και το προνόμιο να είμαστε χώρα-σύμβουλος του ΟΗΕ για ζητήματα ναρκωτικών. Έχουν στείλει επιστολές διεθνείς οργανισμοί και επιστήμονες. Δεν μπορεί μια χώρα να είναι σύμβουλος, αν έχει ένα κομμάτι κρατικού μοντέλου στην απεξάρτηση.
Αλίκη:  Όπως είπες πριν πολύ εύστοχα, στο ΚΕΘΕΑ δίνουμε ρόλους. Δίνουμε ρόλους στους εξαρτημένους που μπορεί να μην τους είχαν καν φανταστεί. Ακριβώς γιατί το κοινωνικό στίγμα τους τοποθετεί σε μια θέση που είναι λίγο περιθωριακή. Από μόνο του το γεγονός ότι οι θεραπευόμενοι στο ΚΕΘΕΑ -από κάποιο σημείο της θεραπείας τους και μετά- εκλέγουν το Ανώτατο Διοικητικό Συμβούλιο, είναι ένας ρόλος ακόμα που αποκτούν, μια ευθύνη που είναι πάρα πολύ σημαντική. Αυτό θα χαθεί με έναν τέτοιο τρόπο. Τον έλεγχο πάντως τον έχουμε ήδη. Ελεγχόμαστε κάθε χρόνο από ορκωτούς λογιστές, τα οικονομικά του είναι ανοιχτά και δημοσιευμένα. Δεν υπάρχει καμία τρύπα όλα αυτά τα χρόνια.
Μίνα: Ο έμμισθος σταματάει πρώτα από όλα να είναι εθελοντής. Μιλάω τώρα ως εθελόντρια από το 2014. Ο εθελοντισμός στηρίζεται ακριβώς πάνω σε αυτό. Στο να θες να είσαι εκεί. Ο εθελοντισμός βέβαια σου δίνει και πράγματα. Δεν σου παίρνει μόνο. Σου δίνει. Το να διορίζονται άνθρωποι, το νιώθω τελείως ξένο με τη λειτουργία του ΚΕΘΕΑ. Νιώθω ότι δεν ταιριάζει εδώ. Εδώ έχουμε όλοι ρόλους: είτε είναι το Διοικητικό Συμβούλιο, είτε είμαστε θεραπευτές, εθελοντές. Σε όποια βαθμίδα και να είμαστε, μετράει η γνώμη μας το ίδιο. Είναι απίστευτα σημαντικό αυτό. Δυστυχώς, φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνεται με ένα έμμισθο Διοικητικό Συμβούλιο.
Κατερίνα: Ως προς αυτό που λένε για τη χρηστή διοίκηση θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Χθες είχα Γραμματεία. Πήρε, λοιπόν, η Αλική έναν φάκελο και τον καταγράψαμε. Ακόμα και αυτόν. Δύο χαρτιά φωτοτυπίας χρησιμοποιούμε και τα καταγράφουμε και αυτά. Μου έκανε τεράστια εντύπωση αυτή. Αν δεν μπεις εδώ μέσα, αν δεν παρακολουθήσεις τι γίνεται στο πρόγραμμα εδώ, στις δομές, δεν μπορείς να το καταλάβεις. Βλέπω ότι χάνεται η ουσία του ΚΕΘΕΑ. Ίσως η λογική τους πηγαίνει περισσότερο στην ελεγχόμενη χρήση, στο υποκατάστατο και όχι στο στενό πρόγραμμα. Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ. Και μιλάω ως γονιός. Για ποιον λόγο δεν ξέρω. Αλήθεια. Απλά ανησυχώ και δεν καταλαβαίνω γιατί να αλλάξει η πολιτική του ΚΕΘΕΑ αφού προσφέρει τόσο πολλά. Σε καθημερινό επίπεδο....

                                                                                                    Πηγή: oneman.gr

Μηνολόγιο Νοεμβρίου 2019...

Φτάσαμε αισίως και στον Νοέμβριο, τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, αν και οι μεγάλες θερμοκρασίες και οι συνεχείς ηλιόλουστες μέρες μας εμπόδισαν να απολαύσουμε την πορεία μας μέσα στο φθινόπωρο!
Ο Νοέμβριος ή Νοέμβρης είναι ο ενδέκατος μήνας του ημερολογίου μας, παρόλο που το όνομά του παραπέμπει ολοφάνερα στον αριθμό εννιά, novem. Για την ανακολουθία φταίνε οι Ρωμαίοι -διότι τα ονόματα των μηνών, όλα, είναι δάνειο από τα λατινικά. Το παλιό ρωμαϊκό μηνολόγιο άρχιζε από τον Μάρτιο και ο November ήταν ο ένατος μήνας. Όταν αργότερα μεταρρυθμίστηκε το ημερολόγιο και μπήκαν στις δυο πρώτες θέσεις ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, η αντιστοιχία χάλασε μια και ο Νοέμβρης είναι πια ο ενδέκατος μήνας.
 Ο Νοέμβρης είναι από τους μήνες που έχουν δικό τους ουσιαστικό που μνημειώνει κάποιο σημαντικό γεγονός -τα Νοεμβριανά. Δεν πρόκειται για τη εξέγερση του Πολυτεχνείου και την καταστολή της το 1973, αλλά για τις πολύνεκρες συγκρούσεις του Νοεμβρίου 1916, όταν, επί εθνικού διχασμού, στρατεύματα της Αντάντ έκαναν απόβαση στην Αθήνα, ήρθαν σε σύγκρουση με τους επίστρατους και υποχώρησαν αφήνοντας πίσω τους δεκάδες νεκρούς. Ακολούθησε πολυήμερο πογκρόμ των επιστράτων εναντίον βενιζελικών,  κρητικών και προσφύγων, με αρκετούς νεκρούς. Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν στις 18 Νοεμβρίου 1916 με το παλιό ημερολόγιο, δηλαδή 1 Δεκεμβρίου με το νέο ημερολόγιο που ίσχυε ήδη στις δυτικές χώρες -οπότε, στην ξένη βιβλιογραφία αναφέρονται με αυτή την ημερομηνία, αλλά βέβαια εμείς δεν μπορούμε να τα πούμε Δεκεμβριανά γιατί έχουμε ήδη άλλα, πολύ πιο πολύνεκρα. Πάντως, στη γαλλική βιβλιογραφία τα Νοεμβριανά του 1916 αναφέρονται καμιά φορά ως Vêpres grecques, ελληνικός εσπερινός, υπαινιγμός για τον «σικελικό εσπερινό» του 1282.
Κατά σύμπτωση, Νοέμβρη μήνα συνέβησαν και τα δύο αιματηρά επεισόδια για τη γλώσσα στις αρχές του 20ού αιώνα: τα Ευαγγελιακά το 1901 και τα Ορεστειακά το 1903. Πάντα από το sarantakos.wordpress.com, να και το μηνολόγιο του μήνα...

Πα 1	Των Αγίων Αναργύρων – Ημέρα  πατάξεως της δωροδοκίας – Διεθνής μέρα βεγκανισμού
Σα  2	Θαλού, Αναξιμένη και Αναξιμάνδρου των Μιλησίων φιλοσόφων, Οδυσσέα Ελύτη και Νικοκύρη γενέθλια
Κυ  3	† Ανδρέου Κάλβου του ασυμβιβάστου
Δε   4	† Κοίμησις Αυγούστου Ροντέν
Τρ  5	† Γεωργίου Πλήθωνος Γεμιστού
Τε   6	Θανή Μαρίας Ιορδανίδου, εγγονής της Λωξάντρας
Πε  7	Της δευτέρας προς τον ουρανόν εφόδου
Πα   8	Των εν ερημίαις και όρεσιν αγωνισθέντων
Σα   9	† Έκτορος Κακναβάτου
Κυ 10	† Αρθούρου Ρεμπώ
Δε 11	Σαπφούς και Αλκαίου των Λεσβίων ποιητών -και Ιωάννη Ρίτσου τελευτή
Τρ 12	† Τελευτή Τέλλου Άγρα
Τε 13	Γενέσιον Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον
Πε 14	Επικούρου του Ελευθερωτού των ανθρώπων εκ του φόβου
Πα 15	Της «Ελληνικής Νομαρχίας»· και Λουκρητίας της στιχουργού γενέσιον.
Σα 16	Διεθνής  ημέρα κατά της μισαλλοδοξίας – Βολταίρου  του φιλοσόφου
Κυ 17	Των εν Πολυτεχνείω αναιρεθέντων
Δε 18	Πυθέου του Μασσαλιώτου και θαλασσοπόρου
Τρ 19	Διγενή του Ακρίτα
Τε 20	Παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων των παιδίων· και Χρόνη Μίσσιου τελευτή
Πε 21	Πρώτη ανύψωσις επηνδρωμένου αεροστάτου
Πα 22	Μαρτύριον Ιωάννας της Λωρραίνης και τελευτή Αργύρη Κουνάδη του συνθέτη
Σα 23	Φρίξου και Έλλης
Κυ 24	† Εμπεδοκλέους του Ακραγαντίνου εις Αίτναν κατάβασις
Δε 25	Της Εθνικής Αντιστάσεως
Τρ 26	Μαρτύριον Υπατίας, του αχράντου άστρου της σοφής παιδεύσεως
Τε 27	†Τεύκρου Ανθία και των συριγμών του αλήτου
Πε 28	Είσπλους Μαγελάνου εις τον Ειρηνικόν ωκεανόν
Πα 29	Διεθνής ημέρα αλληλεγγύης προς τον  παλαιστινιακόν λαόν
Σα 30	Ανδρέου Λασκαράτου

Για το μουσικό μας συναπάντημα με τον Νοέμβρη, ένα τραγούδι του Ζακ Ιακωβίδη, σε στίχους του Ηλία Λυμπερόπουλου. "Νοέμβριος ήταν και τότε..."