ΣΕΛΠΕ: Πόσα και πού ξοδεύουν οι Ελληνες;

Μπορούν να κάνουν αποταμίευση οι Έλληνες; Πόσα ξοδεύουν από το μηνιαίο εισόδημά τους σε φόρους, λογαριασμούς και αγορές;
Νέα  έρευνα του Συνδέσμου Επιχειρήσεων & Λιανικής Πωλήσεως Ελλάδος (ΣΕΛΠΕ) έρχεται να ρίξει φως στις καταναλωτικές τάσεις των ελληνικών νοικοκυριών.
Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας είναι τα εξής: 

• 3 στα 4 νοικοκυριά ξοδεύουν άνω του 80% του εισοδήματος τους.
• Οι μεγαλύτερες δαπάνες αφορούν: μηνιαίους λογαριασμούς (25%), αγορές προϊόντων (25%) και φόρους (19%).
• Προσφορές και εκπτώσεις το βασικό ζητούμενο των καταναλωτών με 2 στους 3 να τις «κυνηγούν».
• Αυξανόμενη διείσδυση του διαδικτύου στις λιανικές πωλήσεις – 6 στους 10 καταναλωτές ενημερώνονται από το διαδίκτυο πριν αγοράσουν.

Αναλυτικότερα, η έρευνα καταγράφει την οικονομική πίεση που αντιμετωπίζει το ελληνικό καταναλωτικό κοινό. Όπως φαίνεται στο σχήμα 1, το 74% του κοινού ξοδεύει πάνω από το 80% του διαθέσιμου εισοδήματος του σε μηνιαία βάση, ενώ το 10% ξοδεύει πάνω από 100%, που πρακτικά σημαίνει ότι δανείζεται με κάποιον τρόπο για να καλύψει τις ανάγκες του.

Οι δαπάνες για τους μηνιαίους λογαριασμούς ανέρχονται στο 25% του εισοδήματος, όσο είναι και οι δαπάνες για αγορές προϊόντων. Οι φόροι ακολουθούν με 19% και οι υπηρεσίες με 15%. Στο 14% είναι οι δαπάνες για τα ενοίκια.
Αθροιστικά οι πάγιες δαπάνες σε λογαριασμούς και φόρους ανέρχονται κατ’ εκτίμηση στο 44% του διαθέσιμου εισοδήματος. Η τάση και στις δύο αυτές κατηγορίες δαπανών είναι να αυξηθούν, όπως καταγράφεται στον δείκτη τάσης μεταβολής δαπανών, έναντι των δαπανών σε αγορές προϊόντων και υπηρεσίες, οι οποίες μειώνονται.

Όσο για το που ξοδεύουν τα χρήματά τους οι Έλληνες όταν πρόκειται για αγορές (προϊόντα ή υπηρεσίες), όπως δείχνει το σχήμα 3, η κύρια κατηγορία αγορών είναι τα τρόφιμα και ποτά με ποσοστό 41%.
Ακολουθεί η εστίαση με 12%, τα είδη ρουχισμού με 10% και τα φάρμακα με 8%.
Έπιπλα και παιχνίδια-είδη δώρων έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά με 3%.

Πόσο χρόνο ξοδεύουν οι καταναλωτές για την κάθε δαπάνη του; Συνολικά 118 ημέρες το έτος για αγορές τροφίμων και ποτών (περίπου 3 ημέρες την εβδομάδα) και ακολουθούν 66 μέρες η εστίαση (περίπου 1 ημέρα την εβδομάδα) και τα φάρμακα με 15 ημέρες ανά έτος.
Το σχήμα 4 δείχνει την τάση των καταναλωτών να αναζητούν προσφορές και εκπτώσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 63% του κοινού δηλώνει ότι «κυνηγάει τις προσφορές», ενώ μόλις 7% δεν το κάνει.
Χαρακτηριστικό είναι ότι το 58% του κοινού περιμένει τις προσφορές και τις εκπτώσεις για να πραγματοποιήσει αγορές κάτι που δείχνει και το πόσο επηρεάζεται η πορεία του κύκλου εργασιών των εταιρειών του λιανεμπορίου μέσα στο χρόνο. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που το 64% του κοινού επιθυμεί οι περίοδοι των εκπτώσεων να διαρκούν περισσότερο μέσα στο έτος.

Στο σχήμα 5 φαίνεται το ποσοστό των αγορών που γίνονται μέσω του διαδικτύου. 
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας το 9% των αγορών των καταναλωτών πραγματοποιείται μέσω διαδικτύου, το οποίο σε κάποιες κατηγορίες όπως π.χ. τα εισιτήρια ανέρχεται ακόμα και στο 42%. Ψηλά βρίσκονται και τα ποσοστά με τα ηλεκτρονικά είδη και τα είδη ρουχισμού, που φτάνουν στο 23% και στο 14% αντίστοιχα.

Από την έρευνα φαίνεται επίσης ότι πλέον ο ρόλος του διαδικτύου στις λιανικές πωλήσεις είναι πολύ πιο πολύπλοκος από απλά ένα επιπλέον κανάλι αγορών, καθώς επηρεάζει έντονα και τις αγορές από τα παραδοσιακά καταστήματα.
Το 59% του κοινού ενημερώνεται συστηματικά από το διαδίκτυο πριν κάνει αγορές, ενώ το 47% πρώτα ψάχνει στο διαδίκτυο για να κάνει τις αγορές από το παραδοσιακό κατάστημα. Ποσοστό πολλαπλάσιο αυτού που ολοκληρώνει την αγορά μέσω διαδικτύου. Βέβαια καταγράφεται και η αντίστροφη τάση με το 21% του κοινού να δηλώνει ότι επισκέπτεται φυσικά καταστήματα πριν τελικά αγοράσει μέσω ηλεκτρονικού καταστήματος.

 

                                                                                                    Πηγή: ΣΕΛΠΕ

Ένα χρονογράφημα του Κ. Βάρναλη για το κάπνισμα...

Ξεκινάμε την εβδομάδα με ένα επίκαιρο (και μετά από τόσα χρόνια) χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη από τον τόμο Συμποσιακά, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο Αρχείο σε επιμέλεια , και του πολυπράγμονος Νίκου Σαραντάκου. Περιέχει 154 χρονογραφήματα, της περιόδου 1939-1957, με θέμα το καφενείο και την ταβέρνα, τον καφέ και το τσιγάρο, το ποτό, το φαγητό και τα συμπόσια των φίλων Το θέμα του χρονογραφήματος είναι το κάπνισμα.
Στην εποχή που γράφτηκε το χρονογράφημα (το 1941) δεν υπήρχαν φυσικά αντικαπνιστικοί νόμοι και δεν απαγορευόταν το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, αλλά υπήρχε και πάλι το αιώνιο δίλημμα που βασανίζει τους περισσότερους καπνιστές: να το κόψω ή όχι;
Το χρονογράφημα δημοσιεύτηκε στην Πρωία στις 29 Ιουλίου 1941.

Αυτός που το ξανάρχισε

Κυρίως δεν είναι «αυτός που το ξανάρχισε», αλλ’ «αυτός που το ξαναρχίζει και πάλι». Γιατί ως τώρα το έχει κόψει δέκα φορές (εννοώ το κάπνισμα) κι άλλες δέκα το έχει ξαναρχίσει. Κι αυτού είναι το μεγαλείο. Οι επισημότερες στιγμές της ζωής του, οι γεμάτες το υψηλότερο νόημα, σαν τον τρίσβαθο ουρανό, είναι (τώρα που στερέψανε όλες οι πηγές της χαράς μέσα του) η μια όταν πατάει μαχαίρι στο «απαίσιο» συνήθειο και «πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του»*, κι η άλλη, όταν ξαναγυρίζει στο πάθος του, όχι σαν άσωτος υιός, που μετανιώνει, παρά σαν θριαμβευτής σταυροφόρος στη σιδεροζωσμένη «Κυρά» του, ύστερα από πολλά χρόνια, με το κλειδί στην τσέπη. Ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο τέρματα, που υψώνονται στον ορίζοντά του σαν δυο στήλες πυρός, η άλλη ζωή είναι γούβα από ατελείωτην άμμο, χωρίς αέρα κι ανάσα, ένας φοβερός εφιάλτης.
Όποιος κόβει το κάπνισμα είναι ήρως.  Όποιος το ξαναρχίζει είναι θεός. Τη μια φορά είναι ο ανδρείος της άρνησης, την άλλη είναι ο ανδρείος του «ναι».
Οι αρχαίοι πιστεύανε πως οι θεοί βγάζανε μιαν ιδιαίτερη μυρωδιά: «θείαν οσμήν»**. Τι μυρωδιά ήτανε αυτή δεν μας την είπανε. Η παρουσία όμως θεού ανάμεσα σε ανθρώπους γινότανε «ορατή» με την… μύτη! Αν σήμερα ζούσανε ακόμα οι θεοί του Ολύμπου, των δασών και των υδάτων, η «θεία οσμή» θα ήτανε η μυρωδιά του καπνού! Είναι η θεϊκότερη μυρωδιά που υπάρχει.
Λοιπόν, ο φίλος το κόβει το κάπνισμα όταν του γίνεται τύραννος και πάθος και το ξαναρχίζει όταν το είναι του, ύστερα από μακριάν άσκηση, είναι έτοιμο να υποστεί τη θεϊκή μεταμόρφωση. Έτσι διατηρεί τον εαυτό του σε διαρκή νεότητα. Γιατί μονάχα όταν αλλάζει κανείς γυναίκα ή ξαναρχίζει το κάπνισμα, διατηρεί ακμαίες τις σωματικές και τις ψυχικές του δυνάμεις μέχρι τελευταίας πνοής του… τσιγάρου. Η ζωή του είναι μια διαδοχή από νιάτα και η πορεία της μια διαδοχή από «σκαρδαμύσσοντα» φώτα.
Αλλά συγχρόνως κάνει και μια γυμναστική της θέλησής του.  Όταν το κόβει, έχει τη χαρά πως γλίτωσε και το συναίσθημα πως είναι λεύτερος· όταν ξαναρχίζει έχει τη χαρά πως μπορεί και πάλι να το κόψει.
—«Να καπνίζεις γιατί το θες κι όχι γιατί σε θέλει. Κι όπως είναι αδύνατο να το κόψεις, αν δεν το έχεις ξανακόψει και άλλοτε, έτσι είναι βλακεία να το κόψεις, αν δεν πρόκειται να το ξαναρχίσεις ποτές πια! Το να το κόβεις είναι μια ηδονή μεγάλη, το να το ξαναρχίζεις είναι μια ηδονή μεγαλύτερη. Είναι Δευτέρα Παρουσία. Κι εγώ ως τώρα έχω αναστηθεί δέκα φορές. Κι αν η πείρα δε μας δίνει κανένα άλλο ανώτερο αγαθό στη ζωή, η ίδια η πείρα μας λέγει, πως μονάχα η «ηδονή» κάνει τη ζωή ν’ αξίζει: από ποσότητα την κάνει ποιότητα…»
Αυτά λέγει και κηρύσσει κι όταν καπνίζει μακάρια κι όταν κοιτάζει, επίσης μακάρια, τους άλλους να καπνίζουν. Είναι δυο μέρες τώρα που το ξανάρχισε. Κι έχει το συναίσθημα πως είναι… νιόγαμπρος. Νιόγαμπρος όμως της στιγμής, χωρίς «κουλούρα»! Νιόγαμπρος, που αλλού κοιμάται σήμερα, αλλού θα ξυπνήσει αύριο. Είναι χαρούμενος για λίγον καιρό. Οι αγάπες που περνούν, αυτές μας μένουν! Δεν πατάει στη γης. Τα νεύρα του, το αίμα του, η καρδιά του, η σκέψη του κελαηδούνε σαν αηδόνια.  Ξυπνάει πρωί πρωί γιατί δεν τον περιμένουν οι παλιές του λύπες να τον αρπάξουν, μόλις ανοίξει τα μάτια, παρά οι καινούργιες ευτυχίες —και βιάζεται να τρέξει να τις συναντήσει. Πηγαίνει πεταχτός στο γραφείο του, παραγγέλλει ένα διπλόν καφέ και πριν ανάψει το πρώτο τσιγάρο, χώνει τη μύτη μέσα στο πακέτο και ρουφάει βαθιά την «θείαν οσμήν». Όσο είναι ακόμα καιρός. Γιατί αύριο θα του γίνει πάθος. Τότε θα το μισήσει το τσιγάρο και ύστερα από λίγων ημερών ταλαντεύσεις, θα το πνίξει με τα νύχια, όπως τα παιδιά πνίγουνε τα σπουργίτια. Δηλαδή θα πνίξει τον εαυτό του. Θα μουδιάσει για τέσσερις πέντε μέρες η ζωή του, για να ξαναπάρει απάνω της κατόπι, όταν θα φύγουν από μέσα του ξορκισμένα όλα τα κακά δαιμόνια. Και τότε θα ξαναγίνει ευτυχής σαν ένας που γλίτωσε από μια στρίγκλα γυναίκα!
Μ’ αυτήν την ταχτική, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, κατορθώνει ένα μεγάλο πράγμα. Να ξεχνάει όλες τις άλλες σοβαρές, θεμελιώδεις, ακατάλυτες μιζέριες της ζωής του. Δεν έχει καιρό να τις συλλογίζεται. Γιατί η ζωή του μοιράζεται ανάμεσα στη στέρηση και στην απόλαυση του τσιγάρου. Η στέρηση, όταν υπερνικηθεί, γίνεται απόλαυση· κι η απόλαυση, όταν νικήσει, γίνεται βάσανο. Κι έτσι με το να τρώγεται με τον εαυτό του, δεν τον τρώνε οι άλλες του κακομοιριές. Πολύ καλά το είδε αυτό ο ποιητής του Ερωτόκριτου, όταν λέγει κάπου, πως ο αψύτερος πόνος «σχολάζει» τον ολιγότερον αψύν***. Κι αυτός λοιπόν μετατοπίζει το πρόβλημά του (πρόβλημα ζωής ή θανάτου) και το κάμνει πρόβλημα καπνίσματος ή όχι.
Για τώρα όμως γεμίζει τα μάγουλά του με καπνό, όπως οι μαϊμούδες με φουντούκια, ξεφυσάει τα γαλανά δαχτυλιδάκια προς το ταβάνι («η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ’ναι ζήτημα ύψους»!)**** δεν ακούει το χαλασμό του κόσμου, δεν σκέπτεται τι είναι αλήθεια και τι είναι το «όντως όν» των φιλοσόφων —και λέγει αποφασιστικά:
—Αύριο θα το ξανακόψω.
Δηλαδή: το μέλλον μού ανήκει και το διευθύνω ο ίδιος, όπως θέλω.

* : Στίχος από το ποίημα του Κ.Π.Καβάφη “Che fece… il gran rifiuto”.
**: ὦ θεῖον ὀσμῆς πνεῦμα, Ευριπίδης, Ιππόλυτος 1392.
***: Ο πόνος ο βαρύτερος τον αλαφρόν σκολάζει, Ερωτόκριτος Γ1286.
****: Στίχος από το “Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο” του Κώστα Καρυωτάκη.

                                                                                           Πηγή:  sarantakos.wordpress.com

ΜΠΟΣΤ: Ο αμίμητος και ο ανεπανάληπτος...

Ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Χρύσανθος Βοσταντζόγλου, 1918 - 13 Δεκεμβρίου 1995), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Μποστ, ήταν Έλληνας σκιτσογράφος και γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος.

Ο ιστορικός κλάδος των Μποσταντζόγλου πρωτοπαρουσιάζεται στα βάθη της Μέσης Ανατολής. Πρόγονός του υπήρξεν ο περίφημος λόγιος Θεόδωρος Ιωάννου Μποσταντζόγλου.

Οι δυο γιοί του Κώστας και Γιάννης είναι σήμερα διακεκριμένοι στον χώρο της γραφιστικής και την υποκριτικής αντίστοιχα. Το έργο του περιλαμβάνει πολιτικές γελοιογραφίες και χρονογραφήματα, εικονογραφήσεις βιβλίων και περιοδικών, δέκα θεατρικά έργα και πολλές ζωγραφικές συνθέσεις. Για ένα διάστημα δούλεψε στη διαφήμιση όπου οι έντυπες καταχωρίσεις του για τη RENAULT (Ντοφίν εστί φιλοσοφείν), Flow Coat/Dupont (βάφεν ζι γκουντ πιλοτ?) ακόμα και οι πιλότοι της Λουφτβάφε βάφουν με βαφές Φλόου Κοτ.), άφησαν κυριολεκτικά εποχή με την τόλμη και τη διαφορετικότητά τους.

Η σάτιρα του στοχεύει κυρίως τον μικροαστό Έλληνα των μεταπολεμικών δεκαετιών, τον καθωσπρεπισμό, την ημιμάθεια και το νεοπλουτισμό, την ξενομανία, τις έντονες ταξικές αντιθέσεις της μεταπολεμικής Ελλάδας, καθώς και την ελληνική πολιτική ζωή. Ο Μποστ σατιρίζει ιδιαίτερα την εξάρτηση της Ελλάδας από τον ξένο παράγοντα, την εθνικοφροσύνη των δεξιών κομμάτων και το θεσμό της Βασιλείας, ωστόσο σε πολλά κείμενα διακωμωδεί και την παράταξη της Αριστεράς, στην οποία ανήκε.

Ο Μποστ θεωρείται ότι κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντελώς προσωπικό και αναγνωρίσιμο σατιρικό ύφος ως σκιτσογράφος, κειμενογράφος, θεατρικός συγγραφέας, αλλά και ζωγράφος. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι η γλώσσα του και τα επίτηδες ανορθόγραφα κείμενα. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, γελοιοποιώντας την καθαρεύουσα πίστευε ότι ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην ταχύτερη καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Προκειμένου να σατιρίσει την καθαρεύουσα, ανακάτευε λόγιες εκφράσεις με λαϊκές και έγραφε εντελώς ανορθόγραφα, διεκτραγωδώντας τον ημιμαθή Έλληνα, που προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την καθαρεύουσα, καθώς εκείνη την εποχή η δημοτική θεωρούνταν "ύποπτη", κατά δήλωση του ιδίου του Μποστ. Συχνά με την παραφθορά των λέξεων ή την ανορθόγραφη απόδοση του ήχου της δημιουργούσε εσκεμμένα συνειρμούς, με άλλες έννοιες, τις οποίες διακωμωδεί. Επίσης συχνά, χρησιμοποιούσε μεταφορικές εκφράσεις με την κυριολεκτική τους έννοια. 

Οι τρεις πλέον χαρακτηριστικοί ήρωες των γελοιογραφιών του και προσωπικά του δημιουργήματα είναι η Μαμά Ελλάς με τα παιδιά της, τον Πειναλέοντα και την Ανεργίτσα. Η Μαμά Ελλάς παρουσιάζεται αρχαιοπρεπής, αλλά φτωχοντυμένη και εξαθλιωμένη, το ίδιο και τα δύο μικρά παιδιά, που σχολιάζουν την επικαιρότητα με ανορθόγραφα γραμμένους στίχους.

Ένα από τα χαρακτηριστικά όλου του φάσματος του έργου του (σκίτσα, κείμενα, ζωγραφικά και θεατρικά έργα) ήταν ο συμφυρμός διαφόρων φάσεων της ελληνικής ιστορίας, καθώς στο έργο του συνυπάρχουν ήρωες της αρχαιότητας, του Βυζαντίου, του 1821, του έπους του 1940 με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ωνάση.

Ο Κώστας Μποσταντζόγλου γράφει για τον πατέρα του, τον Μέντη, τον Χρύσανθο, τον Μποστ

<<Πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε που σε χαιρέτισα τελευταία φορά. Ακόμα δε συνήθισα να λείπεις. Είπα μέσα μου να ξεθάψω μια στιγμή μας. Έτσι! Σαν φόρο τιμής. Ξέρω. Θα με κοίταξεις μ’ εκείνο το μισοειρωνικό ύφος που παίρνεις όποτε είσαι έτοιμος να ξεφουρνίσεις ένα απόφθεγμα και θα μου πεις ξανά: «το πολύ συναίσθημα δεν οφελεί τα στήθη». Κοίτα ποιος μιλάει... Εσύ τα λες ρε πατέρα; Eσύ ο ευσυγκίνητος; Ο κάργα συναισθηματικός; Eσύ που έκλαιγες όταν με κουρέψανε παρά τη θέλησή σου εν χρώ για να με δεχτούν στο δημοτικό; Εσύ που ερχόσουνα και μας σκέπαζες τις νύχτες μην κρυώσουμε; Εσύ που σπάραζες και μας έλεγες «συγχωρήστε με για το κακό που σας έκανα» επειδή ήσουνα κομμουνιστής και μας είχανε χαρακτηρισμένους στο στρατό; Είδαμε και πάθαμε να σε πείσουμε πως δεν χρειαζόμασταν την βοήθειά σου για να πάμε σε στρατόπεδα ανεπιθυμήτων. Πως είμαστε κι εμείς κομμουνιστές - πιο φανατικοί από σένα - και ξέραμε τη μοίρα μας επί χούντας. Οπότε, που τα πουλάς αυτά; Σε τα μας; Eσύ; Ας τα αυτά! Δεν περνάνε!

Εγώ το ξέρεις. Σκέφτομαι όπως εσύ. Ανορθόγραφα. Άμα πιστέψω, πίστεψα. Άμα αγαπήσω, αγάπησα. Άμα κλαίω, κλαίω και χέστηκα τι θα πεις. Μεταξύ μας μπορούμε να είμαστε όσο συναισθηματικοί θέλουμε. Έξω, εντάξει! Θα το παίξουμε αυστηροί, σοβαροί, κόσμιοι, είρωνες και σκληροί. Έτσι δεν λες; Να μη δούνε πως έχουμε αδυναμίες γιατί θα μας πατήσουν. Εντάξει. Αυτά τα κάνουμε κατά γράμμα. Παιχνιδάκι. Λοιπόν. Στο δια ταύτα. Θυμάσαι τότε που πήγαμε στο Μαρούσι στο εργαστήρι του Βαλσαμάκη; Μέναμε στον Παράδεισο Αμαρουσίου τότε. Πήγαμε με τα πόδια. Φύγαμε νωρίς το απόγευμα και μέχρι να φτάσουμε είχε σκοτεινιάσει. To ‘54 θα ήτανε. Χειμώνας. Δεν καλοθυμάμαι. Ήθελες να δοκιμάσεις τη ζωγραφική σε πορσελάνη. Είχες πάρει από το σπίτι ένα άσπρο πλακάκι που περίσσεψε από το ντύσιμο της κουζίνας. Ο Βαλσαμάκης σου έδωσε χρώματα σε σκόνες και μου παραπονιόσουνα χαμηλόφωνα πως δεν είχε σε σκόνες όλα τα χρώματα που ήθελες.

Τέλος πάντων. Δοκίμασες να ζωγραφίσεις στο πλακάκι ένα ελληνικό θέμα. Μετά από ώρα και αφού ζήτησες τη γνώμη του Βαλσαμάκη σαν ειδικού και τη δική μου σαν πενταετούς τεχνοκριτικού, έμεινες σχετικά ικανοποιημένος. Δυστυχώς, ο φούρνος του Βαλσαμάκη έψηνε μόνο πήλινα. Ήταν σε χαμηλές θερμοκρασίες και δεν μπορούσες να ψήσεις το πορσελάνινο πλακάκι σου. Έπρεπε για να σταθούνε τα χρώματα στην πορσελάνη να ψηθούνε στους 1000 βαθμούς Κελσίου για ώρες. Τύλιξες το πλακάκι προσεκτικά σε ένα άσπρο χαρτί, ευχαρίστησες και φύγαμε. Εγώ ικανοποιημένος που δεν είχα κάνει καμμιά ζημιά στο εργαστήρι παρόλο που βαριόμουνα και υπήρχαν ένα σωρό κανάτια για σπάσιμο στα ράφια, εσύ απογοητευμένος μέχρι θανάτου που η δουλειά έμεινε μισή. 

Αυτό το πλακάκι είναι το πρώτο που ζωγράφισες και μου άρεσε τρελλά. Άρεσε και στη μάνα. Τη γνώμη του Γιάννη δεν τη ζητήσαμε γιατί ήταν μικρός ακόμα και τα έκανε επάνω του. Το πλακάκι μπήκε στο κομό του προχώλ και ξεχάστηκε για χρόνια. Όταν το ξεθάψαμε, είχες δικό σου φούρνο πια, ψήναμε πορσελάνινα πιάτα, δοχεία νυκτός, μολυβοθήκες και άλλα και σου είπα να το ψήσεις. Είπες: «μπααααα! Δεν αξίζει τον κόπο». Αυτό το άψητο πλακάκι το φωτογράφισα και είπα να το δείξω μια και κανένας έξω από εμάς δεν το έχει δει. Έτσι για να σε θυμηθούν και να θυμηθούν και κάτι απ’ αυτά που έκανες. Ξέρω! Θα πεις: «αυτό είναι πρωτόλειο. Άσε τις βλακείες». Ξέρεις όμως καλά τι αγύριστο κεφάλι είμαι. Σε πολλά δεν σου έμοιασα. Σ’ αυτό όμως είμαστε ίδιοι. Με έφτυσες και με έκανες που έλεγε κι η μάνα. Το ότι μου λείπεις ξέρω πως το θεωρείς δεδομένο. Το ότι ακόμα πονάω που σε έχασα, χέστο. Άντε γειά, πριν με πιάσουν τα ζουμιά και δεν κάνει. Φιλιά στους επάνω. Που θα πάει; Θα έρθω κι εγώ κάποια στιγμή να σε φιλήσω και να τα πούμε>>.

Λίγο πριν από τις εκλογές του 1963, που σήμαναν το τέλος της οκταετίας Καραμανλή, και ενώ ο Κων. Καραμανλής βρίσκεται ακόμα στην Ελβετία, ο Μποστ. αρχίζει να δημοσιεύει στην Αυγή καθημερινά σατιρικά χρονογραφήματα με τη μορφή επιστολών που δήθεν έστελνε στον Καραμανλή και των απαντήσεων που δήθεν έπαιρνε από τον Καραμανλή. Τίτλος της σειράς: Αληλογραφία με τον Κόστα, που διάρκεσε έως τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου. Αργότερα, τα καλύτερα κομμάτια βγήκαν σε βιβλίο από τις εκδόσεις Θεμέλιο.

Το σκίτσο, του Μποστ, δημοσιεύτηκε πρωτοσέλιδο στην Αυγή, στις 10 Δεκεμβρίου 1963, την επομένη της αποχώρησης του Κ. Καραμανλή από την πολιτική και της αναχώρησής του -με το όνομα Τριανταφυλλίδης σύμφωνα με τα θρυλλούμενα την εποχή εκείνη- για το Παρίσι.

Όπως σημειώνει στον πρόλογο του βιβλίου ο Μποστ:

Απόσπασμα επιστολής :

Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Μαυρομιχάλης υπόσχεται άψογες εκλογές και αφοπλίζει τα ΤΕΑ

            Κόστας προς Μποστ., 8.10.1963

Οι Μαβρομιχαλαίοι, από ανέκαθεν εφημίζοντο δια ανυπότακτα και αναρχικά στοιχεία εις την Μάνην. Η φρίκη εκ της δολοφονίας του αειμνήστου Καποδίστρια, είναι ακόμη νωπή. Όχι επειδή ένας απόγονος φονέων, απεφάσισεν αψόγους εκλογάς δια να εκλείψη ο φάκελός του, πρέπει εμείς να μείνομεν με σταβρωμένας χήρας. Εάν ο Μαβρομιχάλης επιδιόκει δια της διαλήσεως χρησίμων στρατιωτικών μονάδων να κατασκεβάση την 3ην Νοεμβρίου έναν Μαβροκόστα, απατάται οικτρώς.

Το χρονογράφημα για τη βράβευση του Σεφέρη με το Νόμπελ :

<<Κόστα μου,

            Με μεγάλη χαρά σού αναγγέλω την απονομή του Νόμπελ στο Σεφέρη. Επικρατέστεροι υποψήφιοι ήσαν δύο. Ο Σεφέρης και ο Χιλιανός ποιητής Νερούντα, ο οποίος όμως απεκλείσθη ως αναρχοκουμουνιστής. Είναι το πρώτον Νόμπελ που εισπράττει η Ελλάς, μετά το Όσκαρ το δικό σου. Προς στιγμήν, δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Ήταν τόσο μεγάλη η τιμή, που μας εφαίνετο απίστεφτον. Συνηθισμένοι να μας περιφρονούν οι Τούρκοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, όχι μόνον εις την Ποίησιν αλλά και εις άλλα ζητήματα, εξεπλάγημεν δια την Σουηδικήν αβρότητα. Κυκλοφόρησαν πολλαί κακοήθεις διαδόσεις ότι δηλαδή εστάλη λανθασμένον Σουηδικόν τηλεγράφημα, αναφέρον ότι το βραβείον λαμβάνει ο Σεφερούντα και όχι ο Σεφέρης, και ο ίδιος ο ποιητής προς στιγμήν εκλονίσθη.

 Εφτηχώς μετ’ ολίγον ήρθαν άλλα επείγοντα ανερούντα δια τον Σεφερούντα, αποκλείοντα τον Νερούντα και φανερούντα τον πραγματικόν κάτοχον του βραβείου και των κορώνων. Άλλοι έχουν θείον εις την Κορώνην. Ο σεφέρης, χάρις εις τον Θείον λόγον, απέκτησεν κορώνας εις την Σουηδίαν. Επειδή έχεις θάρρος μαζί του, δεν του γράφεις να δώση εν μικρόν τμήμα δια τας ανάγκας της «Αντικουμουνιστικής Σταυροφορίας»; Από παντού μάς ζητούν χρήματα. Πρέπει να φροντίσομεν τα «παιδιά». Κραβγαί απογνώσεως έρχονται εις φως δια των εφημερίδων. «Κύριε υπουργέ, στείλε το παραδάκι», ο ένας. «Κήριε πρόεδρε, ξηρά τροφή και αεροπλάνα» ο άλλος, βγήκε επί πλέον και η υπόθεσις της φωτογραφίας ξανά στη μέση, κι’ ο Μέρτεν ποιος ξέρει τι θα μας ζητήση. Από την Αμερική μάς έκοψαν τα πάντα κι’ εντός ολίγου, όχι μόνον γάτες θα σχίζουμε, αλλά θα τρώμε και τα κρέατά μας. Οι βιομήχανοι κι’ εφοπλισταί, μάλλον κουμπωμένοι είναι.

 Έτσι η κατάστασις 

ξέφυγε από τα χέρια μας κι’ ο αντικομουνισμός πέρασε στην Ε.Κ. Ακόμη χθες ο υποψήφιος στο νομό Κοζάνης Κεντρώος κ. Παπακωνσταντίνου, αγορέβοντας «διμέτωπα» σε κάποιο χωριό, είπε στους ανθρώπους μας: «Εμείς όταν πιάσαμε τον Μπελογιάνη, τον σκοτόσαμε. Εσείς πιάσατε τον Γλέζο και τον αφήσατε». Κάτι λοιπόν πρέπει να γίνη, Κόστα. Ή να πιάσομε κι’ εμείς τον Γλέζο να τον εκτελέσομαι αμέσως, διότη η ύβρις είναι πολύ βαργειά, ή να δώσουμε κανένα υπουργείο στον Παπακωνσταντίνου, να τον πάρουμε μαζί μας, να το βουλόση. Διότι, όπος καταλαβένης, δεν μπορούμε να υστερούμε στον τομέα αφτόν τόσο πολύ και να χολένομεν εις τον Εξεβρωπαϊσμόν του κόματός μας. Δεν επιτρέπεται να παραβγαίνουν δυο κόματα εις μίαν δημοσίαν συζήτησιν, όταν προκαταβολικώς το εν εξ αφτών υπερτερεί σημαντικώς και ανεμίζει τας επιτυχίας του πομποδός.

 Τα λεφτά του βραβείου, είναι μία κάποια λύσις. Δεν λέγω να τα δώση όλα. Ας κρατήση μερικά δια τον εαφτόν του, δια να καθαρίση το τζάκι που καπνίζει, κι’ όταν με το καλό έρθουμε στα πράματα κι’ έχομαι κάποιαν εφχέρειαν πάλι, του τα επιστρέφουμε και με τόκο. Άλλοστε τόρα τι θα τα κάνη; Και λίρες να πάρη, η λίρα είναι υψομένη. 5 μήνες λείπεις από την αρχή κι’ η λίρα άφησε την σταθερότητα και τράβηξε 5 μονάδες απάνω. Φέρτον στο φιλότιμο. Πέστου, ότι φτάνει που έχουμε εχθρικά τα ανάκτορα, μην έχουμε δια της αρνήσεώς του και εχθρικές τις κορώνες. Και εάν σου πη, «Θα ιδούμε», «εάν θα τας έχω σύντομα» κλπ., μεταχειρίσου κι’ εσύ ποιητικήν γλώσαν και πέστου «τι εάν και εάν; τον Καραγκιόζη θα πέξουμε; Θα τάχουμε, ναι ή όχι;» Θετικά πράμματα κι αντρίκεια και ν’ αφήση τα διπλοματικά που ξέρει.

                                                            Ασπάζομαι την δεξιάν σου

                                                                                    Μποστ.

Υ.Γ. Στείλε με τρόπον την Αμαλίαν να πη εις την σύζηγόν του, ότι εάν δεν μας δώση τα χρήματα του βραβείου, ο Μποστ. θα ομιλήση εις το Θέατρον Χατζηχρήστου με τίτλον «Ο διωγμός της ΕΡΕ υπό του Πνεύματος της Ποιήσεως. Στραγγαλισμός της ΕΡΕ υπό του Νόμπελ>>.

Κείμενα Μποστ

“Ο θάνατος του Λαμπράκη”

Ελάχιστοι θυμούνται πια την υπόθεση Λαμπράκη. Ποιος τον σκότωσε τελικά δεν μάθαμε. Είναι από τα εγκλήματα που θεωρούνται ανεξιχνίαστα, παρ’ όλο που η Αστηνομία και η Χωροφηλακή χάλασαν τον κόσμο να βρουν έστω κι έναν ύποπτο. Μόνο τώρα τελεφτέως, επειδή με τον θάνατο τριών χαλυβουργών ανέκυψε θέμα κεραβνού, δώσαμε εντολές να εξετασθή κι αφτή η υπόθεσις. Κι αν οι έρεβνες αποδείξουν ότι την ημέρα εκείνη στη Θεσσαλονίκη ο κερός ήταν βροχερός, δεν μένει πια καμιά αμφιβολία ότι ο θάνατος του Λαμπράκη στην οδό Σπανδωνή οφείλετο σε αστροπελέκι. Κι όπος καταλαβένεις, δεν μπορούν να μας ζητήσουν εφθύνες επειδή οι αριστεροί κυκλοφορούν χωρίς αλεξικέραβνα.

“Αυτά τα πράγματα πρέπει να κόπτοντε με το μαχέρη”

Εκτός από τα τσιγάρα και αι φακαί από 14,50 αναθερμάνθηκαν εις την τιμήν των 22 δραχμών. Μετά από σήντομον πάλην που έκανα με τον εαφτόν Μου, προήλθον εις την σκληράν απόφασιν να κόψω ταις φακαίς. Αφτά τα πράγματα πρέπει να κόπτοντε με το μαχέρη, άλλως γίνοντε πάθος. Κατά την γνόμην Μου, όμος η άφξησις της φακής ήτο επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων κε είνε δικεολογημένη διότη η φακή περιέχει σίδηρον κε εφόσον η τιμή του σιδήρου διεθνώς ανήλθεν, δεν επιτρέπετε εις ημάς να ροφώμεν δωρεάν κε προκλητικός τα κέρδη των σιδηροβιομηχάνων εις εποχάς βαρητάτων εισφορών του κλάδου.

«Ένας πρώτης τάξεως αρχιτέκτων»

Ο Μποσταντζόγλου είναι κι αυτός ποιητής, σχεδιαστής και ασφαλώς θα εγίνετο ένας πρώτης τάξεως αρχιτέκτων, εάν οι φίλοι και οι γνωστοί του έδειχναν μεγαλυτέραν κατανόησιν. Διότι εις όσους επρότεινε να τους χτίση το σπίτι απέφυγον να του το αναθέσουν, ισχυριζόμενοι ότι θα το χτίσουν αργότερον. Βεβαίως τα σχέδιά του ήσαν ολίγον «επαναστατικά», π.χ. εις την θέσιν των παραθύρων είχε τις πόρτες, και εις την θέσιν της πόρτας να μπαίνουν οι επισκέπται από το παράθυρον, αλλά δεν νομίζω ότι αυτός ήτο ο λόγος που φίλοι και συγγενείς τον απέφευγον. Ούτε το ότι ήτο ακριβός ευσταθεί. Νομίζω ότι πρέπει να αποδοθή μάλλον εις  την επιμονήν του να μην θέλη ο ίδιος σκεπήν, ώστε να εισέρχετα ελευθέρως το ηλιακόν φως και το σπίτι να είναι οικονομικόν. Το ότι μάλιστα είχε προνοήσει κατά τας ημέρας των βροχών οι ένοικοι να κοιμούνται εις τας ντουλάπας, είναι μία επί πλέον απόδειξις ότι το όλον θέμα ο Μποσταντζόγλου το είχε συλλάβει και το είχεν μελετήσει εις όλας του τας λεπτομερείας.

“ΠΟΛΗΣΕΙΣ ΑΦΤΟΚΙΝΙΤΩΝ”
Το αφτοκίνιτον αφτό είν’ οικονομικόν,
προτοφανές εις κάφσιμα κι επαναστατικόν
έχεται κατανάλοσιν ελάχυστον τον μήνα
κε ούτε σας χριάζεται το θέρος η βενζήνα
αν κινιθή δε εναλάξ ημέρα παρ’ ημέρα
οικονομίαν έχετε ακόμη καλητέρα,
κι έξο από την πόρτα σας αν είν’ παρκαρισμένο
θα διακοσμεί το σπίτη σας όπος είνε βαμένο.
Σεις φόρους θα πληρόνετε κε εις τον Δήμον τέλη
άτινα θα γλητόνετε γκαράζ που δεν θα θέλει.
Όλοι που πήραν απ’ αφτό είν’ ευχαριστιμένοι
παν με τα πόδια στις δουλιές κ’ είν’ κατενθουσιασμένοι.
Διατή να το κινήσεται να σας καταστραφεί
άλοστε κε η κίνισις δεν θα σας οφελήση
διότη με χρήσιν σηνεχή θα λάβετε κε κλήσι.

Για την προέλευση του ονόματός του ο Μποστ λέει:

Με βάπτισαν Χρύσανθο. Όταν όμως ήμασταν παιδιά πήγαμε με την παρέα μου σε μια επιθεώρηση. Σε μια σκηνή ο Ορέστης Μακρής που νόμιζε από το πολύ μεθύσι ότι ήταν υπνωτισμένος, έδωσε εντολή να πέσει η αυλαία με τη βοήθεια ενός μέντιουμ. Είπε λοιπον “διά της ζωοποιού δυνάμεως του μέντι να κλείσει η κουρτίνα”. Αυτό φάνηκε πολύ αστείο σε κάποιο φίλο μου που από την ημέρα εκείνη αποφάσισε να με βαφτίσει Μέντη. Και ομολογώ ότι μου άρεσε. Όσο για το “Μποστ” ήταν μια τυχαία υπογραφή, που “έπιασε”. Μετά έγινε κι ο Λογοθέτης “Λογό”, ο Κυριακόπουλος “Κυρ” κι εμένα πολλοί με νομίζουν ξένο. Λένε μάλιστα και την γυναίκα μου κυρία …Μποστ.

Ως ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος και τα έργα του ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένα από το ναΐφ ύφος της λαϊκής ζωγραφικής και κυρίως τον Θεόφιλο, αλλά και τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών, με στοιχεία υπερρεαλισμού. Τα ζωγραφικά του έργα παρουσιάζουν ήρωες της αρχαιότητας και της Επανάστασης του 1821 και ιστορικά ζευγάρια.

Στα θεατρικά του έργα χρησιμοποιούσε δεκαπεντασύλλαβο στίχο στο προσωπικό του ύφος συμφυρμού πομπωδών καθαρευουσιάνικων εκφράσεων, με ξένες και λαϊκές εκφράσεις, ενώ συχνά εμφάνιζε ιστορικά ή μυθικά πρόσωπα να αναφέρονται σε σύγχρονες καταστάσεις.

Σε περιόδους χιουμοριστικών αναζητήσεων ο Μποστ έγραψε και στίχους για τρία ελαφρολαϊκά τραγούδια, πού έγιναν επιτυχίες στις αρχές της δεκαετίας του '60. Αυτά είναι "Οι Νεκροθάφτες" (μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, ερμηνεία Γιώργου Ζωγράφου) και τα "Η νήσος των Αζορών" και "Ρομβία" (μουσική Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεία Γρηγόρη Μπιθικώτση).

Έφτιαξε το εξώφυλλο του δίσκου "Το θαλασσινό τριφύλλι" σε μουσική Λίνου Κόκοτου και στίχους Οδυσσέα Ελύτη που κυκλοφόρησε το 1972.

Κατάλογος έργων του Μποστ

Σκίτσα του Μποστ (1959)

Το λέφκομα μου (1960)

Σκίτσα και κείμενα (Πρώτη επιλογή Δεκέμβριος 1961)

Σκίτσα και κείμενα (Δεύτερη επιλογή Απρίλιος 1972)

Σκίτσα 73-74 (1975)

Αλληλογραφεια με τον Κοστα (Χρονογραφήματα από την Αυγή, Θεμέλιο, 1964)

Το Ημερολόγιο μιας χήρας. Δοκίμιον δια έργον "δύο εφχάριστων ορών" (1972)

18 Αντικείμενα ή Υπέρ Δικτατορείας Λόγος (1975)

Καλειδοσκόπιο (Gutenberg, 1975)

Σταυροφορίες (Γράμματα, 1992)

Ο Αγιος Φανούριος. Βοήθημα δια την κατανόησιν των Κινέζων κλασσικών..Γκα-τσου και Βου-Σβου-Νι (1945)

Κλασσικά Εικονογραφημένα : Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (κείμενο: Ειρήνη Φωτεινού, εικόνες: Μποστ) (1953) 

Δον Κιχώτης (θεατρικό, 1961)

Όμορφη Πόλη (θεατρικό, 1962)

Φαύστα (θεατρικό, 1964)

Τα χρυσά φτερά (θεατρικό, 1973)

Οι εκλογές του Μποστ (θεατρική επιθεώρηση,1973)

Μαρία Πενταγιώτισσα (θεατρικό, 1982)

Κάνε το ΠΑΣΟΚ σου παξιμάδι (θεατρική επιθεώρηση, 1985)

Ιστιρικέ Ιστορίαι (θεατρικό, 1985)

40 χρόνια Μπόστ (θεατρικό, 1987)

Μήδεια (θεατρικό, 1993)

Το γελοίον του πράγματος: Ο ήρωας της Κολομβίας

Το γελοίον του πράγματος: Ο εφευρέτης

Ρωμαίος και Ιουλιέτα (θεατρικό, 1995)

(Την επιστολή  του Κώστα Μποσταντζόγλου την αντλήσαμε από ανάρτηση του ιδίου στη σελίδα του στο facebook)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Καίτη Διαμαντάκου-Αγάθου, «Από τον Αριστοφάνη στον Μποστ: η επιβίωση της παρατραγωδίας», στο Κωνσταντίνος Α. Δημάδης (επιμ.): Ο Ελληνικός κόσμος ανάμεσα στην εποχή του Διαφωτισμού και στον εικοστό αιώνα (Πρακτικά του Γ΄ Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Νεοελληνικών Σπουδών (ΕΕΝΣ), Βουκουρέστι, 2-4 Ιουνίου 2006), Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2007, 3 τόμοι, 1ος τόμος: σσ. 203-212

Καγκελάρης, Ν. Ι. (2016), «Ο Οιδίπους του Σοφοκλή στη Μήδεια του Μποστ», στο Μαστραπάς, Α. Ν. - Στεργιούλης, Μ. Μ. (επιμ) Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων. Σεμινάριο 42: Σοφοκλής ο μεγάλος κλασικός της τραγωδίας, Αθήνα: Κοράλλι, σσ. 74- 81 

Καγκελάρης, Ν. Ι. (2017), «Η παρουσία του Ευριπίδη στη Μήδεια του Μποστ», Carpe Diem 2: 379-417 

Κόκορης, Δ. (2014), «Νεωτερικές παρωδιακές αξιοποιήσεις ευριπίδειων τραγωδιών: Μήδεια του Μέντη Μποσταντζόγλου και Ελένη του Δημήτρη Μανθόπουλου» στο Α. Ν. Μαστραπάς – Μ. Μ. Στεργιούλης (επιμ.) Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων. Σεμινάριο 40: Ευριπίδης ο «τραγικότατος των ποιητών» και ο «από σκηνής φιλόσοφος». Παράδοση και νεωτερικότητα, Αθήνα: Κοράλλι, σσ. 283-91

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ – ΣΚΙΤΣΑ :  Google και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΚΕΙΜΕΝΑ- ΣΤΙΧΟΙ :

“ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ” Εκδόσεις GUTENBERG

Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Αρχείο Τ. Σπητέρη – Τελλόγλειο Ίδρυμα

ΗΡΩ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Πηγή: anartw.blogspot.com

13 Δεκεμβρίου 1943: Το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, μια σφαγή ανεξιλέωτη...

Ένα από μεγαλύτερα εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. ...
Στις 13 Δεκεμβρίου του 1943, πριν 76 χρόνια από σήμερα, δυνάμεις της «Βέρμαχτ» σκότωσαν σχεδόν όλους τους άρρενες κατοίκους των Καλαβρύτων, σε αντίποινα για την εκτέλεση αιχμαλώτων Γερμανών στρατιωτών από τον ΕΛΑΣ.

Το τελευταίο ιδίως έτος της Κατοχής είχαν αυξηθεί δραματικά οι ακρότητες των κατακτητών, καθώς η κυριαρχία τους βρισκόταν υπό διαρκή αμφισβήτηση από την ελληνική αντίσταση και οι δυνάμεις τους δεν επαρκούσαν για να ελέγχουν τη χώρα. Η τύχη των Καλαβρύτων φαίνεται να προδιαγράφτηκε μετά την ήττα των Γερμανών από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ στη Μάχη της Κερπινής (20 Οκτωβρίου 1943), κατά την οποία σκοτώθηκαν δεκάδες Γερμανοί στρατιώτες και αιχμαλωτίστηκαν 78.

Τότε τέθηκε σε εφαρμογή από το γερμανικό στρατηγείο η «Επιχείρηση Καλάβρυτα» («Unternehmen Kalavryta»), με αντικειμενικό στόχο την περικύκλωση των ανταρτών στην ορεινή περιοχή των Καλαβρύτων και την εξόντωσή τους. Την εκτέλεση της αποστολής ανέλαβαν μονάδες της 117ης Μεραρχίας Κυνηγών, που έδρευε στην Πελοπόννησο και είχε επικεφαλής τον υποστράτηγο Καρλ φον Λε Ζουίρ (1898-1954).



Ο γερμανός στρατηγός με τις αριστοκρατικές ρίζες, έχοντας πληροφορηθεί την εκτέλεση των 78 γερμανών αιχμαλώτων από τους αντάρτες, διέταξε τους άνδρες του να μην διστάσουν να λάβουν τα πιο σκληρά αντίποινα εναντίον του άμαχου πληθυσμού της περιοχής. Ήταν, άλλωστε, πρακτική των αρχών κατοχής να εκτελούν για κάθε σκοτωμένο γερμανό στρατιωτικό πολλαπλάσιους έλληνες αμάχους.

Η «Επιχείρηση Καλάβρυτα» ξεκίνησε στις 4 Δεκεμβρίου, όταν οι γερμανικές δυνάμεις άρχισαν να συρρέουν στην ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων από την Πάτρα, το Αίγιο, τον Πύργο και την Τρίπολη. Στο διάβα τους έκαιγαν χωριά και μοναστήρια (Μέγα Σπήλαιο και Αγία Λαύρα) και σκότωναν άοπλους πολίτες και μοναχούς.

Στις 9 Δεκεμβρίου έφθασαν στα Καλάβρυτα, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό κλοιό γύρω από την πόλη. Καθησύχασαν τους κατοίκους, διαβεβαιώνοντας ότι στόχος τους ήταν αποκλειστικά η εξόντωση των ανταρτών και μάλιστα ζήτησαν από όσους την είχαν εγκαταλείψει να επιστρέψουν άφοβα πίσω στα Καλάβρυτα. Για να τους πείσουν ακόμη περισσότερο προχώρησαν στην πυρπόληση σπιτιών, που ανήκαν σε αντάρτες, και αναζήτησαν την τύχη των γερμανών τραυματιών της μάχης της Κερπινής.

Έξαφνα, όμως, το πρωί της Δευτέρας 13 Δεκεμβρίου συγκέντρωσαν όλο τον πληθυσμό στην κεντρική πλατεία και οδήγησαν τον άρρενα πληθυσμό άνω των 13 ετών σε μια επικλινή τοποθεσία, που ονομαζόταν «Ράχη του Καπή», ενώ τα γυναικόπαιδα τα κλείδωσαν στο σχολείο. Στη ράχη του Καπή εκτυλίχθηκε τις πρώτες μεταμεσημβρινές ώρες η τραγωδία, που οδήγησε σχεδόν όλο τον άρρενα πληθυσμό των Καλαβρύτων στο θάνατο. Με ριπές πολυβόλων οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους συγκεντρωμένους, γύρω στους 800 ανθρώπους. Μόνο 13 Καλαβρυτινοί διασώθηκαν και αυτοί επειδή είχαν καλυφθεί από τα πτώματα των συμπολιτών τους και οι Γερμανοί τους θεώρησαν νεκρούς. Το σήμα για την εκτέλεση έδωσε με φωτοβολίδα από το κέντρο των Καλαβρύτων ο ταγματάρχης Χανς Εμπερσμπέργκερ και επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος ήταν ο υπολοχαγός Βίλιμπαντ Ακαμπχούμπερ.



Το έγκλημα ολοκληρώθηκε με την πυρπόληση όλων σχεδόν των σπιτιών των Καλαβρύτων. Όσον αφορά την τύχη των γυναικόπαιδων, αυτά σώθηκαν χάρη στον ανθρωπισμό ενός Αυστριακού στρατιώτη, στον οποίο είχε ανατεθεί η φύλαξή τους. Αυτός άφησε ελεύθερη την είσοδο του σχολείου και διευκόλυνε την απομάκρυνσή τους. Όμως, το πλήρωσε με τη ζωή του, αφού καταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Συνολικά, κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Καλάβρυτα», οι Γερμανοί σκότωσαν 1.101 άτομα, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν πάνω από 1.000 σπίτια, κατάσχεσαν 2.000 αιγοπρόβατα και απέσπασαν 260.000.000 δραχμές.



Κανείς από τους υπευθύνους του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων δεν λογοδότησε στη Δικαιοσύνη. Ο στρατηγός Λε Ζουίρ πέθανε αιχμάλωτος των Σοβιετικών το 1954, ο Εμπερσμπέργκερ σκοτώθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο και ο Ακαμπχούμπερ πέθανε στην Αυστρία το 1972, σε ηλικία 67 ετών. Μόνο ο κατοχικός στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδας, στρατηγός Χέλμουτ Φέλμι (1885-1965), καταδικάσθηκε το 1948 σε κάθειρξη 15 ετών από το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης για όλα τα εγκλήματα πολέμου του Γ’ Ράιχ στην Ελλάδα, αλλά μετά από τρία χρόνια αφέθηκε ελεύθερος. Στις 18 Απριλίου του 2000, ο τότε Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Γιοχάνες Ράου (1931-2006), επισκέφτηκε τα Καλάβρυτα και εξέφρασε τη βαθιά θλίψη του για την τραγωδία. Εντούτοις, δεν ανέλαβε την ευθύνη εξ ονόματος του γερμανικού κράτους και δεν αναφέρθηκε στο ζήτημα των αποζημιώσεων.



To μνημείο όπως είναι σήμερα...

                                                                                                                    Πηγή: solygeiablog.gr

Η Δημόσια Εκπαίδευση στην Ελλάδα-Όψεις και τάσεις μιας αναδυόμενης ιδιωτικοποίησης...

Παρουσιάστηκαν την Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2019 σε επίσημη εκδήλωση στην Αθήνα, τα πορίσματα ανεξάρτητης έρευνας που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα από ομάδα ερευνητών καθηγητών Πανεπιστημίου, έπειτα από απόφαση των Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της Ο.Λ.Μ.Ε., με τίτλο «Η Δημόσια Εκπαίδευση στην Ελλάδα-Όψεις και τάσεις μιας αναδυόμενης ιδιωτικοποίησης». Η πραγματοποίηση της έρευνας εντάσσεται στο πλαίσιο της δράσης της Εκπαιδευτικής Διεθνούς (Education International) «Παγκόσμια ανταπόκριση- αντίδραση στην εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης».
Η έρευνα ανέδειξε την παρουσία του φαινομένου της αναδυόμενης ιδιωτικοποίησης στη δημόσια εκπαίδευση καθώς και την επιτακτική ανάγκη της άμεσης λήψης μέτρων, πρωτοβουλιών και δράσεων, από την πολιτεία, που θα έχουν ως στόχο την ουσιαστική και έμπρακτη στήριξη της δημόσιας εκπαίδευσης. Η διερεύνηση των μορφών και της συχνότητας εμφάνισης του φαινομένου καθώς και η ανάδειξη της απόπειρας ιδιωτικοποίησης βασικών πτυχών της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι απολύτως αναγκαία στο πλαίσιο του αγώνα των εκπαιδευτικών συνδικάτων για την προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και τοποθετήθηκαν επί των πορισμάτων, η Υφυπουργός Παιδείας κ. Σοφία Ζαχαράκη, ο πρώην Υπουργός Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου, ως εκπρόσωπος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η βουλευτής κ. Χαρά Κεφαλίδου, Τομεάρχης Παιδείας του Κινήματος Αλλαγής και ο Αναπληρωτής Τομεάρχης Παιδείας του Μέρα25 κ. Κώστας Χουλιάρας.
Η παρουσίαση της έρευνας έγινε από τα μέλη της Ερευνητικής Ομάδας, καθηγητές κ.κ. Φωτόπουλο Νίκο, Κυρίδη Αργύρη, Καμαριανό Ιωάννη και Χαλκιώτη Δημήτρη ενώ σύντομες τοποθετήσεις έγιναν από τον υπεύθυνο του προγράμματος της Εκπαιδευτικής Διεθνούς «Παγκόσμια ανταπόκριση- αντίδραση στην εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης» κ. Gavrielatos Angelo, ο οποίος ανέλυσε και τους σκοπούς του προγράμματος, καθώς και από τον πρόεδρο της Δ.Ο.Ε. και τον Γενικό Γραμματέα της Ο.Λ.Μ.Ε. οι οποίοι αναφέρθηκαν στις δράσεις που θα αναλάβουν οι δύο Ομοσπονδίες στη συνέχεια, αξιοποιώντας τα ευρήματα της έρευνας.
Παρόντες στην παρουσίαση ήταν (εκτός από μέλη των Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε., της Ο.Λ.Μ.Ε. του Ι.Π.Ε.Μ.-Δ.Ο.Ε., του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ. και τους αιρετούς στο Κ.Υ.Σ.Π.Ε.), η εκπρόσωπος της E.T.U.C.E. Paola Cammilli, εκπρόσωποι της Ο.Ι.Ε.Λ.Ε., του Κ.ΑΝ.Ε.Π.- Γ.Σ.Ε.Ε. καθώς και των εκπαιδευτικών συνδικάτων της Κύπρου, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.

Η Δημόσια Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Όψεις και τάσεις μιας αναδυόμενης ιδιωτικοποίησης
Στην Ελλάδα, με την πάροδο του χρόνου, ανάμεσα στα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση τείνουν μειούμενες. Οι δαπάνες για την εκπαίδευση αποτελούν μία από τις πιο θεμελιώδεις κατηγορίες των δημοσίων δαπανών.
Παρόλο που υπήρξε αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση του από το 2000 μέχρι το 2010, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κατά τα έτη 2012-2016 παρατηρήθηκε σημαντική μείωση της δημόσιας χρηματοδότησης για την εκπαίδευση. Αξίζει επίσης να αναφερθεί πως το ίδιο χρονικό διάστημα υπήρξε μια «μετατόπιση» των δημοσίων δαπανών από τη δευτεροβάθμια προς την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Μελετώντας τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την εκπαίδευση, αξιοποιώντας τις επεξεργασίες όλων των φορέων που δραστηριοποιούνται στο πεδίο της εκπαιδευτικής πολιτικής, εμφανίζεται ότι το ποσοστό που αναλογεί σε μισθούς και αποζημιώσεις των εργαζομένων αυξήθηκε σε σχέση με το ποσοστό των δαπανών για υποδομές και εξοπλισμό.
Οι δαπάνες για την ιδιωτική εκπαίδευση μειώθηκαν σημαντικά, από 3,3 δισ. ευρώ το 2009 σε 2,1 δισ. ευρώ το 2016 (μείωση πάνω από 33,3%). Πιο συγκεκριμένα, οι δαπάνες για σκιώδη εκπαίδευση (υπηρεσίες φροντιστηρίων, ιδιαίτερα μαθήματα, εκμάθηση ξένων γλωσσών εκτός σχολείου, καθώς και υπηρεσίες παιδαγωγών, παιδοκόμων και μπέιμπι σίτερς) ως ποσοστό των δαπανών για δημόσια εκπαίδευση είναι περίπου 34,7%. Επίσης οι δαπάνες για τη σκιώδη εκπαίδευση ως ποσοστό των συνολικών δαπανών για την ιδιωτική εκπαίδευση είναι 40,1%.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, οι εκπαιδευτικοί ανησυχούν σε μεγάλο βαθμό για το «αποικιοποίηση» της δημόσιας εκπαίδευσης από κοινωνικές πρακτικές που εδραιώνουν διαρκώς μια τάση προς την ιδιωτικοποίηση.
Επιπλέον, τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι οι δαπάνες των ελληνικών νοικοκυριών για την εκπαίδευση είναι σχετικά υψηλές, μιας και η οικονομική κρίση συνεχίζει να ασκεί σημαντική πίεση στους γονείς. Σχεδόν το 50% συμφωνεί ότι η σκιώδης εκπαίδευση υπονομεύει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της δημόσιας εκπαίδευσης.
Επιπλέον, ένας ακόμα λόγος για την αυξανόμενη τάση της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης στην Ελλάδα οφείλεται στην αδυναμία του κράτους να προστατεύει τον ρόλο και την αποστολή της δημόσιας εκπαίδευσης. Τα παραπάνω στοιχεία υποδεικνύουν ότι τα έξοδα για την εκπαίδευση είναι πολύ υψηλά για την ελληνική οικογένεια. Οι μελλοντικοί δάσκαλοι εξέφρασαν έντονα επικριτικές απόψεις για τα δημόσια και ιδιωτικά χαρακτηριστικά  της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Διαφαίνεται, όμως, μια σαφής προτίμηση προς τη δημόσια εκπαίδευση μεταξύ μελλοντικών εκπαιδευτικών για οικονομικούς ή/και ιδεολογικούς λόγους. Αυτές οι εκφρασμένες προτιμήσεις δείχνουν μια θετική προδιάθεση προς την υιοθέτηση κοινωνικών πολιτικών στήριξης του δημοσίου σχολείου και του κοινωνικού κράτους.

Η ανάλυση του περιεχομένου των αποφάσεων και των κειμένων των αποφάσεων και των κειμένων της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (Δ.Ο.Ε.) και της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) που αφορούν στην ιδιωτικοποίηση της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης έχουν δείξει ότι οι δύο κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις στον τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης έχουν επισημάνει έγκαιρα την σημαντική εξασθένιση του κράτους πρόνοιας. Συχνά γίνεται αναφορά στον κίνδυνο της δημιουργίας αρνητικών στάσεων απέναντι στα χαρακτηριστικά του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας. Ως εκ τούτου, καταγγέλλουν συστηματικά τις προσπάθειες ιδιωτικοποίησης της δημόσιας εκπαίδευσης . Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πολιτικά επιχειρήματα και της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (Δ.Ο.Ε.) και της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ), όπως καταγράφονται στα δημόσια κείμενα και τις δηλώσεις τους κατά της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης έχουν στόχο την προστασία των ανθρωπίνων και των πολιτικών δικαιωμάτων και, στη συνέχεια, της προστασίας της κοινωνικής συνοχής, θεωρώντας την εκπαιδευτική διαδικασία ως αναμφισβήτητο δημόσιο αγαθό.
Η έρευνα αποτυπώνει τις απόψεις των εκπαιδευτικών σχετικά με τους παράγοντες που ευθύνονται για την άνοδο της ιδιωτικοποίησης στη δημόσια εκπαίδευση. Οι εκπαιδευτικοί συμφωνούν ότι ένας από τους παράγοντες που ευθύνονται για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης είναι η έλλειψη προσωπικού στη δημόσια εκπαίδευση.
Σύμφωνα με τα ευρήματα επίσης σημαντικοί παράγοντες είναι η έλλειψη υποδομών, η δυσπιστία των γονέων προς της δημόσια εκπαίδευση και η ελλιπής χρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Επίσης εξίσου σημαντικός παράγοντας ανόδου της ιδιωτικοποίησης είναι το «προνομιακό» πλαίσιο κάτω από το οποίο επιτρέπεται να λειτουργεί η σκιώδης εκπαίδευση στην Ελλάδα. Πολλές κυβερνήσεις, κάτω από την πίεση ιδιωτικών συμφερόντων εμφανίζονται ανεκτικές ή παθητικές απέναντι στην εφαρμογή σχετικών πολιτικών και δημιουργία κατάλληλου περιβάλλοντος με στόχο την επιδρομή των αγορών στη δημόσια εκπαίδευση.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Σύμφωνα με τα συμπεράσματά μας, στην Ελλάδα οι δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση περιορίζονται με την πάροδο του χρόνου μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ. Αντίθετα, οι δαπάνες για τη σκιώδη εκπαίδευση αυξήθηκαν (οι δαπάνες για τη σκιώδη εκπαίδευση ως ποσοστό των δαπανών για τη δημόσια εκπαίδευση είναι περίπου στο 34,7%). Σημαντικοί παράγοντες που ευθύνονται για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης είναι η έλλειψη προσωπικού στη δημόσια εκπαίδευση, οι βασικές και πολλαπλές σε υποδομές και η γενικότερη στοχοποίηση των λειτουργών της δημόσιας εκπαίδευσης από συστημικούς και μη φορείς και κέντρα πληροφόρησης. Με βάση τα ευρήματά της έρευνας, προτείνουμε μέτρα και πρωτοβουλίες ουσιαστικής στήριξης της δημόσιας εκπαίδευσης:
1. Αύξηση της χρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης
2. Εστίαση στα περιβάλλοντα που έχουν πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση
3. Ενίσχυση των μισθών των εκπαιδευτικών
4. Επιστημονική και παιδαγωγική ενίσχυση των εκπαιδευτικών
5. Εστίαση στην αντιμετώπιση κάθε εγχειρήματος στοχοποίησης και απαξίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης, από ΜΜΕ, κυβερνήσεις, ιδιωτικούς φορείς και οργανισμούς που αποβλέπουν στην ενίσχυση της δυσπιστίας των γονέων και ευρύτερα της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στη δημόσια εκπαίδευση.
6. Ιδιαίτερη μέριμνα και πολυτροπική στήριξη των κοινωνικά ευάλωτων ομάδων σε όλο το εύρος του εκπαιδευτικού μας συστήματος
7. Πολιτικά και θεσμικά μέτρα αντιμετώπισης των εκπαιδευτικών και κοινωνικών ανισοτήτων
8. Πολιτικά, οικονομικά και θεσμικά μέτρα για την ενίσχυση όλων των δημόσιων εκπαιδευτικών δομών και προγραμμάτων (π.χ. δίχρονη προσχολική αγωγή και εκπαίδευση, ολοήμερο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο, πρόσθετη διδακτική στήριξη, ενισχυτική διδασκαλία, Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας κ.α.)
Συμπερασματικά, η προσέγγιση αυτή προσφέρει ένα νέο ενδιαφέρον ερμηνευτικό πλαίσιο αιτιών, εννοιών, θεωρήσεων και πρακτικών εντός και εκτός της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Τέλος, είναι δεδομένο ότι χρειαζόμαστε περισσότερες μελέτες σχετικά με τους όρους και τις συνθήκες εργασίας στην εκπαίδευση και διασύνδεση της εκπαιδευτικής έρευνας με τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο πεδίο της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Η Δημόσια Εκπαίδευση στην Ελλάδα

«Είμαι δυσλεκτικός»: Η αγωνία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες (Video)

Είναι μεγάλη η αγωνία που βιώνει ένα παιδί με δυσλεξία, όταν αδυνατεί να παρακολουθήσει τα μαθήματα στην τάξη
Αυτό δείχνει ένα μικρό φιλμ, καθώς ακολουθεί τη δυσκολία ενός παιδιού να παρακολουθήσει και να εκφραστεί μέσα από το τρέχον σύστημα.

Μηνολόγιο Δεκεμβρίου 2019...

Φτάσαμε από το Σαββατοκύριακο και στον Δεκέμβρη και στις μαζεμένες γιορτές!
Ο Δεκέμβριος ή Δεκέμβρης είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του ημερολογίου μας, παρόλο που το όνομά του παραπέμπει ολοφάνερα στον αριθμό δέκα, decem. Για την ανακολουθία φταίνε οι Ρωμαίοι -διότι τα ονόματα των μηνών, όλα, είναι δάνειο από τα λατινικά. Όπως μαθαίνουμε από το πάνσοφο sarantakos.wordpress.com, το παλιό ρωμαϊκό μηνολόγιο άρχιζε από τον Μάρτιο και ο Decem-ber ήταν ο δέκατος μήνας. Όταν αργότερα μεταρρυθμίστηκε το ημερολόγιο και μπήκαν στις δυο πρώτες θέσεις ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, η αντιστοιχία χάλασε και ο Δεκέμβρης είναι πλέον δωδέκατος.
Ο Δεκέμβρης λαϊκά λέγεται και Γιορτινός -και όχι άδικα: είναι ο μήνας με τις πολλές γιορτές, ξεκινώντας από τα Νικολοβάρβαρα (4-6 Δεκεμβρίου) και καταλήγοντας στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά -και ενδιάμεσα έχουμε επίσης την Άννα, τον Σπύρο, τον Λευτέρη, τον Διονύση και την Αναστασία. Να είναι σύμπτωση οι τόσες γιορτές στον σκοτεινότερο μήνα της χρονιάς, όπου η μέρα βρίσκεται στα μικρότερά της;
 Ο Δεκέμβριος είναι από τους μήνες που έχουν δώσει το όνομά τους σε γεγονότα -εννοώ βέβαια τα Δεκεμβριανά, τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα και για τα όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 από την οποία φέτος κλείνουν 11 χρόνια. Δεκεμβριστές λέγονται οι επαναστάτες που πήραν μέρος στην αποτυχημένη εξέγερση του Δεκεμβρίου 1825 στην τσαρική Ρωσία.
Να και το μηνολόγιο του μήνα, από το ίδιο ιστολόγιο:

Κυ  1	Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS  και γενέσιον Ιωάννου Συκουτρή
Δε 2	Αντιφώντος   του σοφιστού, Μαρίας Καλογεροπούλου της καλλιφώνου και Διονυσίου Σαββόπουλου της νιότης μας
Τρ 3	† Αυγούστου Ρενουάρ και γενέσιον Νίνου Ρότα του μουσουργού
Τε   4	Ο Θωμάς Έδισον εφευρίσκει τον ηλεκτρικόν λαμπτήρα
Πε 5	Θεοφίλου Μόζαρτ τελευτή
Πα   6	Νικολάου Μύρων και των Διοσκούρων, προστατών των πλοϊζομένων και Αλεξάνδρου Γρηγοροπούλου αναίρεσις
Σα 7	Των τριών Χαρίτων
Κυ 8	Δάμωνος και Φιντίου· και Ιωάννου Λένον του πολυκλαύστου αναίρεσις
Δε   9	Ιωάννου Βοκκακίου και της Ανθρωπίνης Κωμωδίας του
Τρ 10	Των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  και τελευτή Άλκη Αλκαίου του στιχουργού
Τε 11	Γενέσιον Μαξίμου Γκόρκι
Πε 12	Διογένους του  Κυνός
Πα 13	Γαλιλαίου ταπείνωσις και Μέντη Μποσταντζόγλου τελευτή
Σα 14	Ανάληψις Απολλωνίου του Τυανέως εκ του ιερού της Δικτύννης
Κυ 15	Αναξαγόρου του φιλοσόφου
Δε 16	Τελευτή Κωνσταντίνου Βάρναλη, ποιητού των Μοιραίων
Τρ 17	† Δημητρίου Σαραντάκου του συγγραφέως και Σίμωνος Μπολιβάρ του ελευθερωτού
Τε 18	Του χορού του Ζαλόγγου
Πε 19	Προμηθέως καθήλωσις επί του Καυκάσου
Πα 20	Της εν Επιδαύρω πρώτης Εθνοσυνελεύσεως
Σα 21	Χειμερινόν ηλιοστάσιον
Κυ 22	Ησιόδου του Ασκραίου και των Έργων και Ημερών αυτού
Δε 23	Κρυσταλλοτριόδου της θαυματουργού γενέσιον
Τρ 24	Λουδοβίκου Αραγκόν τελευτή
Τε 25	Γέννησις Ιησού του Ναζωραίου, Ορφέως και Μίθρα
Πε 26	Σωτηρίας Μπέλλου της υμνωδού
Πα 27	Πινδάρου του Θηβαίου
Σα 28	Κινηματογράφου γέννησις
Κυ 29	Γενέσιον Παύλου Καζάλς
Δε 30	Ίδρυσις Σοβιετικής Ενώσεως
Τρ 31	Εφεύρεσις του τηλεσκοπίου

Για να υποδεχτούμε τον ολόλαμπρο από τα τόσα λαμπιόνια Δεκέμβρη, ορίστε ένα τραγούδι των πρόσφατα χαμένων Γιάννη Σπανού και Μάνου Ελευθερίου. Ερμηνευμένο μοναδικά από τον Γιώργο Νταλάρα..."Πρώτη Δεκέμβρη". Από το μακρινό 1978...