Αντίο κύριε Βαλαωρίτη...

ΔΕ ΘΑ’ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ -θεληματικά- για μια γενιά ολόκληρη την ανθρωπότητα;

Δε θα ‘πρεπε να μη γεννάμε πια παιδιά -αφού είναι φανερό πως τα γεννάμε

για να καταναλωθούν από το μυστικό Μολώχ που φανερά κατασκευάζουμε στα

εργοστάσια τα κρυφά, τα υπόγεια, (οι βόμβες του Ιουλίου Βερν θα

χλόμιαζαν μπροστά τους).

“Ή ΒΟΜΒΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΚΥΡΙΟΙ, Η ΠΑΙΔΙΑ- αλλιώς θα απεργήσουμε σεξουαλικά για

πάντα”. Η ομιλήτρια είναι μια ξανθιά και συμβουλεύει στείρωση στα βρέφη

που γεννιούνται.

ΠΡΟΧΩΡΗΣΑΜΕ ΠΙΟ ΠΕΡΑ. Καιρός να αποσυρθούμε ανέπαφοι, καλύτερα μια γης

που θα ‘ναι έρημη κι ειρηνική γεμάτη τάφους, παρά μια γη μ’ εγκαύματα

φριχτά απ’ άκρου εις άκρον, καλύτερα να ‘ρθούνε από άλλους κόσμους

μυστηριώδεις ξένοι και να κάνουν υποθέσεις και ν’ αναρωτιούνται γιατί

μια μέρα εξαφανίστηκε όλος ο κόσμος χωρίς αιτία φανερή.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΣΤΑΡΙ ΝΑ ΦΥΤΡΩΝΕΙ ΑΓΡΙΟ κι ο προτελευταίος άνθρωπος να

τριγυρίζει μόνος του στην ερημιά -ενώ περνάει μέσα απ’ το μυαλό του

αόριστη χαώδης μια ανάμνηση. Έτσι θα ‘πρεπε να τελειώσουμε και όχι

αλλιώς.

Απόσπασμα από το βιβλίο Παραμυθολογία, εκδόσεις Νεφέλη. 

Ο Νάνος Βαλαωρίτης (5 Ιουλίου 1921 - 13 Σεπτεμβρίου 2019) είναι έλληνας ποιητής

και συγγραφέας (δισεγγονός του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη). Γεννήθηκε

στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1921. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα

πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Σορβόννης. Μετέφρασε πρώτος στο

Λονδίνο εκτενώς Έλληνες ποιητές του 1930: Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκο,

Εγγονόπουλο, Γκάτσο. Στην Αγγλία έζησε από το 1944 έως το 1953 και

γνώρισε τον Έλιοτ και τον κύκλο του. Το διάστημα 1954-60 έμεινε στο

Παρίσι και γνώρισε τον Αντρέ Μπρετόν και τους υπερρεαλιστές. Το 1960

γύρισε στην Ελλάδα και έγινε διευθυντής του περιοδικού Πάλι (1963-1966).

 Από το 1968 έως το 1993 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική

γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Εκεί, ποιητικά του

κείμενα εκδόθηκαν από τον οίκο City Lights του Λόρενς Φερλινγκέττι. Από

το 1989 έως το 1995 ήταν διευθυντής του περιοδικού Συντέλεια μαζί με τον

 ποιητή Αντρέα Παγουλάτο. Το 1959 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο

Ποίησης, το οποίο και αρνήθηκε. Πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1982)

και το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας (1998). Επίσης έλαβε ένα

βραβείο του Ν.Ρ.Α. [National Poetry Association (Αμερικανική Εταιρεία

Ποίησης)] το 1996 -βραβείο που είχε δοθεί προηγουμένως στους

Φερλινγκέττι, Γκίνσμπεργκ και άλλους. Έχει λάβει το Βραβείο Ουράνη της

Ακαδημίας Αθηνών (2006). Το 2009 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο

Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Βιβλία του έχουν εκδοθεί στο

εξωτερικό σε αγγλικές και γαλλικές μεταφράσεις. Είναι μέλος της

Εταιρείας Συγγραφέων. Στην Ελλάδα επέστρεψε μόνιμα το 2004.
                                                            Πέθανε προχθές, Παρασκευή...

                                                                                                          Πηγή:doctv.gr

Κυριακάτικο σινεμά:"Πρωϊνή περίπολος" (1986)

Το Κυριακάτικο σινεμά επιστρέφει τον Σεπτέμβρη με μια ταινία -αφιέρωμα στον Τάκη Σπυριδάκη, τον αγαπημένο ηθοποιό αλλά και σκηνοθέτη και σεναριογράφο που μόλις χθες έφυγε από τη ζωή... Πρόκειται για την "Πρωϊνή περίπολο", του Νίκου Νικολαϊδη, ταινία του 1986.
Ο Τάκης Σπυριδάκης γεννήθηκε στην Αίγινα στις 4 Φεβρουαρίου 1958 και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Συμμετείχε σε 13 ταινίες, ενώ το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πραγματοποίησε το 1994 με την ταινία «Ο Κήπος του Θεού», της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη ερμηνεύοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας «Γλυκιά Συμμορία», σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983). Για την ερμηνεία του τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον ίδιο χρόνο.
Αξιοσημείωτη ήταν και η δεύτερη συμμετοχή του, στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη (1984).
Ακολούθησαν οι ταινίες «Πρωινή Περίπολος» (Νίκος Νικολαΐδης, 1986), «Προστάτης Οικογένειας» (Νίκος Περάκης, 1997), «Αυτή η Νύχτα Μένει» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1999), «Μαύρο Γάλα» (Νίκος Τριανταφυλλίδης, 1999), «Κανείς δεν χάνει σε Όλα» (Διονύσης Γρηγοράτος, 2000), «Φτηνά Τσιγάρα» (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000), «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2002), «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» (Νίκος Περάκης, 2005), «Ισοβίτες» (Θόδωρος Μαραγκός, 2008) και "4 Μαύρα Κοστούμια" (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2009).
Το 1989 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους «Βέρα Κρουζ», που απέσπασε το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο αντίστοιχο Φεστιβάλ, τιμήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας το 1990...
Λίγα λόγια για την ταινία:
 Μια γυναίκα περπατάει μόνη σε μια έρημη πόλη. Πλησιάζει την απαγορευμένη ζώνη και προσπαθεί να περάσει. Από παντού την παρακολουθεί η Πρωινή Περίπολος. Η ίδια η πόλη είναι ζωντανή αλλά ανεξέλεγκτη. Φωνές υπολογιστών προειδοποιούν τους ανύπαρκτους πολίτες να εγκαταλείψουν την πόλη. Το σύστημα επικοινωνίας δουλεύει… οι κινηματογράφοι προβάλουν ταινίες… οικεία πρόσωπα μιας περασμένης εποχής γεμίζουν τις τηλεοπτικές οθόνες. Συναντάει έναν από τους λίγους επιζώντες που φυλάνε την πόλη. Έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον. Προσπαθούν να θυμηθούν το παρελθόν. Ξετυλίγουν μαζί το μπερδεμένο κουβάρι της μνήμης τους και αποφασίζουν να περάσουν μαζί τη ζώνη...
Η ταινία είναι διαθέσιμη και στον τόπο   https://www.youtube.com/watch?v=E4r_lPZnMjI

ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Πολιτισμός είναι και η σωστή συμπεριφορά προς τα ζώα...

Ένα φρικιαστικό περιστατικό βίαιης κακοποίησης ζώου συνέβη πριν από λίγες μέρες. Αυτή τη φορά το περιστατικό καταγράφηκε στην Ξάνθη όπου ένα άτυχο σκυλάκι, μόλις δύο μηνών, βρέθηκε με ακρωτηριασμένο πόδι και αυτιά καθώς και διάφορες μαχαιριές στο σώμα του. Πιο συγκεκριμένα τα άκρα και τα αυτιά του σκύλου φαίνεται πως είχαν κοπεί με μαχαίρι. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα πέθαινε αν δεν τον έβρισκε μια φιλόζωη η οποία έσπευσε καλώντας φιλοζωική της περιοχής η οποία και ανέλαβε να το περιθάλψει. Ακόμα χαροπαλεύει και οι δράστες του εγκλήματος δεν εντοπίστηκαν ποτέ. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο άλλωστε, ειδικά στις πιο μικρές κοινωνίες, οι τυχόν μάρτυρες να σιωπούν, συνήθως από φόβο «μην μπλέξουν»…

Λίγες μέρες νωρίτερα θύελλα αντιδράσεων είχε προκαλέσει μια φωτογραφία η οποία εικόνιζε ένα σκυλί δεμένο στον προφυλακτήρα ενός αυτοκινήτου εν κινήσει να σέρνεται από τον οδηγό του οχήματος στην Κρήτη. Οι φωτογραφίες τις οποίες τράβηξε αυτόπτης μάρτυρας οδήγησαν στην σύλληψη του ηλικιωμένου οδηγού του οχήματος ο οποίος ισχυρίστηκε πως με αυτό τον τρόπο ήθελε να απομακρύνει το αδέσποτο σκυλί από το χωράφι του…

Αυτά είναι μόνο δύο από τα πιο πρόσφατα περιστατικά κακοποίησης ζώων συντροφιάς- έτσι όπως χαρακτηρίζονται και από την νομοθεσία τα σκυλιά και οι γάτες- που έχουν καταγραφεί στη χώρα μας. Όμως είναι πολύ περισσότερα και ακούμε γι αυτά σχεδόν καθημερινά. Μαθητές που κλωτσάνε μέχρι θανάτου γάτα λες και είναι μπάλα του ποδοσφαίρου, οπλίτες που πετούν έναν σκύλο σε γκρεμό, σκυλίτσα με τα μωρά της που κάποιοι επιχειρούν να κάψουν ζωντανή μαζί με τα κουτάβια της, μαζικές δηλητηριάσεις ακόμα και σκοποβολή με καραμπίνα, λιντσαρίσματα, απαγχονισμοί, σεξουαλική κακοποίηση, ακρωτηριασμοί, σκυλιά που πετιούνται από το μπαλκόνι και άλλα πολλά. Η συμπεριφορά του να βλάπτει κανείς ζώα, είτε είναι παιδί είτε είναι ενήλικας, αποτελεί κλινικό σύμπτωμα συγκεκριμένων ψυχικών διαταραχών. Στην παιδική και εφηβική ηλικία οι παιδοψυχίατροι το χαρακτηρίζουν ως διαταραχή διαγωγής ενώ στους ενήλικες αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας. Υπάρχει βέβαια και η παθητική βία όπως το να έχει κανείς ένα ζώο στο σπίτι και να μην το φροντίζει σωστά, τα βαρελόσκυλα των νησιών που είναι δεμένα μέρα-νύχτα, η αμέλεια εκείνων που έχουν ένα ζώο περιορισμένο σε ένα μπαλκόνι ή μια ταράτσα, τα σκυλιά που πετιούνται στον δρόμο επειδή μεγάλωσαν και δεν είναι πια χαριτωμένα, όλα αυτά είναι περιπτώσεις που κανονικά διώκονται από τον νόμο. Δεν χρειάζεται να τα βασανίζει κανείς για να τιμωρηθεί.

Τα ζώα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις φαίνεται να αντιμετωπίζονται ως «πράγματα» και όχι ως έμβια όντα τα οποία βιώνουν τον πόνο και το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι τα ζώα, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θεωρούνται αντάξια των ανθρώπων αλλά είναι τελείως ασήμαντα. Οι ενήλικες οι οποίοι συστηματικά κακοποιούν κατοικίδια μπορεί να ασκήσουν κάθε μορφής ενδοοικογενειακή και διαπροσωπική βία, ενώ συχνά εμπλέκονται και σε παραβατικές πράξεις που διώκονται ποινικά. Οι ενήλικες οι οποίοι συστηματικά κακοποιούν κατοικίδια μπορεί να ασκήσουν κάθε μορφής ενδοοικογενειακή και διαπροσωπική βία, ενώ συχνά εμπλέκονται και σε παραβατικές πράξεις που διώκονται ποινικά. Αν και στους περισσότερους από εμάς που ακούμε γι αυτά τα συμβάντα δημιουργούνται συναισθήματα φρίκης και αποτροπιασμού ωστόσο ως κοινωνία στο σύνολο φαίνεται ότι πάσχουμε από έλλειψη σεβασμού απέναντι στα ζώα και δη σε αυτά που ως είδος έχουμε επιλέξει να μας κάνουν συντροφιά- για να μη μιλήσουμε για τη βία που ασκείται στα παραγωγικά ζώα γιατί αυτή είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.

Γιατί όμως κάποιος να κακοποιήσει ένα ανυπεράσπιστο ζώο; Τι είδους κίνητρα μπορεί να έχει; Πως σκέφτεται και τι νιώθει; (αν νιώθει). Και τελικά ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που κακοποιεί τα ζώα;

 

Η απάντηση που δίνει καθηγητής της Κτηνιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και κτηνιατροδικαστής κ. Δημήτρης Δούκας είναι αφοπλιστική. «Η συμπεριφορά του να βλάπτει κανείς ζώα, είτε είναι παιδί είτε είναι ενήλικας, αποτελεί κλινικό σύμπτωμα συγκεκριμένων ψυχικών διαταραχών. Στην παιδική και εφηβική ηλικία οι παιδοψυχίατροι το χαρακτηρίζουν ως διαταραχή διαγωγής ενώ στους ενήλικες αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας». Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας είναι ένας σχετικά πρόσφατος όρος, ο οποίος εισήχθη, την δεκαετία του 1980, με σκοπό την αντικατάσταση των όρων «ψυχοπάθεια» και «κοινωνιοπάθεια» που κυριαρχούσε στο νομικό πλαίσιο. Κύρια χαρακτηριστικά της αντικοινωνικής διαταραχής είναι η χρόνια και παντελής αδιαφορία για τις ανάγκες, τα συναισθήματα και τα δικαιώματα των άλλων ενώ χαρακτηριστική σε αυτά τα άτομα είναι η έλλειψη ενσυναίσθησης, η αδυναμία συμμόρφωσης με τους ηθικούς και κοινωνικούς κανόνες και η ασταθής, παρορμητική και πολλές φορές επιθετική συμπεριφορά, η οποία οδηγεί τους πάσχοντες σε εμπλοκή με τον νόμο.. Τέλος, απουσιάζει πλήρως η ενοχή και η μεταμέλεια για τις πράξεις.

 Ο κ. Δούκας του οποίου η διπλωματική εργασία άπτεται της σχέσης κακοποίησης ζώου και ψυχικής υγείας του θύτη σημειώνει ότι «Οι ενήλικες που κακοποιούν ζώα είναι πιο συχνά άνδρες και συνηθέστερα πρόσωπα με χαμηλά επίπεδα εισοδήματος και εκπαίδευσης. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν αυτή τη συμπεριφορά επειδή έμαθαν να αντιμετωπίζουν τα ζώα σαν εργαλεία, σαν αντικείμενα, χωρίς καμία συνέπεια για όλες αυτές τους τις πράξεις. Σημαντική συσχέτιση βρέθηκε μεταξύ της κακοποίησης ζώων συντροφιάς με ελεγκτικές συμπεριφορές, π.χ. κακοποίηση του ζώου του (της) συντρόφου ως εργαλείου ελέγχου ή εκβιασμού. Μάλιστα, στις περιπτώσεις αυτές οι θύτες καθορίζουν εκ των προτέρων τα όρια για το πόσο θα βλάψουν το κατοικίδιο, ώστε να επιτύχουν τον σκοπό τους.  Η κακοποίηση των ζώων έχει αναγνωριστεί από τη δεκαετία του 1980 ως σοβαρή αντικοινωνική συμπεριφορά με ψυχοπαθολογικό υπόβαθρο. Η κακοποίηση των ζώων έχει αναγνωριστεί από τη δεκαετία του 1980 ως σοβαρή αντικοινωνική συμπεριφορά με ψυχοπαθολογικό υπόβαθρο. Επίσης, πολλές φορές συναντάμε περιπτώσεις ανθρώπων που σκοπός τους είναι να εξοντώσουν τα αδέσποτα στο πάρκο, έχοντας την λανθασμένη πεποίθηση ότι με αυτό τον τρόπο προασπίζουν τη δημόσια υγεία ή αποδίδουν δικαιοσύνη. Δηλαδή ότι επειδή θεωρούν πως τα ζώα είναι επιθετικά τα σκοτώνουν διότι πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο προστατεύουν άλλους ανθρώπους, ενώ αυτό είναι στην ουσία παράνομο. Oι ενήλικες οι οποίοι συστηματικά κακοποιούν κατοικίδια μπορεί να ασκήσουν κάθε μορφής ενδοοικογενειακή και διαπροσωπική βία, ενώ συχνά εμπλέκονται και σε παραβατικές πράξεις που διώκονται ποινικά».

Κοντολογίς, η κακοποίηση και θανάτωση ζώου είναι το προειδοποιητικό καμπανάκι για τα χειρότερα και θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα ζώα είναι το πρώτο θύμα ενός βίαιου ανθρώπου. «Είναι αποδεδειγμένο ότι οι άνθρωποι που είναι βίαιοι έναντι των ζώων, κάποια στιγμή θα είναι βίαιοι και έναντι των ανθρώπων» τονίζει ο κ. Δούκας και συνεχίζει: «Τα παιδιά από την άλλη συχνά μιμούνται τους μεγάλους. Τα παιδιά που ζουν σε περιβάλλον βίας μιμούνται τους ενήλικες. Επίσης, πολλές φορές τα παιδιά που κακοποιούν ζώα έχουν πέσει τα ίδια θύματα ενδοοικογενειακής βίας ή bullying. Κι εδώ είναι το παράδοξο. Ο άνθρωπος που σ' αυτή την ευαίσθητη ηλικία έχει πέσει θύμα βίαιης συμπεριφοράς από άλλους ανθρώπους βρίσκει ακόμα πιο αδύναμα πλάσματα, όπως είναι τα ζώα, και ασκεί βία πάνω σ' αυτά, ως αντίδραση». Η κακοποίηση των ζώων έχει αναγνωριστεί από τη δεκαετία του 1980 ως σοβαρή αντικοινωνική συμπεριφορά με ψυχοπαθολογικό υπόβαθρο. Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην κακοποίηση ζώων και την επιθετικότητα κατά ανθρώπων και ειδικότερα, την κακοποίηση παιδιών κατά την παιδική και ενήλικη ζωή.

Οι έρευνες έχουν δείξει επίσης ότι ανήλικοι που κακοποιούν ζώα, αργότερα ως ενήλικοι, θα επιδείξουν κάποια μορφή διαπροσωπικής βίας. Η βία κατά των ζώων θεωρείται από κορυφαίους ψυχολόγους ως επαναλαμβανόμενη και κλιμακούμενης έντασης, μέχρι του σημείου που ο δράστης εξοικειωμένος με την απαξίωση της ζωής ως έννοια, μπορεί να στραφεί σε εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής. Τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται στις φόλες βρίσκονται εύκολα και παντού μια και στην Ελλάδα δεν είναι παράνομο να αγοράσει ο οποιοσδήποτε φυτοφάρμακα ή γεωργικά λιπάσματα. Κανείς δεν ελέγχει αν αυτός που αγοράζει κάποιο δηλητήριο είναι επαγγελματίας ή όχι. Τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται στις φόλες βρίσκονται εύκολα και παντού μια και στην Ελλάδα δεν είναι παράνομο να αγοράσει ο οποιοσδήποτε φυτοφάρμακα ή γεωργικά λιπάσματα. Κανείς δεν ελέγχει αν αυτός που αγοράζει κάποιο δηλητήριο είναι επαγγελματίας ή όχι. Όπως επισημαίνει ο αστυνόμος και κτηνίατρος, κ. Απόστολος Περιστέρης, η κακοποίηση ζώων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ενδοοικογενειακή βία. «Μάλιστα, αμερικανικές μελέτες έχουν δείξει πως υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας - σε ποσοστό 60%, ακόμη και 70% - συνδέονται με περιστατικά κακοποίησης ή και θανάτωσης ζώων συντροφιάς». Όμως και στη χώρα μας έχουμε τέτοιες υποθέσεις. «Υπάρχουν υποθέσεις, όπως για παράδειγμα διαζυγίων, όπου ο ένας από τους δύο συντρόφους, προκειμένου να εκδικηθεί τον άλλον, επιτίθεται, δηλητηριάζει ή ακόμη και σκοτώνει το ζώο συντροφιάς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το έγκλημα της Σαντορίνης. Ο δράστης μετά από διαπληκτισμό που είχε με τη σύντροφό του στο σπίτι τους, την μαχαίρωσε επτά φορές και ενώ ακόμη ήταν εν ζωή, την αποκεφάλισε, αφού πρώτα έκοψε το κεφάλι του σκύλου που είχαν ως κατοικίδιο».

 Όμως η σοβαρότερη και πιο ύπουλη μορφή κακοποίησης ζώων στην Ελλάδα, κατά τον κ. Δούκα, είναι η δηλητηρίαση. «Κι αυτό διότι σ' αυτές τις περιπτώσεις κάποιος βάζει φόλα, το ζώο την τρώει σε κάποια στιγμή που ο δράστης δεν είναι καν εκεί και βρίσκεται νεκρό έπειτα από αρκετές ώρες. Δεν υπάρχει δηλαδή μάρτυρας για την πράξη αυτή. Η διάγνωση μπορεί να βγει ως δηλητηρίαση, αλλά δεν υπάρχει ύποπτος, οπότε ακόμα και καταγγελία να γίνει στην αστυνομία, πρόκειται για μήνυση κατ' αγνώστω. Πρόκειται δηλαδή για ένα έγκλημα που γίνεται με διαφορά χρόνου». Τα δηλητήρια άλλωστε που χρησιμοποιούνται στις φόλες βρίσκονται εύκολα και παντού μια και στην Ελλάδα δεν είναι παράνομο να αγοράσει ο οποιοσδήποτε φυτοφάρμακα ή γεωργικά λιπάσματα. 

Κανείς δεν ελέγχει αν αυτός που αγοράζει κάποιο δηλητήριο είναι επαγγελματίας ή όχι. Επιστημονικά πάντως ως κακοποίηση των ζώων ορίζεται οποιαδήποτε, μη κοινωνικά αποδεκτή, ανθρώπινη συμπεριφορά που προκαλεί άσκοπη ταλαιπωρία, αγωνία, φόβο, πόνο, τραυματισμούς μέχρι και τον βίαιο θάνατο ενός ζώου. Στα Αρχεία της Ελληνικής Ιατρικής, στην Ανασκόπηση του 2018 πάνω στο θέμα της Κακοποίησης των Ζώων και της Ψυχικής Υγείας, «Η κακοποίηση των ζώων διακρίνεται σε σωματική και συναισθηματική ανάλογα με το αν βλάπτεται η σωματική υγεία ή η συναισθηματική ευεξία των ζώων, αν και σε πρακτικό επίπεδο η διάκριση μπορεί να είναι δύσκολη μερικές φορές, γιατί οι πράξεις σωματικής κακοποίησης, ειδικά όταν γίνονται κατ' εξακολούθηση, έχουν σοβαρή επίδραση και στη συναισθηματική υπόσταση των ζώων.

Υπάρχει βέβαια και η παθητική βία όπως το να έχει κανείς ένα ζώο στο σπίτι και να μην το φροντίζει σωστά. Τι αντανακλούν τελικά για την ίδια την κοινωνία όλες αυτές οι συμπεριφορές κακοποίησης και τα φρικαλέα εγκλήματα εναντίον των ζώων; Σίγουρα μια κοινωνία σε κρίση και με έλλειμμα φιλοζωικής κουλτούρας. Η ανοχή στη βία κατά των ζώων δείχνει ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει σύνδεση των διαφόρων μορφών βίας στην κοινωνία. «Αυτό που χρειάζεται να καταλάβουμε όταν είμαστε μάρτυρες σε τέτοια περιστατικά, είναι ότι αυτός που βλάπτει τους σκύλους και τις γάτες μπορεί ταυτόχρονα να είναι βίαιος στα παιδιά του, στη σύντροφό του, στους ηλικιωμένους, να είναι δηλαδή ένας άνθρωπος που συνιστά απειλή για τις αρμονικές κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις» συμπληρώνει ο κ. Δούκας.

Πάντως τα τελευταία χρόνια ο κόσμος καταγγέλλει όλο και περισσότερο περιστατικά κακοποίησης ζώων αν και εξακολουθεί να υπάρχει ένας αδικαιολόγητος φόβος για αντίποινα εκ μέρους των δραστών. Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας δόθηκαν από την Ελληνική Αστυνομία για το 2018 καταγράφηκαν συνολικά σε όλη την χώρα 3391 καταγγελίες από ιδιώτες για κακοποίηση ζώων, ενώ οι 1053 από αυτές αφορούσαν μόνο την Αττική, έναντι 2499 και 841 καταγγελιών αντιστοίχως που καταγράφηκαν το 2017. Δικογραφία σχηματίστηκε για 1690 από αυτές το 2018 και 1531 από αυτές το 2017. Το 2018 συνελήφθησαν 267 άτομα ενώ το αμέσως προηγούμενο έτος δέκα άτομα λιγότερα. Σε πρόσφατη ημερίδα που διοργανώθηκε στο Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη με θέμα την προστασία, την ευζωία και την κακοποίηση των ζώων στην χώρα μας ο αν. καθηγητής κ. Δημήτρης Τόντης είχε πει ότι «Μία κοινωνία δεν κρίνεται από τη σχέση του ανθρώπου με τα ζώα, αλλά και από την απονομή δικαίου σε αυτούς που κακοποιούν τα ζώα ή σε αυτούς που δεν τηρούν τις συνθήκες ευζωϊας τους». Το Εργαστήριο Παθολογικής Ανατομίας του τμήματος Κτηνιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, του οποίου είναι διευθυντής, αποτελεί ορόσημο για την Ελλάδα, πραγματοποιώντας κτηνιατροδικαστικές εξετάσεις και διερεύνηση θανάτου τόσο για παραγωγικά όσο και για ζώα συντροφιάς.κτηνιατροδικαστική που είναι μία σχετικά καινούργια ειδικότητα στον χώρο της κτηνιατρικής, αναδεικνύονται περιστατικά κακοποίησης και προσδιορίζονται με ακρίβεια οι αιτίες θανάτου. Πάντως, για τον κ. Τόντη, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι οι δηλητηριάσεις ζώων αλλά τα άψυχα κουφάρια τους που κείτονται νεκρά στην άσφαλτο ή σε διάφορες τοποθεσίες, χωρίς κανείς να τα περισυλλέγει. Αν και είναι ευθύνη των δήμων η περισυλλογή και η καύση τους σε κλιβάνους, εντούτοις ο κόσμος αδιαφορεί και δεν επικοινωνεί με τους αρμόδιους. Για μένα, η εικόνα αυτή, με τα παρατημένα κουφάρια, αποτελεί ένδειξη πολιτισμού μιας χώρας»…

                                       Πηγή: lifo.gr

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας (1956-2019)...

Συναυλίες, ιδρωμένα σώματα, νεανικές φάλτσες φωνές τραγουδούν με πάθος, χωρίς αύριο το «Πόσο σε θέλω», κερκίδες, πλατείες μικρές και μεγάλες στενάζουν από το βάρος της έκστασης ενός πλήθους παλλόμενου, ο ηλεκτρισμός της κιθάρας σου μας έβρισκε στο στήθος και μας  μετέτρεπε σε χιλιάδες ανθρώπινα αντηχεία.Τελευταία φορά, στην πλατεία της Δάφνης, τέτοιες μέρες πέρυσι...


Βουβές στιγμές χαράς, θλίψης, έρωτα και προσμονής βρήκαν τη φωνή τους μέσα από τα τραγούδια σου, τα λόγια σου ήταν οι υπότιτλοι στο φιλμ της ζωής μας, οι μουσικές σου τόνιζαν τις δραματικές της εντάσεις και έσκυβαν στοργικά να ντύσουν τις γυμνές μας σιωπές.

Μια φωνή με λυρική βραχνάδα, ένα γρέζι διαμαντένιο που άνοιγε ρωγμές στην σκληρή επιφάνεια της πραγματικότητας και άφηνε το όνειρο να ανασαίνει,να δραπετεύει στον ξύπνιο κόσμο.

Όλοι Λαυρέντη έχουμε να μοιραστούμε μια ιστορία μας μαζί σου, μια ιστορία που δε θα μάθεις ποτέ αλλά πάντα θα σε περιέχει και θα τη λέμε στους επόμενους, όταν τραγουδούν με παθιασμένη φάλτσα φωνή το ρεφραίν της νεότητάς μας:

Σου μοιάζει η σελήνη

πού να 'βρω γαλήνη

στον Άδη ανατέλλω

πόσο σε θέλω...

Πόσο σε θέλω.

Ξεφυλλίζοντας το εγγύτερο μέλλον

Παρακολούθησαμε την ετήσια διάσκεψη του Singularity University στο Σαν Φρανσίσκο, είδαμε μερικές φωτογραφίες από τον κόσμο του μέλλοντος, όμως οι απορίες είναι περισσότερες από τις απαντήσεις. Ένας νέος κόσμος έρχεται και μας τον φέρνουν εξελιγμένες μηχανές που μαθαίνουν να μας αντιγράφουν πιο γρήγορα από όσο φαντάζεστε.

Η Καλιφόρνια έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αστέγων στις ΗΠΑ. Ο βασικότερος λόγος είναι η υψηλή ζήτηση για ακίνητα που ανεβάζει τα ενοίκια και πετάει στον δρόμο όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Έξω από το Hilton του Σαν Φρανσίσκο συχνάζουν αρκετοί από αυτούς. Πολλοί είναι τοξικοεξαρτημένοι, κάποιοι πάσχουν από ψυχική νόσο και άλλοι από το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί, την απελπισία. Πριν δέκα μέρες χάζευα τους ογκώδεις σεκιουριτάδες του ξενοδοχείου να τους απομακρύνουν, προκειμένου να είναι άνετη η διέλευση των υποψηφίων για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Στη διάρκεια της κομματικής εκδήλωσης ειπώθηκαν αρκετά για τη «σωτηρία» της Αμερικής, κυρίως από τα χέρια του Τραμπ. Κανένας δεν είπε κάτι για τη σωτηρία των ανθρώπων που μάζευαν γόπες έξω από το ξενοδοχείο. Όμως τρεις ημέρες νωρίτερα, από το ίδιο βήμα που χρησιμοποίησε ο Μπέρνι Σάντερς για να ενισχύσει την υποψηφιότητά του, άκουσα κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, που θα μπορούσε να ενδιαφέρει και τους άστεγους του Σαν Φρανσίσκο. Πώς θα ήταν, αλήθεια, η ζωή σε μία χώρα, η οποία θα ανέθετε τη διακυβέρνηση της σε ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης; Μιλάμε για ένα πολύπλοκο σύστημα «νευρώνων» που συλλέγει τεράστιο όγκο δεδομένων και βελτιστοποιεί τη διαχείριση των πόρων. Ένα σύστημα που όχι μόνο γνωρίζει πόσοι είναι οι άστεγοι, αλλά μπορεί να εξοικονομήσει άμεσα τα κονδύλια για την υποστήριξή τους.

 

 Όμως ποια χώρα θα παρέδιδε τη διακυβέρνησή της στα ρομπότ; Ενδεχομένως μία ευτυχισμένη χώρα. Πριν από δύο εβδομάδες πραγματοποιήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο η ετήσια διάσκεψη, το summit για να συνεννοούμαστε, του Singularity University. To SU είναι ένα think tank που δημιουργήθηκε, στους κόλπους της NASA, από τον Ελληνοαμερικανό Πίτερ Διαμάντη και ουσιαστικά έχει ως σκοπό να μεταδώσει γνώση, να ανιχνεύσει τάσεις και να δικτυώσει ανθρώπους από τον χώρο των επιστημών, των επιχειρήσεων και της τεχνολογίας. Η πρώτη του εκδήλωση στην Ελλάδα έγινε πέρσι και τον Νοέμβριο αναμένεται και η δεύτερη, από την εξαιρετική ελληνική ομάδα του SU που εργάζεται υπό την καθοδήγηση της Νίκης Συροπούλου. Στο Σαν Φρανσίσκο, λοιπόν, μαζεύτηκαν περίπου 3.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι από την Silicon Valley, που πλήρωσαν ένα πολύ ακριβό εισιτήριο, προσπαθώντας να βρεθούν λίγο ή και αρκετά πιο μπροστά από την εποχή τους. Και για να μη σας κουράζω με ονόματα και πολύπλοκες συνθέσεις, να μερικά από τα βασικά σημεία που με εντυπωσίασαν. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να βλέπουν τα πράγματα από την απαισιόδοξη γωνία τους. Οι αριθμοί, όμως, τα δείχνουν αλλιώς. Ποτέ στο παρελθόν ο κόσμος δεν ήταν καλύτερος από σήμερα. Οι θάνατοι από την πείνα είναι λιγότεροι από τους θανάτους που προκαλεί η κακή διατροφή. Τα θύματα των πολέμων και των φυσικών καταστροφών έχουν μειωθεί θεαματικά. Σχεδόν το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού τείνει να καταγραφεί στη μεσαία τάξη. Από την άλλη, αυξάνεται η ακραία φτώχεια και η συγκέντρωση υπερβολικά μεγάλου πλούτου σε λίγους ανθρώπους. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ο κόσμος και, αυτονόητα, η δουλειά του μέλλοντος. Το 2021 ο παγκόσμιος κύκλος εργασιών που σχετίζεται με την τεχνητή νοημοσύνη θα προσεγγίσει τα 2,9 τρισ. δολάρια.

Στην ανατολή του 19ου αιώνα το 80% των ανθρώπων είχε ως βασική απασχόληση τον αγροτικό τομέα. Στην αρχή του 20ου αιώνα, το 25% του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ ασχολείτο άμεσα ή έμμεσα με τα άλογα. Η εκβιομηχάνιση και ο εξηλεκτρισμός άλλαξαν το τοπίο, εξάλειψαν επαγγέλματα, αλλά δημιούργησαν καινούργια. Κάτι αντίστοιχο προβλέπεται να γίνει και με την τεχνητή νοημοσύνη. Θεωρητικά, στον δυτικό κόσμο, το 47% των επαγγελμάτων αντιμετωπίζει είτε τον κίνδυνο του αφανισμού, είτε την πρόκληση της μετάβασης σε νέο περιβάλλον. Μέχρι το 2040 (το αργότερο) θα είναι διαθέσιμη η διασύνδεση του ανθρώπινου εγκεφάλου με το υπολογιστικό νέφος, με την εμφύτευση, στον εγκεφαλικό φλοιό, νανο-ρομπότ που θα μεγιστοποιούν τις εγκεφαλικές δεξιότητες με την προσθήκη επιπλέον γνώσεων. Η διασύνδεση ανθρώπου και μηχανών θα καταστήσει αστείο το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα με τη διαχείριση των δεδομένων. Τότε θα είναι γνωστές ακόμα και λεπτομέρειες από το ψηφιδωτό της συμπεριφοράς μας. Ήδη σήμερα εκτελούνται στρατηγικές μάρκετινγκ που έχουν προηγουμένως δοκιμαστεί στο εργαστήριο με την παρακολούθηση εγκεφαλικών αντιδράσεων πάνω σε συγκεκριμένα ερεθίσματα.

Μετά το 2030, με την εισαγωγή νέων τεχνολογιών στην Ιατρική, θα αρχίσουμε να συζητάμε αν τα 100 (χρόνια) είναι τα νέα 60. Η βιοτεχνολογία είναι, αυτή τη στιγμή, ο δεύτερος πιο «ενδιαφέρων», επιχειρηματικά, κλάδος μετά την τεχνητή νοημοσύνη. Ουσιαστικά το γήρας θα αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως ασθένεια και όχι ως μία φυσιολογική εξέλιξη. Σήμερα υπάρχουν διαθέσιμα τεχνολογικά εργαλεία που επιτρέπουν τη διάγνωση ασθενειών οι οποίες θα εκδηλωθούν στο μέλλον. Απολύτως υγιείς, με τα σημερινά δεδομένα, άνθρωποι, εξετάζονται και εντοπίζονται ασθένειες κυριολεκτικά στο σημείο μηδέν. Στα εργαστήρια δοκιμάζονται φάρμακα που έχουν αυξήσει κατά 30% τη ζωή των πειραματόζωων. Το 2025 περίπου 8 δισ. άνθρωποι θα είναι συνδεδεμένοι στο Δίκτυο. Το 2030 σχεδόν κάθε μηχανή που θα βγαίνει στην αγορά, από ψυγείο ως αυτοκίνητο, θα έχει σύνδεση Δικτύου -μιλάμε για 500 δισεκατομμύρια συσκευές. Το εκπαιδευτικό σύστημα θα αλλάξει, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη. Φανταστείτε ένα ρομπότ που βρίσκεται δίπλα στον κορυφαίο αστροφυσικό του κόσμου. Στην απεριόριστη μνήμη του βρίσκονται φορτωμένα όλα τα βιβλία που διάβασε ο αστροφυσικός, βίντεο από τα σεμινάρια που παρακολούθησε, τα κείμενα από διαλέξεις που άκουσε. Το ρομπότ, εκτός από μνήμη, έχει και «αυτιά». Ακούει και μαθαίνει από τον αστροφυσικό. Και μετά διδάσκει, αντιλαμβανόμενο το επίπεδο και τις ερωτήσεις των μαθητών. Ο Πίτερ Διαμάντης, εμπνευστής του Singularity University και μία κομβική μορφή στη συζήτηση για το μέλλον Η βιομηχανία των οχημάτων στρέφεται αποκλειστικά στην αυτόνομη οδήγηση. Μη επανδρωμένα drones αναμένεται να εμφανιστούν στις μεγάλες πόλεις, προσφέροντας υπηρεσίες ταξί. (Προσωπικά είχα την εμπειρία του συνοδηγού σε ένα Tesla όπου μάλλον… τρομάζεις αν έχεις μάθει ότι ο οδηγός κατευθύνει το αυτοκίνητο και όχι το αυτοκίνητο που, απλώς, μεταφέρει τον οδηγό ενώ εκείνος διαβάζει email…) Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα θα κλυδωνιστεί, αν δεν καταρρεύσει, από την διάδοση και την κυριαρχία των κρυπτονομισμάτων. Είμαστε κοντά στο τέλος της εποχής που οι κυβερνήσεις έχουν τον έλεγχο του χρήματος. Το 62% των κατοίκων της Υποσαχάριας Αφρικής δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό, όπως και ένα μεγάλο κομμάτι των κατοίκων της Ινδίας. Όλοι αυτοί έχουν κινητό και ήδη στρέφονται προς τα κρυπτονομίσματα. Η κυβέρνηση της Ινδίας έχει τρομάξει τόσο πολύ, ώστε τιμωρεί με φυλάκιση δέκα ετών τις συναλλαγές σε κρυπτονομίσματα. Και ακόμα δεν εμφανίστηκε το Libra του Facebook…

Οι ταξικές διαφορές του μέλλοντος θα αποτυπώνονται και στον αλγόριθμο που θα έχει ο καθένας στη διάθεση του για να τον εξυπηρετεί. Οι πιο εύποροι θα μπορούν να μισθώνουν πιο εξελιγμένους αλγορίθμους. Από εδώ και κάτω μπορεί ο καθένας να απλώσει το δικό του σενάριο για τον κόσμο του μέλλοντος, για τις ευκαιρίες, αλλά και για τις απειλές που κρύβονται στα σκοτάδια του. Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς θα λειτουργεί αυτός ο κόσμος γιατί δεν τον έχουμε ζήσει. Και έτσι, ενώ τη μία στιγμή μπορεί να σκεφτόμαστε ότι θα είναι ένας καλύτερος κόσμος, την άλλη ίσως βλέπουμε, πίσω από τον ζοφερό ορίζοντα, τη χειραγώγηση της ανθρωπότητας από εκείνους που θα ελέγχουν τους αλγορίθμους της τεχνητής νοημοσύνης. Ασφαλώς είναι πιθανό να συμβούν και τα δύο. Οι μηχανές να αντιγράψουν τους ανθρώπους και οι άνθρωποι τις μηχανές. Πώς θα τους ξεχωρίζουν τότε; Aπό τη θνητότητα. Οι άνθρωποι θα κρατήσουν, ποιος ξέρει για πόσο, την αχίλλειο πτέρνα του θανάτου. 

                                                                                         Πηγή: Κώστας Γιαννακίδης / protagon.gr