Γιάννης Μαρκόπουλος (1939-2023): Μια ζωή-μουσική...Η σπουδαία διαδρομή του...

 

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες, που με τις πρωτοποριακές συνθέσεις του άνοιξε μουσικούς δρόμους σε προηγούμενες δεκαετίες πέθανε, προχθές Σάββατο, σε ηλικία 84 ετών.

Η ζωή και το έργο του Γιάννη Μαρκόπουλου

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1939 στην Κρήτη, όπου πήρε τα πρώτα μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί, καθώς και τις πρώτες επιρροές από τους τοπικούς ρυθμούς με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα, την κλασική μουσική, αλλά και τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου, ιδιαίτερα της Αιγύπτου. Το 1956 συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή βιολιού Ιωσήφ Μπουστίντουϊ (Joseph Bustidui). Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές, που όμως δεν ολοκληρώνει, ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και τον χορό.

Το 1963 βραβεύεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη μουσική του στην ταινία «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα έργα του «Θησέας» (χορόδραμα), «Χιροσίμα» (σουίτα μπαλέτου) και τα «Τρία σκίτσα για χορό». Το 1967, με την επιβολή της δικτατορίας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος μεταβαίνει στο Λονδίνο, όπου εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις κοντά στην Αγγλίδα συνθέτρια Ελίζαμπεθ Λάτιενς (Elisabeth Lutyens). Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα «Ήλιος ο πρώτος» σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη και τη μουσική για τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη για το θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή «Ιδού ο Νυμφίος», έργο που κράτησε ανέκδοτο, εκτός του περίφημου «Ζαβαρακατρανέμια», ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του. Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει επίσης τους «Χρησμούς» για συμφωνική ορχήστρα και τους πρώτους «Πυρρίχιους χορούς Α’, Β’, Γ’» (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας σε σκηνοθεσία David Jones. Στην Αθήνα επιστρέφει το 1969, με σκοπό να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Με την είσοδο της δεκαετίας του 1970, ο Γιάννης Μαρκόπουλος πραγματοποιεί καθοριστική στροφή στην πορεία του. Υλοποιεί το μουσικό του όραμα, καταθέτοντας έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα. Πρόκειται για έργα που ως ενότητα έχουν επηρεαστεί, στις θεμελιακές αρχές τους, από τις αισθητικές και φιλοσοφικές απόψεις του συνθέτη, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό. Με τις συνθέσεις του καθιερώνει την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του.

Παράλληλα προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.

 

Την ίδια περίοδο, τραγούδια του, όπως οι «Οχτροί», τα «Λόγια και τα χρόνια», τα «Χίλια μύρια κύματα», η «Λένγκω» (Ελλάδα), ο «Γίγαντας», το «Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι», το «Καφενείον η Ελλάς», τα «Παραπονεμένα λόγια», το «Μιλώ για τα παιδιά μου» και πολλά άλλα γίνονται σύμβολα και μύθοι. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μουσικά του έργα «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους», «Ήλιος ο Πρώτος», «Χρονικό», «Ιθαγένεια», «Οροπέδιο», «Θητεία και Μετανάστες» - σε ποίηση και στίχους Σολωμού, Σεφέρη, Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχ. Κατσαρού, Ελευθερίου, Σκούρτη, Θεοδωρίδη και δικούς του. Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του ΒΒC «Who pays the Ferryman?» και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό.

Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο, όπως στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο, καθώς και σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.

Το 1980 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. Για μια περίοδο ο συνθέτης αποζητά μια πιο ιδιωτική ζωή με την οικογένειά του, ενώ ξεκινά η προετοιμασία του για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στη μουσική του: Στον κορμό των νέων συνθέσεών του εμφανίζονται μελωδικά ξεσπάσματα στηριγμένα στην εκτεταμένη πολυτονικότητα της αρμονικής του δομής -καρποί της φαντασίας του- που ενισχύονται από το πάθος μιας ανεξάντλητης ζωτικότητας.

Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, τη «Λειτουργία του Ορφέα» -για φωνή, χορωδία και ορχήστρα- που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση. Ακολουθούν η «Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη», μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα «Ερωτόκριτος και Αρετή», τα «Σχήματα σε κίνηση», κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα «Ευήλια τοπία, φαντασία για σόλο φλάουτο», ο «Νόμος της Θαλπωρής», ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, «16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001», «Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα» (2007).

Ας ταξιδέψει στο ουράνιο φως της μουσικής του. Στο φως που μας ταξίδεψε όλους μας...

Νέα Πρωταθλήτρια Ευρώπης 2023 η Manchester City!

 

 

Στον προχθεσινό τελικό η Ίντερ αντιστάθηκε γενναία, όμως ένα γκολ του Ρόδρι χάρισε στην Μάντσεστερ Σίτι ένα ιστορικό τρεμπλ (1-0). Ίσως ήταν το μοναδικό παιχνίδι σε όλη την σεζόν που  η Σίτι έδειξε γήινη. Θνητή. Με αδυναμίες. Το πρώτο παιχνίδι που οι παίκτες της βραχυκύκλωσαν τόσο πολύ, έκαναν τόσα φτηνά και εύκολα λάθη. Η Ίντερ τρύπησε το ταβάνι της, έπαιξε όσο καλύτερα μπορούσε. Αφόπλισε σχεδόν όλα τα (υπέρ)όπλα των Άγγλων, δίδαξε αμυντική συνέπεια και τακτική προσήλωση. Είχε και τις πιο κλασικές ευκαιρίες στην βραδιά. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να κάνει το τέλειο παιχνίδι.

Ο Πεπ Γκουαρντιόλα έχει παραδεχθεί ότι ένα από τα μεγάλα λάθη της προπονητική του καριέρας ήταν πως δεν χρησιμοποίησε λεπτό τον Ρόδρι στον χαμένο τελικό Champions League του 2021 απέναντι στην Τσέλσι. Αυτή τη φορά δεν έκανε τέτοιο λάθος. Ο Ισπανός μέσος με ένα υπέροχο πλασαριστό σουτ στο 68ο λεπτό έσπασε το ιταλικό μπλοκ και έγινε ο άνθρωπος που χάρισε στην Μάντσεστερ Σίτι το πρώτο της Champions League, αλλά και ένα ιστορικό τρεμπλ με πρωτάθλημα, κύπελλο και ευρωπαϊκό!

Πριν από την σέντρα του τελικού υπήρχε ένα και μόνο ερώτημα. Πόσο ανταγωνιστική θα είναι η Ίντερ; Θα καταφέρει να κοιτάξει στα μάτια το απόλυτο φαβορί; 

Η απάντηση δόθηκε με μία φράση που ξέρουν καλά στο νησί: «Βeen there. Done that». Οι Ιταλοί έδειχναν στο γήπεδο πως είχαν ξαναβρεθεί σε τέτοια φάση, ήξεραν πως να διαχειριστούν το βάρος και τις ειδικές συνθήκες ενός τελικού, απέναντι σε έναν αντίπαλο που έδειχνε έξω από τα νερά του.

Ο Ιντσάγκι επέλεξε μία θαρραλέα αντιμετώπιση για να βραχυκυκλώσει την γαλάζια μηχανή. Πρέσινγκ ψηλά με πολλούς παίκτες, δύναμη σε κάθε προσωπική μονομαχία, ένταση στα μαρκαρίσματα και προσπάθεια για κλεψίματα σε κάθε μέρος του γηπέδου.

Η μοναδική φορά που οι αμυντικοί της Ίντερ αμύνθηκαν με… πισωπεταλιές παραλίγο να το πληρώσουν. Ο Μπερνάρντο Σίλβα έβαλε όλη την αντίπαλη άμυνα μέσα στην περιοχή, όμως το περίτεχνο αριστερό του πλασέ έφυγε ελάχιστα άουτ.

Την νευρικότητα την διέκρινες σε κάθε κίνηση των Άγγλων. Στα ανοιχτά κοντρόλ. Στα εύκολα λάθη. Στην έλλειψη ρίσκων στις πάσες. Στην έντονη ανησυχία του μονίμως όρθιου Πεπ. 

Για παράδειγμα, ένα απρόσεχτο κοντρόλ του αφηρημένου Στόουνς, μετά από πάσα του Έντερσον, έδωσε πιάτο την ανοιχτή εστία στον Μπαρέλα, όμως εκείνος από 40 μέτρα σημάδεψε πολύ άστοχα (26’).

Εφιάλτης που ζωντάνεψε ξανά…

Η Ίντερ είχε πάρει όλη την ενέργεια του ματς, είχε πάει το ματς εκεί που ήθελε. Με μεγάλη πυκνότητα πίσω, είχε κλείσει όλες τις γραμμές πάσας προς τον Χάαλαντ, που έπρεπε να περάσουν 27 λεπτά για να κάνει αισθητή την παρουσία του.

Ο Νορβηγός εφόρμησε σαν… τανκ μετά από κάθετη του Ρόδρι και εκτέλεσε διαγώνια με το αριστερό (27’), όμως ο Ονάνα με το τεράστιο κορμί του έκρυψε την εστία.

Και κάπου εκεί τα φαντάσματα από τον χαμένο τελικό του 2021 ξύπνησαν ξανά στους πολίτες. Όπως και στον τελικό με την Τσέλσι, έτσι και τώρα ο Κέβιν Ντε Μπρόινε λαβώθηκε και έγινε αναγκαστική αλλαγή (36’), σε μία εξέλιξη που βραχυκύκλωσε ακόμα περισσότερο τους Άγγλους. Μέχρι να βγει το ημίχρονο, το μόνο που συνέβη ήταν ένα άστοχο μακρινό σουτ του Ακάνζι (45’) δείγμα της δυσκολίας να δημιουργηθούν ορθολογικές φάσεις. Το ημίχρονο έληξε 0-0, όμως στην πραγματικότητα είχε νικητή: την Ίντερ.

Οι Ιταλοί είχαν βγάλει αβρόχοις ποσί το πρώτο μέρος, φύτρωσαν τον σπόρο της αμφιβολίας στο αγγλικό μυαλό και είχαν πάει τον τελικό, εκεί όπου υπερείχαν: στην αναχαίτιση.

«Ξύλο» και... από μηχανής Θεός!

Αν το ματς είχε στραβώσει μία φορά στο πρώτο μέρος για την Μάντσεστερ Σίτι, στην επανάληψη στράβωσε… πέντε. Κι αυτό γιατί άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες γερές κλωτσιές, ο τελικός πήγε στα σκληρά μαρκαρίσματα, τις αψιμαχίες, τα νεύρα. Κι αυτό πάντα ευνοεί την ομάδα με την λιγότερη ατομική ποιότητα.

Οι Άγγλοι άρχισαν να χάνουν ακόμα περισσότερο το μυαλό τους και λίγο έλειψε να προσφέρουν το γκολ στο πιάτο. Από ένα εύκολο γύρισμα του Μπερνάρντο Σίλβα προς τα πίσω, ο Ακάνζι με τον Έντερσον λησμόνησαν να κινηθούν προς την μπάλα, με αποτέλεσμα ο Λαουτάρο να βγάλει καθαρό τετ-α-τετ. 

Ωστόσο, ο Αργεντινός προτίμησε να εκτελέσει από δύσκολη γωνία και όχι να «σπάσει» στον Λουκάκου, με τον Έντερσον να γλιτώνει το γκολ (57’) στην πιο καθαρή ευκαιρία του τελικού, σε μία φάση που ο Γκουαρντιόλα είχε γονατίσει στο χορτάρι, περιμένοντας να επέλθει το μοιραίο!

Λυτρωτής Ρόδρι…

Είχαν περάσει 68 λεπτά αμυντικής τελειότητας για την Ίντερ, δίχως η Μάντσεστερ Σίτι να χτίσει ούτε μία επίθεση από αυτές που ξέρει. Θα ήταν παρά φύσει να τελειώσει το ματς μία τέτοια. Οι παίκτες του Γκουαρντιόλα έχτισαν με υπομονή μία φάση που έβγαλε τον Μπερνάρντο Σίλβα βαθιά σε θέση έξω δεξιά, εκείνος έκοψε στο σημείο του πέναλτι και ο αμαρκάριστος Ρόδρι με τέλειο πλασέ από το ύψος της περιοχής άφησε όρθιο τον Ονάνα για το 1-0 (68’).

Θα περίμενε κανείς το γκολ να απελευθερώσει πνευματικά τους Άγγλους, όμως για πολλοστή φορά λίγο έλειψε να σκοράρουν αυτοί για λογαριασμό των Ιταλών. Ο πιο κοντός παίκτης του γηπέδου (Ντιμάρκο) βρέθηκε σε ρόλο σέντερ-φορ, έπιασε αμαρκάριστος στην ψηλοκρεμαστή κεφαλιά, όμως για καλή τύχη των Άγγλων, η μπάλα πήγε στο οριζόντιο δοκάρι (71’). 

Με την Ίντερ να παίρνει όλο και περισσότερα ρίσκα, ο Φόντεν με ένα σλάλομ είχε την ευκαιρία να τελειώσει τον τελικό, όμως ο Ονάνα με σπουδαία επέμβαση κράτησε το 1-0 (77’).

Και κάπου εκεί, αρχίζει το μαρτύριο της σταγόνας. Η Ίντερ έβαλε τους πολίτες μέσα στα καρέ τους, όμως το γκολ της ισοφάρισης δεν ήρθε ποτέ. Ο αμαρκάριστος Λουκάκου από το ύψος της μικρής περιοχής κατάφερε να σημάδεψε τον Έντερσον σε απίθανη ευκαιρία (89’), μέχρι να έρθει το τελευταίο σφύριγμα ο Λουκάκου και ο Μπαρέλα είχαν δύο ακόμα ευκαιρίες για να στείλουν τον τελικό στην παράταση.

Για να έρθει αυτό το πρώτο ευρωπαϊκό που η Σίτι κυνηγούσε τόσα χρόνια, έπρεπε να υποφέρει, όσο ποτέ άλλοτε φέτος. Το πήρε όμως και η ιστορία έγραψε και δεν αλλάζει.

ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΣΙΤΙ (3-2-4-1): Έντερσον - Ακάνζι, Ρουμπέν Ντίας, Ακέ - Στόουνς (82’ Γουόκερ), Ρόδρι - Μπερνάρντο Σίλβα, Ντε Μπρόινε (36’ Φόντεν), Γκιντογάν, Γκρίλις - Χάαλαντ.

ΙΝΤΕΡ (3-5-2): Ονάνα - Ντάρμιαν (84’ Ντ’ Αμπρόσιο), Ατσέρμπι, Μπαστόνι (76’ Γκόσενς) - Ντάμφρις (76’ Μπελανόβα), Μπρόζοβιτς, Τσαλχάνογλου (84’ Μχιταριάν), Μπαρέλα, Ντιμάρκο - Τζέκο, Λαουτάρο Μαρτίνες.

Πηγή: sdna.gr

Να τα κυριότερα στιγμιότυπα του μεγάλου προχθεσινού τελικού...

68ος Τελικός Champions League Manchester City - Inter (Κωνσταντινούπολη 2023)

 

Όλα τα βλέμματα του ποδοσφαιρικού πλανήτη είναι απόψε στραμμένα στον τελικό του Champions League, που σηματοδοτεί το φινάλε της σεζόν, με τις Μάντσεστερ Σίτι και Ίντερ να συγκρούονται στο «Ατατούρκ» της Κωνσταντινούπολης με στόχο την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.

Οι «πολίτες» θα ψάξουν το πρώτο Champions League της ιστορίας τους, που θα τους κάνει τη δεύτερη αγγλική ομάδα που θα κάνει το τρεμπλ, μετά την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1999, και όγδοη στην Ευρώπη που πετυχαίνει κάτι τέτοιο μετά τις Σέλτικ, Άγιαξ, Αϊντχόφεν, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπαρτσελόνα, Ίντερ και Μπάγερν Μονάχου (σ.σ. η τελευταία είναι η μοναδική που το έχει κάνει δύο φορές).

Από την πλευρά τους, οι «νερατζούρι» θα κυνηγήσουν το τέταρτο τρόπαιο στη διοργάνωση και παρότι είναι το αουτσάιντερ θα προσπαθήσουν να πετύχουν ότι έκανε η Λίβερπουλ στη συμπολίτισσα Μίλαν πριν από 17 χρόνια στο ίδιο γήπεδο.

Βάσει του συνολικού μπάτζετ της UEFA, διαμοιράζονται πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ σε όλες τις συμμετέχουσες ομάδες και πάνω από 100 εκατομμύρια εξ αυτών αναμένεται να καταλήξουν στα ταμεία της νικήτριας.

Συγκεκριμένα, η Μάντσεστερ Σίτι στο ενδεχόμενο που σηκώσει την κούπα, θα έχει κερδίσει 81,4 εκατομμύρια ευρώ από όλα τα έπαθλα ανά φάση. Αν δεν τα καταφέρει, η τιμή θα πέσει στα 76,9 εκατομμύρια ευρώ. Ανεξαρτήτως έκβασης πάντως, έχει εγγυημένα ακόμα 28,4 εκατ. ευρώ από τα χρήματα που μοιράζονται αναλογικά στις 32 ομάδες των ομίλων, συνεπώς τα έσοδά της θα κυμανθούν από 105 ως 110 εκατομμύρια. Κι αυτό αφορά μόνο το 85% των απολαβών της, αφού θα προστεθούν αρκετά ακόμα εκατομμύρια από την «πίτα» των τηλεοπτικών δικαιωμάτων.

Από την άλλη, η Ίντερ ετοιμάζεται να εισπράξει εξίσου υψηλό «μπουναμά» για τη φετινή της υπερβατική πορεία μέχρι τον τελικό. Στην περίπτωση που χάσει το τρόπαιο θα αρκεστεί στα 73,1 εκατομμύρια ευρώ από όλα τα έπαθλα ανά φάση. Αν πάλι στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης, το ποσό θα αυξηθεί στα 77,6 εκατ. ευρώ, ποσό ελαφρώς χαμηλότερο από το αντίστοιχο της Σίτι επειδή σημείωσε μία νίκη λιγότερη στον όμιλο (κάθε νίκη χαρίζει 2,8 εκατ. ευρώ).

Στα δύο αυτά ποσά, αναλόγως την έκβαση του τελικού, θα προστεθούν 19,3 εκατομμύρια ευρώ από τα έσοδα βάσει coefficient, αισθητή διαφορά επίσης λόγω της θέσης της Ίντερ μεταξύ των 32 ομάδων του φετινού τουρνουά (17η στο δεκαετές ranking, 8η η Σίτι). Συνεπώς το δικό της 85% των συνολικών εσόδων θα κυμανθεί μεταξύ 92,4 και 97 εκατομμυρίων ευρώ.

Διαιτητής της μεγάλης αναμέτρησης θα είναι ο Πολωνός Σίμον Μαρτσίνιακ, ο οποίος παραλίγο να μην σφυρίξει στο ματς επειδή μίλησε σε εκδήλωση ακροδεξιού πολιτικού στην πατρίδα του. Τελικά, θα δώσει κανονικά το παρόν στον τελικό, έπειτα από τις απαραίτητες εξηγήσεις που έδωσε στην UEFA.

Η σέντρα του αγώνα είναι προγραμματισμένη για απόψε, Σάββατο, για τις 22:00.

Πιθανές ενδεκάδες:

Μάντσεστερ Σίτι (Πεπ Γκουαρντιόλα): Έντερσον, Γουόκερ, Ρούμπεν Ντίας, Ακέ, Στόουνς, Ρόδρι, Μπερνάρντο Σίλβα, Ντε Μπρόινε, Γκιουντογκάν, Γκρίλις, Χάαλαντ.

Ίντερ (Σιμόνε Ιντζάγκι): Ονάνα, Νταρμιάν, Ατσέρμπι, Μπαστόνι, Ντάμφρις, Μπαρέλα, Χακάν Τσαλχάνογλου, Μιχιταριάν, Ντιμάρκο, Λαουτάρο Μαρτίνες, Τζέκο.

Κάνοντας babysitting στη μαμά μου...

 

Αναδημοσίευση από το protagon.gr και την Λένα Παπαδημητρίου...

Περπατώ με τη μητέρα μου στη Λεωφόρο της Κολάσεως για την τρίτη ηλικία, τη σπαρμένη σαμπανιέρες και τραπεζοκαθίσματα οδό Καψάλη στο Κολωνάκι. Σε ένα από τα απανωτά ζιγκ-ζαγκ στο πεζοδρόμιο συναντάμε τον γιο ενός αγαπημένου οικογενειακού φίλου. «Ο πατέρας μου μπήκε στο γηροκομείο», μας πληροφορεί χαμογελαστά. «Είναι πολύ ευχαριστημένος», σπεύδει να εξηγήσει, μπροστά στα ελαφρώς σκοτεινιασμένα βλέμματά μας. «Εγώ τρέχω όλη μέρα με τα παιδιά και τη δουλειά. Ο Σπύρος και η Χρύσα (τα αδέλφια του) το ίδιο. Ηταν η πιο καλή… Ηταν η μόνη λύση».

Είναι η σιωπηλή επιδημία των τελευταίων ετών. Ασθμαίνοντα, κατά κανόνα 40+ μεσήλικα τέκνα σε απόγνωση για τη μαμά ή τον μπαμπά που βρίσκεται σε προκεχωρημένη ηλικία και έσπασε το ισχίο/έπαθε άνοια/αδυνατεί να αυτοεξυπηρετηθεί/νιώθει σα να χάνει όλα του τα φύλλα (όπως σπαρακτικά το εξέφρασε ο Αντονι Χόπκινς στο φιλμ «Ο πατέρας» του Φλοριάν Ζελέρ). Δεν έχουν σταματημό τα μηνύματα στο messenger από γνωστούς και φίλους: «Ξέρεις καμια καλή “γυναίκα;”», «Ψάχνω για μια αποκλειστική για δέκα μέρες, μέχρι να επιστρέψω», «Εχεις ακούσει κανέναν ειδικό για την οστεοπόρωση;».

Είναι μία από τις ελάχιστες βεβαιότητες της ζωής (αν είσαι, φυσικά, από τους τυχερούς): η φθορά και το επικείμενο τέλος του ανθρώπου που σε ανάστησε. Και όμως, τίποτα και κανείς δεν σε προετοιμάζει γι’ αυτό. Για τον μόχθο, το οικονομικό άγχος, τα logistics και την υπαρξιακή αγωνία τού να φροντίζεις τον ηλικιωμένο γονιό σου. Tίποτα εκτός από τις διάφορες, συχνά φρικώδεις, μακριά-από-εμάς ιστορίες «παθόντων» που, όσο το προσδόκιμο ζωής επιμηκύνεται με το ζόρι («η ανηθικότητα της σύγχρονης ιατρικής», μου λέει μαινόμενος ένας γιατρός) και όσο το κράτος πρόνοιας για τους ηλικιωμένους παραμένει ανύπαρκτο, διαρκώς πολλαπλασιάζονται.

Είναι ο φίλος που, μετά από κάποια χρόνια ταλαιπωρίας με τη μητέρα του, αναγκάστηκε να τη «βάλει» στο γηροκομείο και ζει έκτοτε με τις ενοχές του ότι δεν ήταν «άξιος» να τη φροντίσει. Είναι η μεσήλικη κόρη στην απέναντι πολυκατοικία που, χωρίς ίχνος βαρυγκόμιας, «κράτησε» επτά χρόνια την ανοϊκή μητέρα της στο σπίτι μαζί με τον άνδρα της, δύο εφήβους και έναν σκύλο («Με καθησύχαζε που κάθε πρωί άνοιγα την πόρτα και την έβλεπα, και ας ήξερα ότι δεν είχε ιδέα ποια ήμουν»). Είναι η συνάδελφος  που ψάχνει μαζί με τα αδέλφια της ένα «μοντέλο διαφυγής» προκειμένου να «σώσουν» την 77χρονη μητέρα που ζει στα όρια της τρέλας, γιατροπορεύοντας όλη μέρα και όλη νύχτα τον 90χρονο, «συχνά επιθετικό», πατέρα τους.

Η οδύσσεια του τέκνου-φροντιστή

Ούτε καν σου περνάει από το μυαλό τι σε περιμένει σε αυτό το σκληρό μονόπρακτο –με τις εβδομαδιαίες θήκες χαπιών και τις πάνες ενηλίκων– που, ό,τι και να κάνεις, δεν θα έχει χάπι έντ. Είναι πολλά τα ζητήματα. Από τα πιο συνήθη, η οδύσσεια για την ανεύρεση της  «γυναίκας» εμπιστοσύνης που δεν θα «κακομάθει» και δεν θα φτάσει να σε εκβιάζει να της γράψεις ένα διαμερισματάκι για να μη σε αφήσει σύξυλο. Ή η ανάγκη να ανταπεξέλθεις ταυτόχρονα σε δεκάδες υποχρεώσεις, ειδικά αν ανήκεις στην περίφημη «γενιά σάντουιτς» (οι έχοντες, ταυτόχρονα με τους ηλικιωμένους γονείς, και μικρά παιδιά). Είναι, ακόμα, η οικονομική αφαίμαξη, όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις.

Να σημειωθεί εδώ ότι η κατ’ οίκον φροντίδα προβάλλεται συχνά ως η μοναδική λύση σε αυτό το μεσογειακό οικογενειακό μοντέλο με τις  υποστελεχωμένες ή και «ύποπτες» μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων (για πολλούς, δυστυχώς, ο «οίκος ευγηρίας» έχει ταυτιστεί με τα «κολαστήρια» της εποχής Covid-19).

«Ο θάνατος δεν είναι το χειρότερο σε όλη αυτή την ιστορία», μου λέει οργισμένη μια γιατρός με τρία παιδιά και δύο ογδοντάρηδες γονείς. «Ο άνθρωπος πρέπει να μπορεί να έχει επιλογές, να έχει ο ίδιος λόγο στο πώς θα περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά και πώς  θα πεθάνει. Υπάρχουν κάποια καλά κέντρα που τους παρέχουν, μεταξύ άλλων, κοινωνικοποίηση. Η επαφή με τους συνομηλίκους τους μπορεί να είναι πολύ καλύτερη από τον εγκλεισμό στο σπίτι με μια “γυναίκα”. Δεν είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι που δεν το επιλέγουμε. Είναι το ελληνικό σύνδρομο “Να μείνει στο σπίτι και να πεθάνουμε όλοι μαζί”. Από την κόπωση!»

Νοσηλεία  και αψιμαχίες στο σπίτι

Τίποτα, βέβαια, δεν σε προετοιμάζει και για τον υπαρξιακό ανεμοστρόβιλο που θα βιώσεις φροντίζοντας έναν ηλικιωμένο γονιό. Τις σουβλιές για την αδυναμία σου να «νταντέψεις» σωστά και χωρίς να σιχτιρίζεις τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε, και να αποδεχτείς ότι από εδώ και εμπρός, όχι, δεν θα είναι αυτός που ήταν. Ή το άγχος για τον έτερο γονιό, αν υπάρχει.

Μια απαυδισμένη κόρη μού μιλάει για την επιδημία γυναικών τρίτης ηλικίας που φροντίζουν μέχρι και 15 χρόνια τους γηραιότερους συζύγους τους: «Είναι αυτή η παλιά γενιά της αυτοθυσίας. Γνωρίζω μια τέτοια γυναίκα που το μόνο που κάνει για τον εαυτό της είναι να κεντάει δίπλα από το κρεβάτι του. Οι περισσότερες που ξέρω τη βγάζουν με αντικαταθλιπτικά».

Αλλά και για την απύθμενη μοναξιά, αν τυγχάνεις μοναχοπαίδι (ή αν ο αδελφός σου είναι σε κάποιο μακρινό μέρος του πλανήτη και δεν θα είναι εκείνος που θα τρέξει όταν ο πατέρας βρεθεί πεσμένος στο πάτωμα με αίματα στο κεφάλι). Ή τις αψιμαχίες για τον καταμερισμό των ευθυνών ανάμεσα στα αδέλφια (εξ όσων αφουγκράζομαι, οι ρόλοι είναι σχεδόν προκαθορισμένοι: o «ιερομάρτυρας», ο «ευθυνόφοβος», ο «κυνικός», ο «εγώ, ο πιο καλός ο φροντιστής από όλους», ο «δεν το αντέχω όλο αυτό, τριαλαρί, τριαλαρό» κ.τλ.)

Και βέβαια, σε όλο αυτό το υπέροχο πακέτο που σου επιφυλάσσει το εγχώριο μοντέλο στήριξης των ηλικιωμένων, δεν πρέπει να ξεχνάς τα  σκαμπίλια της δικής σου θνητότητας. «Μέχρι σήμερα ένιωθα νέος… Με το που μπήκε ο πατέρας μου τρεις μέρες στο νοσοκομείο ένιωσα για πρώτη φορά ότι είμαι 48 ετών», μου έλεγε τις προάλλες ένας φίλος.

Το πρόβλημα χωρίς  όνομα

Δεν είναι τυχαίο ότι το να είσαι «ερασιτέχνης» φροντιστής ηλικιωμένου είναι από μόνο του υψηλός παράγοντας κινδύνου για επιβαρυμένη σωματική και ψυχική υγεία, οικονομικά προβλήματα, δυσκολίες στην εργασία ή στην προσωπική σου ζωή. Πριν από κάμποσα χρόνια, ο δημοσιογράφος Τζόναθαν Ράους είχε περιγράψει στο «Atlantic» αυτό «το πρόβλημα που δεν έχει όνομα» (ο όρος «δανεικός» από το βιβλίο «Το γυναικείο μυστήριο», της Μπέτι Φρίνταν). Η Φρίνταν μιλούσε το 1963 για την «ενδημική μοναξιά και πλήξη της νοικοκυράς». Ο συντάκτης του Atlantic χρησιμοποιεί τον όρο για τα εκατομμύρια των μεσηλίκων στις ΗΠΑ που παλεύουν, αόρατοι και αβοήθητοι, να στηρίξουν τον μπαμπά ή τη μαμά στο γέρμα της ζωής τους.

Και στη σούπερ γερασμένη σημερινή Ελλάδα (με τους 139.296 «πολύ ηλικιωμένους», δηλαδή άνω των 90 ετών) «το πρόβλημα χωρίς όνομα» συνεχίζει να μαίνεται. Είναι επιτακτική ανάγκη η Πολιτεία να θωρακίσει τον χώρο της φροντίδας των ατόμων τρίτης και τέταρτης ηλικίας, εξασφαλίζοντάς τους γεράματα με ποιότητα ζωής και αξιοπρέπεια. Με τα παιδιά τους στο πλάι τους και όχι αγκαλιά με την «πάπια».

Πηγή: protagon.gr

Μηνολόγιο Ιουνίου 2023...

 

Μπήκε και ο Ιούνιος και μαζί το καλοκαίρι πριν τέσσερις μέρες, αν και ο καιρός μάλλον σε φθινόπωρο παραπέμπει. Ο φετινός Ιούνης είναι προεκλογικός αφού, μετά τις άγονες εκλογές της 21ης Μάη, έρχονται επαναληπτικές εκλογές στις 25 Ιούνη.

Ο Ιούνιος ετυμολογείται, όπως διαβάζουμε στο διαχρονικά εξαιρετικό ιστολόγιο του Ν. Σαραντάκου sarantakos.wordpress.com  μάλλον από τη θεά Juno των Ρωμαίων, που είναι το αντίστοιχο της Ήρας. Η λαϊκή του ονομασία είναι κυρίως Θεριστής, αλλά και Κερασάρης -ευεξήγητη και στις δυο περιπτώσεις η προέλευση του ονόματος. Ο Ιούνης είναι ο μήνας με τις μεγαλύτερες μέρες του χρόνου. Στις 21 Ιουνίου έχουμε το θερινό ηλιοστάσιο ή λιοτρόπι, και συνάμα τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Στο δικό μας γεωγραφικό πλάτος, οι μέρες γύρω στην 21η Ιουνίου διαρκούν σχεδόν 15 ώρες (παρά 12 λεπτά). Βορειότερα, οι μέρες διαρκούν περισσότερο -στο Λονδίνο 16 ώρες και 40 λεπτά, και πιο πάνω φτάνουμε στις λευκές νύχτες. Ένα θλιβερό χαρακτηριστικό του Ιούνη είναι πως οι δέκα πρώτες μέρες του σημαδεύονται από τέσσερα ναζιστικά ολοκαυτώματα, τα δύο από αυτά στην Κρήτη το 1941:

2 Ιουνίου Κοντομαρί (1941)
3 Ιουνίου Κάντανος   (1941)
6 Ιουνίου Κούρνοβο (1943)
10 Ιουνίου Δίστομο (1944).

Για να υποδεχτούμε τον Ιούνιο, να ένα τραγούδι σε λόγια και μουσική του Διονύση Τσακνή. "6η Ιουνίου". Με την υπέροχη φωνή της Σοφίας Βόσσου. Από το 1986... 

Βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα (21-5-2023), αποτελέσματα

 

Καθαρή πρωτιά της ΝΔ στις 58 από τις 59 εκλογικές περιφέρειες ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών του 2023, οι οποίες διενεργήθηκαν την προηγούμενη Κυριακή, με το σύστημα της απλής αναλογικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ γνώρισε μια συντριπτική ήττα και ήδη τα στελέχη της Κουμουνδούρου δρομολογούν σημαντικές αλλαγές, σκεπτόμενοι την επόμενη ημέρα. Αντίθετα, τα... χαμόγελα επέστεψαν στο ΠΑΣΟΚ, που με τον Νίκο Ανδρουλάκη στο τιμόνι κατάφερε να «σπάσει» το φράγμα του 10%, αυξάνοντας σημαντικά τα ποσοστά του σε σύγκριση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση - του 2019.

Η επόμενη Βουλή θα είναι πεντακομματική, καθώς τελικά έμειναν εκτός τα κόμματα «Νίκη», «Πλεύση Ελευθερίας», αλλά και το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη.

Οι έδρες των κομμάτων μετά τις εκλογές της 21ης Μαΐου

Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα του υπουργείου Εσωτερικών, στο 99,56% των εκλογικών τμημάτων της επικράτειας τα κόμματα συγκεντρώνουν τα εξής ποσοστά:

ΝΔ: 40,79%

ΣΥΡΙΖΑ: 20,07%

ΠΑΣΟΚ: 11,46%

ΚΚΕ: 7,23%

Ελληνική Λύση: 4,45%

Νίκη: 2,92%

Πλεύση Ελευθερίας: 2,89%

ΜέΡΑ25: 2,62%

Με αυτά τα αποτελέσματα, η Νέα Δημοκρατία εκλέγει 146 βουλευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ 71, το ΠΑΣΟΚ 41, το ΚΚΕ 26 και η Ελληνική Λύση 16.

Εκλογές 2023: Οι 300 της νέας Βουλής

ΝΔ

ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Λάμπρου, Ηλείας

ΑΓΑΠΗΔΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ του Στυλιανού, Επικρατείας

ΑΓΑΤΣΑ ΑΡΙΑΔΝΗ (ΑΡΙΑ) του Αριστείδη, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ του Χριστόφα, Λέσβου

ΑΚΤΥΠΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ του Δημητρίου, Ζακύνθου

ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ του Μιχαήλ, Αχαΐας

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ του Ιωάννη, Β' Θεσσαλονίκης

ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Σωτηρίου, Αργολίδος

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΜΑΡΙΑ του Βασιλείου, Καστοριάς

ΑΥΓΕΝΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Ηρακλείου

ΑΥΓΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑ-ΘΕΟΔΩΡΑ του Ζήσιμου, Ηλείας

ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ του Ιωάννη, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΒΑΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Χρυσοστόμου, Β' Θεσσαλονίκης

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (ΛΑΚΗΣ) του Νικολάου, Πέλλας

ΒΕΝΙΕΡΗΣ-ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Ιωσήφ, Α' Θεσσαλονίκης

ΒΕΣΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ του Φωτίου, Ημαθίας

ΒΛΑΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Γεωργίου, Αρκαδίας

ΒΛΑΧΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αντωνίου, Α' Πειραιώς

ΒΛΑΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Θεοδώρου, Α' Ανατολικής Αττικής

ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ ΣΕΒΑΣΤΗ (ΣΕΒΗ) του Αναστασίου, Χανίων

ΒΟΡΙΔΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ (ΜΑΚΗΣ) του Χρήστου, Α' Ανατολικής Αττικής

ΒΟΥΛΤΕΨΗ ΣΟΦΙΑ του Ιωάννη, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Δρακούλη, Β' Πειραιώς

ΒΡΟΥΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (ΓΙΑΝΝΗΣ) του Βασιλείου, Κυκλάδων

ΓΑΪΤΑΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ΤΑΣΟΣ) του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Παύλου, Κιλκίς

ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ-ΑΔΩΝΙΣ του Αθανασίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΓΙΑΤΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου, Γρεβενών

ΓΙΟΓΙΑΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Νικολάου, Θεσπρωτίας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αγγελή, Χαλκιδικής

ΓΚΕΛΕΣΤΑΘΗ ΙΩΑΝΝΑ του Νικολάου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΓΚΙΚΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ του Σωτηρίου, Κέρκυρας

ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Πέτρου, Α' Θεσσαλονίκης

ΓΚΟΛΙΔΑΚΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ του Μιχαήλ, Α' Θεσσαλονίκης

ΔΑΒΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Παναγιώτη, Λακωνίας

ΔΕΝΔΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σπυρίδωνος, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Αλεξάνδρου, Έβρου

ΔΗΜΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ του Σταύρου, Κορινθίας

ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΑΝΝΑ του Ταξιάρχη, Α' Θεσσαλονίκης

ΖΑΧΑΡΑΚΗ ΣΟΦΙΑ του Ηλία Α' Ανατολικής Αττικής

ΖΕΜΠΙΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Γεωργίου, Ευβοίας

ΘΕΟΔΩΡΙΚΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΤΑΚΗΣ) του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ (ΧΑΡΗΣ) του Αθανασίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΙΑΤΡΙΔΗ ΤΣΑΜΠΙΚΑ (ΜΙΚΑ) του Ιωάννη, Δωδεκανήσου

ΚΑΒΒΑΔΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Ιωάννη, Λευκάδας

ΚΑΙΡΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ ΝΙΚΗΤΑΣ του Μιχαήλ, Α' Αθηνών

ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Αθανασίου, Α' Θεσσαλονίκης

ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΚΑΠΕΤΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Δημητρίου, Λάρισας

ΚΑΠΠΑΤΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ του Σπυρίδωνος-Διονυσίου, Κεφαλληνίας

ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΚΩΣΤΑΣ) του Ανδρέα, Αιτωλοακαρνανίας

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΑΝΝΑ του Αρκαδίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αχιλλέα, Σερρών

ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ του Γεωργίου, Β' Θεσσαλονίκης

ΚΑΤΣΑΝΔΡΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Γεωργίου, Α' Ανατολικής Αττικής

ΚΑΤΣΑΝΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Ιωάννη, Αχαΐας

ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ιωάννη, Α' Πειραιώς

ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΣΥΜΕΩΝ (ΣΙΜΟΣ) του Βασιλείου, Ευβοίας

ΚΕΛΛΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Αχιλλέα, Λάρισας

ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΝΙΚΗ του Κωνσταντίνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ ΟΛΓΑ του Ιωάννη, Α' Αθηνών

ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αχιλλέα, Ρεθύμνης

ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Βασιλείου, Ηρακλείου

ΚΙΚΙΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Παναγιώτη, Α' Αθηνών

ΚΟΛΛΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ (ΒΑΣΩ) του Σταματίου, Α' Ανατολικής Αττικής

ΚΟΝΣΟΛΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (ΜΑΝΟΣ) του Νικία, Δωδεκανήσου

ΚΟΥΒΕΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Σωτηρίου, Α' Θεσσαλονίκης

ΚΟΥΛΚΟΥΔΙΝΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Ευριπίδη, Πιερίας

ΚΟΥΜΟΥΤΣΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Σπυρίδωνος, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΗΣ του Δημοσθένη, Λακωνίας

ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ του Νικολάου, Βοιωτίας

ΚΥΡΑΝΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ιωάννη-Παναγιώτη, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΚΥΡΙΑΖΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Τριανταφύλλου, Δράμας

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Γεωργίου, Πρέβεζας

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Κοζάνης

ΚΩΤΣΗΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αναστασίου, Β' Δυτικής Αττικής

ΚΩΤΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Καρδίτσας

ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ του Βασιλείου, Καβάλας

ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Μεσσηνίας

ΛΙΒΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ του Ιωάννη, Β' Πειραιώς

ΛΟΒΕΡΔΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ-ΜΙΧΑΗΛ (ΓΙΑΝΝΗΣ) του Πέτρου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΛΥΤΡΙΒΗ ΙΩΑΝΝΑ του Δημητρίου, Επικρατείας

ΜΑΚΡΗ ΖΩΗ (ΖΕΤΤΑ) του Μιχαήλ, Μαγνησίας

ΜΑΝΗ-ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΝΑ του Ευαγγέλου, Πιερίας

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Β' Πειραιώς

ΜΗΤΑΡΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΝΟΤΗΣ) του Αντωνίου, Χίου

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Κωνσταντίνου, Έβρου

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Κωνσταντίνου, Α' Θεσσαλονίκης

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Κωνσταντίνου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ΔΟΜΝΑ-ΜΑΡΙΑ του Αριστείδη, Α' Πειραιώς

ΜΟΝΟΓΥΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Μιχαήλ, Κυκλάδων

ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΘΕΟΔΩΡΑ (ΝΤΟΡΑ) του Κωνσταντίνου, Χανίων

ΜΠΑΡΑΛΙΑΚΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝ (ΦΩΝΤΑΣ) του Ελευθερίου, Πιερίας

ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του Στέργιου, Ημαθίας

ΜΠΟΥΓΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Φωκίδας

ΜΠΟΥΚΩΡΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Γεωργίου, Μαγνησίας

ΜΠΟΥΡΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Β' Δυτικής Αττικής

ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Θεοδώρου, Ηλείας

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Αθανασίου, Α' Ανατολικής Αττικής

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΘΩΜΑΪΣ (ΤΖΙΝΑ) του Γεωργίου, Ευρυτανίας

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Ιωάννη, Καβάλας

ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Δαμιανού, Αιτωλοακαρνανίας

ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΝΙΚΟΣ) του Χρήστου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΠΑΠΑΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ (ΦΑΝΗΣ) του Αστερίου, Β' Θεσσαλονίκης

ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, Φλώρινας

ΠΑΠΠΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Κωνσταντίνου, Δωδεκανήσου

ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αδάμ, Καβάλας

ΠΕΤΣΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ (ΣΤΕΛΙΟΣ) του Λεωνίδα, Α' Ανατολικής Αττικής

ΠΙΕΡΡΑΚΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Στεφάνου, Α' Αθηνών

ΠΙΠΙΛΗ ΦΩΤΕΙΝΗ του Ανδρέα, Α' Αθηνών

ΠΛΑΚΙΩΤΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ιωσήφ, Λασιθίου

ΠΛΕΥΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (ΘΑΝΟΣ) του Κωνσταντίνου, Α' Αθηνών

ΠΟΛΥΖΟΥ ΜΑΡΙΑ του Αθανασίου, Επικρατείας

ΡΑΠΤΗ ΕΛΕΝΗ του Δημητρίου, Α' Θεσσαλονίκης

ΡΑΠΤΗ ΖΩΗ του Γεωργίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (ΘΟΔΩΡΟΣ) του Βασιλείου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΣΑΛΜΑΣ ΜΑΡΙΟΣ του Γεωργίου, Αιτωλοακαρνανίας

ΣΑΜΑΡΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Μεσσηνίας

ΣΕΝΕΤΑΚΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ του Γεωργίου, Ηρακλείου

ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ (ΣΤΡΑΤΟΣ) του Γεωργίου, Α' Θεσσαλονίκης

ΣΚΡΕΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Θεοδώρου, Τρικάλων

ΣΚΥΛΑΚΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ του Στεφάνου, Επικρατείας

ΣΠΑΝΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ-ΠΕΤΡΟΣ του Νικολάου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αναστασίου, Επικρατείας

ΣΤΑΜΕΝΙΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ (ΔΙΟΝΥΣΗΣ) του Ευαγγέλου, Πέλλας

ΣΤΑΪΚΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Κωνσταντίνου, Φθιώτιδας

ΣΤΕΦΑΝΑΔΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ του Ισιδώρου, Σάμου

ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ του Στυλιανού, Ροδόπης

ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Μέλη, Επικρατείας

ΣΤΥΛΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Δημοσθένη, Άρτας

ΣΥΡΕΓΓΕΛΑ ΜΑΡΙΑ του Κωνσταντίνου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΣΥΡΙΓΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (ΑΓΓΕΛΟΣ) του Ματθαίου, Α' Αθηνών

ΤΑΓΑΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Χρήστου, Κορινθίας

ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αναστασίου, Ιωαννίνων

ΤΡΙΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Γεωργίου, Μαγνησίας

ΤΣΙΑΡΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αλεξάνδρου, Καρδίτσας

ΤΣΙΛΙΓΓΙΡΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ (ΣΠΥΡΟΣ) του Γεωργίου, Ξάνθης

ΦΟΡΤΩΜΑΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ του Αριστοτέλη, Κυκλάδων

ΦΩΤΗΛΑΣ ΙΑΣΩΝ του Ασημάκη, Αχαΐας

ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ του Παντελή, Λάρισας

ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ΤΑΣΟΣ) του Γεωργίου, Σερρών

ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ του Διονυσίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΚΩΣΤΗΣ) του Ιωάννη, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ-ΝΕΦΕΛΗ του Βασιλείου, Επικρατείας

ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Βασιλείου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΣΥΡΙΖΑ

ΑΚΡΙΤΑ ΕΛΕΝΑ του Λουκή, Επικρατείας

ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Γεωργίου, Α' Θεσσαλονίκης

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ (ΣΙΑ) του Πέτρου, Αχαΐας

ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Ευαγγέλου, Επικρατείας

ΑΥΓΕΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ (ΔΩΡΑ) του Πέτρου, Β' Θεσσαλονίκης

ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ του Νικολάου, Κέρκυρας

ΑΧΤΣΙΟΓΛΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ ( ΕΦΗ) του Θεμιστοκλή, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΒΑΡΔΑΚΗΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ του Δημητρίου, Ηρακλείου

ΒΕΤΤΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ του Δημητρίου, Κοζάνης

ΒΟΥΤΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Γεωργίου, Α' Αθηνών

ΓΑΒΡΗΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Νικολάου, Αργολίδος

ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ ΟΛΓΑ του Βασιλείου, Άρτας

ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Ιωάννη, Α' Θεσσαλονίκης

ΓΚΟΥΝΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (ΣΑΚΗΣ) του Σωτηρίου, Πιερίας

ΔΟΥΡΟΥ ΕΙΡΗΝΗ (ΡΕΝΑ) του Αθανασίου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ανδρέα, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΑ (ΤΑΝΙΑ) του Παύλου, Καβάλας

ΖΑΜΠΑΡΑΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ (ΜΙΛΤΟΣ) του Γεωργίου, Αιτωλοακαρνανίας

ΖΕΪΜΠΕΚ ΧΟΥΣΕΪΝ του Χασάν, Ξάνθης

ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (ΝΑΣΟΣ) του Κωνσταντίνου, Α' Αθηνών

ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΟΘΩΝ του Σταύρου, Επικρατείας

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ του Νικολάου, Αιτωλοακαρνανίας

ΘΡΑΣΚΙΑ ΟΥΡΑΝΙΑ (ΡΑΝΙΑ) του Κωνσταντίνου, Α' Θεσσαλονίκης

ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ - ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ του Χρήστου, Ηλείας

ΚΑΡΑΜΕΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Παναγιώτη, Α' Ανατολικής Αττικής

ΚΑΡΙΠΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Κωνσταντίνου, Λάρισας

ΚΑΣΙΜΑΤΗ ΕΙΡΗΝΗ (ΝΙΝΑ) του Γεωργίου, Β' Πειραιώς

ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΣΥΜΕΩΝ του Άγγελου, Ευβοίας

ΚΟΚΚΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Λάρισας

ΚΟΝΤΟΤΟΛΗ ΜΑΡΙΝΑ του Γεωργίου, Τρικάλων

ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Άγγελου, Αχαΐας

ΛΙΝΟΥ ΑΘΗΝΑ του Κωνσταντίνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΜΑΛΑΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ του Ιωάννη, Χαλκιδικής

ΜΑΛΤΕΖΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ του Φωτεινού, Έβρου

ΜΑΜΟΥΛΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ (ΧΑΡΗΣ) του Αντωνίου, Ηρακλείου

ΜΕΪΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ του Μιχαήλ, Μαγνησίας

ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Ηλία, Καρδίτσας

ΜΟΥΖΑΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ευστρατίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΜΠΑΡΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Θεοφάνη, Πρέβεζας

ΜΠΟΥΡΝΟΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου, Λέσβου

ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ (ΚΑΤΕΡΙΝΑ) του Παναγιώτη, Α' Θεσσαλονίκης

ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ του Σάββα, Δράμας

ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ ΕΛΙΖΑ (ΜΑΡΙΛΙΖΑ) του Διονυσίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Αντωνίου, Αχαΐας

ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ηλία, Αρκαδίας

ΠΑΠΠΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Στυλιανού, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΠΑΠΠΑΣ ΠΕΤΡΟΣ του Μιχαήλ, Κιλκίς

ΠΕΡΚΑ ΘΕΟΠΙΣΤΗ (ΠΕΤΗ) του Χαράλαμπου, Φλώρινας

ΠΟΛΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ του Πέτρου, Χανίων

ΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ (ΓΙΩΤΑ) του Λεωνίδα, Βοιωτίας

ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου, Β' Πειραιώς

ΣΑΡΑΚΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αθανασίου, Φθιώτιδας

ΣΠΙΡΤΖΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Παναγιώτη, Α' Ανατολικής Αττικής

ΣΤΕΦΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Θεοδώρου, Ιωαννίνων

ΣΥΡΜΑΛΕΝΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Ευάγγελου, Κυκλάδων

ΤΖΑΚΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ του Εμμανουήλ, Πέλλας

ΤΖΑΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Μόσχου, Α' Αθηνών

ΤΖΟΥΦΗ ΜΕΡΟΠΗ του Στεφάνου, Ιωαννίνων

ΤΟΛΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ του Χαράλαμπου, Ημαθίας

ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ του Στεφάνου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΤΣΑΠΑΝΙΔΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑ (ΠΟΠΗ) του Γεωργίου, Επικρατείας

ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ του Παύλου, Σερρών

ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ του Παύλου, Α' Πειραιώς

ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ του Παύλου, Δωδεκανήσου

ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ηρακλή, Β' Δυτικής Αττικής

ΦΑΜΕΛΛΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ του Πέτρου, Β' Θεσσαλονίκης

ΦΕΡΧΑΤ ΟΖΓΚΙΟΥΡ του Ναζήφ, Ροδόπης

ΦΩΤΙΟΥ ΘΕΑΝΩ του Βασιλείου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΧΑΡΙΤΣΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (ΑΛΕΞΗΣ) του Βύρωνα, Μεσσηνίας

ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ ΡΑΛΛΙΑ του Δημητρίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Κωνσταντίνου, Κορινθίας

ΠΑΣΟΚ

ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Δημητρίου, Μεσσηνίας

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ ΡΑΧΗΛ του Νικολάου, Πέλλας

ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μαρίνου, Α' Θεσσαλονίκης

ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μαρίνου, Ηρακλείου

ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μαρίνου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ ΕΛΕΝΗ - ΜΑΡΙΑ (ΜΙΛΕΝΑ) του Γεωργίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΑΧΜΕΤ ΙΛΧΑΝ του Σαμπρή, Ροδόπης

ΒΑΤΣΙΝΑ ΕΛΕΝΗ του Φανουρίου, Ηρακλείου

ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ ΠΑΥΛΟΣ του Μαρίνου, Α' Αθηνών

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ (ΝΑΝΤΙΑ) του Ιωάννη, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΓΛΑΒΙΝΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Ιωάννη, Β' Θεσσαλονίκης

ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΝΑΓΙΑ) του Λεωνίδα, Λακωνίας

ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Ιωάννη, Β' Πειραιώς

ΔΟΥΔΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Αριστείδη, Επικρατείας

ΚΑΖΑΝΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Νικολάου, Ευβοίας

ΚΑΤΡΙΝΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Ιωάννη, Ηλείας

ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ (ΠΑΡΙΣ) του Δημητρίου, Κοζάνης

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ του Κωνσταντίνου, Αρκαδίας

ΛΙΑΚΟΥΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ του Θεοφάνη, Λάρισας

ΜΑΝΤΖΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Σωτηρίου, Επικρατείας

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Γεωργίου, Χίου

ΜΟΥΛΚΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου, Βοιωτίας

ΜΠΑΡΑΝ ΜΠΟΥΡΧΑΝ του Νετζαντή, Ξάνθης

ΜΠΙΑΓΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Σπυρίδωνος, Κέρκυρας

ΝΙΚΗΤΙΑΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Νικολάου, Δωδεκανήσου

ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ΤΑΣΟΣ) του Γεωργίου, Δράμας

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Χρήστου, Τρικάλων

ΠΑΝΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ του Νικολάου, Χαλκιδικής

ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΣ του Δημητρίου, Καρδίτσας

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ανδρέα, Αχαΐας

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Χαριλάου, Λέσβου

ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΔΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ του Θεοδώρου, Κιλκίς

ΠΟΥΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Θεοδοσίου, Αργολίδος

ΣΠΥΡΙΔΑΚΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ (ΚΑΤΕΡΙΝΑ) του Νικολάου, Λασιθίου

ΣΤΑΡΑΚΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ του Δημήτριου, Αιτωλοακαρνανίας

ΤΑΓΑΡΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Ιωάννη Κορινθίας

ΤΖΕΛΕΠΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Γεωργίου Σερρών

ΤΣΙΜΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Παναγιώτη, Ιωαννίνων

ΤΣΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αθανασίου, Φθιώτιδας

ΧΝΑΡΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ του Ιωάννη, Ρεθύμνης

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (ΜΑΝΩΛΗΣ) του Ανέστη, Α' Ανατολικής Αττικής

ΚΚΕ

ΑΜΠΑΤΙΕΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Γεράσιμου, Α' Πειραιώς

ΓΚΙΟΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Χρήστου, Α' Ανατολικής Αττικής

ΔΑΓΚΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΒΙΒΗ) του Αθανασίου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΔΙΓΕΝΗ ΑΣΗΜΙΝΑ (ΣΕΜΙΝΑ) του Αναστασίου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΕΞΑΡΧΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΠΑΚΟΣ) του Θεοφάνη, Ιωαννίνων

ΚΑΝΕΛΛΗ ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΑ (ΛΙΑΝΑ) του Χρήστου, Α' Αθηνών

ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ του Κλεομένη, Τρικάλων

ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Πέτρου, Αχαΐας

ΚΑΤΣΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Περικλή, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΚΟΥΖΙΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑ ΜΑΤΙΝΑ (ΤΙΝΑ) του Παναγιώτη, Κοζάνης

ΚΟΥΤΟΥΜΑΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Σαράντου, Μεσσηνίας

ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αποστόλου, Α' Θεσσαλονίκης

ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αποστόλου, Φθιώτιδας

ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αποστόλου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΚΤΕΝΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ του Θεοφύλακτου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΛΑΜΠΡΟΥΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αριστείδη, Λάρισας

ΜΑΝΩΛΑΚΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΩ του Εμμανουήλ, Β' Πειραιώς

ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ του Κωνσταντίνου, Χανίων

ΜΑΡΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Βασιλείου, Ευβοίας

ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Δημητρίου, Μαγνησίας

ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αθανασίου, Αιτωλοακαρνανίας

ΠΑΦΙΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Σπυρίδωνα, Επικρατείας

ΠΕΡΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Εμμανουήλ, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΣΤΟΛΤΙΔΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ του Δημητρίου, Β' Θεσσαλονίκης

ΣΥΝΤΥΧΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ του Δανιήλ, Ηρακλείου

ΤΣΟΚΑΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Νικολάου, Β' Δυτικής Αττικής

Ελληνική Λύση

ΑΓΙΟΣΤΡΑΤΙΔΟΥ ΝΙΚΗ του Χρήστου, Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ του Ευάγγελου, Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών

ΑΡΜΟΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Νικολάου, Ευβοίας

ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ-ΧΑΪΔΩ του Δημητρίου, Β' Πειραιώς

ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Ιωσήφ, Α' Θεσσαλονίκης

ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Ιωσήφ, Λάρισας

ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Ιωσήφ, Αχαΐας

ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Διονυσίου, Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών

ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Αναστασίου, Α' Αθηνών

ΚΟΥΠΕΛΟΓΛΟΥ ΣΥΜΕΩΝ του Σάββα, Α' Θεσσαλονίκης

ΜΠΟΥΜΠΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ιωάννη, Σερρών

ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ του Χρήστου, Έβρου

ΣΑΡΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ του Κωνσταντίνου, Επικρατείας

ΤΡΕΜΠΕΛΗ ΔΗΜΗΤΡΑ του Κωνσταντίνου, Ημαθίας

ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ του Θεοδώρου, Α' Ανατολικής Αττικής

ΧΗΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αχιλλέως, Β' Θεσσαλονίκης

Με τις εκλογές αυτές δεν κατέστη δυνατή η δημιουργία βιώσιμης κυβέρνησης. Συνεπώς, θα επαναληφθεί η εκλογική διαδικασία την Κυριακή 25 Ιουνίου 2023, με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής και με προμοδότηση (μπόνους) 40 εδρών στο πρώτο κόμμα, οπότε είναι σίγουρο πως θα υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές στη σύνθεση του παραπάνω πίνακα των βουλευτών. 

Μια πανοραμική εικόνα του εκλογικού χάρτη στις 21 Μάη 2023 εδώ

Για την ιστοριογραφία του ελληνικού εργατικού κινήματος...

 

Το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ τον Νοέμβριο του 1918 στον Πειραιά

Με αφορμή τον γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς σήμερα, να ένα απόσπασμα από την εξαιρετική μελέτη του Αναστάση Ι. Γκίκα «Ρήξη και ενσωμάτωση. Συμβολή στην Ιστορία του εργατικού – κομμουνιστικού κινήματος του Μεσοπολέμου (1918 – 1936)». Το κείμενο είναι από το εισαγωγικό μέρος του βιβλίου και αναφέρεται στην ιστοριογραφία τη σχετική με το ελληνικό εργατικό κίνημα. Θέμα όχι  ιδιαίτερα αναπτυγμένο ούτε και ευρύτερα γνωστό, αλλά πολύ σημαντικό που βοηθάει στην κατανόηση και των γενικότερων ιστορικών φαινομένων και το ρόλο τους στο μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Γύρω από την ιστοριογραφία του ελληνικού εργατικού κινήματος

Όπως επανειλημμένα έχει ειπωθεί από πολλούς μελετητές στο παρελθόν, η παραγωγή ιστορικής γνώσης γύρω από το εργατικό κίνημα (στη μεσοπολεμική Ελλάδα, αλλά και γενικότερα) είναι είτε «σχεδόν ανύπαρκτη» είτε βρίσκεται ακόμη «σε εμβρυακό στάδιο». Αποτελεί, με άλλα λόγια, μια σχετικά «παραμελημένη ενότητα στην ιστοριογραφία της σύγχρονης Ελλάδας».
Ορισμένοι εντοπίζουν τις ρίζες του προβλήματος στο ότι «το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα για λόγους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς δεν ενσωματώθηκε στην ελληνική κοινωνία. Μένοντας στο περιθώριο και μην έχοντας τη δυνατότητα να εκφραστεί με τρόπο βίαιο, με συνέπεια τη συνεχή κρατική παρέμβαση για την αναχαίτισή του. Αυτές οι αντιδράσεις και αυτή η μεταχείριση είχαν σαν αποτέλεσμα να θεωρείται αυτή η «ύλη» σαν κατ’ εξοχήν εκρηκτική και σαν μη ενδεδειγμένο αντικείμενο ακαδημαϊκής έρευνας στην Ελλάδα».  Το πρόβλημα, όμως, της ενσωμάτωσης δεν έχει να κάνει με την «ελληνική κοινωνία» γενικά και αόριστα, αλλά πολύ συγκεκριμένα με το αστικό κράτος και την αστική νομιμότητα.
Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα δεν έδρασε στο περιθώριο αλλά στο επίκεντρο των ιστορικών εξελίξεων. Βεβαίως δεν υπήρξε ενιαίο: Υπήρξε ο κρατικά ενσωματωμένος και ο ταξικά προσανατολισμένος συνδικαλισμός, «δύο γραμμές σε διαρκή αντιπαράθεση» όπως πολύ εύστοχα υπογράμμισε ο Γ. Μαυρίκος σε σχετική μελέτη […].
Στο σημείο, ωστόσο, στο οποίο συμφωνούμε εν μέρει με την παραπάνω διατυπωθείσα θέση είναι ότι όντως, λόγω της μη ενσωμάτωσής του στο αστικό καθεστώς και ακριβώς εξ αιτίας της ταύτισής του με ένα συγκεκριμένο ιδεολογικοπολιτικό χώρο – δύναμη (δηλαδή το ΚΚΕ ), το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα αποτέλεσε διαχρονικά «εκρηκτική ύλη» για το   ελληνικό ακαδημαϊκό κατεστημένο.
Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και αντικειμενικές δυσκολίες στην ιστοριογραφική προσέγγιση του εργατικού κινήματος, που εντοπίζονται κυρίως στην έλλειψη αξιόπιστων στατιστικών στοιχείων και γενικότερα πρωτογενών πηγών για την περίοδο και το θέμα που μας ενδιαφέρει.[…]
Μέσα από μια στοιχειώδη επισκόπηση της υπάρχουσας εργατικής – κομμουνιστικής ιστοριογραφίας, μπορούμε να εντοπίσουμε μια σειρά αντιλήψεις  και απόψεις γύρω από τους παράγοντες που καθόρισαν ή επηρέασαν καταλυτικά: α) Την οργάνωση (τους λόγους ένταξης σε συλλογικά – οργανωμένα σχήματα πάλης, τις μορφές οργάνωσης κ.λ.π), β) τον ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό και, κατά προέκταση, γ) τις τακτικές επιλογές του ελληνικού εργατικού κινήματος στα πρώτα του βήματα. Ορισμένες εξ αυτών έχουν πλέον επικρατήσει ως ευρύτερα αποκρυσταλλωμένες παραδοχές που, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, αναπαράγονται από το σύνολο της σχετικής βιβλιογραφίας. Η εισαγωγή αυτή θα αποτελέσει το εφαλτήριο για μια εν συνεχεία διαφορετική και, ελπίζουμε, εποικοδομητική προσέγγιση στη μελέτη του κινήματος της εργατικής τάξης.
Οι πρώτες προσπάθειες καταγραφής της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος από μαρξιστική σκοπιά (όπως του Γ. Κορδάτου ή του Α. Μπεναρόγια) αποτελούν χρήσιμες βιβλιογραφικές πηγές για το μελετητή – ιστορικό, παρά τις όποιες ελλείψεις ή αδυναμίες. Η μαρξιστική μέθοδος έχει κατηγορηθεί συχνά από πολλούς ως αναλυτικά προβληματική, δογματική και στείρα` πως δήθεν περιορίζει περιγραφικά το κίνημα της εργατικής τάξης  ως μια απλή «παρενέργεια» της ανόδου ή παρακμής της υλικής κατάστασης των εργαζομένων. Πρόκειται για μια διαστρέβλωση της μαρξιστικής μεθόδου  που προκύπτει είτε ως προϊόν πολεμικής (στο πλαίσιο της πάλης των ιδεών που είναι σύμφυτη της ταξικής πάλης) είτε λόγω άγνοιας των έργων των «κλασικών» – τουλάχιστον – του μαρξισμού (Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν) είτε ως αποτέλεσμα μιας άκριτης αναπαραγωγής συγκεκριμένων στερεότυπων που έχουν καθιερωθεί  στην αστική ακαδημαϊκή σκέψη. Στοιχεία αυτής της πολεμικής μπορεί ενδεχομένως να «πατούν» σε πραγματικές αδυναμίες μαρξιστών ιστορικών που είναι μεν υπαρκτές (αν και πολλές φορές υπερβάλλονται), δεν μπορούν όμως να ανάγονται αυθαίρετα σε «αδυναμίες» του μαρξισμού γενικά.
Ο ιστορικός υλισμός δεν αποτελεί κάποια μηχανιστική, στατική ή οικονομική μέθοδο ανάλυσης. Ούτε ένα προκατασκευασμένο σχήμα, μια συλλογή «αόριστων» ‘η «αφηρημένων» διατυπώσεων. Τουναντίον, πρόκειται για μια ιδιαίτερα ζωντανή, δημιουργική και διαρκώς αναπτυσσόμενη θεωρία που αντιμετωπίζει την ιστορία ως επιστήμη.
Εξετάζει την ιστορική εξέλιξη της κοινωνίας στην κίνησή της και όχι φωτογραφικά ως στιγμιαίες αποτυπώσεις του παρελθόντος. Αναζητά τους δεσμούς που συνδέουν τις επιμέρους πτυχές της κοινωνικής ζωής, που διατρέχουν τη φαινομενικά χαοτική εναλλαγή των ιστορικών γεγονότων. Μελετά τη φύση και το χαρακτήρα αυτών των δεσμών. Προχωράει πέρα από την καθιερωμένη προσέγγιση της ιστορίας ως μιας απλής απαρίθμησης γεγονότων, ημερομηνιών και προσώπων (κατά κύριο λόγο ηγετικών). Ο ιστορικός υλισμός διεισδύει στην ουσία των φαινομένων αναζητώντας τα γενεσιουργά τους αίτια, τους νόμους που διέπουν την εσωτερική τους λειτουργία, τις αντιθέσεις που περικλείουν, τις συνθέσεις που προκύπτουν κ.λ.π. Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρίσκεται το στοιχείο της ταξικής πάλης και οι κοινωνικές δυνάμεις που πρωταγωνιστούν σε αυτή.

Καπνεργατική συνδιάσκεψη Σερρών - Δράμας - Καβάλας 1934

                                           

Σχετικά με την υπόλοιπη ιστοριογραφία: Συχνά συναντάμε την τάση η εργατική τάξη να ταυτίζεται συνολικά με ένα μικρότερο αριθμητικά, αλλά περισσότερο οργανωμένο τμήμα της. Αντίστοιχα, οι αναφορές στο εργατικό κίνημα περιορίζονται συνήθως στους ηγετικούς εκπροσώπους – φορείς του. Ωστόσο, μια προσέγγιση που ξεκινά με αφετηρία τις ανώτερες βαθμίδες των οργανωτικών εκφράσεων και δομών του εργατικού κινήματος (και που σπανίως εκτείνεται παραπέρα) δε δύναται να καλύψει αναλυτικά ή να καταλήξει σε σύνθεση του συνόλου των διεργασιών και των ζυμώσεων που χαρακτήρισαν το κίνημα, που έθεσαν τους όρους και τα όρια της πολιτικής του συμπεριφοράς ή της κοινωνικής του συνείδησης σε επίπεδο βάσης. Μερίδα της βιβλιογραφίας περιστρέφεται γύρω από μια κατά βάση «ανθρωπολογική» αντίληψη της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στην Ελλάδα. Στις αναλύσεις αυτές, κεντρικό ρόλο στον καθορισμό των πολιτικών πεποιθήσεων των εργαζομένων παίζουν, π.χ. οι δεσμοί οικογένειας και καταγωγής, οι πελατειακές σχέσεις, η δήθεν ιδιαίτερη «φύση» ή «ψυχοσύνθεση» του Έλληνα κ.α. Η ένταξη και συμμετοχή σε συλλογικές δραστηριότητες αντιμετωπίζεται ως το προϊόν στενά ατομικών – συμφεροντολογικών κριτηρίων, τα οποία ορίζονται  στο πλαίσιο οριζόντιων ή κάθετων μηχανισμών ενσωμάτωσης.
Με το κέντρο βάρους να μετατοπίζεται στα στοιχεία της χειραγώγησης και του ελέγχου, οι ιστοριογραφικές αυτές προσεγγίσεις τείνουν να επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά στον «επίσημο» συνδικαλισμό, εκείνο δηλαδή που απολάμβανε της έγκρισης κράτους και κεφαλαίου.
Ωστόσο, ήταν ο «ανεπίσημος» συνδικαλισμός, εκείνος που «ακροβατούσε» στα όρια της παρανομίας (ή καλύτερα στα όρια της αστικής νομιμότητας τα οποία συχνά ξεπερνούσε), ο οποίος κατάφερε στην πορεία να αναπτύξει σημαντικό, αυτόνομο από την αστική πολιτική, πλαίσιο θεωρίας και πράξης. Επεξηγηματικά μοντέλα που εξετάζουν το εργατικό κίνημα από τη σκοπιά των «επίσημων» εκπροσώπων του δε διαθέτουν τα αναλυτικά εργαλεία που απαιτούνται για την επεξήγηση κινημάτων τα οποία δραστηριοποιήθηκαν μακριά και έξω από τα επίσημα κανάλια και τις δομές της εξουσίας. Ακολούθως, το κίνημα της εργατικής τάξης, που πρόβαλλε αντίσταση και στον ένα ή τον άλλο βαθμό αμφισβήτησε την ηγεμονία του κυρίαρχου κοινωνικοπολιτικού καθεστώτος, αντιμετωπίζεται πολλάκις ως δευτερεύον, περιθωριακό, ακόμη και ως μη υπαρκτό.
Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι, μέσα από την ενσωμάτωση του στον κρατικό μηχανισμό, την οικονομική του εξάρτηση και τη χειραγώγηση της ηγεσίας του, το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα μετατράπηκε ουσιαστικά σε προέκταση της κρατικής γραφειοκρατίας, συμβάλλοντας σημαντικά στη διατήρηση του status quo είτε άμεσα (μέσω της υιοθέτησης και προώθησης της άρχουσας πολιτικής) είτε έμμεσα (αμβλύνοντας τις διαχωριστικές γραμμές μέσα στο κίνημα). Γι’ αυτό και η ενσωμάτωση προβάλλεται κατά κανόνα ως ο βασικός παράγοντας πίσω από τη δήθεν «αποτυχία» των Ελλήνων εργαζομένων να οργανώσουν τα συμφέροντά τους ως τάξη αδέσμευτα και ανεξάρτητα από πελατειακά, κομματικά δίκτυα (αστικών κομμάτων εξουσίας) και κυβερνητικές πολιτικές.
Ωστόσο, για ακόμη μια φορά, η διαπίστωση αυτή δεν αφορά το σύνολο του εργατικού κινήματος, αλλά ένα συγκεκριμένο κομμάτι του, αυτό του «επίσημου» συνδικαλισμού.
Το εργατικό κίνημα εμφανίζεται λίγο – πολύ ως μια στιγμιαία εκδήλωση αυθορμητισμού, ως μια προσωρινή σύμπτωση επιμέρους ατομικών συμφερόντων και όχι ως συνειδητή επιλογή για συλλογική δράση στη βάση της ταξικής συνειδητοποίησης. Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται γενικά (και αταξικά) ως «πολίτες» με ατομικά συμφέροντα και ανησυχίες. Όχι ως μέλη μιας συγκεκριμένης τάξης με συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα και αντίστοιχους προβληματισμούς. Σύμφωνα με αυτήν τη λογική, ο περιβόητος «ατομισμός» του Έλληνα εργαζόμενου, θεσμοθετημένος ή όχι, τον «απέτρεψε» από το να συγκροτήσει ταξικούς φορείς διεκδίκησης, να διαμορφώσει ταξική συνείδηση ή να αναπτύξει ταξικούς δεσμούς αλληλεγγύης με τους συναδέλφους του.
Συχνά, προς «απόδειξη» του βαθμού ενσωμάτωσης του ελληνικού εργατικού κινήματος παρατίθενται γεγονότα και αριθμοί, όπως, π.χ. το «πέρασμα» της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών (ΓΣΕΕ) στα χέρια των ρεφορμιστών συνδικαλιστών την περίοδο 1926 – 1927, τα χαμηλά ποσοστά των οργανωμένων εργατών στα σωματεία, η μικρή αριθμητική δύναμη του Κομμουνιστικού Κόμματος κ.α.[…]
Αναμφισβήτητα, η εξέταση των μεθόδων ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης στην αστική πολιτική αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε ιστοριογραφική προσέγγιση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Ταυτόχρονα όμως, δε γίνεται να αγνοούνται οι παράγοντες που συνηγόρησαν στη ριζοσπαστικοποίησή της. Δεν είναι λίγες οι φορές όπου οι όροι και οι προοπτικές διαμόρφωσης μιας ταξικής πολιτικής από τη μεριά της εργατικής τάξης υποτιμώνται, περιθωριοποιούνται ή αποσιωπώνται παντελώς.
Επίσης, η βιβλιογραφία που επικεντρώνεται στον παράγοντα ενσωμάτωση αποτυγχάνει στην πλειοψηφία της να αναδείξει (σκοπίμως;) πτυχές της που έχουν να κάνουν με την αστική βία, με τη συγκρότηση και ευρεία χρήση κατασταλτικών μηχανισμών όπως η αστυνομία, τα Σώματα Ασφαλείας ή ο στρατός, με στόχο τη συστηματική δίωξη και καταπίεση των ριζοσπαστικών τμημάτων της εργατικής τάξης. Η καταστολή έλαβε πολλές μορφές. Εκφράστηκε, π.χ., με άμεσες ή έμμεσες παρεμβάσεις στην οργάνωση και λειτουργία των εργατικών ενώσεων. Με αλλοίωση των αντιπροσωπευτικών οργάνων του συνδικαλιστικού κινήματος. Με συλλήψεις και εκτοπίσεις εργατών ή συνδικαλιστών που ανήκαν ή δραστηριοποιούνταν στα ταξικά συνδικάτα, που ήταν μέλη ή απλά πρόσκειντο στο ΚΚΕ. Με τη φανερή ή κρυφή παρακολούθηση των συνελεύσεων των σωματείων, των εργατικών κέντρων κ.λ.π. Πρόκειται για στοιχεία που συνοδεύουν την ιστορική πορεία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας μας εν πολλοίς και μέχρι σήμερα. Πρέπει, επομένως, να συνυπολογίζονται σε κάθε σχετική έρευνα.
Όπου και όποτε συναντάμε αναφορά στην κρατική παρεμβατικότητα, περιορίζεται συνήθως στον έλεγχο διαφόρων σωματείων και εργατικών στελεχών μέσω των πελατειακών σχέσεων και δικτύων. Παράλληλα, μια σειρά οργανισμοί που συστάθηκαν με πρωτοβουλία των Αρχών, όπως για παράδειγμα η Εργατική Εστία, η Επιθεώρηση Εργασίας κ.α. αγνοούνται εν πολλοίς ως προς το ρόλο που διαδραμάτισαν στην οικονομική και διοικητική ενσωμάτωση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η αυτόματη σύνδεση αιτίας και αποτελέσματος, που συχνά επιχειρείται ή λαμβάνεται ως δεδομένη μεταξύ της ύφεσης ή της σχετικής σταθεροποίησης της οικονομίας (ντόπιας και διεθνούς) από τη μια και της τάσης ριζοσπαστικοποίησης ή συντηρητικοποίησης της εργατικής τάξης από την άλλη αντίστοιχα, αποτελεί μια μάλλον υπεραπλουστευμένη, μηχανιστική προσέγγιση του όλου ζητήματος. Και όμως, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αρκούνται στην υιοθέτηση μιας υποθετικής φόρμουλας του τύπου «οικονομική κρίση + εργατική τάξη = κομμουνισμός» ως βάσης για την παραπέρα ανάπτυξη της προβληματικής τους. Τέτοιες υποθέσεις δεν επιτρέπουν την εμβάθυνση στην ουσία των διεργασιών που συντέλεσαν στις όποιες ιδεολογικοπολιτικές μετατοπίσεις στις γραμμές του εργατικού κινήματος.
Πολλές έρευνες επικεντρώνονται υπερβολικά στη μελέτη δομών και θεσμών, σε πρόσωπα – κλειδιά ή ομάδες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εξουσία (ή που διεκδικούν έστω ορισμένο μερίδιο και ρόλο στη διαχείρισή της.) Κατά συνέπεια εκτοπίζουν από το ιστορικό προσκήνιο το λαϊκό παράγοντα. Υποβαθμίζουν ή διαγράφουν εντελώς τις ανερχόμενες κοινωνικές δυνάμεις ως ιστορικά υποκείμενα. Θέτουν εκτός «εικόνας» τις συνθήκες εκείνες υπό τις οποίες οι εργαζόμενοι οδηγήθηκαν – ατομικά ή συλλογικά – στη συνειδητοποίηση της δύναμής τους, θέτοντας προοδευτικά ζητήματα ανατροπής της κυρίαρχης εξουσίας και μετασχηματισμού της κοινωνίας.
Μηδαμινή αναφορά γίνεται συνήθως στην εμπειρία της παραγωγικής διαδικασίας, στις ζυμώσεις που έλαβαν χώρα εκεί όπου οι εργάτες ζούσαν και εργάζονταν, ως συστατικά στοιχεία μιας αναδυόμενης ταξικής ταυτότητας. Ως «πρώτες ύλες» στη δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης στις γραμμές της εργατικής τάξης. Πρόκειται για παράγοντες που συνέδραμαν σημαντικά στη διαμόρφωση της πολιτικής σκέψης και συμπεριφοράς των εργαζομένων, που σημάδεψαν τις διεργασίες στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος, καθώς αυτό προσπαθούσε να αυτοπροσδιοριστεί ως τάξη και ως πολιτικό υποκείμενο.
Τέλος, για λόγους που έχουν να κάνουν με τις ιδεολογικοπολιτικές παρακαταθήκες της μετεμφυλιακής Ελλάδας και του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου», δηλαδή με την εξέλιξη της ταξικής πάλης στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, ο αντικομμουνισμός – άλλοτε χυδαίος, άλλοτε πιο «εκλεπτυσμένος» – υπήρξε αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της σχετικής βιβλιοπαραγωγής. Η προσπάθεια δαιμονοποίησης του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στην αστική ιστοριογραφία δεν αποτελεί, βεβαίως, έκπληξη. Σε περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης, η αντιπαράθεση στο επίπεδο των ιδεών λαμβάνει σαφώς μεγαλύτερες διαστάσεις.
Σε γενικές γραμμές, η κρατούσα ιστοριογραφία α) περιορίστηκε σε μια απλή αναπαραγωγή («επιβεβαίωση») μιας σειράς προκατασκευασμένων συμπερασμάτων που βρίσκονταν σε απόλυτη σύμπνοια με την κυρίαρχη εκδοχή του παρελθόντος, β) στάθηκε μεροληπτικά ενάντια στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, αντιμετωπίζοντάς το ως «περιθωριακό» ή «ακραίο», προϊόν της «μιζέριας» ή της «άγνοιας» της εργατικής τάξης κ.λ.π., γ) διαστρέβλωσε το χαρακτήρα, τη δράση και τους σκοπούς του, δ) άντλησε μονομερώς τις πηγές της, μην αξιολογώντας την ταξική προέλευση ή σκοπιμότητα της εκάστοτε πληροφορίας, απαξιώνοντας τις αναλύσεις , τη γραπτή και προφορική παράδοση της «άλλης πλευράς».
Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι αστοί ιστοριογράφοι που έφτασαν στο σημείο να αρνούνται ακόμα και την ύπαρξη ενός ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου.
Επομένως, ο μελετητής ιστορικός – ιδιαίτερα της πολιτικής ιστορίας ή της ιστορίας του εργατικού κινήματος – δεν πρέπει να λησμονά το γεγονός ότι η παραγωγή γνώσης αποτελεί, σε μεγάλο βαθμό, προϊόν των κοινωνικοπολιτικών αντιθέσεων και συγκρούσεων της εποχής όπου συντελείται. (σελ. 21 – 30)

 
Αναστάσης Ι. Γκίκας, Ρήξη και Ενσωμάτωση. Συμβολή στην Ιστορία του εργατικού – κομμουνιστικού κινήματος του Μεσοπολέμου (1918 – 1936). Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2010

Πηγή: ofisofi.blogspot.com