Κάνοντας babysitting στη μαμά μου...

 

Αναδημοσίευση από το protagon.gr και την Λένα Παπαδημητρίου...

Περπατώ με τη μητέρα μου στη Λεωφόρο της Κολάσεως για την τρίτη ηλικία, τη σπαρμένη σαμπανιέρες και τραπεζοκαθίσματα οδό Καψάλη στο Κολωνάκι. Σε ένα από τα απανωτά ζιγκ-ζαγκ στο πεζοδρόμιο συναντάμε τον γιο ενός αγαπημένου οικογενειακού φίλου. «Ο πατέρας μου μπήκε στο γηροκομείο», μας πληροφορεί χαμογελαστά. «Είναι πολύ ευχαριστημένος», σπεύδει να εξηγήσει, μπροστά στα ελαφρώς σκοτεινιασμένα βλέμματά μας. «Εγώ τρέχω όλη μέρα με τα παιδιά και τη δουλειά. Ο Σπύρος και η Χρύσα (τα αδέλφια του) το ίδιο. Ηταν η πιο καλή… Ηταν η μόνη λύση».

Είναι η σιωπηλή επιδημία των τελευταίων ετών. Ασθμαίνοντα, κατά κανόνα 40+ μεσήλικα τέκνα σε απόγνωση για τη μαμά ή τον μπαμπά που βρίσκεται σε προκεχωρημένη ηλικία και έσπασε το ισχίο/έπαθε άνοια/αδυνατεί να αυτοεξυπηρετηθεί/νιώθει σα να χάνει όλα του τα φύλλα (όπως σπαρακτικά το εξέφρασε ο Αντονι Χόπκινς στο φιλμ «Ο πατέρας» του Φλοριάν Ζελέρ). Δεν έχουν σταματημό τα μηνύματα στο messenger από γνωστούς και φίλους: «Ξέρεις καμια καλή “γυναίκα;”», «Ψάχνω για μια αποκλειστική για δέκα μέρες, μέχρι να επιστρέψω», «Εχεις ακούσει κανέναν ειδικό για την οστεοπόρωση;».

Είναι μία από τις ελάχιστες βεβαιότητες της ζωής (αν είσαι, φυσικά, από τους τυχερούς): η φθορά και το επικείμενο τέλος του ανθρώπου που σε ανάστησε. Και όμως, τίποτα και κανείς δεν σε προετοιμάζει γι’ αυτό. Για τον μόχθο, το οικονομικό άγχος, τα logistics και την υπαρξιακή αγωνία τού να φροντίζεις τον ηλικιωμένο γονιό σου. Tίποτα εκτός από τις διάφορες, συχνά φρικώδεις, μακριά-από-εμάς ιστορίες «παθόντων» που, όσο το προσδόκιμο ζωής επιμηκύνεται με το ζόρι («η ανηθικότητα της σύγχρονης ιατρικής», μου λέει μαινόμενος ένας γιατρός) και όσο το κράτος πρόνοιας για τους ηλικιωμένους παραμένει ανύπαρκτο, διαρκώς πολλαπλασιάζονται.

Είναι ο φίλος που, μετά από κάποια χρόνια ταλαιπωρίας με τη μητέρα του, αναγκάστηκε να τη «βάλει» στο γηροκομείο και ζει έκτοτε με τις ενοχές του ότι δεν ήταν «άξιος» να τη φροντίσει. Είναι η μεσήλικη κόρη στην απέναντι πολυκατοικία που, χωρίς ίχνος βαρυγκόμιας, «κράτησε» επτά χρόνια την ανοϊκή μητέρα της στο σπίτι μαζί με τον άνδρα της, δύο εφήβους και έναν σκύλο («Με καθησύχαζε που κάθε πρωί άνοιγα την πόρτα και την έβλεπα, και ας ήξερα ότι δεν είχε ιδέα ποια ήμουν»). Είναι η συνάδελφος  που ψάχνει μαζί με τα αδέλφια της ένα «μοντέλο διαφυγής» προκειμένου να «σώσουν» την 77χρονη μητέρα που ζει στα όρια της τρέλας, γιατροπορεύοντας όλη μέρα και όλη νύχτα τον 90χρονο, «συχνά επιθετικό», πατέρα τους.

Η οδύσσεια του τέκνου-φροντιστή

Ούτε καν σου περνάει από το μυαλό τι σε περιμένει σε αυτό το σκληρό μονόπρακτο –με τις εβδομαδιαίες θήκες χαπιών και τις πάνες ενηλίκων– που, ό,τι και να κάνεις, δεν θα έχει χάπι έντ. Είναι πολλά τα ζητήματα. Από τα πιο συνήθη, η οδύσσεια για την ανεύρεση της  «γυναίκας» εμπιστοσύνης που δεν θα «κακομάθει» και δεν θα φτάσει να σε εκβιάζει να της γράψεις ένα διαμερισματάκι για να μη σε αφήσει σύξυλο. Ή η ανάγκη να ανταπεξέλθεις ταυτόχρονα σε δεκάδες υποχρεώσεις, ειδικά αν ανήκεις στην περίφημη «γενιά σάντουιτς» (οι έχοντες, ταυτόχρονα με τους ηλικιωμένους γονείς, και μικρά παιδιά). Είναι, ακόμα, η οικονομική αφαίμαξη, όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις.

Να σημειωθεί εδώ ότι η κατ’ οίκον φροντίδα προβάλλεται συχνά ως η μοναδική λύση σε αυτό το μεσογειακό οικογενειακό μοντέλο με τις  υποστελεχωμένες ή και «ύποπτες» μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων (για πολλούς, δυστυχώς, ο «οίκος ευγηρίας» έχει ταυτιστεί με τα «κολαστήρια» της εποχής Covid-19).

«Ο θάνατος δεν είναι το χειρότερο σε όλη αυτή την ιστορία», μου λέει οργισμένη μια γιατρός με τρία παιδιά και δύο ογδοντάρηδες γονείς. «Ο άνθρωπος πρέπει να μπορεί να έχει επιλογές, να έχει ο ίδιος λόγο στο πώς θα περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά και πώς  θα πεθάνει. Υπάρχουν κάποια καλά κέντρα που τους παρέχουν, μεταξύ άλλων, κοινωνικοποίηση. Η επαφή με τους συνομηλίκους τους μπορεί να είναι πολύ καλύτερη από τον εγκλεισμό στο σπίτι με μια “γυναίκα”. Δεν είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι που δεν το επιλέγουμε. Είναι το ελληνικό σύνδρομο “Να μείνει στο σπίτι και να πεθάνουμε όλοι μαζί”. Από την κόπωση!»

Νοσηλεία  και αψιμαχίες στο σπίτι

Τίποτα, βέβαια, δεν σε προετοιμάζει και για τον υπαρξιακό ανεμοστρόβιλο που θα βιώσεις φροντίζοντας έναν ηλικιωμένο γονιό. Τις σουβλιές για την αδυναμία σου να «νταντέψεις» σωστά και χωρίς να σιχτιρίζεις τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε, και να αποδεχτείς ότι από εδώ και εμπρός, όχι, δεν θα είναι αυτός που ήταν. Ή το άγχος για τον έτερο γονιό, αν υπάρχει.

Μια απαυδισμένη κόρη μού μιλάει για την επιδημία γυναικών τρίτης ηλικίας που φροντίζουν μέχρι και 15 χρόνια τους γηραιότερους συζύγους τους: «Είναι αυτή η παλιά γενιά της αυτοθυσίας. Γνωρίζω μια τέτοια γυναίκα που το μόνο που κάνει για τον εαυτό της είναι να κεντάει δίπλα από το κρεβάτι του. Οι περισσότερες που ξέρω τη βγάζουν με αντικαταθλιπτικά».

Αλλά και για την απύθμενη μοναξιά, αν τυγχάνεις μοναχοπαίδι (ή αν ο αδελφός σου είναι σε κάποιο μακρινό μέρος του πλανήτη και δεν θα είναι εκείνος που θα τρέξει όταν ο πατέρας βρεθεί πεσμένος στο πάτωμα με αίματα στο κεφάλι). Ή τις αψιμαχίες για τον καταμερισμό των ευθυνών ανάμεσα στα αδέλφια (εξ όσων αφουγκράζομαι, οι ρόλοι είναι σχεδόν προκαθορισμένοι: o «ιερομάρτυρας», ο «ευθυνόφοβος», ο «κυνικός», ο «εγώ, ο πιο καλός ο φροντιστής από όλους», ο «δεν το αντέχω όλο αυτό, τριαλαρί, τριαλαρό» κ.τλ.)

Και βέβαια, σε όλο αυτό το υπέροχο πακέτο που σου επιφυλάσσει το εγχώριο μοντέλο στήριξης των ηλικιωμένων, δεν πρέπει να ξεχνάς τα  σκαμπίλια της δικής σου θνητότητας. «Μέχρι σήμερα ένιωθα νέος… Με το που μπήκε ο πατέρας μου τρεις μέρες στο νοσοκομείο ένιωσα για πρώτη φορά ότι είμαι 48 ετών», μου έλεγε τις προάλλες ένας φίλος.

Το πρόβλημα χωρίς  όνομα

Δεν είναι τυχαίο ότι το να είσαι «ερασιτέχνης» φροντιστής ηλικιωμένου είναι από μόνο του υψηλός παράγοντας κινδύνου για επιβαρυμένη σωματική και ψυχική υγεία, οικονομικά προβλήματα, δυσκολίες στην εργασία ή στην προσωπική σου ζωή. Πριν από κάμποσα χρόνια, ο δημοσιογράφος Τζόναθαν Ράους είχε περιγράψει στο «Atlantic» αυτό «το πρόβλημα που δεν έχει όνομα» (ο όρος «δανεικός» από το βιβλίο «Το γυναικείο μυστήριο», της Μπέτι Φρίνταν). Η Φρίνταν μιλούσε το 1963 για την «ενδημική μοναξιά και πλήξη της νοικοκυράς». Ο συντάκτης του Atlantic χρησιμοποιεί τον όρο για τα εκατομμύρια των μεσηλίκων στις ΗΠΑ που παλεύουν, αόρατοι και αβοήθητοι, να στηρίξουν τον μπαμπά ή τη μαμά στο γέρμα της ζωής τους.

Και στη σούπερ γερασμένη σημερινή Ελλάδα (με τους 139.296 «πολύ ηλικιωμένους», δηλαδή άνω των 90 ετών) «το πρόβλημα χωρίς όνομα» συνεχίζει να μαίνεται. Είναι επιτακτική ανάγκη η Πολιτεία να θωρακίσει τον χώρο της φροντίδας των ατόμων τρίτης και τέταρτης ηλικίας, εξασφαλίζοντάς τους γεράματα με ποιότητα ζωής και αξιοπρέπεια. Με τα παιδιά τους στο πλάι τους και όχι αγκαλιά με την «πάπια».

Πηγή: protagon.gr

Ρούμπος και Κατσαρίνη έτριψαν στα μούτρα μας το τέρας της πατριαρχίας...

  

Χωρίς καθόλου χιούμορ, αλλά με ευθύτητα, οι δύο stand-up comedians ρίχνουν στο κενό “τις κακές στιγμές” και το “ισχυρό φύλο”.Από το provocateur.gr

Η λέξη “πατριαρχία”, δυστυχώς, χρησιμοποιείται έντονα τον τελευταίο καιρό. Αντί να μένει πίσω, στο παρελθόν, εκεί που ανήκει δηλαδή, βλέπουμε τα αποτελέσματά της σχεδόν σε καθημερινή βάση. Αυτό οφείλεται μάλλον στα social media και τη δυναμική τους. Ευτυχώς, πολλές ιστορίες γίνονται γνωστές μέσα από τις οθόνες των κινητών μας και οι γυναίκες που δεν είχαν φωνή, τώρα αποκτούν. Το «καμία μόνη» ακούγεται πιο δυνατά από ποτέ. Αρκεί αυτό, όμως; Μάλλον όχι. Σίγουρα όχι. 

Το ζήτημα, όπως γράφει ο Ζήσης Ρούμπος, είναι να βλέπουμε αυτό το παρελθόν να πεθαίνει μέσα από τα παιδιά μας, αυτά που τα μεγαλώνουμε με τέτοιο τρόπο που θα τους γίνει κατανοητό ότι, το να καπνίζεις τσιγάρα στο σαλόνι όσο οι γυναίκες μαζεύουν τα πιάτα, δεν υποδηλώνει αντρίλα. Μπορεί να είσαι απλά ένας τεμπέλης που απλά θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο, τίποτα παραπάνω. Μία από τα ίδια δηλαδή. Τι 1976, τι 2021.

Ο stand up comedian, σε ένα ποστ που έγινε δικαίως viral, κατάφερε να χωρέσει όλα τα στραβά της ελληνικής κοινωνίας που μας στοιχειώνουν μέχρι και σήμερα. Έκανε μερικές απλές και θλιβερές παρατηρήσεις από τη μακρινή πια δεκαετία του 1970. Αλήθεια, πόσα έχουν αλλάξει από τότε; Έχουμε ακούσει τους άντρες να μιλούν στα καφενεία για τις γυναίκες λες και είναι αυτοκίνητα, ναι ή όχι; Φυσικά και τους έχουμε ακούσει.

Αυτό το «γαμημένο απόστημα» της πατριαρχίας όπως το χαρακτηρίζει, έχει σπάσει ή εξακολουθεί να μας κάνει τη ζωή δύσκολη; Όλοι ξέρουμε την απάντηση, ιδίως οι γυναίκες. Όχι, δεν έχει σπάσει. Το βρίσκουμε μπροστά μας κάθε ώρα και κάθε λεπτό. Γ ’αυτό, όπως τονίζει ο Ζήσης Ρούμπος, καμία συμφιλίωση με το τέρας. 

Και αυτό το τέρας, το οποίο έχει μάθει να είναι από πάνω, δεν θα φύγει εύκολα από τη ζωή μας. Αν χρειαστεί ψυχανάλυση για να το στείλουμε στην τρύπα του, τότε ας φάμε τα λεφτά μας στους ψυχαναλυτές. Για ένα καλύτερο αύριο, αξίζει να δώσουμε και το τελευταίο μας ευρώ. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, ας μάθουμε στα παιδιά μας να σέβονται, να διαβάζουν τη λέξη «γυναικοκτονία» και να βγάζουν σπυριά, να γεμίζουν με οργή, να μην επιτρέψουν καμία γυναίκα να φύγει ξανά από το πλάι μας όπως η Γαρυφαλλιά.

 

Καμία «κακιά στιγμή» και καμία «χαλασμένη φάση» δεν αποτελεί δικαιολογία. «Όχι, δεν είναι πιεσμένος αυτή την περίοδο. Ακόμα και να είναι, αυτό δεν δικαιολογεί την βίαιη συμπεριφορά του απέναντί σου». 

Η Χρύσα Κατσαρίνη δεν έγραψε αυτό το ποστ με σκοπό να επιρριφθούν ευθύνες στις γυναίκες, το έγραψε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: για να προσέχει η μία γυναίκα την άλλη μέχρι επιτέλους οι άντρες στο σύνολό τους να κάνουν τη διαφορά.

Μέχρι να μην σηκώνει κανείς χέρι σε κανένα, μέχρι να μην υφίσταται καμία κακοποιητική σχέση, μέχρι η σωματική και η λεκτική βία να μην “ξεχνιούνται” επειδή «κάνει προσπάθεια να βελτιωθεί» ή επειδή σε «σε αγαπάει». Γιατί το χέρι του, αν το έκανε μία φορά, θα σε χτυπήσει ξανά. Η Χρύσα Κατσαρίνη έγραψε μια γραμμή που όσο και αν μας πονάει, πρέπει να τη διαβάσουμε ξανά και ξανά μέχρι να ξεμείνει στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας: «από το σήκωμα του χεριού μέχρι το φόνο, η απόσταση είναι μια ‘κακιά στιγμή’».

Και ισχύει, η πραγματικότητα μας το τρίβει στα μούτρα με την πρώτη ευκαιρία.
Η πατριαρχία ζέχνει, βρομάει, είναι δίπλα μας και τη ζούμε στο σπίτι, στο δρόμο και στους χώρους δουλειάς. Οι δύο αυτές αναρτήσεις είναι ένα καλό ξεκίνημα για να την καταλάβουμε καλύτερα και να την ρίξουμε επιτέλους στο κενό.

"Όψεις της τηλεκπαίδευσης κατά την περίοδο της πανδημίας: Μορφωτικές ανισότητες και συνέπειες στα εργασιακά δικαιώματα"

 

 

Μελέτη με θέμα «Όψεις της τηλεκπαίδευσης κατά την περίοδο της πανδημίας: Μορφωτικές ανισότητες και συνέπειες στα εργασιακά δικαιώματα» υλοποίησε το ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ. (Κέντρο Μελετών Και Τεκμηρίωσης) της ΟΛΜΕ, από τις 19 Ιανουαρίου έως τις 10 Φεβρουαρίου 2021.

Σύμφωνα με τη μελέτη η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με την πιο μακρά και αδιάλειπτη περίοδο αναστολής της λειτουργίας των σχολείων, που συνοδεύεται από υποχρεωτική τηλεκπαίδευση, κυρίως με τη σύγχρονη και λιγότερο με την ασύγχρονη μορφή της.

Στη μελέτη διερευνάται αν και σε ποιον βαθμό επηρέασε η τηλεκπαίδευση  τις εργασιακές συνθήκες των εκπαιδευτικών που αφορούν α) στην κατάλυση της  διάκρισης του εργασιακού και ιδιωτικού χώρου, γεγονός που συνδέεται και με τη  διαστολή χωρίς όριο του εργασιακού χρόνου και με την καταστρατήγηση του  εργασιακού ωραρίου και β) στην καταπάτηση θεμελιωδών εργασιακών και ατομικών  δικαιωμάτων, με τη μη αμειβόμενη επιπρόσθετη εργασία, τη συρρίκνωση του  ελεύθερου χρόνου, την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων και των  πνευματικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, καθώς και τη διατάραξη της  οικογενειακής τους ζωής. 

 

Κάποια συμπεράσματα της μελέτης:

Οι ερωτηθέντες εκπαιδευτικοί αντιμετώπισαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία το πρόβλημα της διεύρυνσης του ωραρίου με την αύξηση του χρόνου για την προετοιμασία μίας ώρας τηλεκπαίδευσης, σε σχέση με τον συνήθη χρόνο προετοιμασίας της δια ζώσης διδασκαλίας.

Μία  σημαντική επίπτωση στα εργασιακά δικαιώματα φαίνεται ότι είναι η οικονομική επιβάρυνση των εκπαιδευτικών για την αγορά τεχνολογικού εξοπλισμού.

Αναφορικά με την επιμόρφωση η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών σε ποσοστό 74,8% απάντησε ότι δεν είχε την ευκαιρία να επιμορφωθεί ουσιαστικά σχετικά με τη σύγχρονη τηλεκπαίδευση πριν την αναστολή της δια ζώσης λειτουργίας των σχολείων στις 7/11/20

Οι ερωτηθέντες εκπαιδευτικοί αντιμετώπισαν την ανεπάρκεια σε υλικοτεχνική  υποδομή της σχολικής μονάδας (κακή σύνδεση στο διαδίκτυο, ανεπαρκής αριθμός  συσκευών ή παλαιότερης τεχνολογίας συσκευές) «αρκετά» το 23,8%, «πολύ» το  20,1% και «καθόλου» το 20,1%. 

Οι απαντήσεις των εκπαιδευτικών δείχνουν ότι ο προσωπικός τεχνολογικός εξοπλισμός τους και οι οικιακές τους υποδομές αποτέλεσαν βασικό πυλώνα υλοποίησης της τηλεκπαίδευσης

 

Διαβάστε  εδώ  την έρευνα

Η  μελέτη εκπονήθηκε από τα μέλη του Δ.Σ του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ.
Γεώργιο Ανδρινόπουλο – Πρόεδρο
Θωμά Γεωργιάδη – Αντιπρόεδρο
Μαρία Γεωργαρίου – Γενική Γραμματέα
Νικόλαο Τζανετάκο – Ταμία
Φωτεινή Πανοπούλου – Μέλος
Θεόδωρο Καρλαύτη – Μέλος
Ευαγγελία Φρυδά – Μέλος
Διονύσιο Προβή – Μέλος

Γιορτή των πατεράδων σήμερα!

Κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου γιορτάζουμε την ημέρα της μητέρας και δύσκολα την ξεχνάμε. Την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, όμως, είναι η γιορτή του πατέρα, κάτι το οποίο λίγοι θυμούνται. Γιορτάζεται κάθε χρόνο σε πολλές χώρες παγκοσμίως, αν και σε ορισμένες χώρες η ημερομηνία μπορεί να διαφέρει.

Η πρώτη γνωστή ιστορικά περίπτωση οργανωμένου εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα έλαβε χώρα στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Ιουλίου 1908. Διοργανώθηκε από την Grace Golden Clayton, η οποία ήθελε να γιορτάσει προς τιμήν των 210 νεκρών πατέρων που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα μερικούς μήνες πριν στο Μόνονγκα της Δυτικής Βιρτζίνιας, τον Δεκέμβριο του 1907.

Με αφορμή τη γιορτή αυτή σήμερα, θυμόμαστε το γράμμα του συγγραφέα Χόρχε Μπουκάι στην κόρη του:

 

Πριν πεθάνω,κόρη μου, θα’ θελα να’ μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:

Να χαίρεσαι τον έρωτα~
Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου~
Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου~
Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή~
Να ζητάς βοήθεια όταν
τη χρειάζεσαι~

Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς~
Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις~
Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου~Να είσαι φίλη του εαυτού σου~
Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς~
Να ξέρεις πως αξίζεις να σ’αγαπάνε~

Να μιλάς στους άλλους τρυφερά~
Να αγαπάς και να φροντίζεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου~
Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων~

Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων

Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός
Να δίνεις γιατί θέλεις,ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου~
Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό~

Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους~
Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές~
Να ρισκάρεις περισσότερο~
Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου~

Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου~
Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό~
Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν~
Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου~
Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο~

Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου~
Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι~
Να μεγαλώνεις μαθαίνοντας από τις αποτυχίες σου~
Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Κοροναϊός: Το λάθος «μηδέν» και οι πολιτικοί χειροτέρεψαν την κατάσταση στην Ιταλία...

Την ώρα που η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τη δραματική έξαρση του κοροναϊού στην Ιταλία -με δεδομένο μάλιστα ότι αυτή επηρεάζει την εξάπλωση του ιού και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες- πολλοί είναι αυτοί που επιρρίπτουν σοβαρές ευθύνες στις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις αλλά και στην επιστημονική κοινότητα της χώρας. Ακόμη και η χθεσινή απόφαση της κυβέρνησης Κοντε να θέσει ολόκληρη την ιταλική επικράτεια σε «καραντίνα» φαντάζει για πολλούς too little, tooo late, τη στιγμή που η χώρα μετράει μέχρι αυτή τη στιγμή 463 θύματα και 7.985 πολίτες, οι οποίοι έχουν προσβληθεί από τον ιό. Επιπλέον, για πολλούς δεν έχει καταστεί σαφές πως ακριβώς ορίζονται οι «επαγγελματικές ή άλλες έκτακτες ανάγκες», που εξαιρούνται από την απαγόρευση μετακινήσεων.
Oι εν λόγω αποφάσεις φαίνεται πως θεωρήθηκαν επιβεβλημένες με βάση τις αναφορές, ότι -ενώ ο ιός εξαπλωνόταν με ραγδαίους ρυθμούς -πολίτες συνέχιζαν να συνωστίζονται σε μπαρ, να πηγαίνουν για εκδρομές για σκι στις Άλπεις ή σε παραθαλάσσια θέρετρα της χώρας.
Φαίνεται πάντως πως το μοιραίο λάθος έγινε σε νοσοκομείο της πόλης Κοντόνιο, όπου φέρεται να νοσηλεύτηκε ο λεγόμενος «ασθενής μηδέν». Επρόκειτο για έναν 38χρρονο άνδρα, ο οποίος εισήχθη με οξεία πνευμονία στα μέσα Φλεβάρη, με την περίπτωση του να υποτιμάται από τους ιθύνοντες με αποτέλεσμα να μείνει 36 ώρες εκτός καραντίνας.
Στο ζήτημα αναφέρθηκε και ο πρωθυπουργός, Τζουζέπε Κόντε, σε δήλωση που έκανε λόγο για απίστευτο μπάχαλο στην αντιμετώπιση του προβλήματος, που «δεδομένα οδήγησε στην ταχεία εξάπλωση του ιού» όπως είπε.Σε κάθε περίπτωση, η αναφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση (θυμίζει έντονα την ελλιπέστατη αντιμετώπιση του 66χρονου ασθενούς σε νοσοκομείο του Πύργου) κατέδειξε διεθνώς την αδυναμία της Ιταλίας να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
Από την άλλη, σε εκτενές άρθρο του το Foreignpolice σημειώνει τις σοβαρές ευθύνες και των πολιτικών στη διαχείριση της κρίσης. Μιλάει δε για απέλπιδες-σπασμωδικές κινήσεις των κυβερνώντων προκειμένου να αποσείσουν από πάνω τους τις ευθύνες για τη δραματική τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα. Κι αυτό γιατί τα ανησυχητικά μηνύματα είχαν φτάσει πολύ νωρίτερα. Κι όμως οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις (είτε της κυβέρνησης είτε της αντιπολίτευσης) όλο το προηγούμενο διάστημα διαγκωνίζονταν προκειμένου να αποκομίσουν όφελος, την ώρα που η Ιταλία έδειχνε να οδηγείται σε «εκατόμβη» νεκρών λόγω του ιού.
Το γεγονός και μόνο ότι -με βάση τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας- η Ιταλία διαθέτει μόλις 275 νοσοκομειακές κλίνες οξείας φροντίδας ανά 100 χιλιάδες κατοίκους, τη στιγμή που ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 394, αποτελεί σαφή ένδειξη του πόσο απροετοίμαστη βρέθηκε η χώρα μπροστά σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση. Κάπως έτσι γιατροί σε νοσοκομεία της Λομβαρδίας (της περιοχής που έχει χτυπηθεί πιο άσχημα από τον ιό) βρίσκονται στη δραματική θέση να επιλέξουν ποιον ασθενή θα πρέπει να σώσουν, καθώς τα νοσοκομεία της περιφέρειας έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όριά τους.
Ταυτόχρονα υπάρχουν και πολλά άλλα στοιχεία στην μνημειώδη αποτυχία του ιταλικού πολιτικού συστήματος να προλάβει αλλά και να διαχειριστεί την κρίση. Σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση Κόντε οι ευθύνες ξεκινούν από τον Ιανουάριο, όταν και αγνόησε τις εισηγήσεις για να υπάρξουν αυστηρά μέτρα -κάποιοι έκαναν λόγο ακόμη και για καραντίνα- για τους ταξιδιώτες από την Κίνα. Δυστυχώς, ο  πρώτος πολιτικός που έκανε σχετική πρόταση ήταν ο -μέχρι πρότινος κυβερνητικός εταίρος και νυν επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης- ακροδεξιός ηγέτης της Λέγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος βρήκε μια ακόμη αφορμή να ενισχύσει την ξενοφοβική του ατζέντα.

Το πρόβλημα ήταν ότι οποιαδήποτε ανάλογη εισήγηση, όπως αυτή που έκανε ο επιδημιολόγος, Ρομπέρτο Μπουριόνι, δεν εισακούστηκε. Αρκετές βδομάδες αργότερα ήρθε το μέλος της Ευρωπαϊκής Συμβουλευτικής Επιτροπής του ΠΟΥ, Βάλτερ Ρικάρντι, για να παραδεχτεί ότι ήταν «μεγάλο λάθος» το γεγονός ότι δεν τέθηκαν αυστηροί κανόνες για ταξιδιώτες από την Κίνα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που από τα ιταλικά αεροδρόμια υπήρχαν πάρα πολλές transit πτήσεις.
Παράλληλα, υπήρξαν αντιφατικά μηνύματα αναφορικά με την ενημέρωση των πολιτών, κάτι που συνέβαλε στη δημιουργία πανικού στους πολίτες. Κάπως έτσι προέκυψαν το βράδυ του Σαββάτου οι εικόνες πανικού με κατοίκους από τις πλέον πληττόμενες περιφέρειες  της Λομβαρδίας, του Βένετο και του Πιεμόντε να επιχειρούν -εις μάτην όμως- μαζικά να διαφύγουν προς τον Νότο, προκειμένου να αποφύγουν την «καραντίνα».
Όλα τα παραπάνω συνέβαιναν την στιγμή που όλοι οι ιθύνοντες αποδεικνύονταν πολλοί κατώτεροι των περιστάσεων, με τον προσκείμενο στη Λέγκα διοικητή της περιφέρειας της Λομβαρδίας, Ατίλιο Φοντάνα, να υποστηρίζει αρχικά πως «ο κοροναϊός είναι λίγο χειρότερος από ένα απλό κρύωμα», για να αποκαλύψει λίγες μέρες αργότερα σε δραματικούς τόνους ότι είχε κι ο ίδιος προσβληθεί από τον ιό. Ο δε περιφερειάρχης του Βένετεο, Λουκά Ζάια, έκανε πλειοδοσία ξενοφοβίας υποστηρίζοντας ότι «όλοι έχουμε δει Κινέζους να τρώνε ποντίκια».
Ανάλογη ευθύνη φέρουν πάντως, σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου, και οι επιστήμονες. Όπως σημειώνει, γνωστοί επιδημιολόγοι διψασμένοι για προβολή, έκαναν την εμφάνισή τους από τις πρώτες εβδομάδες της κρίσης, διατυπώνοντας αντικρουόμενες και σε πολλές περιπτώσεις αντιεπιστημονικές απόψεις, συμβάλλοντας στη δημιουργία σύγχυσης στην ιταλική κοινή γνώμη. Είναι χαρακτηριστικό πως για αρκετές βδομάδες οι Ιταλοί ήταν διχασμένοι μεταξύ των υποστηρικτών του κάθε επιδημιολόγου, πολύ περισσότερο από ότι ήταν ακόμη κι από τους υποστηρικτές των ποδοσφαιρικών ομάδων.
Και ο καθένας επέλεγε τους ειδικούς του σύμφωνα με αυτό που ήθελε να ακούσει. «Ο πόλεμος μεταξύ των επιστημόνων σχετικά με τον ιό», έγραφε χαρακτηριστικά η La Stampa στο πρωτοσέλιδο τίτλο της στις 28 Φεβρουαρίου. Μόνο που τον πραγματικό πόλεμο, που έχει μέχρι στιγμής δεκάδες θύματα, η Ιταλία δείχνει να τον χάνει. Και οι ιθύνοντες φαίνεται μόλις τώρα να αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης…

                                                                                                                Πηγή: tvxs.gr

Βιομηχανία... διαγνώσεων παιδιών με «μαθησιακές δυσκολίες»

Η «Εφ.Συν.» ανοίγει τον φάκελο μαθησιακές δυσκολίες, διάσπαση προσοχής, με ή χωρίς υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) και αυτισμός και διερευνά πώς από την πλήρη άγνοια φτάσαμε στις υπεράριθμες διαγνώσεις, με αποτέλεσμα ως χώρα να κατέχουμε το παγκόσμιο ρεκόρ στις μαθησιακές δυσκολίες, με συχνότητα που προσεγγίζει το 30%, ενώ θα έπρεπε να κυμαίνεται στο 2-4%.
Το βάρος καλούνται να σηκώσουν τόσο οι οικογένειες όσο και το σχολείο, ενώ η διαχρονική απουσία του «δημόσιου» από το εν λόγω πεδίο οδήγησε στην άνθηση του... ιδιωτικού.
Για κατασκευασμένα ποσοστά αλλά και σύνδρομα (βλέπε ΔΕΠΥ) μιλούν στην «Εφ.Συν.» ο παιδοψυχίατρος Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, ο ψυχίατρος Θόδωρος Μεγαλοοικονόμουκαι οι ψυχολόγοι Μιχάλης Παπαδόπουλος και Νάνσυ Παπαθανασίου.
 
Περικυκλωμένα τα παιδιά. Από τις «μαθησιακές δυσκολίες» που περιλαμβάνουν όλα τα «δυσ-» (δυσλεξία, δυσαναγνωσία, δυσορθογραφία, δυσγραφία, δυσαριθμησία, δυσφασία), τη διάσπαση προσοχής με ή χωρίς υπερκινητικότητα, αλλά και τον αυτισμό.
Διαγνώσεις που σαρώνουν τη σύγχρονη Ελλάδα. Η επιστημονική κοινότητα αμφισβητεί τόσο τη συχνότητα των «μαθησιακών δυσκολιών» που προσεγγίζει το 30% (!) στη χώρα μας, ενώ θα έπρεπε να κυμαίνεται στο 2-4%, όσο και τα ίδια τα σύνδρομα, όπως τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) – διεθνώς γνωστή ως Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD).
Στη βάση των τωρινών επιστημονικών δεδομένων, λένε οι επιστήμονες, οι υπεράριθμες διαγνώσεις κινδυνεύουν να υποκρύπτουν πρωτίστως οικονομικά κίνητρα και να μην υπηρετούν τα πραγματικά συμφέροντα του παιδιού.
Ο Γιώργος είναι μαθητής της πέμπτης Δημοτικού. Πέρσι η δασκάλα κάλεσε τη μαμά του και της είπε ότι «πάσχει από ΔΕΠΥ».
Η... διάγνωση της δασκάλας βασίστηκε στο ότι ο Γιώργος «δεν συγκεντρώνεται στο μάθημα, δεν... το ένα, δεν... το άλλο». Η μαμά ρώτησε και τις άλλες μαμάδες, και διαπίστωσε ότι η δασκάλα είχε πει τουλάχιστον στις μισές πως «το παιδί χρειάζεται να το δει ειδικός». Αποφάσισε να μην τρέξει το παιδί της στους ειδικούς.
Η Χαρά είναι 9 χρόνων και πηγαίνει στην τρίτη Δημοτικού. Η δασκάλα της είπε στη μαμά της ότι «το παιδί έχει πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί από ειδικούς».
Η μαμά της Χαράς συμβουλεύτηκε παιδοψυχίατρο ο οποίος την καθησύχασε.
Ο Γιώργος έχει φέτος δάσκαλο ο οποίος δεν τον αντιμετωπίζει σαν «προβληματικό» και η δασκάλα της Χαράς έκανε πίσω μετά τη συμβουλή του παιδοψυχίατρου.
Ωστόσο, οι γονείς των δυο αυτών παιδιών δεν είναι ο κανόνας αλλά η εξαίρεση, αφού η συντριπτική πλειονότητα των γονιών μπαίνουν στην περιπέτεια των «ειδικών».
Οπως οι γονείς της Μαρίας και του Νικόλα.
Η Μαρία είναι 13 χρόνων. Διαγνώστηκε με ΔΕΠΥ στα 6 της χρόνια από τη δασκάλα και από ειδικό κι έκτοτε παίρνει ριταλίνη.
Ο Νικόλας, σήμερα μαθητής της πέμπτης Δημοτικού, διαγνώστηκε με δυσλεξία στην πρώτη και από τότε κάνει 3 συνεδρίες την εβδομάδα σε ιδιωτικό κέντρο έναντι 1.000 ευρώ τον μήνα!

Μόδα!

Ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Παιδοψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Παιδικής και Εφηβικής Ψυχιατρικής, μιλάει στην «Εφ.Συν.» για μόδα:
«Ξαφνικά έγινε της μόδας κι έχουμε τρομακτική αύξηση παγκοσμίως των μαθησιακών δυσκολιών. Εάν πιστέψουμε τα στοιχεία, τότε η χώρα μας κατέχει παγκόσμιο ρεκόρ με 30%.Το ποσοστό των δυσλεκτικών παιδιών στη χώρα μας αγγίζει το 27%, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία προ πενταετίας, αριθμός που σήμερα έχει αυξηθεί» σημειώνει, διαπιστώνοντας «παράλογο ποσοστό διαγνώσεων» που καταδεικνύει ότι «κάτι κάνουμε λάθος όλοι μας. Πριν ξεσπάσει αυτή η λαίλαπα το ποσοστό κυμαινόταν μεταξύ 2-4%, ενώ αντίστοιχα στην Ευρώπη μεταξύ 4-7%».
Το ίδιο παρατηρείται και στις διαγνώσεις αυτισμού και ΔΕΠΥ:
«Κάθε παιδί που αργεί να μιλήσει, που δεν επικοινωνεί κατά την εκτίμηση κάποιων με τον τρόπο που θα έπρεπε, το τοποθετούν στο περιβόητο φάσμα του αυτισμού και ξεκινούν οι ειδικές θεραπείες. Ξαφνικά έχουμε μία επιδημία αυτισμού. Και βέβαια, μην ξεχνάμε το άλλο μεγάλο κομμάτι, των διαγνώσεων υπερκινητικών παιδιών. Στην Ελλάδα, που δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα υπερκινητικότητας, ξαφνικά αποκτήσαμε παιδιά υπερκινητικά».
«Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και μας ωθούν να επαναθεωρήσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα», προσθέτει. «Οταν όμως από τη μία ο γονιός αγωνιά από την πρώτη στιγμή για τις άριστες επιδόσεις του παιδιού του και το παιδί αποκλίνει από αυτόν τον στόχο, αυτό αποσυντονίζει, με αποτέλεσμα την αναζήτηση μιας άμεσης λύσης. Οταν δεν λαμβάνουμε υπόψη μας ότι κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό χρόνο επώασης και ανάπτυξης, τότε δημιουργείται χώρος για να “βαφτίσουμε” με περισσή ευκολία το παιδί προβληματικό. Από την άλλη, υπάρχει ο χώρος των κέντρων μάθησης λόγου και εκπαίδευσης που επεκτείνεται με ρυθμούς γοργούς», σημειώνει ο Δ. Αναγνωστόπουλος.
«Αρκεί να αναφέρουμε ότι η χώρα μας μετράει 6-7 χιλιάδες λογοπεδικούς, ενώ πίσω από όλο αυτό υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα που θέλει να επιβιώσει».

«Ανύπαρκτες» οι δημόσιες παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες

Ο ψυχίατρος Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, από τους πρωτεργάτες της αποασυλοποίησης της Λέρου, εργάστηκε στο Δρομοκαΐτειο, στο Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου και στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, αναδεικνύοντας μεθόδους και προγράμματα ριζικής αποδόμησης και υπέρβασης των ιδρυματικών πρακτικών.
Μιλώντας στην «Εφ.Συν.» επιβεβαιώνει την υπερδιάγνωση των μαθησιακών δυσκολιών, του αυτισμού, της υπερκινητικότητας και διάσπασης προσοχής και μιλάει για τεχνητό, κατασκευασμένο ποσοστό.
«Αν οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας για ενηλίκους -πέραν του ποιοτικά άκρως προβληματικού χαρακτήρα τους- είναι ποσοτικά ανεπαρκείς και άκρως υποστελεχωμένες, η ποσοτική ανεπάρκεια και υποστελέχωση ισχύει στη νιοστή για τις παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες».
Πράγματι, το «Δημόσιο» αποτελείται από ελάχιστα Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα και ακόμα λιγότερες μονάδες νοσηλείας. Τα Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα είναι, και ήταν ανέκαθεν, τόσο υποστελεχωμένα, που, ανεξάρτητα από τις όποιες προθέσεις των λειτουργών που εργάζονται σε αυτά, ούτε τις αξιολογήσεις δεν προλαβαίνουν να κάνουν - γι’ αυτό και η καθυστέρηση στα ραντεβού ξεπερνάει το εξάμηνο!
Και το κυριότερο: τα Κέντρα αυτά δεν παρέχουν θεραπείες (πλην ελαχίστων, πολύ ειδικών περιπτώσεων - και όχι όλα).
Κάνουν μόνο διάγνωση/αξιολόγηση και «συνταγογραφούν» τις προτεινόμενες θεραπείες (λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, ψυχοθεραπεία, μαθησιακή στήριξη κ.λπ.), οι οποίες αναγκαστικά θα πρέπει να γίνουν σε ιδιωτικά κέντρα.

Ο ιδιωτικός τομέας

Αυτή η κατάσταση, που επιδεινώθηκε με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, έκανε συνεπώς το σύστημα των παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών να συγκροτηθεί με συστατικό του στοιχείο την ανάθεση της πλειονότητας των θεραπειών στον ιδιωτικό τομέα.
«Είναι η εσαεί απουσία του “Δημόσιου” από το εν λόγω πεδίο που οδήγησε στην άνθηση του ιδιωτικού, με όλες τις συνεπαγόμενες παρενέργειές του, την ίδια στιγμή που αυτή η συγκρότηση του συστήματος δημιούργησε και εδώ, όπως παντού, τους γνωστούς «παράλληλους» ή «υπόγειους» διαύλους μιας κακοήθους συνέργειας δημόσιου - ιδιωτικού τομέα και τροφοδότησης του δεύτερου από τον πρώτο», εξηγεί ο Θ. Μεγαλοοικονόμου.
Η διαδικασία είναι η εξής: Οι γονείς παίρνουν μία γνωμάτευση-βεβαίωση από έναν δημόσιο φορέα και με βάση αυτή λαμβάνουν ένα ποσό από τον ασφαλιστικό φορέα για να προχωρήσουν στη θεραπεία (λογοθεραπείες, εργοθεραπείες κ.λπ.) στα ιδιωτικά κέντρα. Τα χρήματα αυτά, βέβαια, δεν είναι ποτέ αρκετά για την ολοκλήρωση της θεραπείας, αλλά λιγότερα από τα μισά που απαιτούνται. Ετσι -όσοι έχουν- βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να κάνει το παιδί τους την ενδεδειγμένη θεραπεία. Για όσους δεν έχουν, ισχύει το γνωστό «όπου φτωχός κι η μοίρα του».

Φάρμακο, η εύκολη «λύση»

Οι δάσκαλοι, καθηγητές κ.λπ., εξουθενωμένοι οι ίδιοι εργασιακά και μισθολογικά, έρχονται συχνά σε μεγάλη δυσκολία να διαχειριστούν καταστάσεις που δημιουργούνται στην τάξη από κάποια «διαφορετικά» ή «προβληματικά», όπως αμέσως χαρακτηρίζονται, παιδιά.
Παιδιά που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν την επιθυμητή πρόοδο της τάξης, δυσκολεύονται στη μάθηση και λειτουργούν διαταρακτικά.
Παιδιά ανήσυχα, απρόσεχτα, που δεν «υπακούν», δεν ολοκληρώνουν τα καθήκοντά τους, δεν συμμορφώνονται, δεν έχουν θέληση, χάνουν τα πράγματά τους, είναι παρορμητικά, ακατάστατα, ενοχλητικά, μιλάνε πολύ, διακόπτουν τους άλλους, μπερδεύονται στα πόδια των άλλων.
Ολα αυτά είναι χαρακτηριστικά της σχολικής τάξης, αλλά είναι για όλους μας ανεκτά στον ανοιχτό χώρο, σε μια πλατεία ή στην παραλία.
«Ο κίνδυνος είναι να διοχετευθούν προς τα σύνδρομα και τις δυσκολίες ένα μέρος των προβλημάτων, των δυσκολιών και της μοναξιάς παιδιών, γονιών και δασκάλων, που δεν ακούγονται και δεν φροντίζονται “αλλού και αλλιώς”», λέει ο Θ. Μεγαλοοικονόμου και προσθέτει: «Ο ειδικός και το φάρμακο κινδυνεύουν να παρουσιάζονται ως η μόνη και εύκολη απάντηση σε όλα τα κακά, που δεν βρίσκουν πραγματική απάντηση στο κοινωνικό πεδίο».
Οι απαντήσεις που επικεντρώνονται στη φαρμακολογική ή τη θεραπευτική παρέμβαση συλλαμβάνουν και απαντούν στο πρόβλημα μονοδιάστατα και απλοποιητικά, αντιμετωπίζοντάς το ως ατομικό, ψυχολογικό/βιολογικό πρόβλημα.
Το σχολείο ως τέτοιο, η οργάνωσή του, η λειτουργία του, οι στόχοι του, το περιεχόμενο και η μεθοδολογία της διδασκαλίας, οι σχέσεις ανάμεσα σε διδάσκοντες και διδασκόμενους, το «κλίμα» και η «ατμόσφαιρα» μέσα στην τάξη, η καλλιέργεια της δημιουργικότητας, της συμμετοχής και της πρωτοβουλίας ενάντια στην παθητικότητα και τη μηχανική αποστήθιση - όλα αυτά μένουν απ’ έξω.

Τι σχολείο χρειαζόμαστε;

«Στην πραγματικότητα, όμως, το ερώτημα είναι τι σχολείο χρειαζόμαστε. Πώς έχει εξελιχθεί η κοινωνική ζωή έτσι ώστε να ανταποκρίνεται το σχολείο;» τονίζει μιλώντας στην «Εφ.Συν.» η εκπαιδευτικός Βαγγελιώ Δερμιτζάκη, δασκάλα δημοτικού τα τελευταία 20 χρόνια.
«Ολο και περισσότερα παιδιά δεν μπορούν να παρακολουθήσουν πάνω από 10 λεπτά την παράδοση. Η δυσκολία του σχολείου και η ποσότητα της ύλης έχει αυξηθεί, με αποτέλεσμα να κουράζονται περισσότερο τα παιδιά, τα οποία λόγω του ότι είναι παιδιά της οθόνης, έχουν μάθει σε έναν διαφορετικό ρυθμό και βαριούνται στην τάξη».
Οι υπερβολικές διαγνώσεις συμφωνεί ότι είναι ένα κοινωνικό και εκπαιδευτικό φαινόμενο, όχι ψυχολογικό.
«Διαπιστώνουμε μία τάση για διαγνώσεις. Παρατηρούμε ότι ο ιδιωτικός τομέας δίνει με μια ευκολία διαγνώσεις, σε αντίθεση με τον δημόσιο. Πληθώρα παιδιών έρχονται με τη μία ή την άλλη διάγνωση, πολλές από τις οποίες είναι λίγο θολές, όπως η διάγνωση για “διάχυτες μαθησιακές διαταραχές”».

Το «χάπι της υπακοής»

Μία από τις «εύκολες απαντήσεις» στη δυσκολία της ΔΕΠΥ, όπως σε πολλές άλλες ανθρώπινες αντιφάσεις, είναι το φάρμακο, εξηγεί ο Θ. Μεγαλοοικονόμου.
H ριταλίνη -μια αμφεταμίνη που η φαρμακολογική της επίδραση δεν είναι μόνο στα παιδιά με υπερκινητικότητα, αλλά απλώνεται σε μια γενικά ευνοϊκή δράση στη σχολική επίδοση- είχε αποσυρθεί παλαιότερα, λόγω των σοβαρών ανεπιθύμητων παρενεργειών της (εθιστικό κ.λπ.).
Τώρα έχει γίνει το σύμβολο του γρήγορου ναρκωτικού, επαρκούς, σιωπηλού, συμπτωματικού, που, ως διά μαγείας, κάνει πιο προσεκτικό και πιο ήσυχο όποιον είναι πολύ ανήσυχος.
Διαδεδομένο ως το «χάπι της υπακοής», η ριταλίνη είναι φάρμακο της Novartis, «που κυκλοφόρησε συνοδευόμενη από μία μεγάλη διαφημιστική καμπάνια παγκοσμίως».
«Για να διαγνωστεί ΔΕΠΥ πρέπει όχι μόνο τα συμπτώματα να είναι σοβαρού βαθμού, αλλά να εμφανίζονται σε περισσότερα περιβάλλοντα ζωής ταυτόχρονα και, πάνω απ’ όλα, να εμποδίζουν το παιδί να λειτουργήσει όπως θα έπρεπε στο σπίτι, στο σχολείο, με τους φίλους, μόνο του κ.λπ. Η διάγνωση, φυσικά, θα πρέπει να γίνεται ύστερα από σοβαρή κλινική εξέταση και όχι στη βάση ερωτηματολογίων, όπως συνήθως γίνεται, που συμπληρώνονται από γονείς και εκπαιδευτικούς», εξηγεί ο κ. Μεγαλοοικονόμου.

Οι ευθύνες της Πολιτείας

Τα Χριστούγεννα του 2017 ο ΕΟΠΥΥ επιχείρησε να αντιμετωπίσει την υπερδιάγνωση επιφανειακά και όχι στοχεύοντας στη ρίζα του προβλήματος, δηλαδή αναδιαρθρώνοντας το σύστημα δημόσιων υπηρεσιών.
Περιέκοψε τη σχετική δαπάνη και διαπραγματεύτηκε «συλλογικές συμβάσεις» με τα Κέντρα στη βάση της αδιαφιλονίκητης διαιώνισης της λειτουργίας του υπάρχοντος συστήματος.
Οι γονείς βγήκαν μπροστά και διαμαρτυρήθηκαν. Με πρωτοβουλία του υπουργού Υγείας, Ανδρέα Ξανθού, δημιουργήθηκε τότε επιστημονική επιτροπή -με τη συμμετοχή γιατρών διαφόρων ειδικοτήτων (παιδιάτρων, νευρολόγων, παιδοψυχιάτρων, φυσιάτρων), εκπροσώπων του ιδιωτικού τομέα (ψυχολόγων, λογοπεδικών, λογοθεραπευτών), αλλά και συλλόγων γονέων- με αντικείμενο την εξαγωγή πορίσματος βάσει του οποίου θα κινηθεί η πολιτεία.
Το πόρισμα της Επιτροπής, επικεφαλής της οποίας είναι ο Δ. Αναγνωστόπουλος, θέτει μεταξύ άλλων τις προδιαγραφές για την αδειοδότηση και λειτουργία των Κέντρων από το υπουργείο Υγείας, από το οποίο και θα ελέγχονται.
Προβλέπει ακόμα την ύπαρξη διεπιστημονικής ομάδας, η οποία θα συνεισφέρει στην κατάλληλη διάγνωση και αντιμετώπιση του περιστατικού υπό τη διεύθυνση γιατρού, ο οποίος έχει τη συνολική ευθύνη.
Η οριοθέτηση του ιδιωτικού τομέα μέχρι το ξαναχτίσιμο του σχολείου και της δημόσιας υγείας με προτεραιότητα στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας σε κάθε γειτονιά, για τα οποία έχει δεσμευτεί η σημερινή κυβέρνηση, είναι εξαιρετικής σημασίας.
Η επικέντρωση απλώς στις όποιες ρυθμίσεις για την ίδρυση και αδειοδότηση των ιδιωτικών κέντρων, την τιμολόγηση των παρεχόμενων θεραπειών κ.λπ., είναι πολιτικές πρακτικές που δεν κάνουν άλλο από το να ανακυκλώνουν και να επιδεινώνουν το πρόβλημα.
Μια ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος των όποιων θεραπειών στα παιδιά, θα ήταν συνυφασμένη με την επαρκή στελέχωση των υπαρχουσών δημόσιων παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών και, ταυτόχρονα, με την ίδρυση νέων, ως τη μόνη απάντηση στην πλήρη ιδιωτικοποίησή τους. Με λίγα λόγια, όπως το θέτει ο Θ. Μεγαλοοικονόμου, «χρειαζόμαστε δημόσιες, δωρεάν και υψηλού ποιοτικού επιπέδου υπηρεσίες».

«Είμαι δυσλεκτικός»: Η αγωνία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες (Video)

Είναι μεγάλη η αγωνία που βιώνει ένα παιδί με δυσλεξία, όταν αδυνατεί να παρακολουθήσει τα μαθήματα στην τάξη
Αυτό δείχνει ένα μικρό φιλμ, καθώς ακολουθεί τη δυσκολία ενός παιδιού να παρακολουθήσει και να εκφραστεί μέσα από το τρέχον σύστημα.

“Γονείς – ελικόπτερα”: Στο σχολείο με επιθετική διάθεση...

Ένα φαινόμενο που παίρνει διαστάσεις στην Εκπαίδευση είναι οι γονείς που έρχονται στο σχολείο με επιθετική ακόμα και πολεμική διάθεση. Δεν εμπιστεύονται και αμφισβητούν το σχολείο σε κάθε του πτυχή. Σχεδόν σε καθημερινή βάση έρχονται σε προστριβές με το σχολείο για άπειρα σημαντικά ή και απολύτως ασήμαντα θέματα. Είναι συνήθως γονείς ανώτερης μόρφωσης, υπερπροστατευτικοί, με απόλυτες απόψεις για την εκπαίδευση και την ανατροφή των παιδιών. Απαιτούν από το σχολείο να προσαρμοστεί στις δικές τους αντιλήψεις και επιθυμίες, τις οποίες θεωρούν αδιαπραγμάτευτες. 

Είναι οι γονείς που…

Κάποιους  απ` αυτούς τους γονείς θα τους συναντήσει κανείς, στα διαλείμματα, ανελλιπώς στα κάγκελα  του σχολείου για να φέρουν «κάτι» (στο υπέρβαρο συνήθως) παιδί τους, που όμως  «δεν τρώει τίποτε».

Όταν ψιχαλίζει έρχονται να δουν αν βγήκαν τα παιδιά στην αυλή στο διάλειμμα και αρρωστήσουν. 

Όταν τα παιδιά πηγαίνουν στο θέατρο κουβαλούν μαζί τους το κινητό (που γνωρίζουν ότι  απαγορεύεται). Θέλουν να ξέρουν πού βρίσκονται τα παιδιά, «μη συμβεί κάτι».

Στην τσάντα τους κουβαλούν προμήθειες που θα έφταναν να ταΐσουν τουλάχιστον δυο παιδιά για μια ολόκληρη μέρα. Και… για να μη ζηλεύουν κουβαλούν μαζί τους χρήματα (από πέντε μέχρι και δέκα ευρώ στις εποχές της κρίσης) «να πάρουν κάτι από το κυλικείο».

Ανησυχούν για τους βαθμούς. Για τους σημαιοφόρους. Για το ποια δασκάλα θα πάρει την τάξη του χρόνου. Για το αν θα τελειώσουν την ύλη (της δευτέρας δημοτικού)! Για τις πολλές ή λίγες εργασίες που τους βάζει η δασκάλα. Και οπωσδήποτε για το bullying. To παιδί τους είναι πάντοτε θύμα. Ποτέ θύτης. Αν όλοι λένε το αντίθετο, τότε απλά αυτό  έχει στοχοποιηθεί.

Η σύγχρονη οικογένεια

Τα παιδιά αυτών των γονιών, συνήθως, αντιμετωπίζουν προβλήματα προσαρμογής και συνύπαρξης στο σχολικό περιβάλλον. Έχουν δυσκολίες να σεβαστούν τους κανόνες του σχολείου και δημιουργούν διαρκώς προβλήματα με τους συμμαθητές τους, αλλά και τους εκπαιδευτικούς.

Ο άκρατος ατομικισμός, η πίστη στο «δικό μου παιδί που  αδικείται» γιατί είναι ξεχωριστό και δεν το καταλαβαίνει κανείς, η ανασφάλεια για το μέλλον, η  αμφισβήτηση κάθε δημόσιου και συλλογικού αγαθού (που είναι διεφθαρμένο, αντιπαραγωγικό και άδικο, όπως η θηριώδης προπαγάνδα διαλαλεί) είναι κάποιοι από τους παράγοντες.

Πολλοί ακόμη παράγοντες, όπως η ηλικία αυτών των γονιών (συνήθως είναι γονείς μεγαλύτερης ηλικίας) και ο αριθμός παιδιών στην οικογένεια παίζουν ρόλο. Επίσης είναι εντυπωσιακό ότι μεγαλύτερα προβλήματα δημιουργούνται στα σχολεία σε οικονομικά πιο εύρωστες απ` ότι σε πιο φτωχές και υποβαθμισμένες συνοικίες, όπου τα και τα πραγματικά  προβλήματα είναι και πιο έντονα.

Το φαινόμενο αυτό έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις μετά την ψήφιση του νόμου που έθετε σε αργία τους εκπαιδευτικούς ακόμα και με την κατάθεση μήνυσης εναντίον τους. Δεκάδες ήταν οι περιπτώσεις εκπαιδευτικών, σε ολόκληρη τη χώρα, που βίωσαν έναν πραγματικό εφιάλτη, συχνά με αστήρικτες και αστείες κατηγορίες.

Τοξικό κλίμα στα σχολεία

 

Αυτή όμως η κατάσταση δεν ταλαιπώρησε μόνο κάποιους δασκάλους. Δημιούργησε ένα τοξικό κλίμα στα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί ένιωθαν -και ακόμα νιώθουν- ότι είναι ευάλωτοι και απροστάτευτοι μπροστά σε παράλογες απαιτήσεις και επιθετικές συμπεριφορές μερίδας γονέων.

Από την πλευρά της διοίκησης, ακόμα και κραυγαλέα παράλογες καταγγελίες, ακολουθούσαν την τυπική διαδικασία της διερεύνησης, «δικαιώνοντας», έστω και πρόσκαιρα, αυτού του τύπου τη συμπεριφορά.

Αυτή η αντιμετώπιση ενθάρρυνε ακόμα περισσότερο  τη γιγάντωση του φαινομένου. Τελευταίο κρούσμα η καταγγελία σε σχολείο της Κρήτης, που οδήγησε 24 από τους 25 εκπαιδευτικούς του σχολείου να ζητήσουν απόσπαση από το σχολείο. 

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το σύνολο των εκπαιδευτικών οποιουδήποτε σχολείου, από μια κακώς εννοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη, θα κάλυπταν συναδέλφους με απαράδεκτη συμπεριφορά. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα, ίσως το σοβαρότερο, που δυσχεραίνουν την εκπαιδευτική διαδικασία είναι η, χωρίς σοβαρή αιτία, απαξιωτική και επιθετική συμπεριφορά μερίδας γονέων.

  

Η  εκπαιδευτική διαδικασία καθίσταται προβληματική

Κανείς βέβαια δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το σχολείο είναι ένας χώρος απαλλαγμένος από προβλήματα, όπου όλα λειτουργούν ιδανικά  ή ότι και οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ευθύνες, κι αυτοί εξάλλου μέρος αυτής της κοινωνίας είναι, αλλά αυτή η κατάσταση ελάχιστα είχε να κάνει με πραγματικά προβλήματα.

 Όπως θα διαβάσετε στη συνέντευξη που μεταφράζουμε το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό (παρότι στην Ελλάδα της γενικευμένης κρίσης εξελίσσεται διαρκώς και παίρνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά), τα ίδια πάνω κάτω φαινόμενα με παρεμφερείς ή και πανομοιότυπες  αιτίες εμφανίζονται και σε άλλες χώρες.

Με μια ουσιώδη διαφορά. Στις  άλλες ευρωπαϊκές  χώρες αναγνωρίζεται ως παθολογικό κοινωνικό φαινόμενο. Στην Ελλάδα αυτή η συμπεριφορά υπερπροστατευτικών γονέων επαινείται ως υπεύθυνη στάση απέναντι στην ανευθυνότητα δημοσίων λειτουργών.

Ο κραυγαλέος λαϊκισμός  των Μ.Μ.Ε. και τα συμφέροντα απαξίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης  κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Η  συνέντευξη που δημοσιεύουμε πιο κάτω είναι από τη γερμανική εφημερίδα “Lausitzer  Rundschau”.

Αφορμή για τη συνέντευξη ήταν η κυκλοφορία του βιβλίου του εκπαιδευτικού Γιόζεφ Κράους με τίτλο «Γονείς- ελικόπτερα», στο οποίο αναλύει το φαινόμενο των υπερπροστατευτικών γονέων και τις επιπτώσεις από τη συμπεριφορά τους στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και στην ανάπτυξη των ίδιων των παιδιών τους. Το βιβλίο αυτό έγινε μπεστ σέλερ στη Γερμανία (το βιβλίο βρίσκεται σε διαδικασία έκδοσης και στα κινέζικα) και ο Γιόζεφ Κράους καλείται συχνά από διάφορους φορείς και δίνει διαλέξεις στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες γερμανόφωνες χώρες,  αναλύοντας το φαινόμενο.

                 Εισαγωγικό κείμενο και μετάφραση του Δημήτρη Τσουκάλη 

 

                                                                        Πηγή: ikoufopoulos.blogspot.com

Ξεφυλλίζοντας το εγγύτερο μέλλον

Παρακολούθησαμε την ετήσια διάσκεψη του Singularity University στο Σαν Φρανσίσκο, είδαμε μερικές φωτογραφίες από τον κόσμο του μέλλοντος, όμως οι απορίες είναι περισσότερες από τις απαντήσεις. Ένας νέος κόσμος έρχεται και μας τον φέρνουν εξελιγμένες μηχανές που μαθαίνουν να μας αντιγράφουν πιο γρήγορα από όσο φαντάζεστε.

Η Καλιφόρνια έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αστέγων στις ΗΠΑ. Ο βασικότερος λόγος είναι η υψηλή ζήτηση για ακίνητα που ανεβάζει τα ενοίκια και πετάει στον δρόμο όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Έξω από το Hilton του Σαν Φρανσίσκο συχνάζουν αρκετοί από αυτούς. Πολλοί είναι τοξικοεξαρτημένοι, κάποιοι πάσχουν από ψυχική νόσο και άλλοι από το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί, την απελπισία. Πριν δέκα μέρες χάζευα τους ογκώδεις σεκιουριτάδες του ξενοδοχείου να τους απομακρύνουν, προκειμένου να είναι άνετη η διέλευση των υποψηφίων για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Στη διάρκεια της κομματικής εκδήλωσης ειπώθηκαν αρκετά για τη «σωτηρία» της Αμερικής, κυρίως από τα χέρια του Τραμπ. Κανένας δεν είπε κάτι για τη σωτηρία των ανθρώπων που μάζευαν γόπες έξω από το ξενοδοχείο. Όμως τρεις ημέρες νωρίτερα, από το ίδιο βήμα που χρησιμοποίησε ο Μπέρνι Σάντερς για να ενισχύσει την υποψηφιότητά του, άκουσα κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, που θα μπορούσε να ενδιαφέρει και τους άστεγους του Σαν Φρανσίσκο. Πώς θα ήταν, αλήθεια, η ζωή σε μία χώρα, η οποία θα ανέθετε τη διακυβέρνηση της σε ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης; Μιλάμε για ένα πολύπλοκο σύστημα «νευρώνων» που συλλέγει τεράστιο όγκο δεδομένων και βελτιστοποιεί τη διαχείριση των πόρων. Ένα σύστημα που όχι μόνο γνωρίζει πόσοι είναι οι άστεγοι, αλλά μπορεί να εξοικονομήσει άμεσα τα κονδύλια για την υποστήριξή τους.

 

 Όμως ποια χώρα θα παρέδιδε τη διακυβέρνησή της στα ρομπότ; Ενδεχομένως μία ευτυχισμένη χώρα. Πριν από δύο εβδομάδες πραγματοποιήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο η ετήσια διάσκεψη, το summit για να συνεννοούμαστε, του Singularity University. To SU είναι ένα think tank που δημιουργήθηκε, στους κόλπους της NASA, από τον Ελληνοαμερικανό Πίτερ Διαμάντη και ουσιαστικά έχει ως σκοπό να μεταδώσει γνώση, να ανιχνεύσει τάσεις και να δικτυώσει ανθρώπους από τον χώρο των επιστημών, των επιχειρήσεων και της τεχνολογίας. Η πρώτη του εκδήλωση στην Ελλάδα έγινε πέρσι και τον Νοέμβριο αναμένεται και η δεύτερη, από την εξαιρετική ελληνική ομάδα του SU που εργάζεται υπό την καθοδήγηση της Νίκης Συροπούλου. Στο Σαν Φρανσίσκο, λοιπόν, μαζεύτηκαν περίπου 3.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι από την Silicon Valley, που πλήρωσαν ένα πολύ ακριβό εισιτήριο, προσπαθώντας να βρεθούν λίγο ή και αρκετά πιο μπροστά από την εποχή τους. Και για να μη σας κουράζω με ονόματα και πολύπλοκες συνθέσεις, να μερικά από τα βασικά σημεία που με εντυπωσίασαν. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να βλέπουν τα πράγματα από την απαισιόδοξη γωνία τους. Οι αριθμοί, όμως, τα δείχνουν αλλιώς. Ποτέ στο παρελθόν ο κόσμος δεν ήταν καλύτερος από σήμερα. Οι θάνατοι από την πείνα είναι λιγότεροι από τους θανάτους που προκαλεί η κακή διατροφή. Τα θύματα των πολέμων και των φυσικών καταστροφών έχουν μειωθεί θεαματικά. Σχεδόν το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού τείνει να καταγραφεί στη μεσαία τάξη. Από την άλλη, αυξάνεται η ακραία φτώχεια και η συγκέντρωση υπερβολικά μεγάλου πλούτου σε λίγους ανθρώπους. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ο κόσμος και, αυτονόητα, η δουλειά του μέλλοντος. Το 2021 ο παγκόσμιος κύκλος εργασιών που σχετίζεται με την τεχνητή νοημοσύνη θα προσεγγίσει τα 2,9 τρισ. δολάρια.

Στην ανατολή του 19ου αιώνα το 80% των ανθρώπων είχε ως βασική απασχόληση τον αγροτικό τομέα. Στην αρχή του 20ου αιώνα, το 25% του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ ασχολείτο άμεσα ή έμμεσα με τα άλογα. Η εκβιομηχάνιση και ο εξηλεκτρισμός άλλαξαν το τοπίο, εξάλειψαν επαγγέλματα, αλλά δημιούργησαν καινούργια. Κάτι αντίστοιχο προβλέπεται να γίνει και με την τεχνητή νοημοσύνη. Θεωρητικά, στον δυτικό κόσμο, το 47% των επαγγελμάτων αντιμετωπίζει είτε τον κίνδυνο του αφανισμού, είτε την πρόκληση της μετάβασης σε νέο περιβάλλον. Μέχρι το 2040 (το αργότερο) θα είναι διαθέσιμη η διασύνδεση του ανθρώπινου εγκεφάλου με το υπολογιστικό νέφος, με την εμφύτευση, στον εγκεφαλικό φλοιό, νανο-ρομπότ που θα μεγιστοποιούν τις εγκεφαλικές δεξιότητες με την προσθήκη επιπλέον γνώσεων. Η διασύνδεση ανθρώπου και μηχανών θα καταστήσει αστείο το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα με τη διαχείριση των δεδομένων. Τότε θα είναι γνωστές ακόμα και λεπτομέρειες από το ψηφιδωτό της συμπεριφοράς μας. Ήδη σήμερα εκτελούνται στρατηγικές μάρκετινγκ που έχουν προηγουμένως δοκιμαστεί στο εργαστήριο με την παρακολούθηση εγκεφαλικών αντιδράσεων πάνω σε συγκεκριμένα ερεθίσματα.

Μετά το 2030, με την εισαγωγή νέων τεχνολογιών στην Ιατρική, θα αρχίσουμε να συζητάμε αν τα 100 (χρόνια) είναι τα νέα 60. Η βιοτεχνολογία είναι, αυτή τη στιγμή, ο δεύτερος πιο «ενδιαφέρων», επιχειρηματικά, κλάδος μετά την τεχνητή νοημοσύνη. Ουσιαστικά το γήρας θα αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως ασθένεια και όχι ως μία φυσιολογική εξέλιξη. Σήμερα υπάρχουν διαθέσιμα τεχνολογικά εργαλεία που επιτρέπουν τη διάγνωση ασθενειών οι οποίες θα εκδηλωθούν στο μέλλον. Απολύτως υγιείς, με τα σημερινά δεδομένα, άνθρωποι, εξετάζονται και εντοπίζονται ασθένειες κυριολεκτικά στο σημείο μηδέν. Στα εργαστήρια δοκιμάζονται φάρμακα που έχουν αυξήσει κατά 30% τη ζωή των πειραματόζωων. Το 2025 περίπου 8 δισ. άνθρωποι θα είναι συνδεδεμένοι στο Δίκτυο. Το 2030 σχεδόν κάθε μηχανή που θα βγαίνει στην αγορά, από ψυγείο ως αυτοκίνητο, θα έχει σύνδεση Δικτύου -μιλάμε για 500 δισεκατομμύρια συσκευές. Το εκπαιδευτικό σύστημα θα αλλάξει, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη. Φανταστείτε ένα ρομπότ που βρίσκεται δίπλα στον κορυφαίο αστροφυσικό του κόσμου. Στην απεριόριστη μνήμη του βρίσκονται φορτωμένα όλα τα βιβλία που διάβασε ο αστροφυσικός, βίντεο από τα σεμινάρια που παρακολούθησε, τα κείμενα από διαλέξεις που άκουσε. Το ρομπότ, εκτός από μνήμη, έχει και «αυτιά». Ακούει και μαθαίνει από τον αστροφυσικό. Και μετά διδάσκει, αντιλαμβανόμενο το επίπεδο και τις ερωτήσεις των μαθητών. Ο Πίτερ Διαμάντης, εμπνευστής του Singularity University και μία κομβική μορφή στη συζήτηση για το μέλλον Η βιομηχανία των οχημάτων στρέφεται αποκλειστικά στην αυτόνομη οδήγηση. Μη επανδρωμένα drones αναμένεται να εμφανιστούν στις μεγάλες πόλεις, προσφέροντας υπηρεσίες ταξί. (Προσωπικά είχα την εμπειρία του συνοδηγού σε ένα Tesla όπου μάλλον… τρομάζεις αν έχεις μάθει ότι ο οδηγός κατευθύνει το αυτοκίνητο και όχι το αυτοκίνητο που, απλώς, μεταφέρει τον οδηγό ενώ εκείνος διαβάζει email…) Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα θα κλυδωνιστεί, αν δεν καταρρεύσει, από την διάδοση και την κυριαρχία των κρυπτονομισμάτων. Είμαστε κοντά στο τέλος της εποχής που οι κυβερνήσεις έχουν τον έλεγχο του χρήματος. Το 62% των κατοίκων της Υποσαχάριας Αφρικής δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό, όπως και ένα μεγάλο κομμάτι των κατοίκων της Ινδίας. Όλοι αυτοί έχουν κινητό και ήδη στρέφονται προς τα κρυπτονομίσματα. Η κυβέρνηση της Ινδίας έχει τρομάξει τόσο πολύ, ώστε τιμωρεί με φυλάκιση δέκα ετών τις συναλλαγές σε κρυπτονομίσματα. Και ακόμα δεν εμφανίστηκε το Libra του Facebook…

Οι ταξικές διαφορές του μέλλοντος θα αποτυπώνονται και στον αλγόριθμο που θα έχει ο καθένας στη διάθεση του για να τον εξυπηρετεί. Οι πιο εύποροι θα μπορούν να μισθώνουν πιο εξελιγμένους αλγορίθμους. Από εδώ και κάτω μπορεί ο καθένας να απλώσει το δικό του σενάριο για τον κόσμο του μέλλοντος, για τις ευκαιρίες, αλλά και για τις απειλές που κρύβονται στα σκοτάδια του. Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς θα λειτουργεί αυτός ο κόσμος γιατί δεν τον έχουμε ζήσει. Και έτσι, ενώ τη μία στιγμή μπορεί να σκεφτόμαστε ότι θα είναι ένας καλύτερος κόσμος, την άλλη ίσως βλέπουμε, πίσω από τον ζοφερό ορίζοντα, τη χειραγώγηση της ανθρωπότητας από εκείνους που θα ελέγχουν τους αλγορίθμους της τεχνητής νοημοσύνης. Ασφαλώς είναι πιθανό να συμβούν και τα δύο. Οι μηχανές να αντιγράψουν τους ανθρώπους και οι άνθρωποι τις μηχανές. Πώς θα τους ξεχωρίζουν τότε; Aπό τη θνητότητα. Οι άνθρωποι θα κρατήσουν, ποιος ξέρει για πόσο, την αχίλλειο πτέρνα του θανάτου. 

                                                                                         Πηγή: Κώστας Γιαννακίδης / protagon.gr